Saturday, April 26, 2014

Όπου δεις φαΐ....

Δελτιο φαγητού στην κομμουνιστική Πολωνία
...φάε. Αυτό είναι το moto μας. Έτσι λοιπόν, τους τελευταίους 6 μήνες, αντί να ψωνίζουμε στα μεγάλα supermarket, έχουμε στραφεί στα Lidl , ALDI και τα τοπικά μαγαζιά. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, καταφέρνουμε να εξοικονομούμε 90 λίρες τον μήνα μόνο και μόνο από τα ψώνια. Βασικά δεν είμαστε οι μόνοι, ένας μεγάλος αριθμός Βρετανών έχει στραφεί στις μικρότερες αλυσίδες supermarket, τόσο που τα μεγαλύτερα πλέον έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν προβλήματα. Το TESCO προέβη πριν λίγους μήνες στην απόλυση 4.000 εργατών, όμως τα πράγματα γύρισαν μπούμεργκ όταν τα πελώρια supermarket τους υπολειτουργούσαν. Έτσι αναγκάστηκαν να τους επαναπροσλάβουν. Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που συμβαίνει, τρεις όμιλοι supermarket κατείχαν το μονοπώλιο στην διάθεση τροφίμων και έχουν κατηγορηθεί πολλές φορές στο παρελθόν ότι ανεβώ-κατεβάζουν τις τιμές πέραν του ανταγωνισμού. Έτσι λοιπόν, τα μικρότερα super market και κατά τόπους μαγαζιά αδυνατούσαν να ανταγωνιστούν με τα μεγαθήρια και έκλειναν ένα-ένα. Αυτά όμως μέχρι πρόσφατα, τώρα οι καταναλωτές γυρίζουν την πλάτη τους στους τρεις μεγάλους (Walmark, Tesco, Sainsbury) και στρέφονται στα μικρότερα supermarket και στις λαϊκές αγορές.

Διάβαζα πρόσφατα κάποια άρθρα για την καθημερινή ζωή στην κομμουνιστική Πολωνία και υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες ομοιότητες. Και στην μεταπολεμική Πολωνία, το μονοπώλιο του φαγητού - το οποίο σημειωτέον διανεμόταν με δελτίο) το είχε το κράτος. Η ανάπτυξη της βιομηχανίας προπολεμικά είχε οδηγήσει μεγάλους αγροτικούς πληθυσμούς στις μεγαλουπόλεις. Με την επικράτηση του κομμουνισμού, το κράτος προώθησε την επιστροφή τον εργατών πίσω στην επαρχία και προχώρησε στην αναδιανομή της γης γύρω από τις μεταπολεμικές ανάγκες τις χώρας για φαγητό. Έτσι δημιουργήθηκε μια γενιά περήφανων αγροτών οι οποίοι απολάμβαναν ιδιαίτερο status στις τοπικές κοινωνίες. Βέβαια το παραμύθι τις επάρκειας φαγητού πήγε περίπατο σχετικά γρήγορα - ήδη από το 1956 έχουμε ταραχές για την διάθεση φαγητού και τις τιμές. Προτείνω να διαβάσετε <αυτό> το άρθρο για την ζωή και την διανομή φαγητού στην κομμουνιστική Πολωνία. Το μονοπώλιο στην διανομή φαγητού που κατείχε το γραφειοκρατικό και διεφθαρμένο κράτος οδήγησε τελικά στην δικτατορία του Γιαρουζέλσκι το 1980 και τελικά στην πτώση του κομμουνισμού.

H ομοιότητα που βλέπω σε αυτές τις δυο περιπτώσεις είναι η εξής: και στις δυο περιπτώσεις οι πολίτες αντέδρασαν (η κάθε κοινωνία με τον δικό τις τρόπο) εναντίον του μονοπωλίου του φαγητού. Καλά, δεν λέω ότι πρόκειται να ξεσπάσει επανάσταση στην Βρετανία, άλλωστε τηρουμένων τον αναλογιών πρόκειται μάλλον για την ποιο δημοκρατική χώρα στην Ευρώπη αυτή την στιγμή - αλλά είναι πάντα ενθαρρυντικό να βλέπω μια οργανωμένη προσπάθεια αντίδρασης από όπου και αν προέρχεται.

Sunday, April 20, 2014

Κυριακή Πάσχα 2014

Μια μέρα όπως οι άλλες. Ο σεβάσμιος γέροντας έβγαλε τον σκύλο του για κατούρημα περί τις 8.30. Η Ασιατικής καταγωγής κυρία, πέρασε τρέχοντας έξω από το σπίτι, ντυμένη με την μοβ φόρμα της κάνοντας τζόγκιν περί τις 17.00 το απόγευμα. Μια μέρα όπως οι άλλες. Τις τρεις ηλιόλουστες μέρες τις διαδέχτηκαν τρεις συννεφιασμένες με κατά τόπου καταιγίδες. Έτσι και σήμερα, βροχή και αέρας οπότε αποφασίσαμε να μείνουμε μέσα μιας και όλα τα μαγαζιά ήταν κλειστά. Γιατί κλειστά; Τυπικά είναι Κυριακή του Πάσχα - παρόλα αυτά τίποτα δεν συμβαίνει που να σε κάνει να το υποψιαστείς.
Εγώ, βυθισμένος στον καναπέ και με την Ολίβια αγκαλιά να κοιμάται, αποφάσισα να βάλω μια ταινία στο λάπτοπ να δω. Διάλεξα το "Κυριακάτικο Ξύπνημα", μέσα σε αυτή την κακοκαιρία, το να βλέπεις την Αθήνα των αρχών του '50, κατακαλόκαιρο είναι απόλαυση. Αυτή η βαριά λιακάδα της ταινίας μου έχει λείψει. Είχα απορροφηθεί τόσο από την ταινία, που όταν η βροχή άρχισε να χτυπάει το παράθυρο, μου πήρε κάτι δευτερόλεπτα για να προσανατολιστώ στο εδώ και τώρα...  Αργότερα κόπασε ο αέρας και η βροχή, είπαμε να βγούμε μια βολτούλα με το ποδήλατο (φωτό). Για Πασχαλινά εδέσματα ούτε λόγος, κρέας κοκκινιστό με ρύζι και από ένα κόκκινο αυγό ο καθένας. Το μόνο πασχαλινο έθιμο ήταν το κυνήγι των σοκολατένιων αυγών που κρύψαμε για την Δάφνη για να βρεί στο σπίτι.
Βάλαμε τις ξανθόψυρες για ύπνο και άπλωσα πάλι τα πόδια μου στον καναπέ... Όπως πάντα, η τηλεόραση να παίζει βλακείες non-stop και εγώ βαριέμαι να χαζέψω στο ίντερνετ. Άπλωσα το χέρι μου στην βιβλιοθήκη και πήρα το φωτογραφικό λεύκωμα του Χαρισιάδη με φωτογραφίες της Ελλάδας από την δεκαετία του 50.
Κάπως έτσι ήταν η Κυριακή του Πάσχα μας, εν έτη 2014....