Sunday, September 27, 2015

Ήρωες της παιδικής ηλικίας μου

Η θρυλική Manchester Rovers
Καιρό ήθελα να γράψω αυτό το πόστ σχετικά με τους ήρωες της παιδικής μου ηλικίας. Το γυροέφερνα στο μυαλό μου σχετικά με ένα top-10 οπότε σήμερα που είχα λίγο χρόνο, είπα να το γράψω. Έτσι λοιπόν, το Top-10 έχει ώς εξής.
Νο10: Οι δύο Μάκηδες. Γείτονες που από κολλητοί μετατράπηκαν σε εχθρούς, θα έβαζαν την μουσική στο τέρμα το βράδυ και εκάναν διαγωνισμούς σχετικά με το ποιος θα βάλει την μουσική το καλοκαίρι ποιο δυνατά. Ο ένας απεβίωσε, ο άλλος πήρε πόδι, και οι δύο τελικά ξεχάστηκαν.
-
Νο9: Ο Αλέκος ο ποδηλατάς. Ο άνθρωπος που διόρθωνε τα ποδήλατα μας. Είχε το μαγαζάκι του στο Καματερό και μας χρέωνε 50 δραχμές την κάθε επιδιόρθωση. Τελικά βγήκε η βρώμα οτι διόρθωνε ένα πράγμα και χάλαγε άλλο για να έχει πάντα πελατεία οπότε τελικά σταματήσαμε να πηγαίνουμε.
-
Νο8: Τα ψιλικατζίδικα (Κυρα Κατίνα - Σπύρος- Κυρά Μαρίκα). Ο μόνος τρόπος που είχαμε για να επενδύουμε το χαρτζιλίκι μας. Στην Κυρα-Κατίνα συνήθως για δώρα γενεθλίων (!) και περιοδικά, στον Σπύρο για παγωτά και στην κυρα-Μαρίκα για δυναμιτάκια.
-
Νο7:Ο Νικολάκης με το Mini Cooper: Περισσότερο guest star παρά μόνιμος ήρωας, ήταν ο μνηστήρας μιας από τις τρείς κόρες που έμεναν για 1-2 χρόνια στο ισόγειο της Νικολίτσας. O Νικολάκης, είχε την συνήθεια να αφήνει το Mini Cooper ξεκλείδωτο (τότε κανείς δεν έκλεβε) και πότε πότε το γεμίζαμε με διάφορα - από υλικά οικοδομών μέχρι είδη υγιεινής....
-
Νο6: Ο Ακρίδας. Ο γέροντας που τα καλοκαίρια νοίκιαζε το ισόγειο από το σπίτι του Γλαβά. Του κάναμε την ζωή δύσκολή, κοιμόταν με τα παράθυρα ανοιχτά και του πετάγαμε βελάκια με τα φυσοκάλαμα...
-
Νο5: Κυρα-Τασία. Η συμπαθητική γριούλα που έμενε στο ισόγειο της κυρα-Λίτσας, πάντα έτοιμη να βγει να μας φωνάξει που παίζαμε μπροστά από το σπίτι της. Τα ίχνη της χάνονται ξαφνικά, από κάποια φάση της παιδικής μου ηλικίας και μετά, απλά δεν υπάρχει!
-
Νο4: Αναστασία. Η παπαδιά - δεν υπάρχει λεπτομερής αναφορά στην παιδική μου ηλικία χωρίς την Αναστασία να γυροφέρνει και να αναστατώνει την γειτονιά. Πάντοτε μας φώναζε που παίζαμε μπάλα έξω από την εκκλησία (έμενε ο Κώστας ο Θωμάς απέναντι) γιατί προφανώς ξυπνούσαμε τους αγίους....
-
Εντάξει, τώρα μπαίνουμε στο Τοπ-3, οπότε χρειάζονται περισσότερες λεπτομέρειες.
-
Νο3: Κυρα Κούλα. Η κυρα-Κούλα και η κόρη της έμεναν 3 σπίτια δίπλα μας. Η μάνα έπασχε από ψύχωση και το ίδιο η κόρη της. Συχνά πυκνά δημιουργούσαν φασαρίες στην γειτονιά με την συμπεριφορές τους- θυμάμαι καθαρά μια φορά που είχαν βάλει φωτιά στην αυλή τους - κατακαλόκαιρο - και έκαιγαν λάστιχα αυτοκινήτου, κάλεσμα στους εξωγήινους για να έρθουν. Φυσικά κανένας εξωγήινος δεν ήρθε και το όλο σκηνικό τελείωσε με καυγά, με τους γείτονες από την οδό Χαραυγής να γκρεμίσουν την πόρτα της αυλής της και να σβήνουν την φωτιά. Μάνα και κόρη έφτασαν μέχρι τις ειδήσεις και τις εφημερίδες - πυρπολήθηκαν έξω από ένα μοναστήρι στο τέλος της δεκαετία του 80 και πέθαναν.
-
Νο2: Κυρά Σοφία. Άλλη μια επική φιγούρα - η κυρα Σοφία ήταν η μητέρα του κυρ-Αλέκου και έμενε απέναντι από την κυρα Κούλα. Ποιο συγκεκριμένα, στην ταράτσα. Εκεί καθόταν ήσυχα στο παράθυρο και πέταγε αντικείμενα στον κόσμο από τον δεύτερο όροφο. Η κυρα-Σοφία το είχε λίγο χαμένο βλέπετε. Εμείς σαν πιτσιρικάδες το εκμεταλλευόμασταν αυτό, περνάγαμε και την εκνευρίζαμε και αυτή αθυρόστομη ώς ήταν μας έβριζε με τις ποιο χυδαίες εκφράσεις. Μερικές φορές μας πέταγε νερό, καφέ και ότι άλλο είχε. Το Non-plus-ultra της ιστορίας ήταν ένα τούβλο μου μας πέταξε καθώς περνάγαμε με τα ποδήλατα από κάτω, ευτυχώς την γλιτώσαμε!!
-
Νο1: Κυρ-Αργύρης. Ο απόλυτος υπέρ-ήρωας, δεν μπορώ να φανταστώ την παιδική μου ηλικία χωρίς τον κυρ-Αργύρη. Ο κυρ-Αργύρης λοιπόν, ήταν στα 80 του την δεκαετία του 80 και μας κυνηγούσε ανηλεώς. Το σπίτι του ήταν στο τέλος της Λάμπρου Κατσώνη, τότε που ήταν αδιέξοδο (βασικά το σπίτι του Κυρ-Αργύρη έφραζε τον δρόμο) και ακριβώς απέναντι του ήταν ένα οικόπεδο που το χρησιμοποιούσαμε για γήπεδο. Αλησμόνητες θα μου μείνουν οι καταδρομικές μας επιχειρήσεις προκειμένου να πάρουμε την μπάλα που τυχόν είχε πέσει στην αυλή του ή οι απόπειρες μας να μαζέψουμε βερίκοκα από τα δέντρα που είχε στην αυλή του.
Μια φορά θυμάμαι είχε βγει η φήμη οτι ο Κυρ-Αργύρης πέθανε, στεναχωρηθήκαμε, δεν λέω, αλλά κάναμε ένα σάλτο να μαζέψουμε κανέναν βερίκοκο ανενόχλητοι πλέον. Φανταστείτε τρομάρα που πήραμε όταν άνοιξε η πόρτα και ο Κυρ-Αργύρης βρήκε παίρνοντας μας στο κυνήγι (πηδήξαμε κατευθείαν από το δένδρο στις τσουκνίδες που ήταν ακριβώς από κάτω). Ο κυρ-Αργύρης πέθανε στις αρχές τις δεκαετίας του 90, το σπίτι αγοράστηκε από τον κυρ Κώστα (ο οποίος είχε αγοράσει το ψιλικατζίδικο της Κυρα-Κατίνας) και αργότερα πωλήθηκε πάλι και κατεδαφίστηκε προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για την οδό Αγίου Νικολάου.
--------

Και ένα σύντομο Top-5 με τα ποιο ενδιαφέρων memorabilia την παιδικής μου ηλικίας
Νο5: Η υδροφόρα του κυρ-Ιγνάντη, το καλύτερο μέρος για να παίξεις σαν πιτσιρικάς - απορώ πως μας άφηναν οι γονείς μας να παίξουμε εκεί!
Νο4: Το ρεματάκι. Η οδός Καματερού ήταν ένα ρέμα, το οποίο σε κάποια φάση είχε και μια  γέφυρα προκειμένου να περνάει ο κόσμος από την μια γειτονιά στην άλλη. Εκεί δοκιμάζαμε τα δυναμιτάκια μας. Οι γονείς μας για να μας τρομάξουν, μας έλεγαν ιστορίες για γείτονες που κολλήσανε ηπατίτιδα εκεί... κουραφέξαλα.
Νο3: Το κίτρινο ψυχεδελικό λεωφορείο έξω από την ραδιοφωνία. Πάντοτε μου προκαλούσε την απορία τι ήταν. Ένα λεωφορείο βαμμένο κίτρινο με τεράστιες αφρικανικές αναπαραστάσεις ανθρώπων. Παραμένει ένα από τα μυστήρια της παιδικής μου ηλικίας, τι ήταν, τι απέγινε...
Νο2: Το θρυλικό Lada. Το οικογενειακό μας αυτοκίνητο!
Νο1: Η θρυλική Manchester Rovers (βλέπε φωτό). Η ποδοσφαιρική ομάδα μου φτιαγμένη από playmobil με αρχηγό τον Roy Race. Ήταν η εποχή που φτιάχναμε ομάδες και παίζαμε ποδόσφαιρο με τα playmobil στην αυλή.
-
Bonus Memories:
*Το καμαράκι απέναντι από το σπίτι του Κυρ-Αργύρη, το μετατρέπαμε από καιρό σε καιρό σε κάστρο. Ένα ξεκάρφωτο δωμάτιο ήταν με μια πόρτα και ένα παράθυρο στην οδό Χαραυγής, κατεδαφίστηκε κάπου στην δεκαετία του 80.

*Κλείνω με μια φωτογραφία από την νίκη την ποδοσφαιρικής μας ομάδας "Βερόνα" με 5-2. Το τρόπαιο είναι αυτός ο φιόγκος δίπλα στα πόδια μου. Μετά από αυτή την νίκη, αγοράσαμε τον ένα (από τους δύο) παίχτες της άλλης ομάδας για ένα παγωτό και ένα πακέτο γαριδάκια (οι μεταγραφές τότε γίνονταν εύκολα)....