Saturday, October 11, 2014

Βαδίζοντας προς τον χειμώνα

* Έχουμε αρχίσει και μπαίνουμε στον χειμώνα εδώ πάνω. Σήμερα το πρωί είχαμε 6 βαθμούς και μια ατέλειωτη ομίχλη. Οδηγώντας για την δουλειά, υπήρχαν σημεία τις διαδρομής όπου κυριολεκτικά δεν έβλεπα στα 20 μέτρα.Ώρες ώρες, η διαδρομή θύμιζε σκηνικό από την ταινία Sleepy Hollow - ένας δρόμος που εξαφανίζεται στην ομίχλη, λίγο φως, στις άκρες του δρόμου τα γυμνά δέντρα, θαμπά από την ομίχλη. Μου θύμισε ένα βράδυ στην Πολωνία, επιστρέφοντας από το Drezdenko. Η ομίχλη είχε καθίσει τόσο χαμηλά όπου δεν βλέπαμε τον δρόμο αλλά δεξιά και αριστερά μας, διακρίναμε τις κορυφές από τα καλαμπόκια να προεξέχουν από το σύννεφο τις ομίχλης που είχε καθίσει απάνω τους.

* Από τον Σεπτέμβρη που άρχισε η Δάφνη σχολείο, τα πρωινά είναι ένα ατέλειωτο τρέξιμο. Φεύγουμε από το σπίτι στις 8.10, αφήνω την Δάφνη στο σχολείο, και από εκεί κατευθείαν για την Cindy για να αφήσω την Olivia και μετά στην δουλειά. Στην δουλειά φτάνω 9.30, δηλαδή μια ώρα και είκοσι λεπτά στους δρόμους. Όλες αυτές οι διαδρομές με το αυτοκίνητο έχουν και ένα καλό. Άρχισα πάλι να ακούω ραδιόφωνο - συγκεκριμένα το Chris Evans Show στο BBC2. Μέσα σε δυο μήνες έχω ακούσει συνεντεύξεις από τους Robert Plant, Iggy Pop, Spadau Ballet, Phill Collins, John Cleese και πολλούς πολλούς άλλους. Ειδικά χτες που είχε τον John Cleese και τον Iggi Pop σε ένα σκετσάκι τον Monty Pythons κατέληξα να χτυπιέμαι από τα γέλια. Υπάρχει στο site του BBC2 η χτεσινή εκπομπή. Κρίμα που στον ελεύθερο χρόνο μου δεν ακούω περισσότερο ραδιόφωνο. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε ραδιόφωνο στο σπίτι μας, μόνο ένα ρολόι στην κουζίνα που υποτίθεται παίζει και ραδιόφωνο. Στα νιάτα μου, δηλαδή την περίοδο 1995-1997 το ραδιόφωνο ήταν η κύρια ψυχαγωγία μου. "Άκρως ραδιοφωνικό και απόρρητο", "Λαϊκοί βάρδοι", "Ρεμπέτικες ιστορίες" στην ERA2, τον Ξένιο FM ακόμη και τον 902. Στο κασετόφωνο είχα πάντα μια άδεια κασέτα μέσα, όποτε έπαιζε κάποιο τραγούδι που μου άρεσε πάταγα το REC. Σε πολλές από εκείνες τις ηχογραφήσεις μπορούσες να ακούσεις μαζί με το τραγούδι, το τηλέφωνο να χτυπάει, εμένα να βήχω, την μάνα μου να φωνάζει και άλλα. Οι περισσότερες από αυτές τις κασέτες πετάχτηκαν μετά το σεισμό του 1999.

* Είναι σχεδών 2 χρόνια τώρα που με τον έναν η τον άλλο τρόπο, δουλεύω 6 μέρες την βδομάδα. Παλιότερα ήταν η έξτρα μέρα στο πανεπιστήμιο, μετά ήταν η πρακτική, από τον περασμένο Φεβρουάριο δουλεύω μια μέρα παραπάνω... Έχω ξεχάσει τι πάει να πει Σάββατο. Καλός εχόντων τον πραγμάτων, τις επόμενες μέρες θα ξέρω αν θα μου ανανεώσουν το συμβόλαιο στην δουλειά η όχι. Όπως και να έχει, θα γυρίσω στις 5 μέρες δουλειά την βδομάδα, μου έχουν λείψει τα ανέμελα απογεύματα τις Παρασκευής...

* Με έχει πιάσει μια κρίση φωτογραφικού ξεκαθαρίσματος. Έχω βάλει τις περισσότερες φωτογραφικές μηχανές μου για πώληση. Σε κάποια φάση είχα φτάσει να μην έχω χορό να τις αποθηκεύσω, η ντουλάπα ήταν γεμάτη. Σκοπεύω να κρατήσω μόνο 4 από αυτές και τις υπόλοιπες να τις πωλήσω. Το blog μου με τις μηχανές μου παίρνει πολύ από τον ελεύθερο χρόνο μου αλλά το ευχαριστιέμαι. Οι υποψήφιες μηχανές για να μείνουν είναι οι Canon EOS 5, Olympus OM-1η, Leica IIc, Nikon F4σ. Από την πώληση τον περισσοτέρων άλλον έχω βγάλει μέχρι στιγμής £180 και έχω άλλες δυο για πώληση από £130 έκαστη. Τα έσοδα θα διατεθούν για αγορά film, φακών etc....

* Ένας από τους ασθενείς στο νοσοκομείο ξεκίνησε να διαβάζει Manga. Έτσι, την πήγαμε σε μια βιβλιοθήκη και αγόρασε τα αγαπημένα τις ονόματι Buso Renkin. Πέρα του ότι διαβάζεται από την ανάποδη (τέλος προς αρχή, από δεξιά προς τα αριστερά) μου φάνηκε επίσης αδύνατον να το διαβάσω. Βέβαια ποτέ δεν ήμουν οπαδός τον manga, το μόνο περιοδικό που διάβαζα ήταν το Αγόρι και αυτό το σταμάτησα πολύ νωρίς. Μετά ανακάλυψα τα περιοδικά φωτογραφίας .

Saturday, October 04, 2014