Thursday, November 26, 2015

Εκπέμπω

Το εξώφυλλο του περιοδικού
Έτσι λοιπόν, από μια φωτογραφία, κατάφεραν να μαζευτούν όλοι οι εικονιζόμενοι (ή σχεδόν όλοι) και να ανταλλάξουν οτι αρχειακό υλικό έχουν. Φωτογραφίες άρχισαν σιγά σιγά να έρχονται στην επιφάνεια, καθώς επίσης και ιστορίες για απόντα μέλη. Ήταν συναρπαστικό να βλέπω στις φωτογραφίες λεπτομέρειες που είχα σχεδόν ξεχάσει – τις ξύλινες έδρες και τα μονοκόμματα παλαιά θρανία, την πράσινη σιδερένια πόρτα του σχολείου και το παλιό μικρόφωνο στον τοίχο του προαύλιου.Και όχι μόνο αυτό, αλλά ήρθαν στην επιφάνεια και τεύχη του σχολικού περιοδικού. Το είχα ξεχάσει τελείως, θυμάμαι παιδιά μεγαλύτερα από εμάς να έρχονται στην τάξη και να διαφημίζουν το περιοδικό τους αλλά ποτέ δεν θυμάμαι να εκδόσαμε εμείς ένα. Ακόμα και όταν το είδα αναρτημένο, πάλι δεν μου θύμισε τίποτα. Από περιέργεια, θέλησα να δώ ποια ήταν η συνδρομή μου – και πράγματι θυμήθηκα. Ήταν ένα ποίημα. Με μια λεπτομέρεια – δεν ήταν δικό μου.

Το ποίημα....
Τι εννοώ. Θυμάμαι να προσπαθώ να γράψω ένα ποίημα στην έκτη. Φυσικά τίποτα δεν κατάφερα να γράψω, θυμάμαι να σηκώνομαι όλη την ώρα και να πάω να ξύνω το μολύβι μου, ακόμη και ας μην είχα γράψει τίποτα. Κάπου εκεί τελείωσε και η δημιουργική απόπειρα.
Εκείνη την εποχή, στην ΕΡΤ, έπαιζε η σειρά “Η πεντάμορφη και το τέρας” με την Λίντα Χάμιλτον. Πιτσιρικάς ήμουν φανατικός οπαδός της σειράς. Κάποιο από τα επεισόδια, τελείωνε με τον Παράκελσο να απαγγέλλει κάποιο ποίημα, το οποίο άρχιζε λέγοντας:
Όταν έξω η νύχτα πέφτει
Εγώ συλλογιέμαι....
μπλά, μπλά
μπλα
...
.”

Ήταν η έμπνευση που χρειαζόμουν, πήρα τους δύο πρώτους στοίχους και επειδή όπως λένε, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, πρόσθεσα άλλους δύο δικούς μου και viola! - έτοιμο το ποίημα. Το έδωσα στον κ. Κώστα και πλέον είχα κάνει το χρέος μου.
Ποτέ δεν αγόρασα το τεύχος και σύντομα το όλο επιχείρημα ξεχάστηκε. Τώρα που το διάβασα κατάλαβα οτι από το αρχικό ποίημα, έμεινε ίδια μόνο η πρώτη στροφή (που δεν ήταν δικιά μου) και το υπόλοιπο άλλαξε όλο.
Απίστευτο τι καταλήγει να φέρει την υπογραφή σου τελικά.....

Friday, November 20, 2015

Καθοδών για την δουλειά

Καθοδών για την δουλειά στο Εδιμβούργο, 2007
Μιάμιση ώρα. Τόσο χρειάζομαι κάθε πρωί, για να πάω τα παιδιά στο σχολείο και μετά στην δουλειά. Και το Stafford είναι μια μικρή κωμόπολη 40.000 κατοίκων, περπατάς από την μία άκρη στην άλλη σε μιάμιση ώρα. Παρόλα αυτά, τους τελευταίους 3 μήνες έχουν ξηλώσει όλους τους δρόμους – άν ήμουν στην Ελλάδα, θα ήμουν σίγουρος οτι έρχονται εκλογές. Αλλά δεν είμαι.
Αντιθέτως, κολλημένος στα φανάρια, αναπολούσα την εποχή που ζούσα στο Εδιμβούργο. Χρειαζόμουν 40 λεπτά με τα πόδια για να πάω στην δουλειά. Κάθε πρωί, κουκουλωνόμουν με το παλτό μου, ζωνόμουν και την τσάντα μου και ανηφόριζα για το Morningside όπου ήταν το νοσοκομείο που δούλευα. Έφευγα από το σπίτι στις 8.50 και έφτανα στην δουλειά στις 9.30. Το Morningside είναι η αριστοκρατική συνοικία του Εδιμβούργου, ψηλά αρχοντικά και δρόμοι καλυμμένοι με δένδρα – κάθε άνοιξη τα πάντα πρασίνιζαν, ακόμη και οι δρόμοι φαίνονταν πράσινοι από το φως.
Εκείνη την εποχή, η Ιβόνα ήταν σκυμμένη πάνω από τα βιβλία της, πασχίζοντας να τελειώσει με το διδακτορικό της. Εγώ, για να την αφήσω στην ησυχία της, είχα βγάλει μια κάρτα απεριορίστων διαδρομών και συχνά πυκνά ανέβαινα σε ένα λεωφορείο και πήγαινα από το ένα τέρμα στο άλλο. Κάπως έτσι έμαθα το Εδιμβούργο απέξω και ανακατωτά. Από όλα τα λεωφορεία, το Νο3 ήταν το αγαπημένο μου. Και αυτό γιατί έκανε τέρμα στο Portobello, στο ανατολικό Εδιμβούργο δίπλα στην θάλασσα.
Πρώτη φορά ανέβηκα σε αυτό το λεωφορείο, ένα κρύο πρωινό Σαββάτου τον Οκτώβριο του 2007. Εξεπλάγην τόσο πολύ όταν αντίκρισα την θάλασσα που κατέβηκα για να περπατήσω στην παραλία. Είχα μαζί μου και μια παλιά ψηφιακή μηχανή. Περπάτησα στην παραλία και έβγαλα μια φωτογραφία.
Η παραλία του Portobello εκείνη την κρύα μέρα του Οκτώβρη
Είχα ξαναπάει στην θάλασσα χειμώνα εποχή αλλά αυτή την φορά μου έμοιαζε λες και ήταν η πρώτη φορά. Ο αέρας ερχόταν παγωμένος από την θάλασσα και αυτή δεν είχε τίποτα από την γαλήνη και την καλοκαιρινή ζεστασιά της. Περπάτησα λίγο από εδώ, πήγα λίγο από εκεί, τελικά το πρόσωπο μου πάγωσε και αποφάσισα να επιστρέψω.Την επισκεφτήκαμε πολλές φορές αυτή την παραλία αργότερα μαζί με την Ιβόνα, κυρίως καλοκαίρι και μερικές φορές για πικνίκ. Αλλά εκείνο το παγωμένο πρωινό του 2008 το θυμάμαι ξεκάθαρα.

Και ξαφνικά το φανάρι έγινε πάλι πράσινο, και τσουλίσαμε για άλλα 2 μέτρα μέχρι να ξανασταματήσουμε. “Αλίμονο”, σκέφτηκα, “τι ώρα θα φτάσω σήμερα στην δουλειά”.....

Sunday, November 08, 2015

Σχεδόν 30 χρόνια πρίν

Σχολικό έτος 1985-1986
Πλέον δεν έχει νόημα να αρνούμαι οτι ο χειμώνας έχει έρθει. Οι μέρες μίκρυναν, ο καιρός μονίμως βροχερός, την περισσότερη μέρα την περνάμε στο σπίτι. Κάτι Σάββατα και Κυριακές μουντές - περιμένουμε να πάμε στην δουλειά και όταν είμαστε στην δουλειά περιμένουμε το Σαββατοκύριακο. Με έχει πιάσει και η νοσταλγία για το καλοκαίρι, κάθομαι και ψάχνω για το "Δέντρο που πληγώναμε" του Αβδελιώτη, μου φαίνεται σχετικό με τα παιδικά μου καλοκαίρια. Καμιά τύχη βέβαια, το έχουν κατεβάσει από το διαδίκτυο.
Είχα αυτή την ιδεά κάμποσο καιρό τώρα αλλά σήμερα που με έπιασα να σκέφτομαι μονίμως τα παλία, σκάναρα και ανέβασα μια φωτογραφία από το δημοτικό στο facebook με την προτροπή όποιος είναι μέσα να κάνει τον εαυτό του tag. Κόσμος που είχα χάσει τα ίχνη του για δεκαετίες ξαφνικά εμφανίστηκαν, ονόματα χωρίς πρόσωπα συνημμένα.
Τι σου είναι και το διαδίκτυο, από την μια στιγμή στην άλλη σου εμφανίζει το παρελθόν, για να εξαφανιστεί λίγο αργότερα μέσα στις καθημερινότητες μας.