Sunday, November 13, 2016

Ένα βράδυ χωρίς ηλεκτρικό

Καλά, ένα ολόκληρο πρωί δηλαδή. Την Τρίτη που μας πέρασε, η μισή πόλη βυθίστηκε στο σκοτάδι - τα φώτα στα supermarket έσβησαν, όπως και ο δημοτικός φωτισμός. Είχε μια βαριά συννεφιά και άν και ήταν 9.30 το πρωί, χρειαζόμασταν ακόμη τα φώτα για να βλέπουμε.
Στην δουλειά, όλοι οι διάδρομοι παράμειναν σκοτεινοί, τα δωμάτια με λιγοστό φως που έρχονταν από τον δρόμο - οι ιστορίες για φαντάσματα έδιναν και έπαιρναν (υπάρχει κόσμος που έχει φαντάσματα στο κτίριο μας* ) και αν και τα καλοριφέρ παρέμεναν σβηστά, υπήρχε μια ζεστή ατμόσφαιρα στα γραφεία.

Εκείνο το πρωί, μου ήρθαν στο μυαλό αναμνήσεις από την μεγάλη διακοπή ρεύματος ένα καλοκαίρι περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 80, όπου η μισή Ελλάδα είχε μείνει χωρίς ρεύμα για ένα βράδυ. Θυμάμαι τα κεριά που είχαν ανάψει στις γειτονιές καθώς ο κόσμος καθόταν στις αυλές και έτρωγε και εγώ με τους φίλους μας περπατάγαμε και τρέχαμε στα σκοτάδια. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να κάθομαι στην διασταύρωση Ανθίμου Γαζή και Χαραυγής και να κοιτάω προς το παλιό δημοτικό σχολείο - το ατέλειωτο σκοτάδι.

Βέβαια δεν ήταν η τελευταία φορά που θυμάμαι να παίζω στο σκοτάδι, στο χωρίο μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 90, ο δημοτικός φωτισμός έκλεινε μετά τις 10 το βράδυ και πλέον παίζαμε στα σκοτάδια. Στο παλιό σχολείο, στην πλατεία - τα πάντα ήταν μια περιπέτεια - ιδίως η επιστροφή στο σπίτι και το σχεδόν αδύνατο επιχείρημα να αποφύγουμε τα κατσάβραχα, τα αγκάθια και τις λακκούβες καθ οδών για το σπίτι.
Καλές όλες αυτές οι αναμνήσεις που μου ήρθαν στο μυαλό την Τρίτη που μας πέρασε, αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα. Η θερμοκρασία έξω ήταν 5 βαθμοί κελσίου, γρήγορα το κτίριο πάγωσε και αυτό, ο κόσμος χωρίς ζεστό καφέ και τσάι άρχισε να κουκουλώνεται με τα μπουφάν του. Τελικά, περίπου στις 2 το μεσημέρι αποφάσισαν να κλείσουν το κτίριο και να επιστρέψουμε σπίτι.
Η διακοπή ρεύματος συνεχίστηκε μέχρι τις 5 το απόγευμα μέχρι που ο πολιτισμός επέστρεψε πάλι σε αυτή την μεριά των Midlands....


* Την ιστορία για τα φαντάσματα στο κτίριο μας μου την διηγήθηκαν δύο ξεχωριστά άτομα. Ένα πρωί που ήρθαν να ανοίξουν το κτίριο, είδαν την φιγούρα ενός άνδρα να περνάει πίσω από την γυάλινη πόρτα του δευτέρου ορόφου. Κανείς δεν τρόμαξε μιας και οι δυο του πίστεψαν ότι ήταν ένας από το προσωπικό που μερικές φορές έρχεται νωρίς. Φυσικά όσο και αν έτρεξαν να τον ρωτήσουν γιατί ήρθε τόσο νωρίς, δεν βρήκαν κανέναν στο κτήριο....