Tuesday, June 21, 2016

Θερινό ηλιοστάσιο

Πριν καμιά 15αριά χρόνια...
Toν χειμώνα του 1996 τον πέρασα πολύ χαλαρά. Είχα δώσει πανελλήνιες και είχα κρατήσει φυσική και έκθεση, δίνοντας μου έτσι μπόλικο χρόνο σπίτι να μελετήσω μαθηματικά και χημεία για τις επόμενες πανελλήνιες. Εκείνη την χρονιά, πήγαινα για μερικές ώρες φροντιστήριο την Δευτέρα και την Τρίτη και κάθε δεύτερη Πέμπτη για δύο ώρες χημεία. Έτσι λοιπόν περνούσα τον περισσότερο χρόνο στο σπίτι, τριγυρνώντας από δωμάτιο σε δωμάτιο με τις πυτζάμες, τρώγοντας και διαβάζοντας. Εκείνη την χρονιά έφτασα τα 105 κιλά, κιλά που την επόμενη χρονιά έχασα λόγω μιας αμυγδαλίτιδας που με ταλαιπώρησε για δύο μήνες.
Έτσι λοιπόν, ζήτησα από τον πατέρα μου (και μου αγόρασε) ένα κομμάτι γυαλί το οποίο το έβαλα πάνω από το γραφείο μου. Εκεί έγραφα με ένα μαρκαδοράκι και έλυνα τις ασκήσεις μαθηματικών ή χημείας. Μαζί μου είχα και ένα κασετόφωνο με μια άδεια κασέτα μέσα, όποτε άκουγα κανένα τραγούδι που μου άρεσε, πάταγα το Rec και το ηχογραφούσα. Είχα γράψει μερικές κασέτες έτσι, πολλές φορές μαζί με τα τραγούδια, ηχογραφούσα και την μάνα μου ή τον πατέρα μου να φωνάζουν από την κουζίνα ή την σκούπα να σκουπίζει τα χαλιά.
Εκείνο τον χειμώνα τον ευχαριστήθηκα. Μου άρεσε ο βροχερός καιρός και το γεγονός ότι την πέρναγα στο δωμάτιο μου με πολύ λίγα πράγματα να με απασχολούν. Χάζευα με τις ώρες από το παράθυρο την βροχή να πέφτει. Ένα – δυο ταξιδάκια και στο χωριό εκείνο τον χειμώνα με έκαναν να αγαπήσω την βροχή και το κρύο. Θυμάμαι το ταξίδι με το λεωφορείο – ανεβαίναμε τις στροφές της Κανέτας και σιγά σιγά το λεωφορείο χανόταν μέσα στα σύννεφα που είχαν καθίσει χαμηλά και είχαν αρχίσει να βρέχουν.
Με σιγουριά μπορώ να πω ότι εκείνη την περίοδο προτιμούσα την βροχή από την λιακάδα.

Όχι πια.

Σήμερα, πρώτη μέρα του θερινού ηλιοστάσιου και ο καιρός παραμένει βροχερός – όπως και όλο τον προηγούμενο χρόνο. Έχουμε αγανακτήσει κλεισμένοι στο σπίτι 8 μήνες τώρα, με τα πιτσιρίκια να σκαρφίζονται κάθε είδους σκανδαλιά και εμάς να χάνουμε την ψυχραιμία μας με το παραμικρό. Αντε να δούμε πότε θα έρθει το καλοκαίρι φέτος...

ΥΓ: Καθ' οδών για την δουλειά σήμερα, είδα μπροστά μου ένα κάμπριο αυτοκίνητο – φυσικά με την οροφή κλειστή. Πώς στον διάολο έχουν καταφέρει και έχουν πείσει κόσμο εδώ πάνω να αγοράσουν κάμπριο αυτοκίνητα.....(?)...

Saturday, June 11, 2016

Τα νέα μας

Διακοπές part 1 of 3
Εδώ και κάμποσο καιρό χωρίς πόστ. Ήταν πολυάσχολοι 2 μήνες τώρα, βάψαμε τον διάδρομο και αλλάξαμε την κρεβατοκάμαρα μας – δηλ. πετάξαμε όλη την παλιατζούρα, βάψαμε, αλλάξαμε μοκέτα, πήραμε καινούργια έπιπλα κτλ κτλ... Τώρα αλλάζουμε και το ένα μπάνιο μας, ποιος άνθρωπος στα συγκαλά του θα διάλεγε ρόζ είδη υγιεινής... και όμως οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες το έκαναν και εμείς αγοράσαμε ένα σπίτι με ένα ροζ μπάνιο....
Όλα αυτά μας καταναλώνουν αρκετό από τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο μας– τώρα που άρχισε λίγο ο καιρός να καλυτερεύει βγαίνουμε και καμιά βολτούλα ή τρώμε έξω. Μόλις τελειώσουμε με το μπάνιο, θα αλλάξουμε μερικά πάνελ από τον φράκτη μας και θα πετάξουμε τα έπιπλα του κήπου, μας έχουν γεμίσει ακίδες....

Ξάπλα και αυτός...
Πήγαμε για μια βδομάδα Πολωνία. Είχαμε την τύχη να βρούμε εισιτήρια πολύ φτηνά και τα αγοράσαμε εις διπλούν – δηλαδή θα ξαναπάμε σε 6 βδομάδες. Ήταν κάτι προσφορές και επωφεληθήκαμε. Όπως ήταν αναμενόμενο, περάσαμε ωραία, τα πιτσιρίκια ξεκωλώθηκαν στο τρέξιμο και στα παιχνίδια με τα ξαδέλφια τους αν και ο καιρός μας τα χάλασε για μια-δυο μέρες.
Όταν έφτιαξε πάλι στο τέλος της βδομάδας, πήγαμε μια βόλτα στην παλιά πόλη και εγώ κατέβηκα για τις καθιερωμένες φωτογραφίες ξανά την επόμενη μέρα. Στην πόλη βρήκα και ένα φωτογραφείο το οποίο πουλούσε φίλμ πολύ φτηνά, αγόρασα μερικά και θα αγοράσω και άλλα όταν ξαναπάμε.

Το άλλο σημαντικό νέο είναι ότι μετά από εφτά χρόνια δουλειάς στο ίδιο νοσοκομείο, αποφάσισα να φύγω. Οι συνθήκες εργασίας άλλαξαν πολύ, η επιτροπή που ελέγχει την ποιότητα των υπηρεσιών τους έκανε φύλο και φτερό, γενικά δεν είναι και το καλύτερο μέρος για να δουλέψει κανείς οπότε επέβαλα την παραίτηση μου και από 1η Ιουλίου ξεκινάω φουλ-τάιμ στην EWISS σαν ψυχοθεραπευτής. Καλύτερος μισθός, προοπτικές καριέρας, η εταιρία θα πληρώσει για τις ειδίκευσή μου κτλ κτλ... Λυπάμαι που αφήνω μερικούς ανθρώπους με τους οποίους δούλευα χρόνια αλλά νομίζω ότι 7 χρόνια στην ίδια δουλειά με μηδενικές προοπτικές ανάπτυξης είναι πάρα πολλά.

Έτσι λοιπόν περιμένω να περάσουν οι μέρες. Έχω και 2 μέρες υπόλοιπο άδειας στο τέλος του μήνα και μία από αυτές λέω να την περάσω στο Liverpool βγάζοντας φωτογραφίες.