Sunday, August 17, 2014

Ταξίδι στο Λονδίνο

Ο χάρτης μου
Η ιστορία ξεκινάει πριν δύο βδομάδες, ένα ζεστό βράδυ του Ιουλίου. Τα μικρά είχαν πέσει για ύπνο και η κυρία Ιβόνα ετοιμαζόταν και αυτή για ύπνο. Η καλύτερη ώρα της ημέρας, ησυχία επιτέλους, αποφάσισα να καθίσω και εγώ λίγο στο λάπτοπ και να χαζέψω λίγο στο αγαπημένο μου site, το rangefinderforum.com. Με το που άνοιξα την αρχική σελίδα, υπήρχε η ανακοίνωση σε ένα thread οτι κάποιος δίνει δωρεάν μια Nikon F4s σε όποιον απαντήσει πρώτος οτι την θέλει. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, έστειλα email οτι την ήθελα. Σύντομα μου ήρθε και η απάντηση οτι η μηχανή είναι δικιά μου, αλλά θα πρέπει να πάω στο Λονδίνο να την παραλάβω μιας και ο πρώην ιδιοκτήτης της δεν έχει τον χρόνο να την στείλει ταχυδρομικώς. Δέκα λεπτά αργότερα, είχα κλείσει κιόλας τα εισιτήρια μου για το Λονδίνο.
Τρίτη, δώδεκα Αυγούστου, ώρα 11.30 στον σταθμό του τρένου στο Stafford. Στο ένα χέρι ένα μπλοκάκι και στυλό, αποφασισμένος να κρατήσω σημειώσεις από το ταξίδι, και στο άλλο μια τσάντα κρασιά, γλυκά και ενα φωτογραφικό λεύκωμα από την μεταπολεμική Αγγλία, σαν ευχαριστήρια δώρα για την γενναιόδωρη προσφορά του. Αντιγράφω λοιπόν τις σημειώσεις που κράτησα.

11:50. Επιβιβάστηκα σε ένα απίστευτα μικρό τρένο. Τίγκα στον κόσμο - θυμίζει σχεδόν Ινδία. Ο κύριος απέναντί μου, κατα-ιδρωμένος σκουπίζει το μουστάκι του.
11:54. Ξεκινήσαμε
12:10. Υπέροχα λιβάδια λίγο έξω από το Rugeley. Κατα-πράσινα, με τον ποταμό Shaw να περνάει καταμεσής. Ενα μαύρο άλογο δεμένο σε μια κολόνα της αγγλικής ΔΕΗ μέσα σε ένα χωράφι. Στο βάθος, ίσα που φαίνεται λίγο ενα μικρό πέτρινο γεφυράκι.
12:15. Φτάσαμε στο Rugeley. Ενας σταθμός στην μέση του πουθενά.
12:16. Γήπεδο γκόλφ στα αριστερά μας. Τρείς φιγούρες στο βάθος σέρνουν τα τσιμπράγαλά τους υπό την σκιά των τεραστίων φουγάρων του γεω-ηλεκτρικού εργοστασίου.
12.20 Τα σύννεφα εμφανίστηκαν απειλητικά καθώς πλησιάζουμε τον επόμενο σταθμό μας στο Lichfield.
12:26. Πέντε κύριοι καθισμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον στον σταθμό του Tamworth περιμένουν το τρένο τους. Λερωμένοι, με τις τσάντες στους ωμούς τους...
12:31. Υπό τους ήχους του Stairway to Heaven στα αυτιά μου, μπήκαμε στο Atherstone.
12:40. Τι πλάκα που έχει. Η κυρία που κάθισε δίπλα μου προσπαθεί να διαβάσει τι γράφω στο μπλοκάκι μου.
12.55. Δύσκολη δουλειά το κατούρημα σε ένα τρένο που επιταχύνει. 


Από εκεί και μετά δεν κράτησα άλλες σημειώσεις. Και αυτές πολλές είναι σκέφτηκα. Βυθίστηκα στις σκέψεις μου τότε καθώς χάζευα από το παράθυρο. Με το τερματισμό της γραμμής στο London Euston, τερματίστηκε και το ονειροπόλημα μου. Βαβούρα, κόσμος να τρέχει δεξιά και αριστερά, ουρές για ένα εισιτήριο του Μετρό... Μπήκα και εγώ στην ουρά μην έχοντας ιδέα που πηγαίνω. Σχεδόν πέντε λίρες αργότερα και με το εισιτήριο στο χέρι αποφάσισα να εμπιστευτώ το ένστικτό μου και να κατέβω τις σκάλες στα δεξιά και να πάρω όποιο τρένο περάσει...
Τρεις στάσεις αργότερα αποβιβάστηκα από τον λάθος συρμό και αποφάσισα να ρωτήσω κάποιον από τους συν-οδοιπόρους μου σχετικά με το πώς να πάω στον σταθμό του Aldgate East. Αφού με διαβεβαίωσαν οτι έπρεπε να αλλάξω συρμό και να κατευθύνθω προς το Moorgate από όπου θα έπαιρνα άλλο τρένο για το Aldgate East, τους ευχαρίστησα και τους έστειλα στην ευχή του θεού.
Επιτέλους, έβλεπα το φώς της μέρας ξανά. Ανέβηκα τις σκάλες του Μετρό και κοίταξα δεξιά και αριστερά του Aldgate. Έβγαλα από την τσάντα μου τον χάρτη που βλέπετε στην αρχή του πόστ και κατευθήνθηκα προς την οδό Braham όπου είχα δώσει το ραντεβού.

Μια αναπάντητη κλήση αργότερα, ένα βραχύσωμος κύριος, επιμελώς ατημέλητος και με γενειάδα με πλησίασε κρατώντας μια μηχανή στα χέρια. Κατενθουσιασμένος και με τα μάτια μου καρφωμένα στην μηχανή, του έσπρωξα κρασιά, γλυκά και βιβλίο στα χέρια του και ξεχνώντας Αγγλικά και Ελληνικά του είπα "take this". O γενναιόδωρος gentleman με ευχαρίστησε με την σειρά του και αποχαιρετιστήκαμε.

Ποιο θαρραλέος από πρίν, ακολούθησα την αντίστροφη διαδικασία για να επιβιβαστώ στο τρένο για το Stafford. Ηλεκτρικός Νο1, ηλεκτρικός Νο2, περπάτημα, Ηλεκτρικός Νο3 και μετά βούρ για τον σταθμό του τρένου. Καθ όλη την επιστροφή, στο άδειο βαγόνι του τρένου, καθόμουν και κοίταζα την φωτογραφική μηχανή. Σκεφτόμουν, στο τρίτο τεύχος του περιοδικού "Φωτογράφος" που διάβαζα καθ όλη την εφηβεία μου, η Nikon F4s χαρακτηριζόταν ώς "Ιερό Τέρας". Ακόμη το έχω στην Αθήνα. Προτεινόμενη τιμή λιανικής πώλησης, 580.000 δραχμές. Στο Stafford, η Δάφνη γεμάτη ανυπομονησία, με ρωτάει "Την έχεις?". Με το στραβό, πονηρό χαμόγελό μου οδηγήσαμε για το σπίτι. Πέρασα το υπόλοιπο βράδυ δοκιμάζοντας και καθαρίζοντάς την.

Περίεργο πράγμα τα όνειρα της εφηβείας όταν τα λαμβάνεις ως ενήλικας πια.