Thursday, December 31, 2015

Αντί απολογισμού

Τώρα και στο κωλοχώρι μας
Φέτος το καθιερωμένο πόστ απολογισμός της χρονιάς, αναβάλλεται. Το 2015 ήταν μια απαίσια χρονιά η οποία πήρε μακρυά μας δύο ανθρώπους που αγαπούσα, τελείως αναίτια και αχρείαστα, έτσι λοιπόν ελπίζω να ξεχάσω σύντομα αυτή την χρονιά που φεύγει. Αντί λοιπόν, ένα πόστ με τα trivia που συμβαίνουν στον μικρόκοσμο μας εδώ πάνω.

* Άνοιξε το νέο Pandora στο κωλοχώρι μας και ο κόσμος κάνει ουρά για να αγοράσει ένα βραχιολάκι, σκουλαρικάκι ή δαχτυλιδάκια. Αυτά λείπουν στον κόσμο λοιπόν, μερικά ακόμη μέρη για να κάνει τα ψώνια του – δεν είχαμε αρκετά τέτοια μέρη. Φτιάχνουν και ένα τερατώδες εμπορικό κέντρο. Επίσης έκλεισαν την παλιά λαϊκή αγορά και σκέφτονται να απομακρύνουν την παλιά γκαλερί.

* Τον καιρό μόνο χειμερινό δεν τον λες. 12 βαθμούς και λιακάδα. Όταν δεν φυσάει, μπορείς να βγεις έξω ακόμη και με μια ζακετούλα, πράγμα αδιανόητο για Δεκέμβρη στην Αγγλία. Συνήθως έχουμε -10 και χιόνια παντού. Δεν έχουμε αυταπάτες, δεν τα αποφύγαμε, θα έρθουν τον Γενάρη και Φλεβάρη.
Λιακάδες

* Όλη αυτή η τεράστια προετοιμασία για τα Χριστούγεννα και πέρασαν. Σήμερα 29 Δεκεμβρίου και έχουν αρχίσει να ξεστολίζουν. Σε κανα-δυο βδομάδες τους βλέπω να αρχίζουν να μας πουλάνε Πασχαλινά αυγά.

* Οι μέρες έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν – όχι οτι το καταλαβαίνουμε, έτσι λένε τα βιβλία. Σήμερα πήγα στην δουλειά στις 8 το πρωί και οδηγούσα με το φεγγάρι από πάνω μου να φωτίζει. Οι χειμώνες είναι ατέλειωτοι εδώ πάνω, τα πιτσιρίκια έχουν αρχίσει να σκαρφαλώνουν στο ταβάνι, τόσους μήνες κλεισμένα στο σπίτι.

* Περιμένουμε λοιπόν τον νέο χρόνο, τίποτα ιδιαίτερο από άποψη προετοιμασιών, δεν είναι μεγάλη γιορτή εδώ πάνω. Για να δούμε ο νέος χρόνος τι θα μας φέρει.

Friday, December 25, 2015

Χριστουγεννιάτικη Ιστορία

Δημοσιεύω μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία που έγραψα τα Χριστούγεννα του 2011 αλλά ποτέ δεν δημοσίευσα στο μπλόγκ μου. Σκέφτηκα, καιρός είναι:

---------------------------------------------------------
Την προ-παραμονή Χριστουγέννων του 1991 αποφάσισα να ξεφύγω λίγο από το στενό οικογενειακό περιβάλλον και να περάσω μερικές ώρες με τον φίλο μου τον Π. με τον οποίο καθόμασταν μαζί στο σχολείο. Οι γονείς μου θα είχαν επισκέψεις εκείνο το απόγευμα μιας και η γιορτή του πατέρα μου πλησίαζε και οι συγγενείς προτιμούσαν να μας επισκέπτονται μερικές μέρες νωρίτερα ή αργότερα. Μερικές από αυτές τις επισκέψεις τις έβρισκα ενδιαφέρον, καθόμουν μαζί με τους μεγάλους αν και δεν είχα ιδέα για τι πράγμα μιλούσαν. Μερικές όμως ήταν βαρετές και προτιμούσα να περνάω λίγη ώρα στο δωμάτιο μου ακούγοντας μουσική. Ο πατέρας μου συμφώνησε να με πετάξει με το αμάξι στο σπίτι του φίλου μου αλλά θα έπρεπε να επιστρέψω με τα πόδια μιας και οι επισκέπτες θα ήταν ακόμη σπίτι μας και ο πατέρας μου - που ήταν ο μοναδικός που οδηγούσε - θα έπρεπε να είναι μαζί τους. Ο φίλος μου ο Π. μένει σε μια σχετικά απομονωμένη περιοχή της συνοικίας μας, περίπου 40λεπτά με τα πόδια μακριά.

Έτσι λοιπόν και έγινε. Περί της 4 το απόγευμα, ο πατέρας μου με άφησε στην εξώπορτα του φίλου μου. Ο φίλος μου ο Π. έμενε σε μια περιοχή, που παλιότερα και σύμφωνα με τον πατέρα μου ήταν ένας ατέλειωτος ελαιώνας που τον διέσχιζε ένα ποτάμι. Το ποτάμι ήταν ακόμη εκεί, όπως και ένα μικρό μέρος του ελαιώνα, τα υπόλοιπα είχαν χτιστεί σπίτια.Στην αυλή υπήρχε ένα μεγάλο δένδρο το οποίο έγερνε επικίνδυνα προς το ποτάμι και τα άδεια από φύλλα κλωνάρια του, το έκαναν να μοιάζει βγαλμένο από τις ιστορίες που διηγούμασταν ο ένας στον άλλο για να τρομάζουμε. Μπήκα σπίτι και για τις επόμενες 3 ώρες καθίσαμε μπροστά στο αναμμένο τζάκι και κουτσομπολέψαμε όλους τους φίλους μας. Τον Γιάννη τον ψευδό, τον Κώστα τον χοντρό, τον Κανέλλο που μύριζε άσχημα, την Ρούλα που πείραζε τον κόσμο όλο. Τρείς ώρες πέρασαν έτσι, και αν δεν ήταν το χιονόνερο και ο αέρας που δυνάμωναν, θα καθόμουν και άλλο. Έπρεπε όμως να επιστρέψω, είχα να περπατήσω για σαράντα λεπτά και έτσι λοιπόν, αφού κουκουλώθηκα μέσα στο παλτό μου, βγήκα στην εξώπορτα. Ο αέρας είχε δυναμώσει και έφερνε χιόνι από τις χιονισμένες κορφές της Πάρνηθας. Ακόμη και το μεγάλο ρέμα που περνούσε σχεδόν έξω από το σπίτι του φίλου μου, είχε φουσκώσει και σχεδόν είχε φθάσει στις αυλές των σπιτιών.

Άνοιξα το βήμα μου και σε λίγο είχα μπει στον μικρό ελαιώνα που υπήρχε εκεί δίπλα. Αυτός ο μικρός ελαιώνας με τις 15-20 ρίζες ελιές ήταν ότι είχε απομείνει από έναν πολύ μεγαλύτερο ελαιώνα που υπήρχε εκεί την δεκαετία του 60 και 70. Αργότερα άρχισαν να χτίζονται σπίτια και δύο δρόμοι χώρισαν τον ελαιώνα στα τρία. Πλέον είχαν μείνει μόνο λίγες ελιές και ένας δρόμος που τον διέσχιζε διαγώνια. Σκοτάδι πίσσα, ούτε μια λάμπα τριγύρω. Σε κάθε βήμα μου έπεφτα και σε μια λακκούβα με νερό. Μέχρι να φτάσω στον παλιό χωματόδρομο στο τέλος του ελαιώνα, ήμουν πλέον μούσκεμα - οι κάλτσες ήταν μούσκεμα όπως και το κεφάλι μου από το χιονόνερο. Είχα ξεπαγιάσει. Πλέον ο δρόμος της επιστροφής μου φαινόταν ατέλειωτος. Αποφάσισα ότι έπρεπε να κόψω δρόμο για να επιστρέψω πιο γρήγορα και ο μόνος δρόμος που θα μπορούσα να πάρω πλέον ήταν μέσα από τα στενά της πάνω γειτονιάς. Η επάνω γειτονιά ήταν τρεις, τέσσερις δρόμοι βόρεια της γειτονιάς μου τους οποίου σε γενικές γραμμές αποφεύγαμε διότι αφενός μεν το κάθε σπίτι είχε σκύλο και φοβόμασταν μην τυχών βρουν καμιά πόρτα ανοιχτή και μας πάρει στο κυνήγι, αφετέρου δε τα παιδιά σε εκείνη την γειτονιά ήταν δύο, τρία χρόνια μεγαλύτερα και δεν ήθελαν να παίξουν μαζί μας. Έτσι λοιπόν δεν είχαμε κανένα ιδιαίτερο λόγο να συχνάζουμε εκεί, αν και τα στενά τα ξέραμε καλά.

Βγήκα από τον ελαιώνα στον μικρό χωμάτινο δρόμο και από εκεί τράβηξα δεξιά, μέσα από τα χωράφια για τον δρόμο που έβγαζε στην εκκλησία της ενορίας μας. Στα χωράφια αυτά έσπερναν σιτηρά μέχρι πρόσφατα, τα καλοκαίρια παίζαμε μέσα στα στάρια κρυφτό μέχρι να μας πάρουν χαμπάρι και να μας κυνηγήσουνε. Περπατώντας λοιπόν, η ενορία φάνηκε μπροστά μου και από εκεί ο κύριος δρόμος ο οποίος ευτυχώς είχε δημόσιο φωτισμό και έβλεπα που πάταγα. Μέσα στην εκκλησία υπήρχε κόσμος, τα φώτα και τα κεριά έβγαζαν ένα ζεστό φώς. Στάθηκα μπροστά από την εκκλησία για να δώ στο φώς της τα χάλια μου. Το παντελόνι μου ήταν μούσκεμα μέχρι το γόνατο, οι μπότες μου κατά-λασπομένες και το κεφάλι μου μούσκεμα. Περπάτησα στον κεντρικό δρόμο για λίγο κοιτώντας από τα παράθυρα τα σπίτια. Ο κόσμος είχε τις σόμπες αναμμένες, ο αέρας μύριζε ξύλο που καιγόταν και όλοι μεσα στα σπίτια τους με τα χριστουγεννιάτικα δένδρα αναμμένα. Δεν έβλεπα την ώρα να επιστρέψω σπίτι και να κουκουλωθώ με την ζεστή κουβέρτα. Στην γωνία του δρόμου έκανα δεξιά στο παλιό σιδεράδικο και από εκεί, μετά από πέντε λεπτά δρόμο είχα μπει στην πάνω γειτονιά.
Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν η αλάνα που παίζανε τα σχολεία ποδόσφαιρο. Ειχε μέγεθος όσο δύο οικοδομικά τετράγωνα και υπήρχε στην μέση της μία λάμπα της ΔΕΗ, η παλιά με τον ξύλινο κορμό που το καλοκαίρι μύριζε πίσσα. Τώρα το βράδυ έμοιαζε να φωτίζει πουθενά, ένα ατέλειωτο σκοτάδι τριγύρω και μια λάμπα στην μέση. Τι αλλόκοτο θέαμα. Πλησίασα και στάθηκα από κάτω της. Τότε παρατήρησα πόσο πολύ χιόνιζε. Ένα μείγμα χιονιού και χιονόνερου που ο αέρας το φύσαγε δεξιά και αριστερά. Ήταν αυτός ο αέρας που με επανέφερε στο εδώ και τώρα, παγώνοντας τα αυτιά μου, άνοιξα βήμα για τα σπίτια στο βάθος της αλάνας και από εκεί έφτασα στο μικρό γωνιακό ψιλικατζίδικο. Ο κυρ-Ανέστης ήταν μέσα, καθισμένος δίπλα από μια μικρή σόμπα αερίου και διάβαζε μια εφημερίδα. Εκείνη την στιγμή μέχρι και τον κυρ-Ανέστη ζήλεψα. Διέσχισα με προσοχή τον δρόμο και πέρασα στο μικρό σοκάκι που έβγαζε στο παλιό μου σχολείο.

Εκεί όμως, καθώς ακολουθούσα την στροφή που κάνει ο δρόμος κατηφορίζοντας τον, τα φώτα άρχισαν να γίνονται ποιο έντονα. Για μια στιγμή νόμιζα ότι ήταν κάποιο ασθενοφόρο στην γωνία αλλά με το που έστριψα δοκίμασα την έκπληξη της ζωής μου. Αυτός ο μικρός δρόμος ήταν ο πιο όμορφα στολισμένος δρόμος που είχα δει. Από τα μπαλκόνια κρέμονταν πολύχρωμα φωτάκια, γύρω γύρω στις πόρτες και τις μπαλκονόπορτες, πάνω στα δέντρα, ήταν ένα απίστευτο θέαμα. Έμεινα καταμεσής του δρόμου να κοιτάζω σαν χαζός - έκανα δύο βήματα μπρος και ένα πίσω. Δεν είχα ξανασυναντήσει κάτι τέτοιο, έμοιαζε περισσότερο με το λούνα παρκ που πολλές φορές έφτανε και κατασκήνωνε στα χωράφια παρά με κάποια γειτονιά. Στις άκρες του δρόμου είχε αρχίσει να μαζεύεται σιγά σιγά λίγο χιόνι το οποίο και αυτό άλλαζε χρώμα, χορεύοντας στον ρυθμό των χρωμάτων. Είδα από ένα παράθυρο έναν κύριο να κάθεται αναπαυτικά στην πολυθρόνα και να χαζεύει στην τηλεόραση. Όσο πλησίαζα πρός το τέλος του δρόμου, τόσο τα πολύχρωμα φωτάκια πλήθεναν και πλέον φώτιζαν και ένα μέρος από την μικρή πλατεία. Ποτέ δεν φαντάστηκα οτι αυτή η πλατεία θα έδειχνε ποτέ τόσο καλή, πάντοτε υπήρχαν τα μαγκάκια που την χρησιμοποιούσαν σαν έδρα τους και μας έκαναν την ζωή δύσκολη κάθε φορά που ήθελαν να μας κλέψουν την μπάλα ή τα ποδήλατά μας. Παρόλα αυτά, εκείνο το βράδυ έμοιαζε τόσο όμορφη. Μέσα από την πλατεία και βούρ για τον δρόμο που έβγαζε στο παλιό σχολείο μου. Είχα σχεδόν φτάσει σπίτι. Πόσο άδεια μου φαινόταν η γειτονιά μας, μόνο μερικά λαμπάκια τριγύρω στα παράθυρα αν και πολλές φορές, έβλεπες τον βρεγμένο δρόμο να λαμπυρίζει από τα φώτα που έρχονταν από τα παράθυρα των σπιτιών. Μπήκα άρον - άρον στο σπίτι και πετώντας ένα ξερό "Χρόνια Πολλά " στους καλεσμένους, κλείστηκα στο δωμάτιό μου. Έκανα τα απαραίτητα σχέδιά μου και αφού έβαλα τις πιτζάμες, έπεσα για ύπνο.
Η επόμενη μέρα με βρήκε στο πόδι νωρίς νωρίς. Οι γονείς μου είχαν πάει στην εκκλησία. Ντύθηκα γρήγορα γρήγορα, άρπαξα όλες τις οικονομίες που είχα στον κουμπαρά μου και βγήκα στον δρόμο για το κέντρο της πόλης. Έρημοι και παγωμένοι οι δρόμοι, μονάχα λίγος κόσμος καθ οδών για την εκκλησία και τα πιτσιρίκια που τραγουδούσαν τα κάλαντα από σπίτι σε σπίτι. Έφτασα στο κέντρο και στην "Φθηνή Γωνιά" ακούμπησα όλες τις οικονομίες μου. Τα ψώνια μου: μία σειρά λαμπάκια των 100, και δύο των 300ων. Οι γονείς μου με βγήκαν να κρέμομαι από την κληματαριά προσπαθώντας να βάλω τα λαμπάκια. Είχα ήδη βάλει μια σειρά στην πόρτα και στην εξωτερική σκάλα.
Εκείνο το βράδυ της παραμονής Χριστουγέννων κοιμήθηκα με ανοιχτό το παντζούρι, ήθελα να ξυπνάω την νύχτα και να βλέπω τα πολύχρωμα φώτα μέσα στο δωμάτιό μου.
Ξημέρωσα με το βλέμμα μου στο παράθυρο και μαζί με εμένα ξημέρωσαν τα πρώτα φωτεινά Χριστούγεννα.
Χρόνια πολλά.

Sunday, December 20, 2015

Χριστούγεννα στο Houghton

Έτοιμοι για την έξοδο
 To Houghton είναι ένα μικρό χωριουδάκι, 4 μίλια έξω από το Stafford. Είναι περισσότερο γνωστό για τους Χριστουγεννιάτικους στολισμούς του που το κάνουν να δέχεται επισκέπτες από όλες τις πόλεις τριγύρω του Stafford. Εμείς το επισκεπτόμαστε κάθε χρόνο τέτοια εποχή για να το δούμε φωταγωγημένο. Οι επισκέπτες συνήθως αφήνουν και τον οβολό τους και τα έσοδα πηγαίνουν για φιλανθρωπικούς σκοπούς (ή τουλάχιστον έτσι λένε).
Από όλες τις φορές που έχουμε πάει - και πάμε από το 2009 - πέρυσι ήταν το λιγότερο φωταγωγημένο. Φέτος επανήλθε στις παλιές καλές δόξες του οπότε έβγαλα μερικές φωτός για να το καταγράψω και στο μπλόγκ μου.









Saturday, December 19, 2015

Χειμερινά υστερόγραφα (χωρίς κυρίως κείμενο)

* Η διπλανή φωτογραφία, αν δεις το EXIF της λέει: 17/12/2015 8:05. Έκθεση, 1/8, f/1.8 ISO 400. Για τους μή γνωρίζοντες, σημαίνει οτι στις 8 το πρωί, είχε ελάχιστο φως, πολύ λίγο για να βγάλεις φωτογραφία της προκοπής, Έτσι είναι εδώ πάνω ο χειμώνας, στις 8 ξημερώνει, άν έχει και συννεφιά πας στην δουλειά στις 8.30 με τα φώτα ανοιχτά.

* Επι την ευκαιρία, το εν λόγο δένδρο έχει ανθίσει νωρίς φέτος (όπως βλέπετε). Είναι στην αυλή μας (κερασιά αν δεν κάνω λάθος). Τα πάντα αρχίζουν σιγά σιγά και ανθίζουν, έχει 13 βαθμούς που για τα δεδομένα εδώ πάνω, λέγεται άνοιξη.

Το ξέφωτο στο Lilleshall
 * Στην δουλειά στο νοσοκομείο αποφασίσανε να πάρουμε μερικούς ασθενείς και να πάνε εκδρομή στο Lilleshall, το εθνικό κέντρο προετοιμασίας αθλητών. Φτιαγμένο σε ένα παλιό αρχοντικό με 120 τ.χμ. κήπο, κάναμε μερικές βόλτες εδώ και εκεί. Σε μια στιγμή φτάσαμε στο εξής ξέφωτο που διακρίνουμε στην φωτό. Όλα πολύ περιποιημένα και καθαρά. Στα δεξιά του δρόμου παρατηρήσαμε αυτή την σειρά από πέτρες. Ήταν το νεκροταφείο των κατοικίδιων του δούκα και της δούκισσας που έμεναν στις αρχές του αιώνα, εκεί ο τάφος του Puff (1908) και του Czar, από τα συμφραζόμενα πρέπει να ήταν σκύλοι.
Το μικρό νεκροταφείο ζώων
Ο Puff

Και ο τάφος του Cszar
* Πήγα στο προξενείο στο Biringham για να υπογράψω ένα πληρεξούσιο. Αυτό από μόνο του θα πρέπει σε κάποια στιγμή να γίνει ξεχωριστό ποστ για τα ευτράπελα που με βρήκαν εκεί. Το προξενείο είναι γραφειάκι, χωρίς τηλέφωνα ή υπολογιστή, μόνο ένα θρανίο και μερικές σφραγίδες. Αυτά εν έτη 2015, έτσι προσφέρει υπηρεσίες το Ελληνικό δημόσιο. Σφραγίδες και χαρτόσημα. Στην Αγγλία θα είχα ξεμπερδέψει με ένα τηλεφώνημα, δεν θα χρειαζόταν καν να σηκωθώ από τον καναπέ. Τέλος πάντων, το κερασάκι στην τούρτα ήταν ο σεκιουριτάς που με πλησίασε όταν είδε ότι το μηχάνημα στάθμευσης δεν λειτουργούσε, πήρε το εισιτήριο από το πάρκιν μου, αντί για 3 λίρες πήρε τις δύο, (τις έβαλε στην τσέπη του) και με άφησε να φύγω. Για να μην νομίζουμε οτι μόνο οι Έλληνες κλέβουν το δημόσιο...

Sunday, December 06, 2015

Χριστουγεννιάτικα δώρα

Ήρθε η ώρα για το καθιερωμένο ποστ για τα Χριστουγεννιάτικα δώρα. Φέτος, ο φωτογραφικός Άϊ Βασίλης ήρθε νωρίς - μέσα Οκτωβρίου για την ακρίβεια. Έτσι δεν ανέμενα τίποτα άλλο για φέτος.
Περνάω τον τελευταίο καιρό, ξεφυλλίζοντας online τεύχη του περιοδικού LIFE που έχει ανεβάσει το Google Books, είναι ένας απίστευτος θησαυρός γνώσης (αν και  μεροληπτικό) και καλύπτει σχεδόν μισό αιώνα ξεκινώντας από τα μέσα της δεκαετίας του '30. Σου δίνει μια εντύπωση του τι απασχολούσε τον κόσμο τις προηγούμενες δεκαετίες. Κάθομαι και διαβάζω τα τεύχη Δεκεμβρίου των αρχών της δεκαετίας του '50 τώρα και φυσικά κάθε τεύχος βρίθει από ιδέες για Χριστουγεννιάτικα δώρα. Ο μέσος Αμερικανός, στις αρχές της δεκαετίας του 50 αγόραζε, ρολόγια, στυλό, αναπτήρες, φόρμες για ζελεδάκια (!), μίξερ, ραδιόφωνα και καπέλα για Χριστουγεννιάτικα δώρα - τόσο ξεπερασμένα για τα σημερινά δεδομένα. Ομολογώ ότι αυτή η δεκαετία με μαγνητίζει, ήταν το αποκορύφωμα της ανθρωπιστικής φωτογραφίας που τόσο μου αρέσει.
Στο site Rangefinderforum το οποίο είμαι εγγεγραμμένος εδώ και χρόνια, όπως κάθε Δεκέμβρη έτσι και φέτος ξεκίνησαν ένα thread με τίτλο "Christmas Giveaway" στο οποίο ο καθένας δίνει δωρεάν οτι δεν χρειάζεται. Εγώ έδωσα ένα φωτόμετρο χειρός το οποίο ζητήθηκε σχετικά γρήγορα. Σχετικά γρήγορα προσφέρθηκε και μια φωτογραφική μηχανή από εκείνη την μακρινή δεκαετία του 50, εγώ προφανώς υπό την επήρεια του LIFE, την ζήτησα.
Έτσι λοιπόν, το Χριστουγεννιάτικο δώρο μου είναι καθ οδών και φέτος. Απρόσμενο, ξεπερασμένο και όμορφο, όπως και η μακρινή δεκαετία από την οποία προέρχεται...

Μια φωτογραφίκη μηχανή από τα παλιά...

Thursday, November 26, 2015

Εκπέμπω

Το εξώφυλλο του περιοδικού
Έτσι λοιπόν, από μια φωτογραφία, κατάφεραν να μαζευτούν όλοι οι εικονιζόμενοι (ή σχεδόν όλοι) και να ανταλλάξουν οτι αρχειακό υλικό έχουν. Φωτογραφίες άρχισαν σιγά σιγά να έρχονται στην επιφάνεια, καθώς επίσης και ιστορίες για απόντα μέλη. Ήταν συναρπαστικό να βλέπω στις φωτογραφίες λεπτομέρειες που είχα σχεδόν ξεχάσει – τις ξύλινες έδρες και τα μονοκόμματα παλαιά θρανία, την πράσινη σιδερένια πόρτα του σχολείου και το παλιό μικρόφωνο στον τοίχο του προαύλιου.Και όχι μόνο αυτό, αλλά ήρθαν στην επιφάνεια και τεύχη του σχολικού περιοδικού. Το είχα ξεχάσει τελείως, θυμάμαι παιδιά μεγαλύτερα από εμάς να έρχονται στην τάξη και να διαφημίζουν το περιοδικό τους αλλά ποτέ δεν θυμάμαι να εκδόσαμε εμείς ένα. Ακόμα και όταν το είδα αναρτημένο, πάλι δεν μου θύμισε τίποτα. Από περιέργεια, θέλησα να δώ ποια ήταν η συνδρομή μου – και πράγματι θυμήθηκα. Ήταν ένα ποίημα. Με μια λεπτομέρεια – δεν ήταν δικό μου.

Το ποίημα....
Τι εννοώ. Θυμάμαι να προσπαθώ να γράψω ένα ποίημα στην έκτη. Φυσικά τίποτα δεν κατάφερα να γράψω, θυμάμαι να σηκώνομαι όλη την ώρα και να πάω να ξύνω το μολύβι μου, ακόμη και ας μην είχα γράψει τίποτα. Κάπου εκεί τελείωσε και η δημιουργική απόπειρα.
Εκείνη την εποχή, στην ΕΡΤ, έπαιζε η σειρά “Η πεντάμορφη και το τέρας” με την Λίντα Χάμιλτον. Πιτσιρικάς ήμουν φανατικός οπαδός της σειράς. Κάποιο από τα επεισόδια, τελείωνε με τον Παράκελσο να απαγγέλλει κάποιο ποίημα, το οποίο άρχιζε λέγοντας:
Όταν έξω η νύχτα πέφτει
Εγώ συλλογιέμαι....
μπλά, μπλά
μπλα
...
.”

Ήταν η έμπνευση που χρειαζόμουν, πήρα τους δύο πρώτους στοίχους και επειδή όπως λένε, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, πρόσθεσα άλλους δύο δικούς μου και viola! - έτοιμο το ποίημα. Το έδωσα στον κ. Κώστα και πλέον είχα κάνει το χρέος μου.
Ποτέ δεν αγόρασα το τεύχος και σύντομα το όλο επιχείρημα ξεχάστηκε. Τώρα που το διάβασα κατάλαβα οτι από το αρχικό ποίημα, έμεινε ίδια μόνο η πρώτη στροφή (που δεν ήταν δικιά μου) και το υπόλοιπο άλλαξε όλο.
Απίστευτο τι καταλήγει να φέρει την υπογραφή σου τελικά.....

Friday, November 20, 2015

Καθοδών για την δουλειά

Καθοδών για την δουλειά στο Εδιμβούργο, 2007
Μιάμιση ώρα. Τόσο χρειάζομαι κάθε πρωί, για να πάω τα παιδιά στο σχολείο και μετά στην δουλειά. Και το Stafford είναι μια μικρή κωμόπολη 40.000 κατοίκων, περπατάς από την μία άκρη στην άλλη σε μιάμιση ώρα. Παρόλα αυτά, τους τελευταίους 3 μήνες έχουν ξηλώσει όλους τους δρόμους – άν ήμουν στην Ελλάδα, θα ήμουν σίγουρος οτι έρχονται εκλογές. Αλλά δεν είμαι.
Αντιθέτως, κολλημένος στα φανάρια, αναπολούσα την εποχή που ζούσα στο Εδιμβούργο. Χρειαζόμουν 40 λεπτά με τα πόδια για να πάω στην δουλειά. Κάθε πρωί, κουκουλωνόμουν με το παλτό μου, ζωνόμουν και την τσάντα μου και ανηφόριζα για το Morningside όπου ήταν το νοσοκομείο που δούλευα. Έφευγα από το σπίτι στις 8.50 και έφτανα στην δουλειά στις 9.30. Το Morningside είναι η αριστοκρατική συνοικία του Εδιμβούργου, ψηλά αρχοντικά και δρόμοι καλυμμένοι με δένδρα – κάθε άνοιξη τα πάντα πρασίνιζαν, ακόμη και οι δρόμοι φαίνονταν πράσινοι από το φως.
Εκείνη την εποχή, η Ιβόνα ήταν σκυμμένη πάνω από τα βιβλία της, πασχίζοντας να τελειώσει με το διδακτορικό της. Εγώ, για να την αφήσω στην ησυχία της, είχα βγάλει μια κάρτα απεριορίστων διαδρομών και συχνά πυκνά ανέβαινα σε ένα λεωφορείο και πήγαινα από το ένα τέρμα στο άλλο. Κάπως έτσι έμαθα το Εδιμβούργο απέξω και ανακατωτά. Από όλα τα λεωφορεία, το Νο3 ήταν το αγαπημένο μου. Και αυτό γιατί έκανε τέρμα στο Portobello, στο ανατολικό Εδιμβούργο δίπλα στην θάλασσα.
Πρώτη φορά ανέβηκα σε αυτό το λεωφορείο, ένα κρύο πρωινό Σαββάτου τον Οκτώβριο του 2007. Εξεπλάγην τόσο πολύ όταν αντίκρισα την θάλασσα που κατέβηκα για να περπατήσω στην παραλία. Είχα μαζί μου και μια παλιά ψηφιακή μηχανή. Περπάτησα στην παραλία και έβγαλα μια φωτογραφία.
Η παραλία του Portobello εκείνη την κρύα μέρα του Οκτώβρη
Είχα ξαναπάει στην θάλασσα χειμώνα εποχή αλλά αυτή την φορά μου έμοιαζε λες και ήταν η πρώτη φορά. Ο αέρας ερχόταν παγωμένος από την θάλασσα και αυτή δεν είχε τίποτα από την γαλήνη και την καλοκαιρινή ζεστασιά της. Περπάτησα λίγο από εδώ, πήγα λίγο από εκεί, τελικά το πρόσωπο μου πάγωσε και αποφάσισα να επιστρέψω.Την επισκεφτήκαμε πολλές φορές αυτή την παραλία αργότερα μαζί με την Ιβόνα, κυρίως καλοκαίρι και μερικές φορές για πικνίκ. Αλλά εκείνο το παγωμένο πρωινό του 2008 το θυμάμαι ξεκάθαρα.

Και ξαφνικά το φανάρι έγινε πάλι πράσινο, και τσουλίσαμε για άλλα 2 μέτρα μέχρι να ξανασταματήσουμε. “Αλίμονο”, σκέφτηκα, “τι ώρα θα φτάσω σήμερα στην δουλειά”.....

Sunday, November 08, 2015

Σχεδόν 30 χρόνια πρίν

Σχολικό έτος 1985-1986
Πλέον δεν έχει νόημα να αρνούμαι οτι ο χειμώνας έχει έρθει. Οι μέρες μίκρυναν, ο καιρός μονίμως βροχερός, την περισσότερη μέρα την περνάμε στο σπίτι. Κάτι Σάββατα και Κυριακές μουντές - περιμένουμε να πάμε στην δουλειά και όταν είμαστε στην δουλειά περιμένουμε το Σαββατοκύριακο. Με έχει πιάσει και η νοσταλγία για το καλοκαίρι, κάθομαι και ψάχνω για το "Δέντρο που πληγώναμε" του Αβδελιώτη, μου φαίνεται σχετικό με τα παιδικά μου καλοκαίρια. Καμιά τύχη βέβαια, το έχουν κατεβάσει από το διαδίκτυο.
Είχα αυτή την ιδεά κάμποσο καιρό τώρα αλλά σήμερα που με έπιασα να σκέφτομαι μονίμως τα παλία, σκάναρα και ανέβασα μια φωτογραφία από το δημοτικό στο facebook με την προτροπή όποιος είναι μέσα να κάνει τον εαυτό του tag. Κόσμος που είχα χάσει τα ίχνη του για δεκαετίες ξαφνικά εμφανίστηκαν, ονόματα χωρίς πρόσωπα συνημμένα.
Τι σου είναι και το διαδίκτυο, από την μια στιγμή στην άλλη σου εμφανίζει το παρελθόν, για να εξαφανιστεί λίγο αργότερα μέσα στις καθημερινότητες μας.

Saturday, October 10, 2015

Έχει bugs ο φακός

Κυριολεκτικά όμως! Είναι ένας “αρτίσιμος” φακός. Τον αγόρασα για δύο λίρες για τον απλό λόγο ότι ένα ζωύφιο έκοβε βόλτες μέσα του. Βασικά, είχε ψηφίσει αλλά πήγαινε πέρα δώθε καθώς ο φακός κουνιόταν πάνω στην μηχανή. Σε κάνει να απορείς – πώς είναι δυνατόν, ένα τόσο (σχετικά) μεγάλο ζωύφιο να μπήκε μέσα στον φακό που είναι σχεδόν σφραγισμένος;
Τέλος πάντων, δύο λίρες δεν είναι τίποτα, τον αγόρασα και πέρασα όλο το βράδυ μου ανοίγοντάς τον και καθαρίζοντάς τον. Στο τέλος άξιζε τον κόπο, τον καθάρισα, έβγαλα το μπουρμπούτσελο από μέσα και τον πούλησα στο eBay για £56. Καθόλου άσχημα!

Μετά την επισκευή!

Thursday, October 08, 2015

Πραγματικότητα εναντίον επιστημονικής φαντασίας (το omni)

H Ολίβια με το omni της
Σήμερα μας έκανε μια απίστευτη λιακάδα, δύσκολα θα πίστευες οτι ήταν Οκτώβρης μήνας. Βέβαια τώρα έχουμε περάσει για τα καλά στο φθινόπωρο, οι περισσότερες μέρες είναι βροχερές και η θερμοκρασία το βράδυ πέφτει στους 4 βαθμούς. Σηκωνόμαστε το πρωί και είναι νύχτα ακόμη, τα απογεύματα μουντά και πάει λέγοντας. Έχουν αρχίσει και τα πιτσιρίκια και δυσανασχετούν που είναι κλεισμένα στο σπίτι όλη την ώρα και έχουν αρχίσει τις κατεργαριές. Την Κυριακή που μας πέρασε, είχα πάει στο καθιερωμένο car boot sale και έλαβα ένα αναστατωμένο τηλεφώνημα από την Ιβόνα – η Ολίβια ειχε βρεί το τηλέφωνο της και είχε αρχίσει να παίρνει τηλέφωνο τον κόσμο πρωινιάτικα. Επειδή εμείς ποτέ δεν μαθαίνουμε εύκολα – έπρεπε να γίνει κάτι τέτοιο για αρχίσουμε να κρύβουμε τα κινητά μας – αποφασίσαμε να δώσουμε στα πιτσιρίκια το παλιό τηλέφωνο της Ιβόνας για να παίζουν. Και αυτά φυσικά ξετρελάθηκαν.... το τι βάζει ο παιδικός νους δεν το φαντάζεστε, ξεκίνησε σαν τηλέφωνο, μετατράπηκε σε υπερκουμπιούτερ, μετά έγινε “μαγικό ραβδί” και πάει λέγοντας.

Έβλεπε κανείς όταν ήταν μικρός την σειρά “Ταξιδιώτες στον χρόνο”? Ήταν η ιστορία δύο τύπων που είχαν μια μαγική συσκευή ονόματι omni και ταξίδευαν στον χρόνο. Σαν πιτσιρικάδες τρελαινόμασταν να την βλέπουμε, μάλιστα σε κάποια φάση είχαμε βρει πεταμένη στη άκρη του δρόμου μια πρίζα σούκο και την χρησιμοποιούσαμε για omni. Και τρέχαμε από την μια γειτονιά στην άλλη χαλώντας τον κόσμο και πολεμώντας πειρατές και αστροναύτες.
Αριστερά: Το omni της σειράς. Δεξιά: Το omni της γειτονιάς

Τώρα, 30 χρόνια αργότερα, τα παιδιά μου παίζουν με ένα άχρηστο μηχάνημα το οποίο σε συνδέει με έναν δορυφόρο που πετάει στο διάστημα, προσφέρει πρόσβαση στο ιντερνετ, βγάζει φωτογραφίες, κάνει υπολογισμούς, παίρνει τηλέφωνο, παίζει μουσική και ταυτόχρονα είναι ένα σκουπίδι, είναι άχρηστο, υπάρχουν άλλα που τα κάνουν όλα αυτά καλύτερα.
Όλα αυτά που, 30 χρόνια νωρίτερα, ούτε η επιστημονική φαντασία που δημιούργησε το Omni δεν μπορούσε να τα φανταστεί....

Saturday, October 03, 2015

Αφιερώσεις

Το εξαιρετικό λεύκωμα του Κ. Μάνου
Τώρα τελευταία το έχω ρίξει στην αγορά μεταχειρισμένων βιβλίων μέσω Amazon. Η Ιβόνα έχει bonus codes και τα παίρνουμε σχεδόν δωρεάν. Έχω αγοράσει δύο πρόσφατα, το φωτογραφικό λεύκωμα του Κωνσταντίνου Μάνου από την Ελλάδα του '50, το οποίο με μια λέξη είναι καταπληκτικό, και το βιβλίο του Darian Leader για την υστερία (Why Do Women Write More Letters Than They Post?). Και τα δύο έχουν κάτι κοινό, ιδιόχειρες αφιερώσεις. Το λεύκωμα του Κ. Μάνου αγοράστηκε το 1972 (!) και ήταν δώρο των παιδιών στον πατέρα τους και το βιβλίο του Leader αγοράστηκε το '98 για να κρατάει συντροφιά σε κάποιον φίλο ταξιδιώτη.

Αφιέρωση το βιβλίο του D. Leader

Αφιέρωση στο βιβλίο του Κ. Μάνου
Σκέφτομαι καμιά φορά, την σιωπηλή ιστορία που αυτά τα βιβλία κουβαλούν. Τι να απέγιναν άραγε οι ιδιοκτήτες τους, να τα ευχαριστήθηκαν; Πως καταλήξανε στα βιβλιοπωλεία πάλι; Αυτός που αγόρασε ένα βιβλίο για τα γράμματα που δεν στέλνουν οι γυναίκες, να έδωσε άραγε το βιβλίο στον αποδέκτη του ή έμεινε για πάντα στο ράφι?

Sunday, September 27, 2015

Ήρωες της παιδικής ηλικίας μου

Η θρυλική Manchester Rovers
Καιρό ήθελα να γράψω αυτό το πόστ σχετικά με τους ήρωες της παιδικής μου ηλικίας. Το γυροέφερνα στο μυαλό μου σχετικά με ένα top-10 οπότε σήμερα που είχα λίγο χρόνο, είπα να το γράψω. Έτσι λοιπόν, το Top-10 έχει ώς εξής.
Νο10: Οι δύο Μάκηδες. Γείτονες που από κολλητοί μετατράπηκαν σε εχθρούς, θα έβαζαν την μουσική στο τέρμα το βράδυ και εκάναν διαγωνισμούς σχετικά με το ποιος θα βάλει την μουσική το καλοκαίρι ποιο δυνατά. Ο ένας απεβίωσε, ο άλλος πήρε πόδι, και οι δύο τελικά ξεχάστηκαν.
-
Νο9: Ο Αλέκος ο ποδηλατάς. Ο άνθρωπος που διόρθωνε τα ποδήλατα μας. Είχε το μαγαζάκι του στο Καματερό και μας χρέωνε 50 δραχμές την κάθε επιδιόρθωση. Τελικά βγήκε η βρώμα οτι διόρθωνε ένα πράγμα και χάλαγε άλλο για να έχει πάντα πελατεία οπότε τελικά σταματήσαμε να πηγαίνουμε.
-
Νο8: Τα ψιλικατζίδικα (Κυρα Κατίνα - Σπύρος- Κυρά Μαρίκα). Ο μόνος τρόπος που είχαμε για να επενδύουμε το χαρτζιλίκι μας. Στην Κυρα-Κατίνα συνήθως για δώρα γενεθλίων (!) και περιοδικά, στον Σπύρο για παγωτά και στην κυρα-Μαρίκα για δυναμιτάκια.
-
Νο7:Ο Νικολάκης με το Mini Cooper: Περισσότερο guest star παρά μόνιμος ήρωας, ήταν ο μνηστήρας μιας από τις τρείς κόρες που έμεναν για 1-2 χρόνια στο ισόγειο της Νικολίτσας. O Νικολάκης, είχε την συνήθεια να αφήνει το Mini Cooper ξεκλείδωτο (τότε κανείς δεν έκλεβε) και πότε πότε το γεμίζαμε με διάφορα - από υλικά οικοδομών μέχρι είδη υγιεινής....
-
Νο6: Ο Ακρίδας. Ο γέροντας που τα καλοκαίρια νοίκιαζε το ισόγειο από το σπίτι του Γλαβά. Του κάναμε την ζωή δύσκολή, κοιμόταν με τα παράθυρα ανοιχτά και του πετάγαμε βελάκια με τα φυσοκάλαμα...
-
Νο5: Κυρα-Τασία. Η συμπαθητική γριούλα που έμενε στο ισόγειο της κυρα-Λίτσας, πάντα έτοιμη να βγει να μας φωνάξει που παίζαμε μπροστά από το σπίτι της. Τα ίχνη της χάνονται ξαφνικά, από κάποια φάση της παιδικής μου ηλικίας και μετά, απλά δεν υπάρχει!
-
Νο4: Αναστασία. Η παπαδιά - δεν υπάρχει λεπτομερής αναφορά στην παιδική μου ηλικία χωρίς την Αναστασία να γυροφέρνει και να αναστατώνει την γειτονιά. Πάντοτε μας φώναζε που παίζαμε μπάλα έξω από την εκκλησία (έμενε ο Κώστας ο Θωμάς απέναντι) γιατί προφανώς ξυπνούσαμε τους αγίους....
-
Εντάξει, τώρα μπαίνουμε στο Τοπ-3, οπότε χρειάζονται περισσότερες λεπτομέρειες.
-
Νο3: Κυρα Κούλα. Η κυρα-Κούλα και η κόρη της έμεναν 3 σπίτια δίπλα μας. Η μάνα έπασχε από ψύχωση και το ίδιο η κόρη της. Συχνά πυκνά δημιουργούσαν φασαρίες στην γειτονιά με την συμπεριφορές τους- θυμάμαι καθαρά μια φορά που είχαν βάλει φωτιά στην αυλή τους - κατακαλόκαιρο - και έκαιγαν λάστιχα αυτοκινήτου, κάλεσμα στους εξωγήινους για να έρθουν. Φυσικά κανένας εξωγήινος δεν ήρθε και το όλο σκηνικό τελείωσε με καυγά, με τους γείτονες από την οδό Χαραυγής να γκρεμίσουν την πόρτα της αυλής της και να σβήνουν την φωτιά. Μάνα και κόρη έφτασαν μέχρι τις ειδήσεις και τις εφημερίδες - πυρπολήθηκαν έξω από ένα μοναστήρι στο τέλος της δεκαετία του 80 και πέθαναν.
-
Νο2: Κυρά Σοφία. Άλλη μια επική φιγούρα - η κυρα Σοφία ήταν η μητέρα του κυρ-Αλέκου και έμενε απέναντι από την κυρα Κούλα. Ποιο συγκεκριμένα, στην ταράτσα. Εκεί καθόταν ήσυχα στο παράθυρο και πέταγε αντικείμενα στον κόσμο από τον δεύτερο όροφο. Η κυρα-Σοφία το είχε λίγο χαμένο βλέπετε. Εμείς σαν πιτσιρικάδες το εκμεταλλευόμασταν αυτό, περνάγαμε και την εκνευρίζαμε και αυτή αθυρόστομη ώς ήταν μας έβριζε με τις ποιο χυδαίες εκφράσεις. Μερικές φορές μας πέταγε νερό, καφέ και ότι άλλο είχε. Το Non-plus-ultra της ιστορίας ήταν ένα τούβλο μου μας πέταξε καθώς περνάγαμε με τα ποδήλατα από κάτω, ευτυχώς την γλιτώσαμε!!
-
Νο1: Κυρ-Αργύρης. Ο απόλυτος υπέρ-ήρωας, δεν μπορώ να φανταστώ την παιδική μου ηλικία χωρίς τον κυρ-Αργύρη. Ο κυρ-Αργύρης λοιπόν, ήταν στα 80 του την δεκαετία του 80 και μας κυνηγούσε ανηλεώς. Το σπίτι του ήταν στο τέλος της Λάμπρου Κατσώνη, τότε που ήταν αδιέξοδο (βασικά το σπίτι του Κυρ-Αργύρη έφραζε τον δρόμο) και ακριβώς απέναντι του ήταν ένα οικόπεδο που το χρησιμοποιούσαμε για γήπεδο. Αλησμόνητες θα μου μείνουν οι καταδρομικές μας επιχειρήσεις προκειμένου να πάρουμε την μπάλα που τυχόν είχε πέσει στην αυλή του ή οι απόπειρες μας να μαζέψουμε βερίκοκα από τα δέντρα που είχε στην αυλή του.
Μια φορά θυμάμαι είχε βγει η φήμη οτι ο Κυρ-Αργύρης πέθανε, στεναχωρηθήκαμε, δεν λέω, αλλά κάναμε ένα σάλτο να μαζέψουμε κανέναν βερίκοκο ανενόχλητοι πλέον. Φανταστείτε τρομάρα που πήραμε όταν άνοιξε η πόρτα και ο Κυρ-Αργύρης βρήκε παίρνοντας μας στο κυνήγι (πηδήξαμε κατευθείαν από το δένδρο στις τσουκνίδες που ήταν ακριβώς από κάτω). Ο κυρ-Αργύρης πέθανε στις αρχές τις δεκαετίας του 90, το σπίτι αγοράστηκε από τον κυρ Κώστα (ο οποίος είχε αγοράσει το ψιλικατζίδικο της Κυρα-Κατίνας) και αργότερα πωλήθηκε πάλι και κατεδαφίστηκε προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για την οδό Αγίου Νικολάου.
--------

Και ένα σύντομο Top-5 με τα ποιο ενδιαφέρων memorabilia την παιδικής μου ηλικίας
Νο5: Η υδροφόρα του κυρ-Ιγνάντη, το καλύτερο μέρος για να παίξεις σαν πιτσιρικάς - απορώ πως μας άφηναν οι γονείς μας να παίξουμε εκεί!
Νο4: Το ρεματάκι. Η οδός Καματερού ήταν ένα ρέμα, το οποίο σε κάποια φάση είχε και μια  γέφυρα προκειμένου να περνάει ο κόσμος από την μια γειτονιά στην άλλη. Εκεί δοκιμάζαμε τα δυναμιτάκια μας. Οι γονείς μας για να μας τρομάξουν, μας έλεγαν ιστορίες για γείτονες που κολλήσανε ηπατίτιδα εκεί... κουραφέξαλα.
Νο3: Το κίτρινο ψυχεδελικό λεωφορείο έξω από την ραδιοφωνία. Πάντοτε μου προκαλούσε την απορία τι ήταν. Ένα λεωφορείο βαμμένο κίτρινο με τεράστιες αφρικανικές αναπαραστάσεις ανθρώπων. Παραμένει ένα από τα μυστήρια της παιδικής μου ηλικίας, τι ήταν, τι απέγινε...
Νο2: Το θρυλικό Lada. Το οικογενειακό μας αυτοκίνητο!
Νο1: Η θρυλική Manchester Rovers (βλέπε φωτό). Η ποδοσφαιρική ομάδα μου φτιαγμένη από playmobil με αρχηγό τον Roy Race. Ήταν η εποχή που φτιάχναμε ομάδες και παίζαμε ποδόσφαιρο με τα playmobil στην αυλή.
-
Bonus Memories:
*Το καμαράκι απέναντι από το σπίτι του Κυρ-Αργύρη, το μετατρέπαμε από καιρό σε καιρό σε κάστρο. Ένα ξεκάρφωτο δωμάτιο ήταν με μια πόρτα και ένα παράθυρο στην οδό Χαραυγής, κατεδαφίστηκε κάπου στην δεκαετία του 80.

*Κλείνω με μια φωτογραφία από την νίκη την ποδοσφαιρικής μας ομάδας "Βερόνα" με 5-2. Το τρόπαιο είναι αυτός ο φιόγκος δίπλα στα πόδια μου. Μετά από αυτή την νίκη, αγοράσαμε τον ένα (από τους δύο) παίχτες της άλλης ομάδας για ένα παγωτό και ένα πακέτο γαριδάκια (οι μεταγραφές τότε γίνονταν εύκολα)....

Monday, August 31, 2015

Αντίο

Μπιζάνι, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 90.
Πολλές φορές κάθισα μπροστά στον υπολογιστή τελευταία για να γράψω κάποιο πόστ. Όλο και κάτι ήθελα να γράψω, για τις φετινές καλοκαιρινές διακοπές, για τις λίγες αλλά ηλιόλουστες μέρες εδώ πάνω ή για τα φωτογραφικά σχέδια μου, αλλά πάντα σκόνταφτα πάνω σε ένα σκόπελο. Δεν μπορούσα να τα γράψω όλα αυτά χωρίς να 'εχω κάνει ένα πόστ για τον θάνατο της μητέρας μου. Πολλές φορές σκέφτηκα τι να γράψω, πώς να το γράψω, πότε να το γράψω αλλά τελικά πάντα το ματαίωνα.
Έτσι λοιπόν στις 24, ξημερώματα 25 Ιουλίου η μητέρα μου έφυγε από την ζωή σε ηλικία 75 χρονών μετά από μια σχετικά σύντομη μάχη με τον καρκίνο (λέμφωμα για την ακρίβεια). Προηγήθηκαν 2 δύσκολοι μήνες με εξετάσεις, νοσοκομεία, εγχειρίσεις και τηλέφωνα. Πλέον δεν μπορώ να ακούω το τηλέφωνο της Ιβόνας να χτυπάει.
Παρόλα αυτά η ζωή συνεχίζεται. Θα την θυμόμαστε για την αγάπη της, την περιέργεια της και ότι μας έμαθε μεγαλώνοντας μας.

Sunday, June 07, 2015

Πολωνία 2015

Ιδιωτικότητα?
Είναι μια βδομάδα που επιστρέψαμε από τις φετινές διακοπές στην Πολωνία. Δεν νομίζω ότι οι φετινές διακοπές θα μείνουν στην μνήμη μας ως οι πλέον ευχάριστες μιας και αφενός μας τα χάλασε ο καιρός, αφετέρου κολλήσαμε μια ίωση και εγώ πέρασα δύο μέρες στο κρεβάτι με πυρετό.
Παρόλα αυτά, οι διακοπές στο Lubon είναι πάντα ευχάριστες. Είναι ένα μικρο προάστιο λίγο έξω από το Poznan, πνιγμένο στο πράσινο και σε ένα μείγμα παλιομοδίτικων και νεότερων σπιτιών. Βέβαια και εδώ τα πράγματα έχουν αρχίσει να αλλάζουν, οι νεόπλουτοι έχουν αρχίσει να γκρεμίζουν τα κομουνιστικής εποχής σπίτια και να χτίζουν βίλες με πανύψηλους τοίχους με CCTV κάμερες. Οι περισσότερες γειτονιές έχουν αρχίσει να χάνουν το πνεύμα της κοινότητας και οι νεόπλουτοι πολωνοί οχυρώνονται πίσω από νεόφερτο concept της ιδιωτικότητας. Ιδιωτικότητα φυσικά στην σύγχρονη κοινωνία είναι η μυστικοπάθεια μεταμφιεσμένη σε κοινωνικό αγαθό. Μπορείς να κάνεις ότι θέλεις στην ιδιωτική σου ζωή, αρκεί να μην είναι παράνομο, κάπως έτσι σκέφτονται και οι Άγγλοι οι οποίοι οχυρωμένοι πίσω από ψηλούς φράκτες και κλειστές πόρτες, δεν γνωρίζουν τους γείτονες τους παρότι ζουν στην ίδια γειτονιά κοντά 20 χρόνια τώρα.
Στην παλιά Πολωνία (εκφάνσεις της οποία βλέπουμε ακόμα) δεν υπήρχαν αυτά. Η τοπική κοινότητα ήξερε τα πάντα για όλους και όλοι είχαν τις πόρτες ανοιχτές για όλους. Οι γείτονες συζητούσαν στις αυλές και ο κόσμος γνωρίζονταν στον δρόμο. Μερικά από αυτά υπάρχουν ακόμη στο Lubon του 2015 αλλά δυστυχώς αλλάζει γρήγορα.
Κλείνω με μερικές φωτογραφίες και λεζάντες από τις φετινές διακοπές. 

Σπίτια από την σοσιαλιστική επόχή

Μιά από τις αγαπημένες μου γειτονιές
 
Η Πολωνική Εκκλησία απανταχού παρούσα

Η απαραίτητη selfie

Sunday, May 03, 2015

Περί καφέ....

Ένα από τα μόνιμα προβλήματα που έχω εδώ πάνω, είναι η αδυναμία μου να βρω καφέ της προκοπής. Όλοι καταλήγουμε να πίνουμε καφέ τύπου Nescafe ελλείψει κάτι καλύτερου - φραπέδες, freddo, ελληνικούς κτλ κτλ απλά δεν υπάρχουν. Και όταν κάθομαι σε κανένα καφέ, περισσότερο το γλυκό ευχαριστιέμαι παρα τον καφέ μου. Έτσι λοιπόν, αφού με τον καιρό δοκίμασα τους περισσότερους καφέδες που σερβίρουν στις εδώ καφετέριες, αποφάσισα ότι ο καπουτσίνο είναι ο καφές που μπορώ να ανεχτώ περισσότερο. Παρόλα αυτά ποτέ δεν ήμουν ευχαριστημένος. Έφτανα να παραγγείλω καφέ και ήταν περισσότερο από συνήθεια που έλεγα, "ένα καπουτσίνο παρακαλώ". Ο latte είναι σαν να πίνω σκέτο γάλα, ο μόκα είναι λες και τρως σοκολάτα, ο espresso είναι πολύ πικρός για να μου αρέσει,  σοκολάτες και λοιπά ροφήματα δεν μου πολύ-αρέσουν....

Θυμάμαι πιτσιρικάς το καφεκοπτείο που υπήρχε στο ισόγειο του κτιρίου που στεγαζόταν το τοπικό ΙΚΑ. Όποτε έβγαινα από το ΙΚΑ, ο φρεσκοψημένος και αλεσμένος καφές μύριζε σε όλο το κτίριο. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι, αν αυτή η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου καφέ έβγαινε και σε αποσμητικό, θα το αγόραζα. Οι γονείς μου θα έκαναν μια μικρή στάση στο καφεκοπτείο για να αγοράσουν καφέ και εγώ χάζευα το καβουρντιστήρι που γύριζε και έψηνε τους κόκκους καφέ. Ήταν οπτικά και οσφρητικά μια πανδαισία. Φυσικά αυτό το μικρό καφεκοπτείο δεν υπάρχει πλέον άλλα οι υπέροχες αναμνήσεις του με συνοδεύουν κάθε φορά που μπαίνω σε ένα καφέ για να απολαύσω το ρόφημα μου.

Έτσι λοιπόν σήμερα, καθώς στεκόμουν μπροστά στο κισσέ και ήμουν έτοιμος να παραγγείλω, σκέφτηκα "ρε δεν περνώ έναν americano να δοκιμάσω τι λέει?"; Και αυτό έκανα. Και βασικά όχι μόνο αυτό, άλλα μου άρεσε κιόλας. Κατενθουσιάστηκα - "μπράβο μου, βρήκα καφέ που να μου αρέσει". Βέβαια ακόμη προτιμώ έναν frappe ή έναν ελληνικό από έναν americano αλλά τουλάχιστον τώρα δεν μου είναι και τόσο αβάστακτος ο καφές που πίνω έξω. Στο συγκεκριμένο Costa Cafe που πηγαίνω, υπάρχει και ένα μικρό καβουρντιστήρι για να αλέθει τους κόκκους. Άοσμο όμως, περισσότερο ένα όμορφο γκατζετάκι, μέρος της διακόσμησης παρά καβουρντιστήρι....

Wednesday, April 22, 2015

Οι ήσυχες μέρες του Απριλίου

Οι μέρες εδώ πάνω έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν και να ζεσταίνουν. Πλέον τολμάμε να βγούμε στην αυλή χωρίς τον φόβο του πολικού ψύχους με τον οποίο ζούσαμε τους τελευταίους έξι μήνες. Αποφασίσαμε λοιπόν, να αγοράσουμε και ένα τραμπολίνο για τα μικρά, ένα τον δυόμισι μέτρων, έτσι ώστε, όταν έχει καλό καιρό να την αράζω και εγώ ξάπλα και να λιάζομαι. Το να το στήσουμε ήταν εντελώς άλλη ιστορία, μου πήρε τρία απογεύματα και άπειρη προσπάθεια να αποκωδικοποιήσω τις οδηγίες συναρμολόγησης. Τελικά τα καταφέραμε και πλέον το τραμπολίνο δεσπόζει στην αυλή μας. Ιδού και η φωτογραφία για του λόγου το αληθές.

Και αυτά θα ήταν όλα τα νέα μας αυτές τις ήσυχες μέρες του Απριλίου, αν σε αυτά δεν είχε έρθει και προστεθεί ένα μυστήριο όνειρο το οποίο επαναλαμβάνεται συνεχώς στον ύπνο μου τις τελευταίες τρεις βδομάδες. Σε αυτό λοιπόν, βρίσκομαι κάπου στην γειτονιά μου στην Αθήνα αλλά τα πάντα μοιάζουν όπως ήταν την δεκαετία του 80. Χωμάτινοι δρόμοι, πουθενά αυτοκίνητα, οικόπεδα  τα οποία έχουν χτιστεί εδώ και χρόνια. Μόλις έχω καταφτάσει με πτήση από την Αγγλία (ή η πτήση μου έχει ανταπόκριση μέσω Αθήνας - εδώ το όνειρο δεν είναι ιδιαίτερα ξεκάθαρο) οπότε δεν έχω πολύ χρόνο στην διάθεση μου. Νοιώθω μια ακαταμάχητη επιθυμία να φάω γλυκά και κατευθύνομαι προς το παλιό ζαχαροπλαστείο της Δωδώνης το οποίο έκλεισε στα τέλη της δεκαετίας του 90. Θέλω να φάω τα γλυκά αλλά είμαι βιαστικός μιας και δεν έχω πολύ χρόνο στην διάθεση μου. Με το που μπαίνω στο ζαχαροπλαστείο, ξυπνάω.

Ομολογώ ότι το όνειρο αυτό με εκπλήξει με την ικανότητα του να επαναλαμβάνεται αυτούσιο. Επίσης, παρόλη αυτή την αίσθηση του βιαστικού, το όλο όνειρο είναι ευχάριστο. Μου θύμισε την πτυχιακή μου πάνω στα επαναλαμβανόμενα όνειρα, ομολογώ ότι είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος με το όνειρο μου και ελπίζω να το ξαναδώ σύντομα. Πάντως, τον Ιούλιο που ερχόμαστε Ελλάδα, με βλέπω να πετάγομαι μέχρι το τοπικό ζαχαροπλαστείο για να επενδύσω σε γλυκά.

Saturday, April 18, 2015

Λιχουδιές α'λα 80's (και 90's)

Κυπελλάκια για νερό α'λα 80's
Κάθομαι και διαβάζω ένα ενδιαφέρον άρθρο για το φαγητό στην Πολωνία τα χρόνια του κομμουνισμού. Όταν λέω κάθομαι, εννοώ αραχτός στον καναπέ με μια σοκολάτα στο ένα χέρι και έναν καφέ στο άλλο.  Φαίνεται λοιπόν ότι το να βρεις φαγητό εκείνη την εποχή στην Πολωνία δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Παρόλα αυτά, όταν μιλάω με την Iwona, μου δίνει την εντύπωση ότι αναπολεί εκείνη την εποχή και το φαγητό της. Φαγητό το οποίο υπήρχε στο σπίτι της μιας και τα πεθερικά μου είχαν φάρμα με ζώα. Από άποψη γλυκών, σοκολάτα δεν υπήρχε, υπήρχε ένα υποκατάστατο της φτιαγμένο από κακάο και ζάχαρη, παγωτά τα οποία δεν ήταν παγωμένα αλλά κρέμα ζαχαροπλαστικής σε χωνάκι-γκοφρέτα και η top-of-the-top γκοφρέτα "Prince-Polo" Εμείς φυσικά ήμασταν σε πολύ καλύτερη μοίρα (?) με περισσότερες επιλογές διαθέσιμες αν και στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν ένα-δυο γλυκά/snacks τα οποία αγοράζαμε.

Και φυσικά να ξεκινήσω από τα παγωτά τα οποία καθ όλη την δεκαετία του 80, για μένα ήταν γρανίτες ξυλάκια. Λεγόταν "Phantom" και κόστιζε 25 δραχμές. Έβγαινε σε δυο γεύσεις, λεμόνι και φράουλα. Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να αγοράζαμε και κυπελλάκι "Cocktail" αλλά αυτό δεν συνέβαινε και τόσο συχνά. Από σοκολάτες θυμάμαι μόνο την Παυλίδης. Θυμάμαι έναν γέροντα συγγενή ο οποίος μας επισκεπτόταν και καμιά φορά μας έφερνε και από μια σοκολάτα να φάμε. Στο σχολείο, τα χρήματα (50 δραχμές) πήγαιναν για τυρόπιτα, η ταπεινή τυρόπιτα που με κρατούσε χορτάτο μέχρι το μεσημεριανό φαγητό. Στα τέλη τις δεκαετία του 80, εμφανίστηκαν και οι "Μπομπονέλες", νομίζω προς 15 δραχμές εκάστη. Για όσους δεν γνωρίζουν, η μπομπονέλα ήταν παγωμένος χυμός ή Coca-Cola μέσα σε στενόμακρο σακουλάκι. Κάπου στα τέλη του 80 άρχισαν να εμφανίζονται και κάτι μικρές βανίλιες σε λιλιπούτεια-κυπελλάκια με κουταλάκι. Τις αγοράζαμε καθοδών για το γυμνάσιο σε ένα παρακμιακό καφενείο. Αργότερα ο τοπικός φούρνος είχε συσκευασμένα γλυκά όπως σάμαλι, τουλούμπες, ραβανί και μπακλαβαδάκι προς 80 δραχμές το κομμάτι και φυσικά άρχισα να επενδύω τα χρήματα μου σε γλυκά. Ήταν η εποχή που πήγαινα στο γυμνάσιο, μια βδομάδα πρωί, μια βδομάδα απόγευμα. Όταν ήμασταν πρωινοί έτρωγα τυρόπιτα, όταν ήμασταν απογευματινοί έτρωγα τα γλυκά.*

(* Τι μυστήρια που τα είχαν κανονίσει τότε - μια βδομάδα πρωί, μια βδομάδα απόγευμα στο γυμνάσιο. Η πρωινή βάρδια ήταν 8.30-13.30 και η απογευματινή 14.00-19.00. Νομίζω θα μου μείνει αξέχαστη η πρώτη απογευματινή βάρδια τον Σεπτέμβρη του 1989 όταν το πρωί σηκώθηκα και τριγυρνούσα στις έρημες γειτονιές - όλοι ήταν στο δημοτικό σχολείο. Μου είχε φανεί τόσο περίεργο που ήταν ήσυχη η γειτονιά, συνήθως υπήρχαν οι φωνές μας να αναστατώνουν τον κόσμο).

Από εκεί και μετά, ήρθαν τα ξέφρενα 90'ς και ξεκίνησε η εποχή της αφθονίας. Είχαμε σχεδόν ότι θέλαμε οπότε δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση πλέον. Από αυτά ξεχωρίσει το παγωτό "Maximum" ο μεγαλύτερος πύραυλος εκείνη την εποχή τον οποίο τον αγοράζαμε κατά τις καλοκαιρινές διακοπές. Επίσης θυμάμαι τα καλοκαίρια, αρχές δεκαετίας 90 όπου έπαιζαν σε επανάληψη οι"Τρεις Χάριτες", να πηγαίνω να αγοράζω ψωμί και με τα ρέστα πήγαινα στο Ζαχαροπλαστείο "Δωδώνη" που ήταν εκεί δίπλα για να αγοράζω πάστες. Και να μην αναφέρω τα πεϊνιρλί του Μητόγκα γιατί θα γράφω για πάντα. Όπως είπα, ζούσαμε στα άφθονα 90'ς πλέον.

Sunday, April 05, 2015

Πάσχα blast from the past


Οι λεγόμενες "γουρούνες"
Άλλο ένα πόστ που το έγραψα προχτές και ξέχασα να το κάνω πόστ. Υποθέτω, κάλιο αργά παρά ποτέ....
 -------------------------------------------------
Μεγάλη Παρασκευή σήμερα εδώ πάνω και εκτός από τον καιρό που είναι πράγματι σαν Μεγάλη Παρασκευή, τίποτε άλλο δεν μαρτυρά ότι είναι Πάσχα. Ίσως οι ποιό προσεκτικοί να παρατήρησαν ότι το BBC1 παίζει ψαλμωδίες τα απογεύματα, αλλά πέρα από αυτό τίποτε άλλο. Εδώ πάνω το Πάσχα, σε αντίθεση με τα Χριστούγεννα τα οποία γιορτάζονται από τον Σεπτέμβρη, δεν τυγχάνουν ιδιαίτερης προσοχής. Για τα Πασχαλινά έθιμα εδώ πάνω τα γράφω κάθε χρόνο (ένα post 2 γραμμών δηλαδή) οπότε δεν θα τα επαναλάβω. Απλά επειδή κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, το έφερε η συζήτηση με άλλους, μια συζήτηση σχετικά με το πως περνάγαμε τα Πάσχα ως παιδιά, σκέφτηκα να τους αραδιάσω μερικές ιστορίες με μπόλικα 80's και 90's από τα πασχαλινά έθιμα εκείνης της εποχής.

Και δεν μιλάω για τα αρνιά, τα κοκορέτσια, τις μαγειρίτσες και τους επιτάφιους για τα οποία έπρεπε να καταφύγω στο google για να τους δείξω τι εννοώ. Μιλάω για τις φωτοβολίδες, τα δυναμιτάκια, τις "γουρούνες", τον "Σαΐνι", τον κυνηγό και όλα τα άλλα πυροτεχνήματα που σαν πιτσιρικάδες είχαμε γίνει εξπερτς στο να χειριζόμαστε. Τόσο καλά μάλιστα που θυμάμαι τον Διονύση να έχει αδειάσει το μπαρούτι από την μια "γουρούνα" μέσα σε μια άλλη. Αυτό το "super δυναμιτάκι" το περιφέραμε από αλάνα σε αλάνα προκειμένου να το σκάσουμε. Βρήκαμε ένα άδειο γκαζάκι (από αυτά που είχαν το κυρτό πάτο), το ανάψαμε, το σκεπάσαμε με το γκαζάκι και απομακρυνθήκαμε. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, η έκρηξη έστειλε το γκαζάκι στα ουράνια - τόσο ψιλά που στην παιδική μου φαντασία, έμοιαζε σαν να χάθηκε στον ουρανό. Στην κάθοδο όμως, φαινόταν λες και ερχόταν κατευθείαν απάνω μας. Αρχίσαμε να τρέχουμε πανικόβλητοι δεξιά και αριστερά - όταν μετά από αρκετό τρέξιμο αποφάσισα ότι ήμουν ασφαλής, σταμάτησα και το γκαζάκι προσγειώθηκε λίγα μέτρα πίσω μου - και συγκεκριμένα πάνω στο ποδήλατο μου.

Τέτοιες ιστορίες έχω άπειρες. Ενδεικτικά και μόνο μερικές ακόμη. Στο σχολείο, κάποιοι είχαν την κακή ιδέα να ρίξουν ένα δυναμιτάκι μέσα σε ένα σωλήνα και να βάλουν μια πέτρα από πάνω. Με το που έσκασε το δυναμιτάκι, η πέτρα εκτοξεύτηκε από την μια πλευρά του γηπέδου του μπάσκετ στην άλλη (μιλάω για το γυμνάσιο). Επίσης μεγάλη δημοσιότητα έλαβε το γεγονός ότι κάποιοι εκείνη την εποχή, είχαν γεμίσει ένα καζανάκι με δυναμιτάκια και το ανατίναξαν προκαλώντας ζημιές στο γυμνάσιο. Τότε δεν υπήρχαν τα studio του Καραμάνου εκεί, το ποτάμι περνούσε δίπλα από το σχολείο και μετά από αυτό απλωνόταν ένα μικρό χωράφι με ελιές.

Θυμάμαι τον Νεκτάριο τον οποίο τον ακολούθησε εσαεί το παρατσούκλι "Γύφτος". Αν και δεν γνωρίζουμε κανέναν άλλο Νεκτάριο, αν δεν τον περιγράψεις με το παρατσούκλι του, φαίνεται ότι κανείς δεν γνωρίζει για ποιον Νεκτάριο μιλάς. Θυμάμαι λοιπόν τον Νεκτάριο στον οποίο, ένα από τα δυναμιτάκια, έσκασε στα χέρια του. Θυμάμαι επίσης, να τρέχει από το προαύλιο του δημοτικού σχολείου (όπου σημειωτέον υπήρχαν βρύσες με νερό) και να πηγαίνει τρέχοντας στην αυλή του σπιτιού μου, τρεις δρόμους παρακάτω, προκειμένου να ρίξει νερό στα χέρια του. Θυμάμαι επίσης, τους μεγαλύτερους να εκτοξεύουν μια φωτοβολίδα προς το τοπικό γραφείο ταξιδιών (Πουλημένος με το όνομα) κρυμμένοι μέσα στο ρέμα (τότε δεν υπήρχε η οδός Καματερού, υπήρχε ένα ρέμα το οποίο κατέληγε στην Αγίου Νικολάου). Θυμάμαι τα δυναμιτάκια που δέναμε στις μύτες από τα αυτοσχέδια βέλη που ρίχναμε με τα τόξα μας.

Φυσικά, σε αυτό το post, πήρα την λέξη "Blast" από τον τίτλο εντελώς κυριολεκτικά. Υπήρχαν βέβαια και άλλα τα οποία έδιναν στο Πάσχα μια γιορτινή ατμόσφαιρα. Υπήρχαν τα μπουλούκια τον ανθρώπων τα οποία γέμιζαν τους δρόμους καθόδων για την εκκλησία κατά τον επιτάφιο και την ανάσταση. Υπήρχαν οι -πολύ συχνά απεγνωσμένες - προσπάθειες να φέρουμε το άγιο φως σπίτι μας από τη εκκλησία (το οποίο κατέληξε να είναι ένα είδος Πασχαλινού σπορ). Θυμάμαι επίσης τα απαίσια πασχαλιάτικα ρούχα τον 80's, κακή απομίμηση του -έτσι και αλλιώς πολύ κακού - "Maimi Vice". Θυμάμαι τον έναν από τους πολλούς μπάτσους της γειτονιάς (τέσσερις στο σύνολο, μπατσοκρατούμενα τα Λιόσια εκείνη την περίοδο) να κόβει τις λαμπάδες από τα μικρά παιδιά με ένα μαχαίρι που είχε μαζί του διότι "πήγε να αγοράσει αλλά δεν βρήκε" Οπότε πετσόκοβε τις λαμπάδες τον άλλων. Θυμάμαι την φωτοβολίδα στην Ανάσταση η οποία προσγειώθηκε στο κεφάλι του παπά στον Άγιο Διονύσιο καθώς έβγαζε ανάσταση. Θυμάμαι το περιστατικό με τον ηλίθιο που έβαλε τα δυναμιτάκια και τα σπίρτα στην κωλότσεπη του και ένα από αυτά έσκασε. Τέλος, θυμάμαι το κηροποιείο που υπήρχε στην γειτονιά μας και πηγαίναμε τελευταία στιγμή για να προμηθευτούμε τις λαμπάδες μας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κατά τα 80'ς, βγάζαμε δυο Αναστάσεις! Πως είναι δυνατόν? Η εκκλησία απέναντι από το σπίτι μου ήταν παλιοημερολογήτες έτσι λοιπόν έβγαζαν ανάσταση στης 1.00 το βράδυ. Και άλλα δυναμιτάκια εκεί, και πάλι έξω στον δρόμο εμείς τα πιτσιρίκια μετά την μαγειρίτσα και τα αυγά και πάλι σκαρφαλωμένοι στις ελιές έξω από το σπίτι του Θωμά κάνοντας χαβαλέ. Και μετά στα κρεβάτια μας, προετοιμασμένοι για την επόμενη μέρα, την ημέρα κατά την οποία θα αδειάζαμε όλο το οπλοστάσιο μας στα χωράφια και στους δρόμους, θα μαζευόμασταν όλοι μαζί από ταράτσα σε ταράτσα προκειμένου να ψήσουμε και αργότερα να περιδρομιάσουμε.

Και τώρα μείναμε με το BBC στα χέρια ακούγοντας ύμνους. Μπράαααβο.....

Tuesday, March 24, 2015

Έκλειψη κοινής λογικής

Ο διαστημικός σταθμός κατα την έκλειψη
Εκεί που στην Ελλάδα η κοινή λογική έρχεται μαζί με manual γιατί δεν είναι και τόσο κοινή, στην Αγγλία έχει αντικατασταθεί εντελώς από policies and procedures. To τελευταίο περιστατικό το επιβεβαιώνει πλήρως. Να τα πάρουμε από την αρχή.

Θυμάμαι την προηγούμενη έκλειψη ηλίου το καλοκαίρι του 1999. Πιτσιρικάς όπως ήμουν, ευχαριστήθηκα να κοιτάζω τον ήλιο μέσα από μια σειρά από διπλωμένα παλιά αρνητικά φιλμ. Μάλιστα θυμάμαι να κατεβαίνω στην αυλή, και η ηλιακή έκλειψη προβαλλόταν μέσα από τις φυλλωσιές της κληματαριάς στο δάπεδο της αυλής. Ήταν απίστευτη εμπειρία, θεωρούσα ότι κάτι σημαντικό συνέβαινε. Και πράγματι συνέβαινε. Ούτε στραβώθηκα, ούτε καρκίνο του αμφιβληστροειδή ανέπτυξα, ούτε έκαψα την κόρη του ματιού μου.... Και όχι μόνο τίποτα από τα παραπάνω δεν συνέβη, αλλά απόλαυσα ένα μοναδικό φυσικό φαινόμενο και την απόκοσμη ατμόσφαιρα που δημιουργούσε.

Και φτάνουμε στο 2015, ημέρα Παρασκευή, 20 Μαρτίου. Επιστήμονες στα κανάλια μας ενημέρωναν πώς μπορούμε να παρατηρήσουμε την έκλειψη με ασφαλές τρόπο, συμβουλές για το πώς να δημιουργήσουμε μία pin hole και πάει λέγοντας. Δεχτήκαμε μηνύματα στα κινητά μας από το σχολείο της Δάφνης σχετικά με μια εκδήλωση στο σχολείο σχετικά με την παρατήρηση και εορτασμό του φαινομένου τα οποία δημιούργησαν μια εορταστική ατμόσφαιρα. Ξαφνικά, το πρωί της παρασκευής, δεχτήκαμε άλλα δύο μηνύματα τα οποία μας πληροφορούσαν ότι η εκδήλωση ακυρώθηκε και ότι τα παιδιά δεν θα βγουν στο προαύλιο...

Τι? Γιατί?
Δεν πέρασε τα risk assessments λέει. Έξυνα το κεφάλι μου με απορία... δηλαδή ακυρώθηκε η έκλειψη ηλίου? Όχι βέβαια, τα παιδιά θα μείνουν κλειδωμένα στις τάξεις. Αμέσως σκέφτηκα τα παιδιά του υπόλοιπου κόσμου που δεν ξέρουν οτι η έκλειψη δεν πέρασε τα risk assessments και που κινδυνεύουν από αυτό το επικίνδυνο φυσικό φαινόμενο. Μάλιστα, στο τοπικό σχολείο, οι δάσκαλοι ενημέρωσαν τους μαθητές οτι κατά την διάρκεια της έκλειψης δεν θα επιτρέπετε να πάνε ούτε στην τουαλέτα. Μόνο μέρος στο οποίο η κοινή λογική επικράτησε, ήταν το ψυχιατρικό νοσοκομείο στο οποίο δούλευα εκείνη την μέρα και βγήκαμε όλοι έξω και με pin holes παρατηρήσαμε την έκλειψη...
Η έκλειψη ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Όλη η ανατολή σκοτείνιασε στις 9.30 το πρωί και βύθισε την δυτική πλευρά του ουρανού μέσα σε ένα βαθύ μπλέ. Οι σκιές θάμπωσαν και όλα τα χρώματα τριγύρω πήραν μια ποιο βαθιά χροιά. Στην reception του νοσοκομείου, το ανατολικό παράθυρο με τα πολύχρωμα βιτρό, έριξε θαμπά χρώματα στην σκάλα - καταλάβενες οτι κάτι συνέβαινε έξω, δεν ήταν ένα φαινόμενο παρόμοιο με μια αραιή συννεφιά. Το φως ήταν λιγοστό αλλά τα χρώματα έντονα και κορεσμένα.

Έτσι βίωσα τον σουρεαλισμό της έκλειψης εδώ πάνω. Από οτι έμαθα, τα ξεφτέρια στην Ελλάδα ακολούθησαν την αγγλική υστερία. Μπράβο, πάντα ξέραμε να παραδειγματιζόμαστε ως λαός....

Monday, March 23, 2015

Τα ανοιξιάτικα νέα μας

Σήμερα η Δάφνη ξύπνησε με πυρετό. Πήραμε το ντεπόν μας, ντυθήκαμε και πήγαμε σχολείο. Δυστυχώς φάγαμε πόρτα οπότε είμαστε (εγώ και η Δάφνη) όλη μέρα σπίτι. Δηλαδή δεν είμαστε, πήγαμε για καφέ πρώτα και μετά επιστρέψαμε σπίτι. Τώρα κάθομαι μπροστά στο νέο λάπτοπ και γράφω για το μπλόγκ μου. Έτσι λοιπόν...
* Πήρα νέο λάπτοπ. Το προηγούμενο άντεξε μόνο 8 χρόνια.... Θυμάμαι που πήγα και το αγόρασα για £300. Βασικά μπήκα μέσα στο μαγαζί και είπα "Ποιο είναι το φτηνότερο λάπτοπ που έχετε?" και μου το έδωσαν. Σε κάποια φάση χάλασε και το έστειλαν στην Γερμανία... υπάρχει σχετικό ποστ κάπου στο μπλογκ μου. Το νέο μου λάπτοπ το πήρα £150 από κατάστημα στο internet. Είναι ένα Asus, τώρα ποιο μοντέλο ακριβώς, βαριέμαι να το γυρίσω από την ανάποδη για να δώ... Καλό είναι πάντως.
* Σε κάποια φάση θα γράψω κάποιο πόστ για τον σουρεαλισμό που επικράτησε εδώ πάνω κατά την τελευταία έκλειψη ηλίου. Η βλακεία έσπασε κάθε κοντέρ για πολιτισμένη χώρα με μορφωμένους πολίτες....
* Ήταν ωραία σήμερα που πήρα άδεια για το τίποτα. Συνήθως όταν παίρνω άδεια είναι για να πάω να δουλέψω κάπου αλλού, το ότι πήγα για καφέ ήταν κάτι το σχεδόν πρωτόγνωρο....
* Έχουμε πρόβλημα με τις γάτες του γείτονα. Το τι σκατό υπάρχει στην αυλή μας, δεν περιγράφεται. Σκέφτομαι σοβαρά να πάω ένα βράδυ και με ένα φτυάρι να τα πετάξω στην αυλή του...
* Άρχισα να ξεκαθαρίζω τις ντουλάπες. Βρήκα ένα τόνο χαρτιά και άρθρα από την πτυχιακή μου. Καθώς μαζεύονται σιγά σιγά, δεν συνειδητοποιείς πόσα πολλά είναι μέχρι την στιγμή που τα μαζέψεις για να τα πετάξεις και μένεις από χώρο στον σκουπιδοτενεκέ.
* Μερικοί άνθρωποι δυσκολεύονται πολύ στο να παρκάρουν το αμάξι τους μεταξύ δύο γραμμών στο πάρκιν του σχολείου. Πώς κατάφεραν και πήρα δίπλωμα οδήγησης παραμένει μυστήριο για μένα...
Σε γενικές γραμμές, έχει αρχίσει και μυρίζει άνοιξη εδώ πάνω. Οι βροχές έχουν κατά κανόνα σταματήσει και βλέπουμε που και που λίγο ήλιο. Οι μπουγάδες καταφέρνουν και στεγνώνουν μέσα σε μια μέρα (!) οι αλλεργίες έχουν αρχίσει να θερίζουν.  Σε κάποια φάση θα αρχίσω να κάνω και άλλα ποστ στο μπλόγκ μου όταν έχω περισσότερο χρόνο....

Wednesday, February 11, 2015

Πολωνική Φωτογραφία στα χρόνια του Κομμουνισμού

Tadeusz Rolke - 1958
Είμαι τρεις τέσσερις μέρες τώρα τέζα στον πυρετό. Στο κρεβάτι του πόνου έχω μπόλικο χρόνο να σερφάρω στο ιντερνετ χωρίς τα πιτσιρίκια να μου πέρνουν τα μυαλά με τις φωνές τους.
Άρχισα σιγά σιγά να ενδιαφέρομαι για την φωτογραφία στην κομουνιστική Πολωνία. Δυστυχώς, όπως και στα περισσότερα κομμουνιστικά κράτη, έτσι και στην Πολωνία, η φωτογραφία ήταν στρατευμένη στις επιταγές του σοσιαλισμού. Παρόλα αυτά υπήρχαν μερικά φωτεινά μυαλά, όπως ο Tandeusz Rolke, οι οποίοι παρήγαγαν εξαιρετικές φωτογραφίες δρόμου. Το καλοκαίρι που μας πέρασε, είχα επισκεφτεί διάφορα βιβλιοπωλεία στο Πόζναν προσπαθώντας να βρω βιβλία σχετικά με εκείνη την περίοδο της Πολωνίας αλλά χωρίς επιτυχία. Φαίνεται οτι οι Πολωνοί προσπαθούν να ξεχάσουν εκείνη την περίοδο αν και τελευταία διαβάζω στο ιντερνετ οτι η νέα γενιά έχει αρχίσει να επαναφέρει διάφορα emorabilia εκείνης της περιόδου στην μόδα.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι, πώς να ήταν να ζεί κανείς εκείνη την περίοδο. Αν και έχουν περάσει μόνο 25 χρόνια από την κατάρρευση του καθεστώτος, εκείνη η περίοδος ελάχιστα φαίνεται να συζητείται στο ιντερνετ, ίσως επειδή αυτοί που ζήσανε εκείνη την περίοδο είναι στην 5η δεκαετία της ζωής τους και δεν έχουν χρόνο να ποστάρουν στο ιντερνετ.
Έτσι λοιπόν, προσπαθώ να βρώ μερικά φωτογραφικά ντοκουμέντα τα οποία να καταγράφουν εκείνη την περίοδο, χωρίς δυστυχώς μεγάλη επιτυχία. Φυσικά, η αναζήτηση συνεχίζεται και θα επισκεφτώ και άλλα βιβλιοπωλεία την επόμενη φορά που θα είμαι στην Πολωνία. Μέχρι τότε googling και πάλι googling μέχρι να βρω μερικές ακόμη καλές φωτογραφίες.

Saturday, January 31, 2015

Ταραχή στις αγορές

Οκ, here is how i understand the Greek Crisis:

You walk to the bus stop. You realise that the guy next to you is completely broke. You approach him with a deal. You will give him a pound for the bus fare but tomorrow he will have to give you back two pounds. He accepts and takes the bus.
The following day you walk to the bus stop. The same guy still waits there, broke again and unable to pay you two pounds back. You lend him another pound with the deal to pay you back tomorrow, four pounds - money that he doesn't have anyway. He accepts the deal.
You walk to the bus stop the following day. There is another guy waiting there, still broke. You approach him and you offer him another pound with the view to pay you back six pounds over all. He asks what is the point in giving him money that he cannot pay you back anyway and explains that this pushes him further into debt. He refuses to take any money from you and instead he prefers to walk.
You become infuriated. You accuse him of breaching previous agreements and you run away, hysterically shouting that the unity of the European Union is in danger.

Sunday, January 18, 2015

Με τι ασχολούμαι τελευταία?

Επειδή λένε πάντα την αλήθεια
Με τίποτα βασικά. Απλά περιμένουμε τον χειμώνα να περάσει αν και φέτος έχουμε μάλλον τον πιο ήπιο χειμώνα που μπορώ να θυμηθώ. Πολλές φορές η θερμοκρασία ήταν καλύτερη και από την αντίστοιχη στην Αθήνα.
Δύο είναι οι σημαντικότερες αλλαγές αυτή την στιγμή. Πρώτων, σταμάτησα να δουλεύω Σάββατα- ευτυχώς γιατί μετά από τόσα χρόνια είχα αρχίσει να πήζω. Το άλλο μέγα γεγονός στην ζωή μου είναι η αντικατάσταση του καφέ από το τσάι. Δύσκολο να το φανταστώ αλλά συνέβη. Ο καφές μου ανέβαζε την πίεση και μου προκαλούσε πονοκέφαλο οπότε τον σταμάτησα. Τώρα πλέον μόνο τσάι με λεμόνι και μέλι.
Πέρα από αυτά η απόλυτη ησυχία. Η Ιβόνα κοπάνησε το αυτοκίνητο και είχαμε τα γνωστά δράματα οπότε αποφάσισα να την βοηθήσω κάνοντας μια DIY επισκευή (εικ. 2). Επίσης, σε μια κρίση δημιουργικότητας, τρόλαρα και εγώ με την σειρά μου τα διαφημιστικά σποτάκια της ΝΔ - σε 10 χρόνια θα τα βλέπουμε στο youtube και θα γελάμε με την ψυχή μας.
Τέλος, μετά από πολλά χρόνια, άλλαξα το Layout στο μπλόγκ μου με τις φωτογραφίες. Σημαντική αλλαγή, ακόμη να το συνηθίσω. "Αλλάζει ο κόσμος Παναγιώτη, εδώ θα βγεί ο Τσίπρας πρωθυπουργός" σκέφτηκα - δεν αλλάζω και το μπλόγκ μου. Αυτό το μπλόγκ όμως, σταθερά. Το ίδιο layout από την μέρα που το άνοιξα.
Εικ. 2:    Μπουμ....