Sunday, August 14, 2016

Φωτογραφίζοντας στις διακοπές

Στην παλιά πόλη του Poznan
Αναδουλειές πάλι στην μπλογκογραφία. Έτσι είναι το μπλόγκινγ, άμα δεν είναι η κύρια απασχόληση σου, πέφτει στην λίστα των προτεραιοτήτων σου. Τώρα που έφυγα από την δουλειά στο νοσοκομείο έχω λιγότερο χρόνο για να γράφω, παλιότερα έπαιρνα το λάπτοπ μαζί μου και έγραφα τίποτα κατά το διάλειμμα μου, όταν καθόμουν στο αμάξι.

Στους δύο μήνες που πέρασαν από το προηγούμενο πόστ μου, το ποιο σημαντικό που μας συνέβη είναι το δεύτερο ταξίδι μας στην Πολωνία μέσα σε 2 μήνες. Πολύ καλύτερος καιρός, όλα τα πιτσιρίκια σε διακοπές, περισσότερος κόσμος τριγύρω. Πήγαμε και επίσκεψη σε κάτι συγγενείς στην διπλανή πόλη – φάγαμε και μια καλοκαιρινή βροχή που πλημμύρισε τους δρόμους και τα σπίτια και γυρίσαμε.

Εκείνο την βραδιά ήμουν λίγο ανήσυχος στον ύπνο μου, ξύπνησα κανα δυό φορές το βράδυ, ξανακοιμηθηκα, ξαναξύπνησα στις 5.15 το πρωί. Σηκώθηκα, έφαγα το πρωινό μου και ντύθηκα, πήρα την μηχανή μου και 5.45 περίμενα στην στάση του λεωφορείου με προορισμό την πόλη του Πόζναν.
Πρωινός περίπατος στη πόλη
Ελάχιστος κόσμος τριγύρω, μερικοί είχαν μόλις ξυπνήσει και πηγαίναν να πάρουν το λεωφορείο, άλλοι πάλι με ποδήλατα πήγαιναν να ανοίξουν τις δουλειές τους. Το λεωφορείο μισό άδειο, φτάσαμε στην στάση του τράμ σε 5 λεπτά. Και από εκεί 15 λεπτά μέχρι να φτάσουμε στο κέντρο της πόλης, συνήθως θέλω παραπάνω από 40 λεπτά.
Οι καταστηματάρχες μόλις άνοιξαν τα ρολά
 Είναι πολύ διαφορετικές οι πόλεις τέτοια ώρα της ημέρας. Ήσυχες, με ελάχιστο κόσμο να τριγυρνά, οι γαλατάδες να παραδίδουν την πραμάτεια τους, οι καθαριστές να προσπαθούν να την σουλουπώσουν λίγο. Κόσμος να περνάει με τα ποδήλατα του, τα ρολά από τα καταστήματα να ανοίγουν – η πόλη σου δίνει την εντύπωση ότι είναι αγουροξυπνημένη και στραβοπατάει μέχρι να βρει τον ρυθμό της. 
Οδοκαθαριστής με το ποδήλατο της δουλειάς του
 Εκείνο το πρωί περπάτησα μέχρι τις 12.30 το μεσημέρι, βέβαια η πόλη είχε βρει τον πολυσύχναστο ρυθμό της από τις 9 το πρωί και μετά. Περπάτησα και μέχρι τον σταθμό του τρένου, πήγα εκεί προκειμένου να τον ξαναφωτογραφήσω, έχω μια φωτογραφία από τον Αύγουστο του 2008 εκεί. Βέβαια ο σταθμός έχει αλλάξει τόσο πολύ, όλη εκείνη η ατμόσφαιρα βγαλμένη από τα χρόνια της PRL, δεν υπήρχε ποια.
Στον σταθμό του τρένου το 2008
Είμαι και λίγο δυσαρεστημένος όμως από την φωτογραφία. Όλη αυτή η αποτυχία να αποτυπώσει αυτή την ησυχία, τον ψίθυρο των περαστικών, την πρωινή δροσιά, λίγο που η πόλη μύριζε βρεγμένο χώμα από την προηγούμενη μέρα, όλα αυτά που δεν φαίνονται στην φωτογραφία αλλά είναι μέρος της όλης εμπειρίας, λίγο με κάνουν να θέλω να αρχίσω να βγάζω και βίντεο μαζί με τις φωτογραφίες. Βέβαια πάντα θα υπάρχει μια διάσταση η οποία δεν θα αποτυπώνεται, πάντα θα υπάρχει ένα στοιχείο που θα ανήκει στην διάσταση της εμπειρίας.
Πρωινή προσευχή πριν πάνε στην δουλειά
Είχε όμως τόσο ενδιαφέρων να βρίσκομαι εκεί εκείνη την πρώτη ώρα της μέρας, όπου η πρωινή δροσιά και οι αγουροξυπνημένες φάτσες των περαστικών μου χάρισαν μερικές από τις αγαπημένες φωτογραφίες αυτού του χρόνου. Σκέφτομαι να κάνω κάτι ανάλογο και του χρόνου, ίσως κατεβαίνοντας στην πόλη ακόμη νωρίτερα.