Thursday, March 17, 2016

Καζάν ντιμπί

Κάηκε λίγο η κρέμα
Έκατσα το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε και έφτιαξα ένα καζάν ντιμπί. Πώς μου ήρθε αυτό; Την προηγούμενη Τετάρτη στην δουλειά, μια κοπέλα από την Περσία έφερε ένα μικρό ταψάκι με καζαν ντιμπί. Εντυπωσιάστηκα, είχε φέρει και στο παρελθόν Περσικό μπακλαβά οπότε σκέφτηκα να φτιάξω και εγώ ένα το Σάββατο. Δύσκολο δεν είναι να το φτιάξω – σκέφτηκα. Βέβαια στην πράξη ήταν λίγο ποιο δύσκολο μιας και τελικά κατέληξα να κάψω την κρέμα αλλά από άποψη γεύσεως – για πρώτη απόπειρα – ήταν πολύ καλό.

Φυσικά δεν συγκρίνεται με το καζαν ντιμπί που έτρωγα στην Κωνσταντινούπολη. Υπήρχε ένα μικρό ζαχαροπλαστείο, στα δεξιά της λεωφόρου Kosuyolu όπως ερχόσουν από το Kadikoy, το οποίο το επισκεπτόμουν συχνά πυκνά τα πρωινά και επένδυα τα λεφτά μου. Ήταν ένα μικρό ζαχαροπλαστείο, δεν σου κινούσε την περιέργεια αλλά όλα του τα γλυκά ήταν εξαιρετικά. Παίρναμε το γλυκό στα χέρια και κάπου δίπλα υπήρχε ένα μονοπάτι που πήγαινε σε ένα πάρκο που ήταν εκεί δίπλα. Μέσα στο πάρκο υπήρχε ένα παλιό εγκαταλελειμμένο γηροκομείο και μερικά πεσμένα δένδρα που η νεολαία τα χρησιμοποιούσε για παγκάκια. Το τι καζαν ντιμπί και ταβούκ γκοκτσου έφαγα εκεί, δεν περιγράφεται.

Δώδεκα χρόνια αργότερα έφτιαξα και ένα για να το απομυθοποιήσω. Θα φτιάξω και δεύτερο τώρα που ξέρω τι να προσέξω – ελπίζω σε καλύτερη επιτυχία.

Tuesday, March 08, 2016

In the Court of the Crimson King

To εξώφυλλο του "In the court of the Crimson King
Πριν κάνα δυο βδομάδες, είδα στο facebook ένα πόστ του Πετρίδη σχετικά με το πρώτο άλμπουμ των King Crimson, το θρυλικό πλέον 'In the Court of the Crimson King'. 'Ήταν ένα μικρό διθυραμβικό σχόλιο για τον δίσκο – πάτησα το γνωστό 'Like' γιατί συμφωνούσα μαζί του. Μετά από λίγο, έψαξα online και βρήκα όλο τον δίσκο τους, έβαλα τα ακουστικά, το έβαλα να παίζει και ξάπλωσα να κοιμηθώ.

Έχω να ακούσω αυτόν τον δίσκο, σχεδόν είκοσι χρόνια τώρα, από τα μέσα της δεκαετίας του 90. Ήταν από τους αγαπημένους μου δίσκους αν και το συγκρότημα δεν ήταν στην κορυφή των μουσικών μου προτιμήσεων. Το 21st century schizoid manκαι το θρυλικό “Epitaphμου θύμισαν που καθόμουν στο δωμάτιο μου με σβηστά τα φώτα και άκουγα μουσική όλα τα χειμωνιάτικα απογεύματα της δεκαετίας του 90 – το δε “In the court of the Crimson Kingμε πήγε ακόμη πιο πίσω, αρχές δεκαετίας 90 όταν είχα ένα μαύρο κασετόφωνο το οποίο έπαιζε Rock FM και πολύ συχνά άκουγα στο ράδιο αυτό το τραγούδι.

Έτσι άρχισα σιγά σιγά να ψάχνω να βρω δίσκους που άκουγα εκείνη την εποχή, κλεισμένος στο δωμάτιο μου. Βρήκα το “Minstrel in the Galleryτων Jethro Tull, άλλος αγαπημένος μου δίσκος. Ακολούθησαν οι Deep Purple με τα Book Of Taliesynκαι το τρίτο άλμπουμ τους ονόματι Deep Purple”. Τραγούδια όπως το “Anthem”, “Kentucky womanκαι τοApril- έχω δεκαετίες να τα ακούσω, το April το είχα γράψει σε μια κασέτα και το είχα πάρει μαζί μου στην πρώτη γυμνασίου στο μάθημα της μουσικής όταν ο μουσικός μας μας είχε πει να φέρουμε κλασσική μουσική για να ακούσουμε. Ακόμη θυμάμαι την ησυχία στην τάξη όταν έπαιζε το April – δεν είμαι σίγουρος αν ήταν ησυχία από θαυμασμό ή αηδία. Για μένα όμως, το τραγούδι αυτό παρέμεινε για πολλά χρόνια το αγαπημένο μου.

Βρήκα άλλους δίσκους όπως το “The Roots of Deep Purpleπου περιείχε τραγούδια από συγκροτήματα με μέλη των Deep Purple - από εκεί μέσα ξεχωρίζω το “The Stallionκαι το Annabella”. Ή τον δίσκο με τα καλύτερα των Simon and Garfunkel. Και οι δύο αυτοί δίσκοι έχουν κάτι από Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα για εμένα, τα είχε φέρει ο αδελφός μου από την Αγγλία κατά την διάρκεια των Χριστουγεννιάτικων διακοπών κάπου στα μέσα του 90.

Προσπαθώ να θυμηθώ ποιούς άλλους δίσκους άκουγα σαν πιτσιρικάς, έχω βάλει σκοπό να ακούω έναν δίσκο κάθε βράδυ πριν πάω για ύπνο. Βέβαια δυσκολεύομαι να τους βρω στο Youtube, αλλά θα προσπαθήσω όσο μπορώ, μιας και καιρό έχω να κάνω ένα project τόσο ευχάριστο όσο αυτό. Σκέφτομαι μάλιστα, όταν τελειώσω να μην τους ξανακούσω αυτούς τους δίσκους για άλλα 20 χρόνια.

Thursday, March 03, 2016

Οι γκρίζες μέρες του Μαρτίου.

Χιόνι.... χτές....
Και εκεί που νόμιζα ότι η άνοιξη είχε αρχίσει να έρχεται, χτες στα καλά του καθουμένου μας έριξε χιόνι. Οι περισσότεροι στο γραφείο το πανηγύριζαν, οι πελάτες άρχισαν να ακυρώνουν και σε γενικές γραμμές, με τους καφέδες στο χέρι την αράξαμε και συζητάγαμε. Εγώ όμως απελπίστηκα. Πότε θα τελειώσει αυτός ο χειμώνας πια; Τέλος πάντων, το χιόνι το διαδέχτηκε βροχή και χαλάζι. Κανένας πελάτης δεν φάνηκε στην εταιρία. Τις συζητήσεις περί ποδοσφαίρου τις διαδέχτηκε η συζήτηση για μια μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στο Stafford και από εκεί ξεκινήσαμε να μιλάμε για .... ουίσκι και συνταγές μαγειρικής. Όχι ότι είχα διάθεση για να συμμετάσχω στην συζήτηση αλλά κάπως έτσι θυμήθηκα ότι είναι Τσικνοπέμπτη οπότε αποφάσισα να το αναφέρω. Όλοι συμφώνησαν ότι μια Τσικνοπέμπτη τον χρόνο είναι πολύ καλή ιδέα αν και συμπλήρωσαν ότι έχουν και αυτοί την “Pancake day” - άν μπορεί κανείς να τις συγκρίνει. 

Για μια στιγμή σκέφτηκα ότι θα ήταν καλή ιδέα να ψήσουμε κάτι μόλις επιστρέψω σπίτι. Μετά είδα το χιόνι να πέφτει έξω από το παράθυρο και αναθεώρησα. Κρίμα με τους ξενέρωτους εδώ πάνω, θα ήθελα μια Τσικνοπέμπτη, μου έχουν λήψει οι Τσικνοπέμπτες στο “Κομπολογάκι” ή σε εκείνη την μπυραρία στα Πατήσια (την οποία ξέχασα κιόλας). 

Θυμάμαι την πρώτη Τσικνοπέμπτη στην οποία πήγαμε σαν πιτσιρικάδες, πρέπει να ήμασταν στο γυμνάσιο. Πήγαμε σε μια ταβέρνα στην λεωφόρο Χασιάς, κάπου πίσω από το γυμνάσιο μας. Θυμάμαι μας είχε σερβίρει και ένα απαίσιο κρασί, κρασί σε πιτσιρικάδες! Δεν πινόταν με τίποτα αλλά μας σέρβιρε ωραία παϊδάκια. Θυμάμαι να έχει κρεμάσει λαμπάκια από κάτι ελιές που είχε στην αυλή, η οποία είχε χαλίκια. Εδώ και χρόνια αναρωτιέμαι τι έχει γίνει αυτή η ταβέρνα, έκλεισε την δεκαετία του 90, αλλά δυσκολεύομαι να θυμηθώ ποιο κτίριο επί της Χασιάς ήταν. Τέλος πάντων, αυτή ήταν η πρώτη Τσικνοπέμπτη που πήγαμε έξω με την παρέα μου, κάπου αρχές της δεκαετίας του 90. Θυμάμαι άλλη μία Τσικνοπέμπτη, χρόνια αργότερα στην οποία καταλήξαμε σε κάποια ταβέρνα κάπου στα Κάτω Πατήσια. Ελλείψει χώρου, ο ταβερνιάρης μας έχωσε κάτω από την σκάλα και μας σέρβιρε σχεδόν 2 ώρες αργότερα. Από τα Κάτω Πατήσια περπατήσαμε βραδιάτικα, καταχείμωνο μέχρι το σπίτι μιας και τότε δεν είχα το αμάξι και ταξί δεν υπήρχε ούτε για αστείο.

Φέτος μας βλέπω να την βγάζουμε με καμιά πίτσα μπροστά στην τηλεόραση, ίσως του χρόνου να το σχεδιάσουμε καλύτερα.