Sunday, July 16, 2017

Φυλακή για το παστίτσιο, λιτανεία για το κάστανο.

Φωτό: agrinioreport.com
Δεν θα πρέπει, επ ουδενί λόγο, να συγχέουμε την πνευματικότητα με την θρησκεία. Θρησκεία είναι η πολιτική εκμετάλλευση μια αρχέγονης και πανανθρώπινης ανάγκης να πιστεύει κανείς ότι πανίσχυρες φιγούρες της παιδικής μας ηλικίας είναι ακόμη απανταχού παρών και μας προστατεύουν. Το ιερατείο είναι παραδοσιακά επιτηρητής και επιστάτης αυτής της ανάγκης, ορίζει τελετουργικά και υπόκειται στις δικές του ιδεολογίες. Παραδοσιακά επίσης έχει πάρει εργολαβία την άφεση αμαρτιών και την θρησκευτική (βλ. ιδεολογική) καθοδήγηση του ποιμνίου του.

Στην Ελλάδα του 2012-2017, βλέπουμε το εξής παράδοξο: από την μια πλευρά τους επίσημους φορείς της άκρας δεξιάς και βουλευτή της Χρυσής Αυγής να τραβολογάνε σε δίκη τον Φίλιππο Λουίζο καταδικάζοντας τον σε 10μηνη φυλάκιση για βλαστήμια επειδή ο αγαπημένος άγιος της άκρας δεξιάς (αυτός που προέβλεψε πολέμους και Ελλάδα με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη) αποκαλέστηκε Παστίτσιος ενώ από την άλλη πλευρά η επίσημη εκκλησία προτρέπει το ποίμνιο της να προσκυνήσει το ιερό κάστανο του γέροντα έναντι (αφορολόγητης) αμοιβής και να λάβει έτσι τις κατάλληλες περγαμηνές για την μεταθάνατο ζωή τους. Αυτός ο παραλογισμός δεν έχει να κάνει με την πνευματικότητα, την εκμεταλλεύεται όμως στο έπακρο.

Δείχνει επίσης πώς ένας κοινωνικός φορέας μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα γεγονότα και να χειραγωγήσει τις μάζες – φυλακή για το παστίτσιο, λιτανεία για το κάστανο.

Sunday, July 09, 2017

Ιστορίες από το παζάρι

Μετά από σκέψη πολλών ετών και συνεχείς αναβολές, αποφασίσαμε -επιτέλους- να πάρουμε μέρος σε ένα carboot sale! Μαζέψαμε ότι σαβούρα είχαμε και δεν είχαμε στο σπίτι, τα φορτώσαμε στο αμάξι και ξεκίνησε η Ιβόνα να πάει να τα πουλήσει. Ψιλο-τζίφος η ιστορία, 38 λίρες βγάλαμε όλες και όλες αλλά τουλάχιστον άδειασε λίγο το σπίτι από την σαβούρα. Εδώ και η αναμνηστική φωτογραφία με τις μικρές πωλήτριες επί το έργω.


Εκεί βέβαια  που έκοβα βόλτες έπεσα σε αυτές τις αντιασφυξιογόνες μάσκες τις δεκαετίας του '40. Ρώτησα την κυρία του τις πωλούσε που τις βρήκε. Τις βρήκε στο υπόγειο του σπιτιού της γιαγιάς της, τους τις είχε δώσει το κράτος κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο διότι φοβόντουσαν οτι οι Γερμανοί θα έριχναν βόμβες αερίου. Η μία η μάσκα έχει ημερομηνία παραγωγής το 1938. Τις καλύτερες τις είχε πουλήσει ήδη, μερικές παιδικές κιόλας, μόνο αυτή είχε μείνει τώρα

Saturday, June 10, 2017

Πολωνία, δέκα χρόνια μετά

Drozdzowka - Τοπικό έδεσμα
Πέρασαν κιόλας δέκα χρόνια από τον Μάιο του 2007 όπου πήγα για πρώτη φόρα στην Πολωνία - εκείνο το ταξίδι το είχα καταγράψει σε άλλο πόστ στο μπλόγκ μου. Μέσα σε αυτή την δεκαετία πολλά άλλαξαν - τα περισσότερα κτίσματα, απομεινάρια του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, έδωσαν την σειρά τους σε πολυτελείς κατοικίες, τα κρατικά καταστήματα και οι καντίνες στους δρόμους αντικαταστάθηκαν από σύγχρονα καταστήματα και τα ποδήλατα έδωσαν την θέση τους στα αυτοκίνητα.

Μέσα σε αυτή την δεκαετία, η Πολωνία έχει επιτυχεί ένα οικονομικό θαύμα. Στη περιοχή και μόνο της ευρύτερης Πολωνίας (Wielkopolska) υπάρχουν σχεδόν ένα εκατομμύριο καταγεγραμμένες μικρο-μεσαίες επιχειρήσεις. Σε όλες τις γειτονιές υπάρχουν ιδιωτικά μαζαγιά που ζητούν υπαλλήλους, οι μεγάλες εταιρίες έχουν μια μέρα τον μήνα open day αναζητώντας εργάτες. Μέσα σε αυτό το χρόνο, η Πολωνία απέκτησε σύγχρονους αυτοκινητόδρομους. Ενδεικτικό της καλής οικονομικής κατάστασης, η Πολωνία κρατικοποίησε πάλι την Pekao Bank και τα ορυχεία λιγνίτη. Η Πολωνία έγινε η βάση πολλών λογιστικών τμημάτων πολυεθνικών εταιριών, ανέκαθεν ήταν οι Πολωνοί προσεχτικοί με τα λεφτά τους. Συνολικά, το κατακεφαλήν εισόδημα δεκαπλασιάστηκε μέσα σε μια δεκαετία - οι Πολωνοί πλέον ευημερούν. Ενδεικτικό της κατάστασής, οι τρεις Ferrari που κυκλοφορούν στο μικρό Lubon όπου μένουμε. 

Ειδοποίηση για εύρεση εργασίας
Παρόλα αυτά δεν είναι όλα ρόδινα. Οι πάλαι ποτέ στυλοβάτες του σοσιαλιστικού καθεστώτος, οι αγρότες, συνταξιοδοτούνται από ξεχωριστό πρόγραμμα, το KRUS, το οποίο είναι σημαντικά φτωχότερο από το ZUS που συνταξιοδοτούνται σχεδόν όλοι οι άλλοι - οι συνταξιούχοι αγρότες ίσα που έχουν αρκετά χρήματα για τα φάρμακα τους. Επίσης, ο νεοφιλελευθερισμός είναι εδώ για να μείνει: παραπάνω από 5 χιλιάδες Πολωνοί έχουν αναγκαστεί να δανειστούν από τράπεζες προκειμένου να ανοίξουν franchised επιχειρήσεις όπως οι Zabka και Małpka - με μια προϋπόθεση, εργασία 7 μέρες την βδομάδα από τις 6 το πρωί μέχρι τις 11 το βράδυ.
Κάθε μέρα ανοιχτά - 6 το πρωί με 11 το βράδυ
 O φασισμός έχει αρχίσει σιγά σιγά να σηκώνει το βρωμερό του κεφάλι και στην Πολωνία - 'H Πολωνία στους Πολωνούς' και αυτοκόλλητα 'White Power' τα βρίσκεις σε στάσεις λεωφορείων και σχολικών αθλητικών εγκαταστάσεων. Υπάρχει όμως και ο λανθάνων εθνικισμός, η Πολωνία έχει αρνηθεί την είσοδο σε Σύριος πρόσφυγες και αρνήτε να δώσει Πολωνική υπηκοότητα σε Κούδρους μεγαλωμένος και σπουδαγμένους στην χώρα. 
    
Αυτοκόλλητο White Power στην στάση λεωφορείου

Η πανίσχυρη Πολωνική εκκλησία δηλώνει αναρμόδια επί του φασισμού - παρόλα αυτά έχει την δύναμη να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις, να αναμιγνύεται στην δημόσια εκπαίδευση και από το 2014 να κατακρατεί εθελοντικά 0.5% από τον μισθό του κάθε Πολωνού - σχεδόν 100 εκατομμύρια πολωνικά Ζλότι (εξαιρουμένου τις δωρεές οι οποίες δεν φορολογούνται και ανέρχονται στο 80% των εσόδων της).
Fara Poznanska
  Εντύπωση προκαλεί η έλλειψη κάθε αναφοράς στο κομμουνιστικό παρελθόν της Πολωνίας. Τα κτίρια και οι τοιχογραφίες του σοσιαλιστικού ρεαλισμού έχουν αντικατασταθεί με μοντέρνα κτίρια και διαφημίσεις, στις πλατείες δεν υπάρχουν προτομές με 'ήρωες του λαού', τα κρατικά supermarkets Społem ιδιωτικοποιήθηκαν. Επισκέφτηκα δύο μεγάλα βιβλιοπωλεία στο κέντρο του Poznan - σε κανένα δεν βρήκα φωτογραφικά λευκώματα από την εποχή της PRL - μόνο κάτι ημερολόγια του Tandeusz Rolke και αυτά κατά παραγγελία. Βρήκα ένα μαγαζί που πουλάει κομμουνιστικά memorabilia και ένα μπαρ με θέμα τον κομουνισμό - τουριστικές ατραξιόν περισσότερο παρά μουσεία.
Εικονοστάσι σε σπίτι 

Έτσι λοιπόν, παρ όλη αυτή την περίεργη εναλλαγή νεοφιλελευθερισμού και συντηρητισμού, η Πολωνία φαίνεται να ευημερεί. Η χώρα που πρωτογνώρισα το 2007 φαίνεται να έχει αλλάξει πολύ και συνεχίζει να αλλάζει. Σαν τον φοίνικα αναγεννήθηκε από τις στάχτες της και διαγράφει μια εντυπωσιακή πορεία. Μερικά πράγματα άλλαξαν προς το καλύτερο, μερικά προς το χειρότερο - παρόλα αυτά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο εργατικός αυτός λαός έχει επιτύχει μέσα σε λίγα χρόνια ένα μικρό θαύμα.
Τα πάλαι ποτέ κρατικά Społem

Sunday, May 21, 2017

Ανάγκα και θεοί πείθονται

Και εκεί που θεωρούσα τον κάθε δρομέα ψυχικά ανισόρροπο, περίεργο και δεκάδες άλλα υποκοριστικά, ξύπνησα σήμερα από τον μεσημεριανό μου ύπνο με ένα πόνο στο δεξί νεφρό μου.
Πήρα κανα-δύο buscopan αλλα αφού δεν είδα προκοπή αποφάσισα να κάνω το αδιανόητο.... να βάλω τα αθλητικά μου παπούτσια και να βγώ για τρέξιμο με την ελπίδα η πουτάνα η πέτρα να πέσει και να με αφήσει ήσυχο.
Φυσικά η πέτρα δεν έπεσε αλλά ευχαριστήθηκα το τρέξιμο. Περίπου 2 χιλιόμετρα (1.13 μίλια) - ομολογώ ότι με εξέπληξε καθώς έχω να ασχοληθώ με οτιδήποτε υπονοεί αθλητισμό, σχεδόν δύο δεκαετίες. Λίγο ο καθαρός αέρας, η λιακάδα, τα πουλάκια που κελαΐδούσαν, τα κατάφερα...
Να δεις που θα το καθιερώσω....

[Update 6/6/17]

Επιτέλους έπεσε....
 

Saturday, May 06, 2017

Κατοχικά νέα

Μετά από πολλά χρόνια, αποφάσισα να ακούσω ιντερνετικό ραδιόφωνο και Ελληνικά κανάλια. Η ΕΡΑ Ιωαννίνων ήταν η επιλογή μου - άρχισαν ξαφνικά οι ειδήσεις. Το ένα Γερμανικό όνομα μετά το άλλο, άλλα γερμανόφωνα επώνυμα, δάνεια, χρέη, δηλώσεις περί κατοχής, εκλογές στην Γαλλία και άνοδος της ακροδεξιάς, Αγγλικές εκλογές και UKIP - ακόμα και η φωνή του εκφωνητή - πολύ εύκολα κάποιος θα μπορούσε να μου πει οτι έπαιζε απόσπασμα από τα "Κατοχικά Επίκαιρα" του 'Σαν Σήμερα' και θα τον είχα πιστέψει. Όλα αυτά σκεφτόμουνα και κοίταγα την βροχή από το παράθυρο.

Και σαν το όνειρο όπου ξυπνάς μέσα σε όνειρο η γυναίκα μου έβαλε τις φωνές - 'Ελα απάνω να δεις!'. Έφυγα να δω τι ήθελε.
-"Κοίτα, κέρδισα μισό κιλό κιμά!" μου είπε δείχνοντας μου μια κάρτα, από αυτές που ξύνεις. Πράγματι, μια κάρτα η οποία έλεγε ότι κερδίσαμε μισό κιλό κιμά - κιμάς με το δελτίο.

Μισό κιλό κιμάς δωρεάν
Περίεργες μέρες ζούμε....

Sunday, April 30, 2017

Έξω πάμε καλά (και ένα χαμένο φιλμ για υστερόγραφο)

Έχει αρχίσει η εποχή των car boot sales - κάθε Κυριακή πρωί την περνάω στο παζάρι με την ελπίδα να βρω καμιά καλή φωτογραφική μηχανή. Χωρίς καμιά τύχη τελευταία, συνεχίζω όμως. Σήμερα βρήκα έναν ηλικιωμένο κύριο ο οποίος πωλούσε παλαιά αγγλικά νομίσματα - ανάμεσα τους και μερικά Ισπανικά - μου είπε οτι ζούσε για λίγο καιρό στην Ισπανία την δεκαετία του 80. Ανάμεσα στα πολλά και παλιά Αγγλικά νομίσματα, μερικά Ρώσικα κομουνιστικά μετάλλια.
Παρόλα αυτά το μάτι μου έπεσε σε ένα συγκεκριμένο νόμισμα!
 Τον ρώτησα πόσο το πουλάει - πέντε λίρες μου απάντησε! Δηλαδή, και με ισοτιμία των μέσων της δεκαετίας του 90 (£1 = 500 δραχμές) μου ζήτησε δέκα χιλιάδες δραχμές για να μου δώσει 20 δραχμές. Και μετά σου λένε που θα πάμε με την ψωροδραχμούλα μας!

-----------------------------------------------------------------------
Σπιτικό ψωμάκι...
 Υστερόγραφο: Ενώ οι απόπειρες μου να βρω καμιά καλή φωτογραφική μηχανή παραμένουν επί ματαίω, την περασμένη βδομάδα έπεσα σε ένα μαργαριτάρι. Βρήκα το παρακάτω φωτογραφικό τάνκ και επειδή το προηγούμενο που είχα είχε διαρροές αποφάσισα να το αγοράσω. Η πολύ ευγενική και ηλικιωμένη κυρία που το έδωσε για £2. Μόλις έφτασα σπίτι και το άνοιξα με περίμενε μια έκπληξη - φορτωμένο στο σπιράλ υπήρχε ένα φιλμ Kodak Plus-X, το οποίο έχει ακόμη την επιγραφή "Safety Film",κάτι που καταργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 70. Το τανκ άρχισε να παράγεται στις αρχές της δεκαετίας του 60 οπότε οι φωτογραφίες ανήκουν σε εκείνη την περίοδο (1962-1975?). Ανάμεσά τους κανα-δύο εξαιρετικές.
Πορτραίτο Νεαρού
Θάλασσα - θάλασσα
Που να βρίσκονται τώρα....
Υπάρχει και αυτή η φωτογραφία - βάλτε την fullscreen και κάντε κανα-δυο βήματα πίσω.... Χμμ....
 Δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκω φιλμ αλλων, έχω μερικά ποστ εδώ, εδώ, εδώ και εδώ - αλλά αυτές είναι εμφανισμένες στα σωστά χημικά και είναι πολύ καλύτερες.

Sunday, April 16, 2017

Πάσχα Υπερβόρεια

Shrewsbury
Τίποτα πασχαλινό - με την ελληνική έννοια του όρου - δεν συνέβη. Τίποτε δεν μαρτυρούσε οτι είναι μεγάλη βδομάδα εδώ πάνω. Υπήρχαν βέβαια κάτι highlights.

* Μεγάλη Τετάρτη πήγα για φωτογραφίες στο Shrewsbury. Είναι μια πόλη εδώ ποιο δίπλα, μία ώρα με το αμάξι. Πανέμορφη πόλη, μικρή, με το μεσαιωνικό κάστρο και τα στενά δρομάκια της, περιτριγυρισμένη από τον ποταμό Severn. Κρίμα για τον καιρό, βροχή κατά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, δεν βοήθησε.
Στην πόλη υπήρχε και μια έκθεση φωτογραφίας με φωτογραφίες από το Magnum Agency, φωτογραφίες εκτυπωμένες και αναρτημένες σε διάφορα σημεία της πόλης.
* Μεγάλη Παρασκευή βγήκαμε μια βόλτα στην πόλη. Στην κεντρική εκκλησία, είχε εκδηλώσεις για παιδιά, χαρτοκοπτική και παραμύθια - για μένα ήταν ευκαιρία για να βγάλω μερικές φωτογραφίες.
* Κυριακή του Πάσχα πήγαμε στο κάστρο για να βρούμε κρυμμένα σοκολατένια αυγά. Καλή φάση, ανακαλύψαμε και την δυτική πλευρά του κάστρου που δεν την είχαμε επισκεφτεί.

Και κάπως έτσι πέρασε και το Πάσχα μας. Χωρίς φανφάρες και με μια γαμώ-βροχή το απόγευμα, έτσι για να μην ξεχάσουμε που είμαστε.

Sunday, March 05, 2017

H εποχή των τειχών

Μετά από πολλή σκέψη, σαν άλλοι Ντόναλντ Τράμπ, αποφασίσαμε να υψώσουμε και εμείς ένα τοίχο μεταξύ του σπιτιού μας και των διπλανών. Οχτώ χρόνια τώρα, ποτέ δεν μας είχε περάσει από το μυαλό, τώρα - με τους διαρκώς μαστουρωμένους και ανισόρροπους γείτονες, αποφασίσαμε ότι είναι αναγκαίο.

Κρίμα που ήρθα έτσι τα πράγματα. Ελπίζουμε ότι δεν θα καθίσουν για πολύ εδώ και ότι επιτέλους θα σταματήσει να μυρίζει κάνναβη όλη η γειτονιά.

Sunday, February 26, 2017

Doris

Somewhere.. over the rainbow
Και στα καλά του καθουμένου, ήρθε η καταιγίδα Ντόρις και μας πήρε και μας σήκωσε. Με ταχύτητα ανέμων κοντά στα 70 χμ/ω η καταιγίδα ξερίζωσε δένδρα, κατέστρεψε φράκτες και σπίτια και μετά από 8 ώρες σταμάτησε έτσι ξαφνικά όπως άρχισε.
Εμείς ήμασταν σχετικά τυχεροί, μόνο ένα σπασμένο πάνελ είχαμε αλλά είναι πίσω από το ένα από τα δύο πεύκα οπότε για να το αλλάξουμε πρέπει να κόψουμε το πεύκο. Σε κάποια φάση αναγκάστηκα να βγώ έξω και να βάλω μια βαριά ξύλινη καρέκλα στο τραμπολίνο γιατί ο αέρας προσπαθουσε να το πετάξει πάνω στον φράκτη μας.
Άλλοι ήταν λιγότερο τυχεροί - στο Wolverhampton μια 29χρονη σκοτώθηκε όταν την χτύπησαν στο κεφάλι ιπτάμενα σκουπίδια. Οι παρα-δίπλα από εμάς έχασαν τον μισό φράκτη που έπεσε πάνω στο αμάξι τους και τους το βούλιαξε στην πόρτα. Δείτε την φωτό για να δείτε τι εννοώ - μια πόρτα στέκεται μόνη της.
Η καταιγίδα άρχισε περίπου στις 7 το πρωί και σταμάτησε στις 3 το απόγευμα. Στο τέλος, μας αποζημίωσε με ένα ωραίο ουράνιο τόξο.....

Ωεω... που ειναι ο φράκτης?

Sunday, February 19, 2017

Κλείνει το Mega

O γνώριμος (στους παλιότερους) ΜΑΧ
Ξεκίνησα να γράφω ένα πόστ σχετικά με το επικείμενο κλείσιμο του ΔΟΛ αλλά στην Ελλάδα της ανάπτυξης, φαίνεται οτι και το Mega πάει για κλείσιμο. Καταλαβαίνω οτι ο κόσμος θα πληρώσει πάλι τα σπασμένα, αυτοί θα μείνουν άνεργοι, οι Ψυχάριδες δεν θα πεινάσουν. Για το κανάλι καθαυτό δεν στεναχωριέμαι, είχε καταντήσει ένα καθεστωτικό ΜΜΕ που έκανε αναίσχυντη προπαγάνδα τα τελευταία χρόνια.

Το 1989 ξαφνικά πνιγήκαμε στα κανάλια. Η τηλεοπτική ξεραϊλα των δύο μόνο καναλιών (ΕΡΤ1 και ΕΡΤ2) έσπασε με την εκπομπή των δορυφορικών καναλιών. Ξαφνικά βλέπαμε τα Γερμανικά SAT-1 και RTL, τα Αγγλικά Super Channel και Sky, το MTV, το Γαλλικό TV5 και τα Ιταλικά RAI-1 και RAI-2. To Αγγλικό Super Channel έγινε γρήγορα το αγαπημένο μου, έπαιζε σειρές όπως το "Τζίνι και η Τζίνι" (I dream of Jeannie) και τον Άγιο (The Saint). Στο SAT-1 έβλεπα τον Τροχό της τύχης να μοιράζει Μάρκα δεξιά και αριστερά. Όλα αυτά τα κανάλια έμοιαζαν έτη φωτός μπροστά από την απαρχαιωμένη ΕΡΤ που έπαιζε διαγγέλματα πολιτικών αρχηγών.

Τον Σεπτέμβρη του 1989 πήγαινα στην πρώτη γυμνασίου, τότε είχαμε την περίεργη συμφωνία μεταξύ του δημοτικού και του γυμνασίου μου που μοιράζονταν το ίδιο κτίριο και μία βδομάδα πηγαίναμε εμείς πρωί και το δημοτικό απόγευμα και την επόμενη βδομάδα το ανάποδο. Θυμάμαι να κάθομαι τα πρωινά που ήμουν απογευματινός μπροστά την τηλεόραση και να βλέπω το επικείμενο νέο κανάλι που έπαιζε συνεχώς μουσικά βίντεο κλιπ (συγκεκριμένα το Αλαλούμ του Δάκη) και μερικά σκετσάκια του ΜΑΧ (βλέπε φωτό). Περίμενα πώς και πώς να ανοίξει.

Και άνοιξε. Και ήταν πρωτοποριακό. Έπαιξε Ελληνικές σειρές που άλλαξαν το ύφος των ελληνικών σειρών που μέχρι εκείνη την εποχή κινούνταν στο γνωστό Δαλιανιδικό στυλ της 'Οδού Ανθέων'. Οι Τρεις Χάριτες, Οι Απαράδεκτοι, Οι Αυθαίρετοι είναι μερικές μόνο από αυτές. Έπαιξε καταξιωμένες ξένες σειρές όπως τους Αντίζηλους, τον Άγιο, το Τζίνι και η Τζίνι και το Κουνγκ Φου - το τελευταίο κάθε Τρίτη απόγευμα. Πολλές φορές όποτε είχαμε κενό στο σχολείο, θα έτρεχα σπίτι να δω λίγο από την σειρά και μετά θα έτρεχα πάλι πίσω στο σχολείο (το οποίο δεν ήταν καθόλου κοντά). Το Mega Channel ήταν με διαφορά το αγαπημένο μου κανάλι, όταν δεν ήμουν έξω για να παίζω, ήμουν μέσα για να βλέπω Mega. Και άλλα κανάλια άνοιξαν μέχρι τότε αλλά για εμένα το Mega ήταν μακράν το καλύτερο.

Αυτό κράτησε για καμιά πενταετία - σιγά σιγά άρχισα να ανακαλύπτω το ραδιόφωνο στα μέσα της δεκαετίας του 90, είχαν έρθει και οι πανελλήνιες και το είχα ρίξει στο διάβασμα. Εκείνη την εποχή είχε έρθει και η ψευτο-γκλαμουριά, Κορομιλάδες, Κωστόπουλοι και Trash TV με αποτέλεσμα να βλέπω όλο και λιγότερη τηλεόραση.  Μετά πέρναγα όλο και λιγότερο χρόνο σπίτι - βόλτες για καφέ, στο ΤΕΙ αργότερα, ήρθε και το στρατιωτικό - στις αρχές του 2000 δεν έβλεπα καθόλου τηλεόραση.
Το 2005, επέστρεψα από ένα Σαββατοκύριακο στην Κωνσταντινούπολη, το Mega έπαιζε ρεπορτάζ από την Κωνσταντινούπολη κατά το οποίο, οι Τούρκοι πανηγύριζαν στους δρόμους σχετικά με κάποιες Τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο. Το πρόβλημα ήταν οτι δεν είδα κανέναν τέτοιο πανηγυρισμό, οι φίλοι μου που είναι ευαίσθητοι σε τέτοια θέματα ουδέποτε ανέφεραν τίποτα και με τα πολύ περιορισμένα Τούρκικα που ήξερα τότε, τίποτα δεν πρόσεξα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Άρχισα να υποπτεύομαι ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτό το ρεπορτάζ (χρόνια αργότερα ψάρεψα αυτό το λαβράκι από τον Ελληνικό Τύπο) και κάπου άρχισε να πέφτει το Mega στην υπόληψη μου. Ενώ ως παιδί, το δελτίο ειδήσεων του καναλιού ήταν κάτι σαν Ευαγγέλιο (θυμάμαι να λένε οτι σε περίοδο λειψυδρίας, θα βγει ο Χατζηνικολάου στο Mega να μας πεί οτι η Αθήνα ξέμεινε από νερό - οι καμπάνες τότε θα χτυπούσαν πένθιμα) σιγά σιγά είχα αρχίσει να μην τους πιστεύω.

Αργότερα έφυγα από την Ελλάδα και Mega έβλεπα μόνο τις λίγες μέρες που ερχόμουν διακοπές το καλοκαίρι. Συγκεκριμένα, έβλεπα 10 Λεπτά Κήρυγμα (το ίδιο επεισόδιο με τον Κοντογιαννίδη) και Κωνσταντίνου και Ελένης στον ANT-1. Δεν ξανασχολήθηκα με την Ελληνική τηλεόραση. Στην εποχή του δημοψηφίσματος, το Mega έπαιξε μια φαιδρή προπαγάνδα που ακόμα και οι τυφλοί την είδαν. Θαλασσοδάνεια, σπατάλες και κακοδιάχείρηση, κόντρα με τον τσι-ΣΥΡΙΖΑ, όλα αυτά το έφεραν σε αυτό το χάλι. Από το αγαπημένο μου κανάλι είχε καταντήσει μια ανοησία. Δεν θα μου λείψει ως κανάλι αν και θα κρατήσω τον ρόλο που έπαιξε για μένα καθώς μεγάλωνα.