Saturday, March 29, 2014

Τα νέα από το Βόρειο Μέτωπο...

Όχι άλλο χέσιμο...
Και όμως το πρώτο πόστ αυτού του χρόνου έρχεται τον μήνα Μάρτιο. Το έχω εγκαταλείψει εντελώς το μπλόγκ μου, δεν έχω χρόνο να καθίσω να γράψω τίποτα. Το μόνο μπλόγκ που ανανεώνεται κάπως είναι αυτό με τις φωτογραφικές μηχανές, όποτε πέσει καμία στα χέρια μου δηλαδή. Ούτε καν το Monochrome Archives δεν ανανεώνεται, δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πήγα να βγάλω φωτογραφίες (ψέματα, θυμάμαι, ήταν πέρυσι τον Οκτώβρη στο Birmingham).
Όλα αυτά τα καθημερινά και ασήμαντα πράγματα που ήταν συνήθως η πρώτη ύλη για αυτού του μπλόγκ έχουν παραδοθεί ανεπιστρεπτί στην λήθη του χρόνου. Μερικές φορές για να με αναγκάσω να γράψω τίποτα έβγαζα καμιά φωτογραφία ή τραβούσα κανένα βίντεο με την ελπίδα ότι θα κάνω κάποιο πόστ. Τελικά όλα αυτά ξεχάστηκαν καθώς όλη η ζωή μου περιστρέφετε πλέον γύρω από το τρίπτυχο «Δουλειά- Master-Οικογένεια» κατά το Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια. Από τον περασμένο Φεβρουάριο ξεκίνησα να δουλεύω στην EWISS σαν ψυχοθεραπευτής. Εξαιρετική δουλειά, περνάω την ώρα μου ακούγοντας και συλλέγοντας τις ποιο απίστευτες προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων που έρχονται στην υπηρεσία. Ιστορίες που πολλές φορές πάνε πίσω στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, στις ιστορίες της παιδικής ηλικίας των πελατών μου, ακούγοντας για τα όνειρα που βλέπουν τα βράδια… Αναρωτιέμαι τι στο διάολο σπατάλησα τα χρόνια μου σπουδάζοντας πληροφορική. Δουλεύω 2 μέρες την βδομάδα εκεί και 4 στο νοσοκομείο, 6 στο σύνολο αλλά σκέφτομαι να ελαττώσω τις μέρες μου στο νοσοκομείο και να αυξήσω τις μέρες στην EWISS. Και φυσικά να επιστρέψω στις 5 μέρες την βδομάδα και όχι σε αυτή την γελοιότητα των 48 ωρών δουλειά την βδομάδα (γαμημένε καπιταλισμέ) καθώς όπως λένε η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη.
Το Master έχει πιάσει πάτο. Ενώ έχω τελειώσει την μελέτη της βιβλιογραφίας και το γράψιμο της, το να βρω συμμετέχοντες για συνέντευξη είναι σαν να ψάχνω να βρω χρυσό στην ταράτσα. Ευελπιστώ ότι από βδομάδα θα καταφέρω να μιλήσω με δύο ψυχοθεραπευτές που ζήτησαν να διαβάσουν μερικές περισσότερες πληροφορίες για το θέμα του Μάστερ. Ουδέν νεότερο και από την οικογένεια. Μεγαλώνουμε και χοντραίνουμε όλοι – σημάδι καλής ζωής και υγιεινής διατροφής. Η Ολίβια μεγαλώνει και βγάζει δόντια κρατώντας μας ξύπνιους τα βράδια (όταν δεν κοιμάται γιατί είναι άρρωστη δηλαδή…).
Εξετάζοντας το όλο θέμα σφαιρικά, η φετινή χρονιά, αν και πολυάσχολη και κουραστική, είναι απείρως καλύτερη από την περσινή. Ανυπομονούμε σε πρώτη φάση να έρθει ο Μάης για να μαζέψουμε τα μπογαλάκια μας και να κατηφορίσουμε για την Πολωνία (το σκέφτεστε πόσο βόρια είμαστε? Πρέπει να κατηφορίσουμε για να πάμε στην Πολωνία) όπου προβλέπεται για μια βδομάδα να απλώσω τις ποδάρες μου και να απολαύσω τον καφέ μου στην λιακάδα στο κέντρο της πόλης έχοντας κάνει πάσα τα πιτσιρίκια στα πεθερικά μου για να τα χαρούν και αυτά. Μετά έρχεται και ο Ιούνιος όποτε έχουμε κανονίσει να κατηφορίσουμε ακόμη ποιο νότια, στη Ελλάδα για τα μπάνια μας. Μέχρι τότε ελπίζω να έχω ξεφορτωθεί και το βάρος του Μάστερ μου και να γνωρίζω λίγο περισσότερα για το αν η σύμβασή μου με την EWISS πρόκειται να ανανεωθεί (οπότε και να μειώσω και τις μέρες στο νοσοκομείο – βαρέθηκα να πηγαίνω κάθε Σάββατο στην δουλειά).
Αυτά λοιπόν τα νέα μας από το βόρειο μέτωπο. Ο μίζερος χειμώνας έχει αρχίσει να υποχωρεί και να δίνει την θέση του στην παιχνιδιάρα άνοιξη με τα άπειρα πουλιά που κατά κύματα χέζουν ότι βρουν μπροστά τους (βλέπε φωτό). Ελπίζω σε κάποια φάση να μπορέσω να κάνω και κανένα καινούργιο πόστ με νεότερα σχετικά με το πώς περνάμε στην χώρα λίγο νοτιότερα του Βόρειο πολικού Σέλας…
Δάφνη
Ολίβια