Wednesday, April 22, 2015

Οι ήσυχες μέρες του Απριλίου

Οι μέρες εδώ πάνω έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν και να ζεσταίνουν. Πλέον τολμάμε να βγούμε στην αυλή χωρίς τον φόβο του πολικού ψύχους με τον οποίο ζούσαμε τους τελευταίους έξι μήνες. Αποφασίσαμε λοιπόν, να αγοράσουμε και ένα τραμπολίνο για τα μικρά, ένα τον δυόμισι μέτρων, έτσι ώστε, όταν έχει καλό καιρό να την αράζω και εγώ ξάπλα και να λιάζομαι. Το να το στήσουμε ήταν εντελώς άλλη ιστορία, μου πήρε τρία απογεύματα και άπειρη προσπάθεια να αποκωδικοποιήσω τις οδηγίες συναρμολόγησης. Τελικά τα καταφέραμε και πλέον το τραμπολίνο δεσπόζει στην αυλή μας. Ιδού και η φωτογραφία για του λόγου το αληθές.

Και αυτά θα ήταν όλα τα νέα μας αυτές τις ήσυχες μέρες του Απριλίου, αν σε αυτά δεν είχε έρθει και προστεθεί ένα μυστήριο όνειρο το οποίο επαναλαμβάνεται συνεχώς στον ύπνο μου τις τελευταίες τρεις βδομάδες. Σε αυτό λοιπόν, βρίσκομαι κάπου στην γειτονιά μου στην Αθήνα αλλά τα πάντα μοιάζουν όπως ήταν την δεκαετία του 80. Χωμάτινοι δρόμοι, πουθενά αυτοκίνητα, οικόπεδα  τα οποία έχουν χτιστεί εδώ και χρόνια. Μόλις έχω καταφτάσει με πτήση από την Αγγλία (ή η πτήση μου έχει ανταπόκριση μέσω Αθήνας - εδώ το όνειρο δεν είναι ιδιαίτερα ξεκάθαρο) οπότε δεν έχω πολύ χρόνο στην διάθεση μου. Νοιώθω μια ακαταμάχητη επιθυμία να φάω γλυκά και κατευθύνομαι προς το παλιό ζαχαροπλαστείο της Δωδώνης το οποίο έκλεισε στα τέλη της δεκαετίας του 90. Θέλω να φάω τα γλυκά αλλά είμαι βιαστικός μιας και δεν έχω πολύ χρόνο στην διάθεση μου. Με το που μπαίνω στο ζαχαροπλαστείο, ξυπνάω.

Ομολογώ ότι το όνειρο αυτό με εκπλήξει με την ικανότητα του να επαναλαμβάνεται αυτούσιο. Επίσης, παρόλη αυτή την αίσθηση του βιαστικού, το όλο όνειρο είναι ευχάριστο. Μου θύμισε την πτυχιακή μου πάνω στα επαναλαμβανόμενα όνειρα, ομολογώ ότι είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος με το όνειρο μου και ελπίζω να το ξαναδώ σύντομα. Πάντως, τον Ιούλιο που ερχόμαστε Ελλάδα, με βλέπω να πετάγομαι μέχρι το τοπικό ζαχαροπλαστείο για να επενδύσω σε γλυκά.

Saturday, April 18, 2015

Λιχουδιές α'λα 80's (και 90's)

Κυπελλάκια για νερό α'λα 80's
Κάθομαι και διαβάζω ένα ενδιαφέρον άρθρο για το φαγητό στην Πολωνία τα χρόνια του κομμουνισμού. Όταν λέω κάθομαι, εννοώ αραχτός στον καναπέ με μια σοκολάτα στο ένα χέρι και έναν καφέ στο άλλο.  Φαίνεται λοιπόν ότι το να βρεις φαγητό εκείνη την εποχή στην Πολωνία δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Παρόλα αυτά, όταν μιλάω με την Iwona, μου δίνει την εντύπωση ότι αναπολεί εκείνη την εποχή και το φαγητό της. Φαγητό το οποίο υπήρχε στο σπίτι της μιας και τα πεθερικά μου είχαν φάρμα με ζώα. Από άποψη γλυκών, σοκολάτα δεν υπήρχε, υπήρχε ένα υποκατάστατο της φτιαγμένο από κακάο και ζάχαρη, παγωτά τα οποία δεν ήταν παγωμένα αλλά κρέμα ζαχαροπλαστικής σε χωνάκι-γκοφρέτα και η top-of-the-top γκοφρέτα "Prince-Polo" Εμείς φυσικά ήμασταν σε πολύ καλύτερη μοίρα (?) με περισσότερες επιλογές διαθέσιμες αν και στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν ένα-δυο γλυκά/snacks τα οποία αγοράζαμε.

Και φυσικά να ξεκινήσω από τα παγωτά τα οποία καθ όλη την δεκαετία του 80, για μένα ήταν γρανίτες ξυλάκια. Λεγόταν "Phantom" και κόστιζε 25 δραχμές. Έβγαινε σε δυο γεύσεις, λεμόνι και φράουλα. Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να αγοράζαμε και κυπελλάκι "Cocktail" αλλά αυτό δεν συνέβαινε και τόσο συχνά. Από σοκολάτες θυμάμαι μόνο την Παυλίδης. Θυμάμαι έναν γέροντα συγγενή ο οποίος μας επισκεπτόταν και καμιά φορά μας έφερνε και από μια σοκολάτα να φάμε. Στο σχολείο, τα χρήματα (50 δραχμές) πήγαιναν για τυρόπιτα, η ταπεινή τυρόπιτα που με κρατούσε χορτάτο μέχρι το μεσημεριανό φαγητό. Στα τέλη τις δεκαετία του 80, εμφανίστηκαν και οι "Μπομπονέλες", νομίζω προς 15 δραχμές εκάστη. Για όσους δεν γνωρίζουν, η μπομπονέλα ήταν παγωμένος χυμός ή Coca-Cola μέσα σε στενόμακρο σακουλάκι. Κάπου στα τέλη του 80 άρχισαν να εμφανίζονται και κάτι μικρές βανίλιες σε λιλιπούτεια-κυπελλάκια με κουταλάκι. Τις αγοράζαμε καθοδών για το γυμνάσιο σε ένα παρακμιακό καφενείο. Αργότερα ο τοπικός φούρνος είχε συσκευασμένα γλυκά όπως σάμαλι, τουλούμπες, ραβανί και μπακλαβαδάκι προς 80 δραχμές το κομμάτι και φυσικά άρχισα να επενδύω τα χρήματα μου σε γλυκά. Ήταν η εποχή που πήγαινα στο γυμνάσιο, μια βδομάδα πρωί, μια βδομάδα απόγευμα. Όταν ήμασταν πρωινοί έτρωγα τυρόπιτα, όταν ήμασταν απογευματινοί έτρωγα τα γλυκά.*

(* Τι μυστήρια που τα είχαν κανονίσει τότε - μια βδομάδα πρωί, μια βδομάδα απόγευμα στο γυμνάσιο. Η πρωινή βάρδια ήταν 8.30-13.30 και η απογευματινή 14.00-19.00. Νομίζω θα μου μείνει αξέχαστη η πρώτη απογευματινή βάρδια τον Σεπτέμβρη του 1989 όταν το πρωί σηκώθηκα και τριγυρνούσα στις έρημες γειτονιές - όλοι ήταν στο δημοτικό σχολείο. Μου είχε φανεί τόσο περίεργο που ήταν ήσυχη η γειτονιά, συνήθως υπήρχαν οι φωνές μας να αναστατώνουν τον κόσμο).

Από εκεί και μετά, ήρθαν τα ξέφρενα 90'ς και ξεκίνησε η εποχή της αφθονίας. Είχαμε σχεδόν ότι θέλαμε οπότε δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση πλέον. Από αυτά ξεχωρίσει το παγωτό "Maximum" ο μεγαλύτερος πύραυλος εκείνη την εποχή τον οποίο τον αγοράζαμε κατά τις καλοκαιρινές διακοπές. Επίσης θυμάμαι τα καλοκαίρια, αρχές δεκαετίας 90 όπου έπαιζαν σε επανάληψη οι"Τρεις Χάριτες", να πηγαίνω να αγοράζω ψωμί και με τα ρέστα πήγαινα στο Ζαχαροπλαστείο "Δωδώνη" που ήταν εκεί δίπλα για να αγοράζω πάστες. Και να μην αναφέρω τα πεϊνιρλί του Μητόγκα γιατί θα γράφω για πάντα. Όπως είπα, ζούσαμε στα άφθονα 90'ς πλέον.

Sunday, April 05, 2015

Πάσχα blast from the past


Οι λεγόμενες "γουρούνες"
Άλλο ένα πόστ που το έγραψα προχτές και ξέχασα να το κάνω πόστ. Υποθέτω, κάλιο αργά παρά ποτέ....
 -------------------------------------------------
Μεγάλη Παρασκευή σήμερα εδώ πάνω και εκτός από τον καιρό που είναι πράγματι σαν Μεγάλη Παρασκευή, τίποτε άλλο δεν μαρτυρά ότι είναι Πάσχα. Ίσως οι ποιό προσεκτικοί να παρατήρησαν ότι το BBC1 παίζει ψαλμωδίες τα απογεύματα, αλλά πέρα από αυτό τίποτε άλλο. Εδώ πάνω το Πάσχα, σε αντίθεση με τα Χριστούγεννα τα οποία γιορτάζονται από τον Σεπτέμβρη, δεν τυγχάνουν ιδιαίτερης προσοχής. Για τα Πασχαλινά έθιμα εδώ πάνω τα γράφω κάθε χρόνο (ένα post 2 γραμμών δηλαδή) οπότε δεν θα τα επαναλάβω. Απλά επειδή κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, το έφερε η συζήτηση με άλλους, μια συζήτηση σχετικά με το πως περνάγαμε τα Πάσχα ως παιδιά, σκέφτηκα να τους αραδιάσω μερικές ιστορίες με μπόλικα 80's και 90's από τα πασχαλινά έθιμα εκείνης της εποχής.

Και δεν μιλάω για τα αρνιά, τα κοκορέτσια, τις μαγειρίτσες και τους επιτάφιους για τα οποία έπρεπε να καταφύγω στο google για να τους δείξω τι εννοώ. Μιλάω για τις φωτοβολίδες, τα δυναμιτάκια, τις "γουρούνες", τον "Σαΐνι", τον κυνηγό και όλα τα άλλα πυροτεχνήματα που σαν πιτσιρικάδες είχαμε γίνει εξπερτς στο να χειριζόμαστε. Τόσο καλά μάλιστα που θυμάμαι τον Διονύση να έχει αδειάσει το μπαρούτι από την μια "γουρούνα" μέσα σε μια άλλη. Αυτό το "super δυναμιτάκι" το περιφέραμε από αλάνα σε αλάνα προκειμένου να το σκάσουμε. Βρήκαμε ένα άδειο γκαζάκι (από αυτά που είχαν το κυρτό πάτο), το ανάψαμε, το σκεπάσαμε με το γκαζάκι και απομακρυνθήκαμε. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, η έκρηξη έστειλε το γκαζάκι στα ουράνια - τόσο ψιλά που στην παιδική μου φαντασία, έμοιαζε σαν να χάθηκε στον ουρανό. Στην κάθοδο όμως, φαινόταν λες και ερχόταν κατευθείαν απάνω μας. Αρχίσαμε να τρέχουμε πανικόβλητοι δεξιά και αριστερά - όταν μετά από αρκετό τρέξιμο αποφάσισα ότι ήμουν ασφαλής, σταμάτησα και το γκαζάκι προσγειώθηκε λίγα μέτρα πίσω μου - και συγκεκριμένα πάνω στο ποδήλατο μου.

Τέτοιες ιστορίες έχω άπειρες. Ενδεικτικά και μόνο μερικές ακόμη. Στο σχολείο, κάποιοι είχαν την κακή ιδέα να ρίξουν ένα δυναμιτάκι μέσα σε ένα σωλήνα και να βάλουν μια πέτρα από πάνω. Με το που έσκασε το δυναμιτάκι, η πέτρα εκτοξεύτηκε από την μια πλευρά του γηπέδου του μπάσκετ στην άλλη (μιλάω για το γυμνάσιο). Επίσης μεγάλη δημοσιότητα έλαβε το γεγονός ότι κάποιοι εκείνη την εποχή, είχαν γεμίσει ένα καζανάκι με δυναμιτάκια και το ανατίναξαν προκαλώντας ζημιές στο γυμνάσιο. Τότε δεν υπήρχαν τα studio του Καραμάνου εκεί, το ποτάμι περνούσε δίπλα από το σχολείο και μετά από αυτό απλωνόταν ένα μικρό χωράφι με ελιές.

Θυμάμαι τον Νεκτάριο τον οποίο τον ακολούθησε εσαεί το παρατσούκλι "Γύφτος". Αν και δεν γνωρίζουμε κανέναν άλλο Νεκτάριο, αν δεν τον περιγράψεις με το παρατσούκλι του, φαίνεται ότι κανείς δεν γνωρίζει για ποιον Νεκτάριο μιλάς. Θυμάμαι λοιπόν τον Νεκτάριο στον οποίο, ένα από τα δυναμιτάκια, έσκασε στα χέρια του. Θυμάμαι επίσης, να τρέχει από το προαύλιο του δημοτικού σχολείου (όπου σημειωτέον υπήρχαν βρύσες με νερό) και να πηγαίνει τρέχοντας στην αυλή του σπιτιού μου, τρεις δρόμους παρακάτω, προκειμένου να ρίξει νερό στα χέρια του. Θυμάμαι επίσης, τους μεγαλύτερους να εκτοξεύουν μια φωτοβολίδα προς το τοπικό γραφείο ταξιδιών (Πουλημένος με το όνομα) κρυμμένοι μέσα στο ρέμα (τότε δεν υπήρχε η οδός Καματερού, υπήρχε ένα ρέμα το οποίο κατέληγε στην Αγίου Νικολάου). Θυμάμαι τα δυναμιτάκια που δέναμε στις μύτες από τα αυτοσχέδια βέλη που ρίχναμε με τα τόξα μας.

Φυσικά, σε αυτό το post, πήρα την λέξη "Blast" από τον τίτλο εντελώς κυριολεκτικά. Υπήρχαν βέβαια και άλλα τα οποία έδιναν στο Πάσχα μια γιορτινή ατμόσφαιρα. Υπήρχαν τα μπουλούκια τον ανθρώπων τα οποία γέμιζαν τους δρόμους καθόδων για την εκκλησία κατά τον επιτάφιο και την ανάσταση. Υπήρχαν οι -πολύ συχνά απεγνωσμένες - προσπάθειες να φέρουμε το άγιο φως σπίτι μας από τη εκκλησία (το οποίο κατέληξε να είναι ένα είδος Πασχαλινού σπορ). Θυμάμαι επίσης τα απαίσια πασχαλιάτικα ρούχα τον 80's, κακή απομίμηση του -έτσι και αλλιώς πολύ κακού - "Maimi Vice". Θυμάμαι τον έναν από τους πολλούς μπάτσους της γειτονιάς (τέσσερις στο σύνολο, μπατσοκρατούμενα τα Λιόσια εκείνη την περίοδο) να κόβει τις λαμπάδες από τα μικρά παιδιά με ένα μαχαίρι που είχε μαζί του διότι "πήγε να αγοράσει αλλά δεν βρήκε" Οπότε πετσόκοβε τις λαμπάδες τον άλλων. Θυμάμαι την φωτοβολίδα στην Ανάσταση η οποία προσγειώθηκε στο κεφάλι του παπά στον Άγιο Διονύσιο καθώς έβγαζε ανάσταση. Θυμάμαι το περιστατικό με τον ηλίθιο που έβαλε τα δυναμιτάκια και τα σπίρτα στην κωλότσεπη του και ένα από αυτά έσκασε. Τέλος, θυμάμαι το κηροποιείο που υπήρχε στην γειτονιά μας και πηγαίναμε τελευταία στιγμή για να προμηθευτούμε τις λαμπάδες μας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κατά τα 80'ς, βγάζαμε δυο Αναστάσεις! Πως είναι δυνατόν? Η εκκλησία απέναντι από το σπίτι μου ήταν παλιοημερολογήτες έτσι λοιπόν έβγαζαν ανάσταση στης 1.00 το βράδυ. Και άλλα δυναμιτάκια εκεί, και πάλι έξω στον δρόμο εμείς τα πιτσιρίκια μετά την μαγειρίτσα και τα αυγά και πάλι σκαρφαλωμένοι στις ελιές έξω από το σπίτι του Θωμά κάνοντας χαβαλέ. Και μετά στα κρεβάτια μας, προετοιμασμένοι για την επόμενη μέρα, την ημέρα κατά την οποία θα αδειάζαμε όλο το οπλοστάσιο μας στα χωράφια και στους δρόμους, θα μαζευόμασταν όλοι μαζί από ταράτσα σε ταράτσα προκειμένου να ψήσουμε και αργότερα να περιδρομιάσουμε.

Και τώρα μείναμε με το BBC στα χέρια ακούγοντας ύμνους. Μπράαααβο.....