Sunday, November 30, 2014

Τέσσερα Υστερόγραφα

*Μετά από σχεδόν δυο χρόνια χειμερίας νάρκης, το blog μου άρχισε σιγά σιγά να ξυπνά. Έχω αρκετό χρόνο στα χέρια μου για να γράψω κάτι. Τα posts έχουν ξεπεράσει τα 444, αριθμός αδιανόητος για τις αρχικές προθέσεις που είχα όταν το άνοιξα. Τότε σκεφτόμουν ότι που και που θα ανεβάζω καμία φωτογραφία για να βλέπουν οι φίλοι μου τότε που έφυγα από την Ελλάδα. Πολλές φορές ξεφυλλίζω αυτό το blog και κοιτάω τα παλιά post, 3, 4 χρόνια πίσω. Μου φαίνονται τόσο ενδιαφέρον να τα διαβάζω, σχεδόν λες και τα έχει γράψει κάποιος άλλος.
 Αντίθετος το φωτογραφικό μου blog περνάει τώρα αυτό με την σειρά του μια χειμερία νάρκη. Είναι πλέον αδύνατο το να πάρω την μηχανή μου και να πάω κάπου και να βγάλω φωτογραφίες. Τελευταία φορά που συνέβεί αυτό ήταν στις καλοκαιρινές διακοπές στην Πολωνία, και πριν από αυτό, το περσινό Οκτώβριο όταν γεννήθηκε η Ολίβια.
Κάθομαι και χαζεύω πολλές φορές τα blogs μερικών φωτογράφων και τους ζηλεύω. Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να έκανα και εγώ το ίδιο. Μετά από την ταινία "Ida" που παρακολούθησα (και που πρέπει σε κάποια φάση να γράψω κάτι και για αυτή) έχει αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον μου για την Πολωνία της κομμουνιστικής περιόδου. Και αυτό γιατί όλη η ταινία είναι ένα ατέλειωτο ρεσιτάλ φωτογραφίας. Ακόμη και το rangefinderforum.com έχει ειδικό thread αφιερωμένο στην ταινία αυτή. Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογώ, δεν προβλέπεται ελεύθερος χρόνος σύντομα για το hobby μου οπότε τζάμπα η γκρίνια. Για να αντισταθμίσω αυτή την έλλειψη χρόνου για την φωτογραφία, συνήθως
Τζίζ το κακό το Thorium-232
επισκέπτομαι τα κοντινά charity shops και αγοράζω παλιές μηχανές και φακούς. Η τελευταία μου αγορά ήταν ένας Carl Zeiss Pancolar 50 f/1.8 ο οποίος είναι ραδιενεργός φακός. Δυστυχώς δεν έχω μηχανή που να μπορέσω να τον χρησιμοποιήσω οπότε ήταν μια αυθόρμητη αγορά με σκοπό να τον πουλήσω στο ebay αργότερα. Η ραδιενέργεια οφείλεται στο στοιχείο Thorium-232 που περιέχει. Αγγίζοντας το ραδιενεργό στοιχείο του φακού για μια ώρα, μαζεύεις την ίδια ποσότητα ακτινοβολίας με μια ακτινογραφία. Οι περισσότεροι φωτογράφοι συμφωνούν ότι δεν είναι επικίνδυνος, αρκεί να μην φάμε ή γλείφουμε το ραδιενεργό στοιχείο.

* Παραδόξως φέτος, παρότι έχουμε μπει στην εορταστική σεζόν, δεν μας έχουν πρήξει τα παπάρια με τα Χριστούγεννα. Πέρυσι και τις προηγούμενες χρονιές, είχαμε διαφημιστικά σποτάκια στην TV σχεδόν από τις αρχές Οκτωβρίου. Φέτος είναι πολύ περιορισμένες. Και ο χειμώνας έρχεται σιγά σιγά, ο φετινός Νοέμβριος ήταν με διαφορά ο πιο ήπιος Νοέμβρης από τότε που έχω έρθει στην Αγγλία. Βέβαια χτες χτύπησε το θερμόμετρο -3 βαθμούς το πρωί αλλά σε γενικές γραμμές ήταν υποφερτό. Και δεν είχαμε και αυτές τις εκνευριστικές βροχές που σε κάνουν να κλείνεσαι σπίτι.

* Την προηγούμενη Κυριακή είχαμε τα γενέθλια της Δάφνης. Πρώτη φορά που κανονίσαμε να κάνουμε παιδικό πάρτυ στο σπίτι. Ομολογουμένως είχε πλάκα, εγώ τουλάχιστον το ευχαριστήθηκα όσο και η Δάφνη. Η Ιβόνα την άραξε μαζί με τις φίλες της και τα μικρά έπαιζαν επάνω. Εγώ έκανα τον διαιτητή με τα μικρά όταν τσακώνονταν. Μου θύμισαν τα παιδικά πάρτυ που κάναμε όταν ήμασταν πιτσιρίκια.

* Αυτή την στιγμή που τα γράφω αυτά κάθομαι στο βαρετό γραφείο μου και χαζεύω από το παράθυρο. Μια ατέλειωτη γκρίζα συννεφιά, τα μικρά κοιμούνται και η Iwona παρομοίως. Πως μου έχουν λείψει οι ηλιόλουστες μέρες, αναρωτιέμαι πόσες μέρες μας έμειναν μέχρι την άνοιξη. Πριν μια βδομάδα, βρέθηκα σε ένα βαρετό σεμινάριο στην δουλειά το οποίο μου φάνηκε ότι διαρκούσε αιώνες. Αργά το απόγευμα χάζευα από το παράθυρο, έχοντας κανονικά γραμμένο τον ομιλητή. Μια απαλή, χειμερινή λιακάδα εμφανίστηκε για λίγο. Κοίταγα το φως που έπεφτε πάνω στα δένδρα και για μια στιγμή αφέθηκα σε ονειροπόλημα. Ήταν και η ζέστη τέτοια μέσα στην αίθουσα, συν την κούραση, που σχεδόν αποκοιμήθηκα. Ο βήχας ενός από τους παρευρισκομένους με ξύπνησε πάλι. Τι ξενέρα, για μια στιγμή έβλεπα στον ύπνο/ξύπνιο μου αμπέλια με σταφύλια και ελιές λουσμένα στην λιακάδα. Μάλλον θα πρέπει να περιμένω λίγο περισσότερο.

Saturday, November 15, 2014

Έχωμεν και Master...

Επιτέλους ξεμπερδέψαμε και από αυτό. Ένας πονοκέφαλος ήταν αυτές οι σπουδές, τραβήξανε για 5 χρόνια τώρα. Ξεκίνησαν Φεβρουάριο του 2009 και με διάλειμμα 2 χρόνον όταν γεννήθηκε η Δάφνη, συνεχίστηκαν μέχρι προχτές όπου με ενημέρωσαν ότι πήρα το Master.
Δυο ήταν κύριος οι λόγοι που με έκαναν να σπουδάσω πάλι. Πρώτων, θεωρούσα τις προηγούμενες σπουδές μου στην Ελλάδα σαν μια ανούσια σπατάλη χρόνου, ποτέ δεν το συμπάθησα σαν αντικείμενο εργασίας και τελικά δυσκολευόμουν να φανταστώ τον εαυτό μου να δουλεύω κουβαλώντας υπολογιστές στην πλάτη μου για την υπόλοιπη ζωή μου. Τώρα που τους έχω εγκαταλείψει σχεδών 8 χρόνια, τα πάντα μου φαίνονται ακαταλαβίστικα. Έκατσα τις προάλλες μπροστά σε ένα υπολογιστή με Windows 8 και δεν ήξερα πως να ανοίξω το Word. Για να μην πω το πως να τον κλείσω - τελικά έκλεισα την πρίζα από τον τοίχο.
Ο άλλος λόγος που με έκανε να σπουδάσω πάλι, ήταν το γεγονός ότι είχα μείνει ήδη δυο χρόνια χωρίς δουλειά σε αυτό τον τομέα συνεπώς δεν με προσλάμβανε καμία εταιρία. Οπότε τι καλύτερο από το να σπουδάσω πάλι και αυτή την φορά να σπουδάσω κάτι που μου αρέσει αντί για κάτι που "θα μου δώσει δουλειά για πάντα" όπως συνήθιζαν να λένε.
Το έχω γράψει σε αυτό το μπλόγκ νομίζω, πως ένα βράδυ του κριού Νοεμβρίου του 2008, καθισμένος στο ένα (από τα δυο) δωμάτια του σπιτιού μας στο Εδιμβούργο, αποφάσισα να κοιτάξω στο internet, τα sites τον πανεπιστημίων. Βρήκα πληροφορίες για το πανεπιστήμιο του Staffordshire και χωρίς να το πολύ-σκεφτώ έστειλα ένα mail για να μου στείλουν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα σπουδών. Τρεις- τέσσερις μέρες μετά, γράφτηκα για το ακαδημαϊκό έτος 2009-2010. Η μετακόμιση μας στο Stafford τον χειμώνα του 2009 συνέπεσε και με την έναρξη τον σπουδών. Στην αρχή οι 6 μήνες του foundation course και μετά (Σεπτέμβρης 2009-Ιούλιος 2010) το πρώτο έτος. Ανάμικτες αναμνήσεις από αυτόν τον ενάμισι χρόνο, στις θετικές το Σαββατοκύριακο που περάσαμε όλο το έτος σε ένα ξενοδοχείο στην Ουαλία, κάνοντας εντατικά μαθήματα έξω στην φύση και στα αρνητικά τις συνεχείς διαφωνίες μου με τους καθηγητές που τελικά μου στοίχισε μια θέση στον επόμενο χρόνο. Βέβαια, μερικούς μήνες αργότερα γεννήθηκε η Δάφνη οπότε το ανέβαλα για 2 χρόνια μέχρι που αποφάσισα να αλλάξω πανεπιστήμιο και να γραφτώ στο Keele. Η διαφορά ήταν η μέρα με την νύχτα, τα 2 χρόνια στο Keele ήταν ασύγκριτα καλύτερα. Περισσότερη βοήθεια και πολύ ποιο οργανωμένα μαθήματα και εργασίες. Ο δεύτερος χρόνος που ήταν το Master, είχες τον καθηγητή ο οποιος σε καθοδηγούσε αν και στην περίπτωση μου, το να βρω συμμετέχοντες για συνεντεύξεις ήταν σαν να ψάχνω ψηλούς στα άχυρα. Τελικά με τα πολλά τα κατάφερα.
Πλέον απομένει η απονομή του τίτλου και η εγγραφή μου στην BACP που είναι η εταιρία που επιβλέπει τους ψυχοθεραπευτές του κλάδου μου.

Πέντε χρόνια πέρασαν λοιπόν από τότε που αποφάσισα να επιστρέψω στα θρανία. Τώρα δουλεύω 4 μέρες την βδομάδα στο νοσοκομείο και 2 σε μια υπηρεσία παροχής ψυχολογικής υποστήριξης. Σκέφτομαι να μειώσω μια μέρα από το νοσοκομείο και να παραμείνω σε αυτό το status εργασίας για λίγο καιρό ακόμη. Και μετά βλέπουμε...

Sunday, November 02, 2014

Αγαπημένο μου ποδήλατο

Το δικό μου ήταν ολόιδιο αλλά μπλέ.
Δυστυχώς τα πρωτοβρόχια και το κρύο ξεκίνησαν -αν και με καθυστέρηση. Το προηγούμενο Σάββατο που είχε καλό καιρό, πήρα λίγο την Δάφνη και την Olivia και βγήκαμε μια βολτούλα. Η Δάφνη με το ποδήλατο της έκοβε βόλτες στον δρόμο δίπλα από το σπίτι μας που είναι αδιέξοδος. Σκεφτόμουν πόσο πολύ μου άρεσε η ποδηλατάδα όταν ήμουν και εγώ πιτσιρίκος.

Το πρώτο μου ποδήλατο πρέπει να ήταν ενα τρίκυκλο. Κάπου έχω και μια φωτογραφία αν και δεν θυμάμαι πολλά πράγματα σχετικά με αυτό. Μονάχα αυτή η φωτογραφία έχει μείνει για να μου το θυμίζει. Το ποδήλατο που πραγματικά αγάπησα σαν πιτσιρικάς ήταν ένα τύπου "Chopper" που ήταν τόσο δημοφιλή την δεκαετία του 80. Είχε αυτή την στενόμακρη σέλα και θυμάμαι ήταν μπλε. Αν καθόσουν στο τέλος της σέλας ήταν πολύ εύκολο να κάνεις σούζα. Μερικές φορές βάζαμε ένα κομμάτι χαρτόνι στις ακτίνες της ρόδας και το κρατούσαμε εκεί με ένα μανταλάκι.  Ο θόρυβος που έκανε μας θύμιζε τον ήχο της μηχανής στα μηχανάκια. Δεν θυμάμαι τι απέγινε αυτό το ποδήλατο, στα τέλη της δεκαετίας του 80, τα δυο ξαδέλφια μου που έμεναν δίπλα μου, αγόρασαν δυο cross-ακιά ποδήλατα (ο ένας άσπρο και ο άλλος κόκκινο) και είχαν ταχύτητες. Πολύ πιθανόν να άρχισα να ζαλίζω τους δικούς μου για να μου αγοράσουν ένα με ταχύτητες. Κάπου εκεί πρέπει να μεσολάβησε και ένας χειμώνας αλλά θυμάμαι πολύ καλά τον εαυτό μου, να κάθεται ανυπόμονος ένα απόγευμα στην αυλή και να περιμένει το καινούργιο του ποδήλατο. θυμάμαι την κληματαριά full ανθισμένη οπότε λογικά πρέπει να ήταν καλοκαίρι. Το νέο μου ποδήλατο ήταν ένα κόκκινο "ESKA" με τρεις ταχύτητες. Μπροστά έγραφε "Made in P.R of Chechoszlovakia" όταν η Τσεχοσλοβακία ήταν ακόμη κομμουνιστικό καθεστώς (People's Republic). Είχα κατενθουσιαστεί και σύντομα ξέχασα εντελώς το προηγούμενο ποδήλατο που σιγά σιγά εγκαταλείφθηκε στην λήθη.

Με το "ESKA" και τους φίλους μου οργώσαμε όλες τις περιοχές που στα τέλη τις δεκαετίας του 80 ήταν ακόμη χωράφια. Πολλές φορές, όταν οι ταχύτητες αποσυγχρονίζονταν, τα μαζεύαμε και πηγαίναμε στον "Αλέκο τον Ποδηλατά" που ήταν στο Καματερό για να μας τα φτιάξει. Εκεί ουρές οι πιτσιρικάδες με τα ποδήλατα τους, περίμεναν τον κυρ-Αλέκο τον Ειδικό να τα κοιτάξει. Αργότερα βγήκε η βρώμα ότι ο κυρ-Αλέκος έφτιαχνε κάτι και χάλαγε κάτι άλλο, συνέπεια της φήμης αυτής ήταν να μην ξαναπάμε και να προσπαθούμε πλέον να τα φτιάχνουμε μόνοι μας - πολλές φορές χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.

Αν και πολλές τούμπες μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως επικές, η χειρότερη όλον με διαφορά συναινεί όταν με τους υπόλοιπους τις παρέας αποφασίσαμε να πάμε να κάνουμε "πετάγματα". Περνώντας φόρα στην Ανθίμου Γαζή από το ύψος της Λάμπρου Κατσώνη και τρέχοντας κάτω την κατηφόρα μέχρι που η Ανθίμου Γαζή διασταυρώνεται με την Καματερού. Τότε η Καματερού ήταν ένα ρέμα και το καλοκαίρι που δεν είχε νερό, υπήρχαν μπάζα μαζεμένα στην διασταύρωση τον δυο δρόμων. Περνάμε φόρα, ανεβαίναμε πάνω στα μπάζα που τα χρησιμοποιούσαμε σαν εξέδρα, και από εκεί προσγειωνόμασταν στα χωράφια που τότε ήταν σπαρμένα με σιτάρι. Μια- δυο φορές το έκανα αυτό, την τρίτη πήγα τόσο γρήγορα και ψιλά που θυμάμαι - για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου - διέκρινα ακόμη και τον Παρθενώνα στο βάθος της πόλης. Προσγειώθηκα άτσαλα και χωρίς το ποδήλατο, τα χέρια και τα πόδια μου ήταν γεμάτα αίματα και γρατσουνιές αλλά ευτυχώς ήμουν ακόμη ένα κομμάτι.

Το "ESKA" το διαδέχτηκε η αγάπη μου για το basket και το basket οι καφετέριες. Και τις καφετέριες τα μπαράκια. Έτσι σιγά σιγά ξεχάστηκε το ποδήλατο. Αποφάσισα να αγοράσω ένα ποδήλατο, πολύ αργότερα, το 2005. Μερικοί λένε ότι σαν μάθεις ποδήλατο, δεν το ξεχνάς ποτέ, εγώ φαίνεται είχα ξεχάσει το 95% τότε. Εδώ στην Αγγλία, αυτή η αγάπη μου για το ποδήλατο έχει μετατραπεί σε μίσος για τους ποδηλάτες. Θα ποδηλατούν αργά και προκλητικά μπροστά από τα αμάξια, έτσι, γιατί δεν απαγορεύεται. Και ας υπάρχει δίπλα λωρίδα για ποδήλατα. Σήμερα, μια βροχερή μέρα, μου πήρε 35 λεπτά για να πάω στην δουλειά χτές - είχαμε κολλήσει όλοι πίσω από έναν ποδηλάτη ο οποιος δεν ήθελε με τίποτα να χρησιμοποιήσει την "ποδήλατο-λωρίδα". Ai σιχτίρ....