Monday, September 29, 2014

To καλύτερο spam

Μετά από αυτό το spam, το χάος.... Αν και υπάρχει ενα θέμα, μιας και υπογράφει ώς Ιωάννα αλλα στέλνει φωτογραφία με το όνομα "Μονικα". Ετσι το ψυλιάστικα δηλαδή....


Saturday, September 27, 2014

Δημοψήφισμα στην Σκωτία

Τα Meadows ενα καλοκαιρινό πρωινό
Άλλο ένα post για το blog μου που γράφτηκε σε μια κόλα χαρτί και έμεινε στην τσάντα μου για 2 βδομάδες. Σήμερα, καθώς άδειαζα την τσάντα ψάχνοντας για το πορτοφόλι μου, το βρήκα και το έγραψα στον υπολογιστή.
----------

Η Πέμπτη που μας πέρασε ήταν μια ιστορική μέρα για την Σκωτία. Οι Σκωτσέζοι κλήθηκαν να αποφασίσουν αν θέλουν να παραμείνουν με το Ηνωμένο Βασίλειο ή να αποχωρήσουν. Αυτές τις μέρες γεννήθηκε μέσα μου μια επιθυμία να ήμουν στο Εδιμβούργο αυτή την μέρα και να την καταγράψω φωτογραφικά. Σκεφτόμουν τον εαυτό μου να περπατάει στους γεμάτους ομίχλη δρόμους τις πόλης, φωτογραφίζοντας κάθε Σκοτσέζο William Wallace. Έτσι λοιπόν, οι Σκοτσέζοι, μετά από πολύ σκέψη, αποφάσισαν να παραμείνουν μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου με 55% υπέρ και 45% κατά. Το απογοητευμένο 45% ακόμη αναρωτιέται πως είναι δυνατόν να είναι κάποιος γνήσιος Σκοτσέζος και να μην επιθυμεί την ανεξαρτησία της Σκωτίας.

Και σε ένα βαθμό έχουν δίκαιο. Όταν το λεωφορείο διασχίζει τα Αγγλικά σύνορα και εισέρχεται στην Σκοτία, οι Σκοτσέζοι ανασηκώνονται και χειροκροτούν. Το ίδιο συνέβει και με μια πτήση μας από το Luton στο Εδιμβούργο - μόλις ο πιλότος ανήγγειλε ότι πετάμε στον εναέριο χορό τις Σκοτίας, οι Σκοτσέζοι επιβάτες άρχισαν να πανηγυρίζουν. Η σκοτσέζικη κουλτούρα είναι ποιο έντονη από την αναιμική βρετανική και ένα μεγάλο μέρος αυτής τις κουλτούρας περιστρέφεται γύρο από την ιδέα τις ανεξαρτησίας. Ότι ήταν - και ως ένα βαθμό ακόμα είναι για μερικούς - η Μεγάλη Ιδέα για τους Έλληνες, είναι και η ανεξαρτησία τις Σκοτίας για τους Σκοτσέζους. Περπατώντας στους δρόμους τις παλιάς πόλις του Εδιμβούργου, σκοντάφτεις στις φιγούρες του William Wallace και στις ιστορίες τις βασίλισσας Mary's τον Σκοτσέζων.

Όμως η ανεξαρτησία τις Σκοτίας απαιτεί κάτι περισσότερο από την καλή θέληση και τους θρύλους. Στα μέσα της δεκαετίας του 90, μια σειρά από διοικητικές αλλαγές (πχ δημιουργία Σκοτσέζικου κοινοβουλίου) και αύξηση της εισροής επιδοτήσεων από το Λονδίνο, οδήγησαν στην ριζική καλυτέρευση τον συνθηκών διαβίωσης στην Σκοτία. Δεκαπέντε σχεδόν χρόνια αργότερα και η σκοτσέζικη οικονομία ακόμη αναπτύσσεται. Οι ρομαντικοί τις αποχώρησης ονειρεύονται μια σκοτία η οποία θα αναπτύσσεται οικονομικά πίνοντας ουίσκι και παράγοντας πετρέλαιο. Η πραγματικότητα όμως θα ήταν πολύ διαφορετική. Μια αποχώρηση θα σήμαινε την διακοπή τον επιδοτήσεων από το Λονδίνο και την έξοδο της Σκωτίας από την Βρετανική λύρα. Οι περισσότερες εταιρίες θα μετακόμιζαν στην Αγγλία όπου θα απολάμβαναν την σιγουριά ενός ποιο σταθερού νομίσματος. Επίσης τα σκοτσέζικα πανεπιστήμια, μια τεράστια πηγή εισόδων για τις τοπικές κοινότητες θα έχαναν τις επιδοτήσεις και ένα μεγάλο αριθμό Άγγλων φοιτητών οι οποίοι θα έπρεπε να πληρώνουν αυξημένα δίδακτρα. Συνεπώς, οι περισσότεροι θα διάλεγαν να φοιτήσουν στα αντίστοιχα Αγγλικά. Μια ενδεχόμενη αποχώρηση θα ισοδυναμούσε με οικονομική αυτοκτονία.

Ένα κρύο πρωινό τις άνοιξης του 2008, βρέθηκα ξαφνικά με μπόλικο χρόνο στα χέρια μου. Πήρα το λεωφορείο για την πόλη, κατέβηκα στο κέντρο και από εκεί πήγα περπατώντας στην δουλειά στο νοσοκομείο. Ένα σύννεφο είχε κάτσει πάνω από την πόλη, σε τέτοιο βαθμό που η ομίχλη καθιστούσε αδύνατο να δεις οτιδήποτε στα 20 μέτρα. Καθώς διέσχιζα τα υπέροχα Meadows στα νότια τις πόλις, μια φιγούρα ενός Σκοτσέζου πολεμιστή άρχισε να εμφανίζεται μέσα από την ομίχλη. Με το μαλλί του άγριο και φουντωτό, φορούσε kilt και ήταν ντυμένος με ένα γιλέκο από προβιά ζώου. Στα χέρια του κρατούσε ένα σπαθί και μια ασπίδα. Είχε σταματήσει ο χρόνος, θα μπορούσε να είναι ο δωδέκατος αιώνας ακόμη καθώς τίποτα τριγύρω δεν μαρτυρούσε τον 21ο. Καθώς πλησίαζε, διακρίνονταν το πρόσωπο του βαμμένο με τα χρώματα τις Σκωτίας. Συνέχισε το ίδιο κουρασμένο βήμα του, με προσπέρασε και σιγά σιγά χάθηκε πάλι στην ομίχλη. Μετάνιωσα πικρά με την απόφαση μου να μην πάρω μια φωτογραφική μηχανή μαζί μου για να καταγράψω άλλον έναν William Wallace ο οποίος σκυφτός και σκεφτικός πήγαινε να πιάσει δουλειά στο κέντρο της πόλης εκείνο το πρωινό. Όσες φορές και αν πήγα με την μηχανή μου, ποτέ δεν τον ξανά-συνάντησα, έβγαλα όμως την φωτογραφία που δημοσιεύω.

Ίσως για αυτό να δημιουργήθηκε μέσα μου αυτή η επιθυμία να καταγράψω φωτογραφικά την ημέρα του δημοψηφίσματος - είναι αυτή η διάσταση της ρομαντικής μυθολογίας της ανεξαρτησίας που θα ήθελα να καταγράψω. Μια μυθολογία η οποία αυτή την στιγμή, θα είχε πολύ λίγα να προσφέρει στον λαό της.

Thursday, September 04, 2014

Πρώτη μέρα στο σχολείο.

Πώς περνάει ο καιρός. Η Δάφνη πάει για πρώτη φορά στο νηπιαγωγείο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά το κατα-ευχαριστήθηκε κιόλας. Γύρισε στην Ιβόνα και της είπε: " Μπορείς να πάς σπίτι τώρα, εγώ θα παίξω εδώ".
Θυμάμαι ακόμη, την δικιά μου πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο. Θυμάμαι να κάθομαι στην μέση της αίθουσας και να έχω βαλαντώσει στο κλάμα. Ήρθε και η κυρία-Φωτεινή και με την ευγενική φωνή της με ενθάρρυνε να πάω να καθίσω κάτω λέγοντας μου "Πήγαινε κάτσε εκεί και σταμάτα αμέσως να κλαίς".
Και το βούλωσα...