Wednesday, December 31, 2014

Απολογισμός 2014

Το κλασικό Χριστουγεννιάτικο / πρωτοχρονιάτικο post. Ίσως και να είναι το μόνο post το οποίο γράφω κάθε χρόνο. Το γιατί άγνωστο - τις περισσότερες φορές είναι απλά μια βασική περίληψη της χρονιάς που έφυγε και τίποτε άλλο.
Έτσι λοιπόν, φεύγει άλλος ένας χρόνος. Δύσκολος χρόνος. Οι πρώτοι έξι μήνες ήταν ένα ατέλειωτο άγχος σχετικά με την πτυχιακή, άντε να βρω συμμετέχοντες, να αναλύσω τις συνεντεύξεις, να τα γράψω. Και μετά περίμενα τα αποτελέσματα... Από τον Σεπτέμβρη και μετά χαλαρώσαμε κάπως αλλά εξακολουθώ να δουλεύω 6 μέρες την βδομάδα και πάω από αναβολή σε αναβολή. Τώρα λέμε από Γενάρη θα μειώσω τις μέρες μου, για να δούμε.
Η Ιβόνα είχε προβλήματα και με την δουλειά της. Κλείνει το τμήμα της και ουσιαστικά χάνει την δουλειά της από τον Μάρτη και μετά. Έτσι περάσαμε 4 μήνες αγωνίας σχετικά με το τι πρόκειται να γίνει και με αυτό αλλά για καλή μας τύχη, της πρόσφεραν καινούργια δουλειά σε άλλη εταιρία με καλύτερο μισθό και περισσότερες προοπτικές. Οπότε ένα βάρος έφυγε από πάνω μας.
Φωτογραφικά, φέτος έπεσα σε χειμερία νάρκη. Όλη την χρονιά έβγαλα μονάχα ένα film και αυτό όταν ήμουν σε διακοπές στην Πολωνία. Καλού κακού έβαλα τα υπόλοιπα film στην κατάψυξη μιας και δεν ξέρω πότε θα τα χρησιμοποιήσω και δεν θέλω να λήξουν.
Οι μικρές κυρίες μεγαλώνουν. Και οι τρεις τους. Μερικές φορές έχω την εντύπωση ότι ζω σε ένα σπίτι με έναν σκύλο, μια γάτα και ένα ποντίκι. Ένα ατέλειωτο αλαλούμ. Τα Χριστουγεννιάτικα δώρα τα λάβαμε τα Χριστούγεννα οπότε δεν περιμένουμε τίποτα την Πρωτοχρονιά. Άλλωστε οι διακοπές εδώ πάνω τελείωσαν, εγώ δουλεύω σήμερα και την Παρασκευή.
Φεύγει λοιπόν το 2014 αφήνοντας ανάμεικτα συναισθήματα. Δεν ήταν και από τις ποιο εύκολες χρονιές αλλά καταφέραμε και επιβιώσαμε και συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Το 2015 δεν αναμένεται να είναι και πολύ καλύτερό μιας και η Olivia είναι σε μια ηλικία που απαιτεί ακόμη πολύ προσοχή αλλά από τα μέσα του χρόνου και μετά θα πρέπει να δούμε τον ελεύθερο μας χρόνο να αυξάνει και λίγο.
Έτσι λοιπόν, χρόνια πολλά και ευτυχισμένο το 2015 !

Thursday, December 25, 2014

Καλά Χριστούγεννα

Ώωω Έλατο !
Ήρθαν και τα Χριστούγεννα! Και όχι απλά ήρθαν, αλλά με 13 βαθμούς και λιακάδα - το τελειότερο δώρο από τον Άι-Βασίλη. Φέτος τα Χριστούγεννα ήταν τα καλύτερα από όσα είχαμε μέχρι στιγμής. Πολλά δώρα (και πολύ πακετάρισμα), η Δάφνη κατενθουσιασμένη να αφήνει κέικ και νερό στο τζάκι για τον Αί Βασίλη και μετά μπόλικο φαγητό, το οποίο κατά βάση αποτελούνταν από σούπες και ψάρι (Πολωνικές συνήθειες αυτές).Πρίν πάμε για ύπνο, η Δάφνη σκόρπισε αστερόσκονη στον κήπο μας για να μας βρούν ποιο έυκολα οι τάρανδοι του Άι-Βασίλη και πήγε στο κρεβάτι ανυπόμονη για την σημερινή μέρα. Η Ολίβια είναι πολύ μικρή για να καταλάβει τι συμβαίνει, παρόλα αυτά συμμερίζεται τον ενθουσιασμό μας.
Τελικά ο Άι-Βασίλης δεν μας απογοήτευσε. Ήρθε αργά το βράδυ, έφαγε λίγο από το κέικ, ήπιε και το νερό και ξεφόρτωσε τον σάκο του κάτο από το όμορφο δένδρο μας.
Ήρθε και το δώρο μου (δλδ ένα από τα δύο, ο φακός της φωτογραφίας). Το άλλο δώρο μου (το σέρβις της μηχανής) θα έρθει με τον καινούργιο χρόνο. Άλλα δώρα περιλαμβάνουν, γλυκά, αλατοπιπεριέρες, εσώρουχα, πιτζάμες για εμένα και πολλά βιβλία, παπούτσια, κούκλες κτλ κτλ για τους υπόλοιπους.
Το δώρο μου!
Έτσι λοιπόν και τα φετινά Χριστούγεννα - παρόλο που ο Άι-Βασίλης μιξοκλαιγόταν όλο και κάτι μας έφερε τελικά.

Saturday, December 20, 2014

Πνευματική ιδιοκτησία και internet.

Η φωτογραφία και το αρνητικό της
Πριν περίπου μισό χρόνο, σε μια κρίση πανικού, διέγραψα από το facebook όλες τις φωτογραφίες που είχα ανεβάσει. Ο λόγος ήταν ότι το Facebook μπορούσε να επωφελείται οικονομικά από ότι φωτογραφία δημοσιεύω. Το θεώρησα άδικο και κακόβουλο οπότε αποφάσισα να τις σβήσω. Ένα σχόλιο που έλαβα ως απάντηση σε μια πρόσφατη προτροπή μου σε ένα φίλο να κατεβάσει και να δει μια ταινία, με έβαλε σε σκέψεις σχετικά με την πνευματική ιδιοκτησία και το internet.
Φυσικά η ιστορία της ιδιοκτησίας δεν είναι πρόσφατη αλλά δεν μπορούμε να πούμε και το ίδιο για την πνευματική ιδιοκτησία. Κάποιος θα δυσκολευόταν πολύ να το εξηγήσει στους αρχαίους Αθηναίους ότι για παράδειγμα οι αρχαίες τραγωδίες ήταν πνευματικές ιδιοκτησίες του Σοφοκλή, του Αισχύλου ή του Ευριπίδη. Κανένας δεν αμφισβητούσε το αυτονόητο και οι ποιητές απολάμβαναν δόξα και τιμές. Η εννοια της ιδιοκτησίας στην αρχαία Ελλάδα ήταν πολύ ποιο χαλαρά ορισμένη από ότι σήμερα και φυσικά δεν υπήρχε πνευματική ιδιοκτησία. Τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν σιγά σιγά με την έξοδο από τον μεσαίωνα και την αντικατάσταση της μεγαλο-οικογένειας (φατρία) με την μικρό-οικογένεια. Περισσότεροι κανονισμοί χρειαζόντουσαν σχετικά με την διευθέτηση του ποιος κατέχει τι. Παρόλα αυτά πνευματική ιδιοκτησία δεν υπάρχει μέχρι το δεύτερο μισό του 19 αιώνα και είναι καθαρά νομική οντότητα και ως τέτοια τελείως αυθαίρετη. Δεν στηρίζεται σε κάποιους φυσικούς/βιολογικούς ή οποιαδήποτε άλλης φύσης κανόνες. Είναι το αποτέλεσμα μιας συμφωνίας η οποία ορίζει κάτι. Εξίσου αυθαίρετα θα μπορούσε να ορίζει ότι οτιδήποτε αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία είναι κτήμα του κοινωνικού συνόλου και όχι μόνο του δημιουργού του (όπως για παράδειγμα συνέβαινε στην αρχαία Ελλάδα). Ένα παράδειγμα της αυθαιρεσίας είναι ότι ένα έργο παραμένει πνευματική ιδιοκτησία ενός δημιουργού 70 χρόνια μετά το θάνατο του. Γιατί 70 χρόνια και όχι 10? Και κυρίως γιατί μετά τον θάνατο του δημιουργού του? Απλά - γιατί έτσι συμφωνήθηκε.

Στον βαθμό που κανείς δεν βγαίνει να αμφισβητήσει τον δημιουργό ενός έργου, τότε σε τι αποσκοπεί η ύπαρξη πνευματικής ιδιοκτησίας? Φυσικά στο οικονομικό - υπάρχει κόσμος που ζει από την τέχνη που παράγει.Τα πάντα φαίνονταν επαρκώς ορισμένα μέχρι που το internet προσγειώθηκε στην ζωή μας. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτό δεν θα έπρεπε να μας ανησυχεί και πολύ, απλά μερικές διορθώσεις στην παρούσα νομοθεσία θα αρκούσαν. Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Και αυτό γιατί στο internet δεν υπάρχει ιδιοκτησία. Η ιδιοκτησία και πολύ περισσότερο η πνευματική ιδιοκτησία είναι κάτι το συμβολικό, είναι μια συμφωνία μεταξύ κυρίων, το internet δεν συνδιαλέγεται με αυτά τα πράγματα. Στο internet υπάρχουν μονάχα δεδομένα που αναπαριστούν καλλιτεχνικές δημιουργίες, υπάρχουν bits και bytes τα οποία δεν ανήκουν σε κανέναν και μπορούν να αναπαραχθούν από κάθε υπολογιστή. Για παράδειγμα, στο internet δεν υπάρχει το αρνητικό film τις φωτογραφίας του Μπρεσόν στην πύλη του Saint-Lazare (αυτό ανήκει στο ίδρυμα HCB), στο internet υπάρχει μια αλληλουχία από "0" και "1" που αναπαριστάνει αυτή την φωτογραφία. Και αυτή η αλληλουχία μπορεί να αναπαράγεται από οποιοδήποτε υπολογιστή γιατί αυτή είναι η λειτουργία του.

Αμέσως γεννιέται το ερώτημα κατά πόσο είναι ηθικό να αναπαράγεται η δημιουργία ενός καλλιτέχνη χωρίς την συγκατάθεση του. Εδώ νομίζω χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας. Γιατί ένας καλλιτέχνης να μην θέλει το έργο του να διαδοθεί σε όσον το δυνατό περισσότερους ανθρώπους? Ο λόγος για τον οποίο δυσκολευόμαστε να απαντήσουμε σε αυτό είναι γιατί έχουμε γεννηθεί και μεγαλώσει μέσα στην ιδέα την πνευματικής ιδιοκτησίας. Οι αρχαίοι Έλληνες θα γελάγανε μαζί μας (έχουν πολλούς λόγους άλλωστε). Φυσικά, οι καλλιτέχνες ζουν από την τέχνη τους και δεν πρέπει να αγνοούμε τον οικονομικό παράγοντα. Για μένα, ο μόνος τρόπος για να αποδοθούν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι είναι οι ISP να πληρώνουν τους καλλιτέχνες για τον κόπο τους να δημιουργήσουν κάτι αξιόλογο. Ο κάθε ένας από εμάς, καταβάλει τον οβολό του πληρώνοντας τα τέλη σύνδεσης στο internet. Όπως δεν προσβάλω την πνευματική ιδιοκτησία βλέποντας ταινίες στο MEGA το οποίο δεν πληρώνω, έτσι και οι ISP θα πρέπει να πληρώνουν τους δημιουργούς.

Και για όλους εμάς τους υπόλοιπους που δεν είμαστε δηλωμένοι καλλιτέχνες, ούτε ζούμε από την τέχνη μας? Πόσο πολύ θα ήθελα και εγώ να πάρω το τρένο της πνευματικής ιδιοκτησίας και να καθίσω πρώτη θέση. Δυστυχώς αυτό δεν πρόκειται να γίνει στο internet όμως. Οτιδήποτε μπαίνει στο internet ξεφεύγει από οποιαδήποτε έλεγχο και μετατρέπεται σε δημόσιο αγαθό στο οποίο έχει πρόσβαση ο καθένας. Για αυτό και καμιά από τις απόπειρες να κλείσουν ή να λογοκρίνουν το internet δεν έχει αποδώσει.Παρόλα αυτά, όσο και αν δεν θέλω να το παραδεχτώ γιατί και εγώ ανεβάζω τις δικές μου φωτογραφίες στο internet, πνευματική ιδιοκτησία και internet είναι τα δυο άκρα αντίθετα. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι που ανεβάζουμε τις δημιουργίες μας στην "κοινή θεα του internet" θα πρέπει να καταλάβουμε ότι κάνουμε μια συνειδητή επιλογή και μετατρέπουμε σε δημόσιο αγαθό κάτι το ιδιωτικό και πολύ δικό μας.

Saturday, December 13, 2014

Ida

Είναι ελάχιστες οι φορές που έκατσα και έγραψα ένα post για κάποια ταινία που είδα. Και αν υπάρχει κανένα τέτοιο post στο blog μου, περισσότερο το έκανα για λόγους πλάκας και χαβαλέ παρα επειδή εντυπωσιάστηκα. Παρόλα αυτά, η ταινία "Ida" του Paweł Pawlikowski αποτελεί εξαίρεση. Ίσως να είναι και η μοναδική ταινία που είδα 4 φορές σερί μέσα σε 4 βδομάδες.
Γιατί? Για πολλούς λόγους. Κάθε καρέ της ταινίας αυτής είναι και μια φωτογραφία. Αν και είναι ασπρόμαυρη ταινία, είναι πολύ περισσότεροι οι γκρίζοι τόνοι από ότι είναι οι άσπροι ή οι μαύροι. Είναι αυτή η γκρίζα απόχρωση τις Kodak, το λεγόμενο 18% το οποίο τραβάει την προσοχή μου κάθε φορά που βλέπω την ταινία. Η ταινία μιλάει περισσότερο με τις εικόνες της παρα με τους διαλόγους. Αυτό από μόνο του είναι κάτι που συνήθως με κάνει να μην θέλω να δω ταινίες, παρόλα αυτά σε αυτή την ταινία έχει μια απίστευτη δύναμη που κρατάει το βλέμμα μου καρφωμένο στην οθόνη. Μετά υπάρχουν και πολλές αντιθέσεις σε αυτή την ταινία οι οποίες αλληλο-συμπληρώνονται αντί να συγκρούονται (αν και οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες). Η αθωότητα της 17χρόνης καλόγριας και η ξέσσαλη ζωή της κομουνίστριας θείας της με το ύποπτο παρελθόν. Η αθεΐα του κομμουνιστικού καθεστώτος και η βαθιά θρησκευόμενη Πολωνική ύπαιθρος. Η αναπαράσταση της κομμουνιστικής Πολωνίας είναι εκπληκτική και άκρως πειστική. Το καλοκαίρι πέρασα ένα πρωινό στα βιβλιοπωλεία του Poznan κοιτάζοντας φωτογραφικά λευκώματα από την Πολωνία της δεκαετίας του 60 και η ταινία τα αναπαράγει πειστικά. Στην ταινία δεν υπάρχει μουσική υπόκρουση, πέρα από την μουσική που οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές ακούν. Μόνη εξαίρεση η τελική σκηνή της επιστροφής. Δεν υπάρχει τίποτα περιττό σε αυτή την ταινία, όπως και η εποχή που αναπαράγει σου προσφέρει μόνο τα απαραίτητα. Πολλές φορές, η ταινία σε προκαλεί να βγάλεις κάποια συμπεράσματα, μόνο και μόνο για να τα ανατρέψει μέσα στα επόμενα 2 λεπτά.
Κάθε φορά που βλέπω την ταινία, μου γεννιέται μέσα μου μια έντονη επιθυμία να πάρω τις φωτογραφικές μηχανές μου και να βγω στην Πολωνική ύπαιθρο να την καταγράψω. Οι πετροστρωτοι δρόμοι στα χωριά, τα αγροκτήματα και οι εκκλησίες, οι κεντρικές πλατιές και οι μεγάλες κτιριακές κατασκευές, κληροδοτήματα της σοσιαλιστικής εποχής, ξυπνούν αναμνήσεις από τα ταξίδια μου στα περίχωρα και τα χωριουδάκια της Πολωνίας.
Μέσα στο αμάξι, η Wanda ρωτάει την νεαρή Αννά (Ida) αν έχει γευτεί τον σαρκικό έρωτα. Αυτή απαντάει πως όχι και η Wanda την ξαναρωτάει. Τότε τι θα θυσιαστείς με τους όρκους που θα πάρεις? Αυτό για μένα είναι το κομβικό σημείο στην ταινία. Η Αννά προσπαθεί να μάθει πως θα ήταν η ζωή της ως Ida, και μόλις αρχίζει να το υποψιάζεται, υιοθετεί την προσωπικότητα της Wanda μόνο και μόνο για να την θυσιάσει αργότερα. Στο τέλος της ταινίας, βλέπω την θυσία της Ida και την φυγή της πρωταγωνίστριας πίσω στο μόνο μέρος που μπορεί να είναι Αννά.
Ο κρύος Πολωνικός χειμώνας, τα φωτογραφικά κάδρα με τις υπέροχες συνθέσεις τους, η γεμάτη μυστήριο και αφέλεια νεαρή Ida, είναι όλα αυτά που με έκαναν να δω αυτή την ταινία ξανά και ξανά. Πολλές φορές έβλεπα την ανάσα μου επίσης παγωμένη όπως και των πρωταγωνιστών.

Sunday, November 30, 2014

Τέσσερα Υστερόγραφα

*Μετά από σχεδόν δυο χρόνια χειμερίας νάρκης, το blog μου άρχισε σιγά σιγά να ξυπνά. Έχω αρκετό χρόνο στα χέρια μου για να γράψω κάτι. Τα posts έχουν ξεπεράσει τα 444, αριθμός αδιανόητος για τις αρχικές προθέσεις που είχα όταν το άνοιξα. Τότε σκεφτόμουν ότι που και που θα ανεβάζω καμία φωτογραφία για να βλέπουν οι φίλοι μου τότε που έφυγα από την Ελλάδα. Πολλές φορές ξεφυλλίζω αυτό το blog και κοιτάω τα παλιά post, 3, 4 χρόνια πίσω. Μου φαίνονται τόσο ενδιαφέρον να τα διαβάζω, σχεδόν λες και τα έχει γράψει κάποιος άλλος.
 Αντίθετος το φωτογραφικό μου blog περνάει τώρα αυτό με την σειρά του μια χειμερία νάρκη. Είναι πλέον αδύνατο το να πάρω την μηχανή μου και να πάω κάπου και να βγάλω φωτογραφίες. Τελευταία φορά που συνέβεί αυτό ήταν στις καλοκαιρινές διακοπές στην Πολωνία, και πριν από αυτό, το περσινό Οκτώβριο όταν γεννήθηκε η Ολίβια.
Κάθομαι και χαζεύω πολλές φορές τα blogs μερικών φωτογράφων και τους ζηλεύω. Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να έκανα και εγώ το ίδιο. Μετά από την ταινία "Ida" που παρακολούθησα (και που πρέπει σε κάποια φάση να γράψω κάτι και για αυτή) έχει αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον μου για την Πολωνία της κομμουνιστικής περιόδου. Και αυτό γιατί όλη η ταινία είναι ένα ατέλειωτο ρεσιτάλ φωτογραφίας. Ακόμη και το rangefinderforum.com έχει ειδικό thread αφιερωμένο στην ταινία αυτή. Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογώ, δεν προβλέπεται ελεύθερος χρόνος σύντομα για το hobby μου οπότε τζάμπα η γκρίνια. Για να αντισταθμίσω αυτή την έλλειψη χρόνου για την φωτογραφία, συνήθως
Τζίζ το κακό το Thorium-232
επισκέπτομαι τα κοντινά charity shops και αγοράζω παλιές μηχανές και φακούς. Η τελευταία μου αγορά ήταν ένας Carl Zeiss Pancolar 50 f/1.8 ο οποίος είναι ραδιενεργός φακός. Δυστυχώς δεν έχω μηχανή που να μπορέσω να τον χρησιμοποιήσω οπότε ήταν μια αυθόρμητη αγορά με σκοπό να τον πουλήσω στο ebay αργότερα. Η ραδιενέργεια οφείλεται στο στοιχείο Thorium-232 που περιέχει. Αγγίζοντας το ραδιενεργό στοιχείο του φακού για μια ώρα, μαζεύεις την ίδια ποσότητα ακτινοβολίας με μια ακτινογραφία. Οι περισσότεροι φωτογράφοι συμφωνούν ότι δεν είναι επικίνδυνος, αρκεί να μην φάμε ή γλείφουμε το ραδιενεργό στοιχείο.

* Παραδόξως φέτος, παρότι έχουμε μπει στην εορταστική σεζόν, δεν μας έχουν πρήξει τα παπάρια με τα Χριστούγεννα. Πέρυσι και τις προηγούμενες χρονιές, είχαμε διαφημιστικά σποτάκια στην TV σχεδόν από τις αρχές Οκτωβρίου. Φέτος είναι πολύ περιορισμένες. Και ο χειμώνας έρχεται σιγά σιγά, ο φετινός Νοέμβριος ήταν με διαφορά ο πιο ήπιος Νοέμβρης από τότε που έχω έρθει στην Αγγλία. Βέβαια χτες χτύπησε το θερμόμετρο -3 βαθμούς το πρωί αλλά σε γενικές γραμμές ήταν υποφερτό. Και δεν είχαμε και αυτές τις εκνευριστικές βροχές που σε κάνουν να κλείνεσαι σπίτι.

* Την προηγούμενη Κυριακή είχαμε τα γενέθλια της Δάφνης. Πρώτη φορά που κανονίσαμε να κάνουμε παιδικό πάρτυ στο σπίτι. Ομολογουμένως είχε πλάκα, εγώ τουλάχιστον το ευχαριστήθηκα όσο και η Δάφνη. Η Ιβόνα την άραξε μαζί με τις φίλες της και τα μικρά έπαιζαν επάνω. Εγώ έκανα τον διαιτητή με τα μικρά όταν τσακώνονταν. Μου θύμισαν τα παιδικά πάρτυ που κάναμε όταν ήμασταν πιτσιρίκια.

* Αυτή την στιγμή που τα γράφω αυτά κάθομαι στο βαρετό γραφείο μου και χαζεύω από το παράθυρο. Μια ατέλειωτη γκρίζα συννεφιά, τα μικρά κοιμούνται και η Iwona παρομοίως. Πως μου έχουν λείψει οι ηλιόλουστες μέρες, αναρωτιέμαι πόσες μέρες μας έμειναν μέχρι την άνοιξη. Πριν μια βδομάδα, βρέθηκα σε ένα βαρετό σεμινάριο στην δουλειά το οποίο μου φάνηκε ότι διαρκούσε αιώνες. Αργά το απόγευμα χάζευα από το παράθυρο, έχοντας κανονικά γραμμένο τον ομιλητή. Μια απαλή, χειμερινή λιακάδα εμφανίστηκε για λίγο. Κοίταγα το φως που έπεφτε πάνω στα δένδρα και για μια στιγμή αφέθηκα σε ονειροπόλημα. Ήταν και η ζέστη τέτοια μέσα στην αίθουσα, συν την κούραση, που σχεδόν αποκοιμήθηκα. Ο βήχας ενός από τους παρευρισκομένους με ξύπνησε πάλι. Τι ξενέρα, για μια στιγμή έβλεπα στον ύπνο/ξύπνιο μου αμπέλια με σταφύλια και ελιές λουσμένα στην λιακάδα. Μάλλον θα πρέπει να περιμένω λίγο περισσότερο.

Saturday, November 15, 2014

Έχωμεν και Master...

Επιτέλους ξεμπερδέψαμε και από αυτό. Ένας πονοκέφαλος ήταν αυτές οι σπουδές, τραβήξανε για 5 χρόνια τώρα. Ξεκίνησαν Φεβρουάριο του 2009 και με διάλειμμα 2 χρόνον όταν γεννήθηκε η Δάφνη, συνεχίστηκαν μέχρι προχτές όπου με ενημέρωσαν ότι πήρα το Master.
Δυο ήταν κύριος οι λόγοι που με έκαναν να σπουδάσω πάλι. Πρώτων, θεωρούσα τις προηγούμενες σπουδές μου στην Ελλάδα σαν μια ανούσια σπατάλη χρόνου, ποτέ δεν το συμπάθησα σαν αντικείμενο εργασίας και τελικά δυσκολευόμουν να φανταστώ τον εαυτό μου να δουλεύω κουβαλώντας υπολογιστές στην πλάτη μου για την υπόλοιπη ζωή μου. Τώρα που τους έχω εγκαταλείψει σχεδών 8 χρόνια, τα πάντα μου φαίνονται ακαταλαβίστικα. Έκατσα τις προάλλες μπροστά σε ένα υπολογιστή με Windows 8 και δεν ήξερα πως να ανοίξω το Word. Για να μην πω το πως να τον κλείσω - τελικά έκλεισα την πρίζα από τον τοίχο.
Ο άλλος λόγος που με έκανε να σπουδάσω πάλι, ήταν το γεγονός ότι είχα μείνει ήδη δυο χρόνια χωρίς δουλειά σε αυτό τον τομέα συνεπώς δεν με προσλάμβανε καμία εταιρία. Οπότε τι καλύτερο από το να σπουδάσω πάλι και αυτή την φορά να σπουδάσω κάτι που μου αρέσει αντί για κάτι που "θα μου δώσει δουλειά για πάντα" όπως συνήθιζαν να λένε.
Το έχω γράψει σε αυτό το μπλόγκ νομίζω, πως ένα βράδυ του κριού Νοεμβρίου του 2008, καθισμένος στο ένα (από τα δυο) δωμάτια του σπιτιού μας στο Εδιμβούργο, αποφάσισα να κοιτάξω στο internet, τα sites τον πανεπιστημίων. Βρήκα πληροφορίες για το πανεπιστήμιο του Staffordshire και χωρίς να το πολύ-σκεφτώ έστειλα ένα mail για να μου στείλουν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα σπουδών. Τρεις- τέσσερις μέρες μετά, γράφτηκα για το ακαδημαϊκό έτος 2009-2010. Η μετακόμιση μας στο Stafford τον χειμώνα του 2009 συνέπεσε και με την έναρξη τον σπουδών. Στην αρχή οι 6 μήνες του foundation course και μετά (Σεπτέμβρης 2009-Ιούλιος 2010) το πρώτο έτος. Ανάμικτες αναμνήσεις από αυτόν τον ενάμισι χρόνο, στις θετικές το Σαββατοκύριακο που περάσαμε όλο το έτος σε ένα ξενοδοχείο στην Ουαλία, κάνοντας εντατικά μαθήματα έξω στην φύση και στα αρνητικά τις συνεχείς διαφωνίες μου με τους καθηγητές που τελικά μου στοίχισε μια θέση στον επόμενο χρόνο. Βέβαια, μερικούς μήνες αργότερα γεννήθηκε η Δάφνη οπότε το ανέβαλα για 2 χρόνια μέχρι που αποφάσισα να αλλάξω πανεπιστήμιο και να γραφτώ στο Keele. Η διαφορά ήταν η μέρα με την νύχτα, τα 2 χρόνια στο Keele ήταν ασύγκριτα καλύτερα. Περισσότερη βοήθεια και πολύ ποιο οργανωμένα μαθήματα και εργασίες. Ο δεύτερος χρόνος που ήταν το Master, είχες τον καθηγητή ο οποιος σε καθοδηγούσε αν και στην περίπτωση μου, το να βρω συμμετέχοντες για συνεντεύξεις ήταν σαν να ψάχνω ψηλούς στα άχυρα. Τελικά με τα πολλά τα κατάφερα.
Πλέον απομένει η απονομή του τίτλου και η εγγραφή μου στην BACP που είναι η εταιρία που επιβλέπει τους ψυχοθεραπευτές του κλάδου μου.

Πέντε χρόνια πέρασαν λοιπόν από τότε που αποφάσισα να επιστρέψω στα θρανία. Τώρα δουλεύω 4 μέρες την βδομάδα στο νοσοκομείο και 2 σε μια υπηρεσία παροχής ψυχολογικής υποστήριξης. Σκέφτομαι να μειώσω μια μέρα από το νοσοκομείο και να παραμείνω σε αυτό το status εργασίας για λίγο καιρό ακόμη. Και μετά βλέπουμε...

Sunday, November 02, 2014

Αγαπημένο μου ποδήλατο

Το δικό μου ήταν ολόιδιο αλλά μπλέ.
Δυστυχώς τα πρωτοβρόχια και το κρύο ξεκίνησαν -αν και με καθυστέρηση. Το προηγούμενο Σάββατο που είχε καλό καιρό, πήρα λίγο την Δάφνη και την Olivia και βγήκαμε μια βολτούλα. Η Δάφνη με το ποδήλατο της έκοβε βόλτες στον δρόμο δίπλα από το σπίτι μας που είναι αδιέξοδος. Σκεφτόμουν πόσο πολύ μου άρεσε η ποδηλατάδα όταν ήμουν και εγώ πιτσιρίκος.

Το πρώτο μου ποδήλατο πρέπει να ήταν ενα τρίκυκλο. Κάπου έχω και μια φωτογραφία αν και δεν θυμάμαι πολλά πράγματα σχετικά με αυτό. Μονάχα αυτή η φωτογραφία έχει μείνει για να μου το θυμίζει. Το ποδήλατο που πραγματικά αγάπησα σαν πιτσιρικάς ήταν ένα τύπου "Chopper" που ήταν τόσο δημοφιλή την δεκαετία του 80. Είχε αυτή την στενόμακρη σέλα και θυμάμαι ήταν μπλε. Αν καθόσουν στο τέλος της σέλας ήταν πολύ εύκολο να κάνεις σούζα. Μερικές φορές βάζαμε ένα κομμάτι χαρτόνι στις ακτίνες της ρόδας και το κρατούσαμε εκεί με ένα μανταλάκι.  Ο θόρυβος που έκανε μας θύμιζε τον ήχο της μηχανής στα μηχανάκια. Δεν θυμάμαι τι απέγινε αυτό το ποδήλατο, στα τέλη της δεκαετίας του 80, τα δυο ξαδέλφια μου που έμεναν δίπλα μου, αγόρασαν δυο cross-ακιά ποδήλατα (ο ένας άσπρο και ο άλλος κόκκινο) και είχαν ταχύτητες. Πολύ πιθανόν να άρχισα να ζαλίζω τους δικούς μου για να μου αγοράσουν ένα με ταχύτητες. Κάπου εκεί πρέπει να μεσολάβησε και ένας χειμώνας αλλά θυμάμαι πολύ καλά τον εαυτό μου, να κάθεται ανυπόμονος ένα απόγευμα στην αυλή και να περιμένει το καινούργιο του ποδήλατο. θυμάμαι την κληματαριά full ανθισμένη οπότε λογικά πρέπει να ήταν καλοκαίρι. Το νέο μου ποδήλατο ήταν ένα κόκκινο "ESKA" με τρεις ταχύτητες. Μπροστά έγραφε "Made in P.R of Chechoszlovakia" όταν η Τσεχοσλοβακία ήταν ακόμη κομμουνιστικό καθεστώς (People's Republic). Είχα κατενθουσιαστεί και σύντομα ξέχασα εντελώς το προηγούμενο ποδήλατο που σιγά σιγά εγκαταλείφθηκε στην λήθη.

Με το "ESKA" και τους φίλους μου οργώσαμε όλες τις περιοχές που στα τέλη τις δεκαετίας του 80 ήταν ακόμη χωράφια. Πολλές φορές, όταν οι ταχύτητες αποσυγχρονίζονταν, τα μαζεύαμε και πηγαίναμε στον "Αλέκο τον Ποδηλατά" που ήταν στο Καματερό για να μας τα φτιάξει. Εκεί ουρές οι πιτσιρικάδες με τα ποδήλατα τους, περίμεναν τον κυρ-Αλέκο τον Ειδικό να τα κοιτάξει. Αργότερα βγήκε η βρώμα ότι ο κυρ-Αλέκος έφτιαχνε κάτι και χάλαγε κάτι άλλο, συνέπεια της φήμης αυτής ήταν να μην ξαναπάμε και να προσπαθούμε πλέον να τα φτιάχνουμε μόνοι μας - πολλές φορές χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.

Αν και πολλές τούμπες μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως επικές, η χειρότερη όλον με διαφορά συναινεί όταν με τους υπόλοιπους τις παρέας αποφασίσαμε να πάμε να κάνουμε "πετάγματα". Περνώντας φόρα στην Ανθίμου Γαζή από το ύψος της Λάμπρου Κατσώνη και τρέχοντας κάτω την κατηφόρα μέχρι που η Ανθίμου Γαζή διασταυρώνεται με την Καματερού. Τότε η Καματερού ήταν ένα ρέμα και το καλοκαίρι που δεν είχε νερό, υπήρχαν μπάζα μαζεμένα στην διασταύρωση τον δυο δρόμων. Περνάμε φόρα, ανεβαίναμε πάνω στα μπάζα που τα χρησιμοποιούσαμε σαν εξέδρα, και από εκεί προσγειωνόμασταν στα χωράφια που τότε ήταν σπαρμένα με σιτάρι. Μια- δυο φορές το έκανα αυτό, την τρίτη πήγα τόσο γρήγορα και ψιλά που θυμάμαι - για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου - διέκρινα ακόμη και τον Παρθενώνα στο βάθος της πόλης. Προσγειώθηκα άτσαλα και χωρίς το ποδήλατο, τα χέρια και τα πόδια μου ήταν γεμάτα αίματα και γρατσουνιές αλλά ευτυχώς ήμουν ακόμη ένα κομμάτι.

Το "ESKA" το διαδέχτηκε η αγάπη μου για το basket και το basket οι καφετέριες. Και τις καφετέριες τα μπαράκια. Έτσι σιγά σιγά ξεχάστηκε το ποδήλατο. Αποφάσισα να αγοράσω ένα ποδήλατο, πολύ αργότερα, το 2005. Μερικοί λένε ότι σαν μάθεις ποδήλατο, δεν το ξεχνάς ποτέ, εγώ φαίνεται είχα ξεχάσει το 95% τότε. Εδώ στην Αγγλία, αυτή η αγάπη μου για το ποδήλατο έχει μετατραπεί σε μίσος για τους ποδηλάτες. Θα ποδηλατούν αργά και προκλητικά μπροστά από τα αμάξια, έτσι, γιατί δεν απαγορεύεται. Και ας υπάρχει δίπλα λωρίδα για ποδήλατα. Σήμερα, μια βροχερή μέρα, μου πήρε 35 λεπτά για να πάω στην δουλειά χτές - είχαμε κολλήσει όλοι πίσω από έναν ποδηλάτη ο οποιος δεν ήθελε με τίποτα να χρησιμοποιήσει την "ποδήλατο-λωρίδα". Ai σιχτίρ....

Saturday, October 11, 2014

Βαδίζοντας προς τον χειμώνα

* Έχουμε αρχίσει και μπαίνουμε στον χειμώνα εδώ πάνω. Σήμερα το πρωί είχαμε 6 βαθμούς και μια ατέλειωτη ομίχλη. Οδηγώντας για την δουλειά, υπήρχαν σημεία τις διαδρομής όπου κυριολεκτικά δεν έβλεπα στα 20 μέτρα.Ώρες ώρες, η διαδρομή θύμιζε σκηνικό από την ταινία Sleepy Hollow - ένας δρόμος που εξαφανίζεται στην ομίχλη, λίγο φως, στις άκρες του δρόμου τα γυμνά δέντρα, θαμπά από την ομίχλη. Μου θύμισε ένα βράδυ στην Πολωνία, επιστρέφοντας από το Drezdenko. Η ομίχλη είχε καθίσει τόσο χαμηλά όπου δεν βλέπαμε τον δρόμο αλλά δεξιά και αριστερά μας, διακρίναμε τις κορυφές από τα καλαμπόκια να προεξέχουν από το σύννεφο τις ομίχλης που είχε καθίσει απάνω τους.

* Από τον Σεπτέμβρη που άρχισε η Δάφνη σχολείο, τα πρωινά είναι ένα ατέλειωτο τρέξιμο. Φεύγουμε από το σπίτι στις 8.10, αφήνω την Δάφνη στο σχολείο, και από εκεί κατευθείαν για την Cindy για να αφήσω την Olivia και μετά στην δουλειά. Στην δουλειά φτάνω 9.30, δηλαδή μια ώρα και είκοσι λεπτά στους δρόμους. Όλες αυτές οι διαδρομές με το αυτοκίνητο έχουν και ένα καλό. Άρχισα πάλι να ακούω ραδιόφωνο - συγκεκριμένα το Chris Evans Show στο BBC2. Μέσα σε δυο μήνες έχω ακούσει συνεντεύξεις από τους Robert Plant, Iggy Pop, Spadau Ballet, Phill Collins, John Cleese και πολλούς πολλούς άλλους. Ειδικά χτες που είχε τον John Cleese και τον Iggi Pop σε ένα σκετσάκι τον Monty Pythons κατέληξα να χτυπιέμαι από τα γέλια. Υπάρχει στο site του BBC2 η χτεσινή εκπομπή. Κρίμα που στον ελεύθερο χρόνο μου δεν ακούω περισσότερο ραδιόφωνο. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε ραδιόφωνο στο σπίτι μας, μόνο ένα ρολόι στην κουζίνα που υποτίθεται παίζει και ραδιόφωνο. Στα νιάτα μου, δηλαδή την περίοδο 1995-1997 το ραδιόφωνο ήταν η κύρια ψυχαγωγία μου. "Άκρως ραδιοφωνικό και απόρρητο", "Λαϊκοί βάρδοι", "Ρεμπέτικες ιστορίες" στην ERA2, τον Ξένιο FM ακόμη και τον 902. Στο κασετόφωνο είχα πάντα μια άδεια κασέτα μέσα, όποτε έπαιζε κάποιο τραγούδι που μου άρεσε πάταγα το REC. Σε πολλές από εκείνες τις ηχογραφήσεις μπορούσες να ακούσεις μαζί με το τραγούδι, το τηλέφωνο να χτυπάει, εμένα να βήχω, την μάνα μου να φωνάζει και άλλα. Οι περισσότερες από αυτές τις κασέτες πετάχτηκαν μετά το σεισμό του 1999.

* Είναι σχεδών 2 χρόνια τώρα που με τον έναν η τον άλλο τρόπο, δουλεύω 6 μέρες την βδομάδα. Παλιότερα ήταν η έξτρα μέρα στο πανεπιστήμιο, μετά ήταν η πρακτική, από τον περασμένο Φεβρουάριο δουλεύω μια μέρα παραπάνω... Έχω ξεχάσει τι πάει να πει Σάββατο. Καλός εχόντων τον πραγμάτων, τις επόμενες μέρες θα ξέρω αν θα μου ανανεώσουν το συμβόλαιο στην δουλειά η όχι. Όπως και να έχει, θα γυρίσω στις 5 μέρες δουλειά την βδομάδα, μου έχουν λείψει τα ανέμελα απογεύματα τις Παρασκευής...

* Με έχει πιάσει μια κρίση φωτογραφικού ξεκαθαρίσματος. Έχω βάλει τις περισσότερες φωτογραφικές μηχανές μου για πώληση. Σε κάποια φάση είχα φτάσει να μην έχω χορό να τις αποθηκεύσω, η ντουλάπα ήταν γεμάτη. Σκοπεύω να κρατήσω μόνο 4 από αυτές και τις υπόλοιπες να τις πωλήσω. Το blog μου με τις μηχανές μου παίρνει πολύ από τον ελεύθερο χρόνο μου αλλά το ευχαριστιέμαι. Οι υποψήφιες μηχανές για να μείνουν είναι οι Canon EOS 5, Olympus OM-1η, Leica IIc, Nikon F4σ. Από την πώληση τον περισσοτέρων άλλον έχω βγάλει μέχρι στιγμής £180 και έχω άλλες δυο για πώληση από £130 έκαστη. Τα έσοδα θα διατεθούν για αγορά film, φακών etc....

* Ένας από τους ασθενείς στο νοσοκομείο ξεκίνησε να διαβάζει Manga. Έτσι, την πήγαμε σε μια βιβλιοθήκη και αγόρασε τα αγαπημένα τις ονόματι Buso Renkin. Πέρα του ότι διαβάζεται από την ανάποδη (τέλος προς αρχή, από δεξιά προς τα αριστερά) μου φάνηκε επίσης αδύνατον να το διαβάσω. Βέβαια ποτέ δεν ήμουν οπαδός τον manga, το μόνο περιοδικό που διάβαζα ήταν το Αγόρι και αυτό το σταμάτησα πολύ νωρίς. Μετά ανακάλυψα τα περιοδικά φωτογραφίας .

Saturday, October 04, 2014

Monday, September 29, 2014

To καλύτερο spam

Μετά από αυτό το spam, το χάος.... Αν και υπάρχει ενα θέμα, μιας και υπογράφει ώς Ιωάννα αλλα στέλνει φωτογραφία με το όνομα "Μονικα". Ετσι το ψυλιάστικα δηλαδή....


Saturday, September 27, 2014

Δημοψήφισμα στην Σκωτία

Τα Meadows ενα καλοκαιρινό πρωινό
Άλλο ένα post για το blog μου που γράφτηκε σε μια κόλα χαρτί και έμεινε στην τσάντα μου για 2 βδομάδες. Σήμερα, καθώς άδειαζα την τσάντα ψάχνοντας για το πορτοφόλι μου, το βρήκα και το έγραψα στον υπολογιστή.
----------

Η Πέμπτη που μας πέρασε ήταν μια ιστορική μέρα για την Σκωτία. Οι Σκωτσέζοι κλήθηκαν να αποφασίσουν αν θέλουν να παραμείνουν με το Ηνωμένο Βασίλειο ή να αποχωρήσουν. Αυτές τις μέρες γεννήθηκε μέσα μου μια επιθυμία να ήμουν στο Εδιμβούργο αυτή την μέρα και να την καταγράψω φωτογραφικά. Σκεφτόμουν τον εαυτό μου να περπατάει στους γεμάτους ομίχλη δρόμους τις πόλης, φωτογραφίζοντας κάθε Σκοτσέζο William Wallace. Έτσι λοιπόν, οι Σκοτσέζοι, μετά από πολύ σκέψη, αποφάσισαν να παραμείνουν μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου με 55% υπέρ και 45% κατά. Το απογοητευμένο 45% ακόμη αναρωτιέται πως είναι δυνατόν να είναι κάποιος γνήσιος Σκοτσέζος και να μην επιθυμεί την ανεξαρτησία της Σκωτίας.

Και σε ένα βαθμό έχουν δίκαιο. Όταν το λεωφορείο διασχίζει τα Αγγλικά σύνορα και εισέρχεται στην Σκοτία, οι Σκοτσέζοι ανασηκώνονται και χειροκροτούν. Το ίδιο συνέβει και με μια πτήση μας από το Luton στο Εδιμβούργο - μόλις ο πιλότος ανήγγειλε ότι πετάμε στον εναέριο χορό τις Σκοτίας, οι Σκοτσέζοι επιβάτες άρχισαν να πανηγυρίζουν. Η σκοτσέζικη κουλτούρα είναι ποιο έντονη από την αναιμική βρετανική και ένα μεγάλο μέρος αυτής τις κουλτούρας περιστρέφεται γύρο από την ιδέα τις ανεξαρτησίας. Ότι ήταν - και ως ένα βαθμό ακόμα είναι για μερικούς - η Μεγάλη Ιδέα για τους Έλληνες, είναι και η ανεξαρτησία τις Σκοτίας για τους Σκοτσέζους. Περπατώντας στους δρόμους τις παλιάς πόλις του Εδιμβούργου, σκοντάφτεις στις φιγούρες του William Wallace και στις ιστορίες τις βασίλισσας Mary's τον Σκοτσέζων.

Όμως η ανεξαρτησία τις Σκοτίας απαιτεί κάτι περισσότερο από την καλή θέληση και τους θρύλους. Στα μέσα της δεκαετίας του 90, μια σειρά από διοικητικές αλλαγές (πχ δημιουργία Σκοτσέζικου κοινοβουλίου) και αύξηση της εισροής επιδοτήσεων από το Λονδίνο, οδήγησαν στην ριζική καλυτέρευση τον συνθηκών διαβίωσης στην Σκοτία. Δεκαπέντε σχεδόν χρόνια αργότερα και η σκοτσέζικη οικονομία ακόμη αναπτύσσεται. Οι ρομαντικοί τις αποχώρησης ονειρεύονται μια σκοτία η οποία θα αναπτύσσεται οικονομικά πίνοντας ουίσκι και παράγοντας πετρέλαιο. Η πραγματικότητα όμως θα ήταν πολύ διαφορετική. Μια αποχώρηση θα σήμαινε την διακοπή τον επιδοτήσεων από το Λονδίνο και την έξοδο της Σκωτίας από την Βρετανική λύρα. Οι περισσότερες εταιρίες θα μετακόμιζαν στην Αγγλία όπου θα απολάμβαναν την σιγουριά ενός ποιο σταθερού νομίσματος. Επίσης τα σκοτσέζικα πανεπιστήμια, μια τεράστια πηγή εισόδων για τις τοπικές κοινότητες θα έχαναν τις επιδοτήσεις και ένα μεγάλο αριθμό Άγγλων φοιτητών οι οποίοι θα έπρεπε να πληρώνουν αυξημένα δίδακτρα. Συνεπώς, οι περισσότεροι θα διάλεγαν να φοιτήσουν στα αντίστοιχα Αγγλικά. Μια ενδεχόμενη αποχώρηση θα ισοδυναμούσε με οικονομική αυτοκτονία.

Ένα κρύο πρωινό τις άνοιξης του 2008, βρέθηκα ξαφνικά με μπόλικο χρόνο στα χέρια μου. Πήρα το λεωφορείο για την πόλη, κατέβηκα στο κέντρο και από εκεί πήγα περπατώντας στην δουλειά στο νοσοκομείο. Ένα σύννεφο είχε κάτσει πάνω από την πόλη, σε τέτοιο βαθμό που η ομίχλη καθιστούσε αδύνατο να δεις οτιδήποτε στα 20 μέτρα. Καθώς διέσχιζα τα υπέροχα Meadows στα νότια τις πόλις, μια φιγούρα ενός Σκοτσέζου πολεμιστή άρχισε να εμφανίζεται μέσα από την ομίχλη. Με το μαλλί του άγριο και φουντωτό, φορούσε kilt και ήταν ντυμένος με ένα γιλέκο από προβιά ζώου. Στα χέρια του κρατούσε ένα σπαθί και μια ασπίδα. Είχε σταματήσει ο χρόνος, θα μπορούσε να είναι ο δωδέκατος αιώνας ακόμη καθώς τίποτα τριγύρω δεν μαρτυρούσε τον 21ο. Καθώς πλησίαζε, διακρίνονταν το πρόσωπο του βαμμένο με τα χρώματα τις Σκωτίας. Συνέχισε το ίδιο κουρασμένο βήμα του, με προσπέρασε και σιγά σιγά χάθηκε πάλι στην ομίχλη. Μετάνιωσα πικρά με την απόφαση μου να μην πάρω μια φωτογραφική μηχανή μαζί μου για να καταγράψω άλλον έναν William Wallace ο οποίος σκυφτός και σκεφτικός πήγαινε να πιάσει δουλειά στο κέντρο της πόλης εκείνο το πρωινό. Όσες φορές και αν πήγα με την μηχανή μου, ποτέ δεν τον ξανά-συνάντησα, έβγαλα όμως την φωτογραφία που δημοσιεύω.

Ίσως για αυτό να δημιουργήθηκε μέσα μου αυτή η επιθυμία να καταγράψω φωτογραφικά την ημέρα του δημοψηφίσματος - είναι αυτή η διάσταση της ρομαντικής μυθολογίας της ανεξαρτησίας που θα ήθελα να καταγράψω. Μια μυθολογία η οποία αυτή την στιγμή, θα είχε πολύ λίγα να προσφέρει στον λαό της.

Thursday, September 04, 2014

Πρώτη μέρα στο σχολείο.

Πώς περνάει ο καιρός. Η Δάφνη πάει για πρώτη φορά στο νηπιαγωγείο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά το κατα-ευχαριστήθηκε κιόλας. Γύρισε στην Ιβόνα και της είπε: " Μπορείς να πάς σπίτι τώρα, εγώ θα παίξω εδώ".
Θυμάμαι ακόμη, την δικιά μου πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο. Θυμάμαι να κάθομαι στην μέση της αίθουσας και να έχω βαλαντώσει στο κλάμα. Ήρθε και η κυρία-Φωτεινή και με την ευγενική φωνή της με ενθάρρυνε να πάω να καθίσω κάτω λέγοντας μου "Πήγαινε κάτσε εκεί και σταμάτα αμέσως να κλαίς".
Και το βούλωσα...

Sunday, August 17, 2014

Ταξίδι στο Λονδίνο

Ο χάρτης μου
Η ιστορία ξεκινάει πριν δύο βδομάδες, ένα ζεστό βράδυ του Ιουλίου. Τα μικρά είχαν πέσει για ύπνο και η κυρία Ιβόνα ετοιμαζόταν και αυτή για ύπνο. Η καλύτερη ώρα της ημέρας, ησυχία επιτέλους, αποφάσισα να καθίσω και εγώ λίγο στο λάπτοπ και να χαζέψω λίγο στο αγαπημένο μου site, το rangefinderforum.com. Με το που άνοιξα την αρχική σελίδα, υπήρχε η ανακοίνωση σε ένα thread οτι κάποιος δίνει δωρεάν μια Nikon F4s σε όποιον απαντήσει πρώτος οτι την θέλει. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, έστειλα email οτι την ήθελα. Σύντομα μου ήρθε και η απάντηση οτι η μηχανή είναι δικιά μου, αλλά θα πρέπει να πάω στο Λονδίνο να την παραλάβω μιας και ο πρώην ιδιοκτήτης της δεν έχει τον χρόνο να την στείλει ταχυδρομικώς. Δέκα λεπτά αργότερα, είχα κλείσει κιόλας τα εισιτήρια μου για το Λονδίνο.
Τρίτη, δώδεκα Αυγούστου, ώρα 11.30 στον σταθμό του τρένου στο Stafford. Στο ένα χέρι ένα μπλοκάκι και στυλό, αποφασισμένος να κρατήσω σημειώσεις από το ταξίδι, και στο άλλο μια τσάντα κρασιά, γλυκά και ενα φωτογραφικό λεύκωμα από την μεταπολεμική Αγγλία, σαν ευχαριστήρια δώρα για την γενναιόδωρη προσφορά του. Αντιγράφω λοιπόν τις σημειώσεις που κράτησα.

11:50. Επιβιβάστηκα σε ένα απίστευτα μικρό τρένο. Τίγκα στον κόσμο - θυμίζει σχεδόν Ινδία. Ο κύριος απέναντί μου, κατα-ιδρωμένος σκουπίζει το μουστάκι του.
11:54. Ξεκινήσαμε
12:10. Υπέροχα λιβάδια λίγο έξω από το Rugeley. Κατα-πράσινα, με τον ποταμό Shaw να περνάει καταμεσής. Ενα μαύρο άλογο δεμένο σε μια κολόνα της αγγλικής ΔΕΗ μέσα σε ένα χωράφι. Στο βάθος, ίσα που φαίνεται λίγο ενα μικρό πέτρινο γεφυράκι.
12:15. Φτάσαμε στο Rugeley. Ενας σταθμός στην μέση του πουθενά.
12:16. Γήπεδο γκόλφ στα αριστερά μας. Τρείς φιγούρες στο βάθος σέρνουν τα τσιμπράγαλά τους υπό την σκιά των τεραστίων φουγάρων του γεω-ηλεκτρικού εργοστασίου.
12.20 Τα σύννεφα εμφανίστηκαν απειλητικά καθώς πλησιάζουμε τον επόμενο σταθμό μας στο Lichfield.
12:26. Πέντε κύριοι καθισμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον στον σταθμό του Tamworth περιμένουν το τρένο τους. Λερωμένοι, με τις τσάντες στους ωμούς τους...
12:31. Υπό τους ήχους του Stairway to Heaven στα αυτιά μου, μπήκαμε στο Atherstone.
12:40. Τι πλάκα που έχει. Η κυρία που κάθισε δίπλα μου προσπαθεί να διαβάσει τι γράφω στο μπλοκάκι μου.
12.55. Δύσκολη δουλειά το κατούρημα σε ένα τρένο που επιταχύνει. 


Από εκεί και μετά δεν κράτησα άλλες σημειώσεις. Και αυτές πολλές είναι σκέφτηκα. Βυθίστηκα στις σκέψεις μου τότε καθώς χάζευα από το παράθυρο. Με το τερματισμό της γραμμής στο London Euston, τερματίστηκε και το ονειροπόλημα μου. Βαβούρα, κόσμος να τρέχει δεξιά και αριστερά, ουρές για ένα εισιτήριο του Μετρό... Μπήκα και εγώ στην ουρά μην έχοντας ιδέα που πηγαίνω. Σχεδόν πέντε λίρες αργότερα και με το εισιτήριο στο χέρι αποφάσισα να εμπιστευτώ το ένστικτό μου και να κατέβω τις σκάλες στα δεξιά και να πάρω όποιο τρένο περάσει...
Τρεις στάσεις αργότερα αποβιβάστηκα από τον λάθος συρμό και αποφάσισα να ρωτήσω κάποιον από τους συν-οδοιπόρους μου σχετικά με το πώς να πάω στον σταθμό του Aldgate East. Αφού με διαβεβαίωσαν οτι έπρεπε να αλλάξω συρμό και να κατευθύνθω προς το Moorgate από όπου θα έπαιρνα άλλο τρένο για το Aldgate East, τους ευχαρίστησα και τους έστειλα στην ευχή του θεού.
Επιτέλους, έβλεπα το φώς της μέρας ξανά. Ανέβηκα τις σκάλες του Μετρό και κοίταξα δεξιά και αριστερά του Aldgate. Έβγαλα από την τσάντα μου τον χάρτη που βλέπετε στην αρχή του πόστ και κατευθήνθηκα προς την οδό Braham όπου είχα δώσει το ραντεβού.

Μια αναπάντητη κλήση αργότερα, ένα βραχύσωμος κύριος, επιμελώς ατημέλητος και με γενειάδα με πλησίασε κρατώντας μια μηχανή στα χέρια. Κατενθουσιασμένος και με τα μάτια μου καρφωμένα στην μηχανή, του έσπρωξα κρασιά, γλυκά και βιβλίο στα χέρια του και ξεχνώντας Αγγλικά και Ελληνικά του είπα "take this". O γενναιόδωρος gentleman με ευχαρίστησε με την σειρά του και αποχαιρετιστήκαμε.

Ποιο θαρραλέος από πρίν, ακολούθησα την αντίστροφη διαδικασία για να επιβιβαστώ στο τρένο για το Stafford. Ηλεκτρικός Νο1, ηλεκτρικός Νο2, περπάτημα, Ηλεκτρικός Νο3 και μετά βούρ για τον σταθμό του τρένου. Καθ όλη την επιστροφή, στο άδειο βαγόνι του τρένου, καθόμουν και κοίταζα την φωτογραφική μηχανή. Σκεφτόμουν, στο τρίτο τεύχος του περιοδικού "Φωτογράφος" που διάβαζα καθ όλη την εφηβεία μου, η Nikon F4s χαρακτηριζόταν ώς "Ιερό Τέρας". Ακόμη το έχω στην Αθήνα. Προτεινόμενη τιμή λιανικής πώλησης, 580.000 δραχμές. Στο Stafford, η Δάφνη γεμάτη ανυπομονησία, με ρωτάει "Την έχεις?". Με το στραβό, πονηρό χαμόγελό μου οδηγήσαμε για το σπίτι. Πέρασα το υπόλοιπο βράδυ δοκιμάζοντας και καθαρίζοντάς την.

Περίεργο πράγμα τα όνειρα της εφηβείας όταν τα λαμβάνεις ως ενήλικας πια.

Monday, July 21, 2014

Διακοπές 2014

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και τώρα ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στην μίζερη και βροχερή Αγγλία. Το να μπαίνεις στο αεροπλάνο με 37 βαθμούς και να βγαίνεις με 10, βροχή και αέρα στο αεροδρόμιο του Manchester είναι πάντα ένα σοκ. Παρόλα αυτά, επιστρέψαμε με μπόλικες καλές αναμνήσεις - σε γενικές γραμμές, οι φετινές διακοπές ήταν από τις καλύτερες που έχουμε κάνει εδώ και πολλά χρόνια. Έτσι λοιπόν, σήμερα, στις 8.10 αποφάσισα να γράψω ένα post για τις καλοκαιρινές μου διακοπές πριν με πιάσει η ατέλειωτη βαρεμάρα και το αφήσω και για φέτος....

* Η ελληνική TV τα καλοκαίρια απλά δεν βλέπετε.... κάθε χρόνο που ερχόμαστε στην Ελλάδα, το MEGA παίζει το "10 λεπτά κήρυγμα" και ο ANT1 το "Κωνσταντίνου και Ελένης". Μάλιστα, το επεισόδιο στο 10 λεπτά κήρυγμα με τον Κοντογιαννίδη το είδα και πέρυσι. Μόνο τις 3 χαρχάλες και το Ρετιρέ του Δαλιανίδη δεν έχω πετύχει ακόμη.

* Μετά από έναν χρόνο δημητριακά με γάλα για πρωινό, αποφάσισα στις διακοπές μου να το ρίξω στο Μίλκο-και-τυρόπιτα για πρωινό ξύπνημα. Αυτοί οι άνθρωποι εδώ πάνω δεν ξέρουν τι χάνουν....

* Και μιλώντας για φαγητό, εν Ελλάδι, έφαγα ένα ταψί γαλακτομπούρεκο και 4 κομμάτια εκμέκ. Πάστες από το Μαρόν επίσης. Έκανα μια γενική αίματος και το ζάχαρο μου είναι 80. Που πήγε όλη αυτή η ζάχαρη?.....

* Φέτος αποφάσισα να κάνω το ακατόρθωτο. Να τα πάρουμε από την αρχή όμως. Όταν ήμουν πιτσιρικάς, φοβόμουν να ανοίξω τον πρώτο τόμο τις εγκυκλοπαίδειας που έχω στο δωμάτιο μου. Στο "AB-" και συγκεκριμένα στο "Αβύσσιοι οργανισμοί" υπήρχε η φωτογραφία που έχω δίπλα η όποια μου προκαλούσε τρόμο όταν ήμουν μικρός. Αυτά τα τερατόμορφα ψάρια με τα τεράστια δόντια και
Οι τρομεροί αββύσιοι οργανισμοί
την σχεδόν εξωγήινοι μορφή είχαν καταντήσει ο εφιάλτης τις παιδικής μου ηλικίας. Ποτέ δεν άνοιγα αυτόν τον τόμο - αργότερα ήρθε το internet και δεν χρειαζόταν αλλά ακόμη και φέτος, μόλις αποφάσισα να ανοίξω την εγκυκλοπαίδεια για να αντιμετωπίσω τον φόβο μου, ένιωθα να τρέμω καθώς γύριζα σελίδα. Τελικά όλα αυτά τα χρόνια, αυτή η εικόνα είχε πάρει τέτοιες διαστάσεις που σε καμία περίπτωση δεν είχε κάποια σχέση με την πραγματικότητα. Βασικά, δεν είναι φωτογραφία αλλά ζωγραφιά και πλέον δεν βρίσκω τίποτα το τρομακτικό σε αυτή.....

Ο Αγιος Γεώργιος
* Η Olivia για πρώτη φορά στην ζωή τις είδε λιακάδα (η Δάφνη έχει ξανάρθει Ελλάδα). Πήγαμε στην θάλασσα όπου η Δάφνη έλιωσε στο να φτιάχνει κάστρα στην παραλία. Εγώ και η Olivia την περάσαμε ξάπλα κάτω από τα δέντρα.

* Πήγαμε στον Ai-Γεώργη στην Εύβοια για διακοπές. Ησυχία και σπίτι δίπλα στην θάλασσα. Αράξαμε στην παραλία και δεν κάναμε απόλυτος τίποτα. Σχετική φωτό με έμενα σε ένα κάνω στην αρχή του

* Για να πας στον Άγιο Γεώργιο και να γυρίσεις χρειάζεσαι 72 Euro !!! Τέσσερα διόδια και ένα φέρι-boat για 1.5 ώρα δρόμο. Σε αυτά δεν υπολογίζω την βενζίνη. Αν μπορούσαν να βάλουν διόδια στο άνοιγμα και κλείσιμο τις πόρτας του αυτοκινήτου, θα το είχαν κάνει.....
 
post. Πόσο διαφορετικά περνάει η ζωή σε ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό το καλοκαίρι. Αναμφίβολα τα πράγματα είναι δύσκολα τον χειμώνα αλλά το καλοκαιράκι...

* Συναντήθηκα με φίλους που είχα να δω από τότε που έφυγα από την Ελλάδα. Πολύ σημαντικό - σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να συναντήσετε και να μιλήσετε σε έναν φίλο σας που έχετε να δείτε χρόνια. Τοποθετεί όλα αυτά τα χρόνια σε μια διαφορετική προοπτική - γεγονότα του 2008 ακούγονται σαν νέα - τι περίεργο. αλλαγμένοι από τον χρόνο και την κρίση, ο καφές που ήπια μαζί τους ήταν μια απόλαυση.

* Μια μικρή αλλαγή έχει αρχίσει να φαίνεται στην καθημερινή ζωή τον Ελλήνων. Ίσος πολύ μικρή για να την παρατηρήσουν οι ντόπιοι, τα Λιόσια του 2014 είναι διαφορετικά από τα Λιόσια του Δεκεμβρίου 2011 όταν είχα έρθει. Εν μέσο κρίσις, τα περισσότερα μαγαζιά στο κέντρο ήταν κλειστά. Τώρα η αγορά δείχνει κάπως καλύτερη, μικρή διαφορά, ίσος πολύ μικρή για να την δει κάποιος που είναι εκεί μόνιμα, αλλά παρατηρήσιμη στους επισκέπτες όπως εμένα.

* Αποφάσισα να βγάλω διαβατήριο (πάλι). Μάζεψα όλα τα χαρτιά μου και ανηφόρισα προς Χαϊδάρι. Μετά από τόσα χρόνια, το να οδηγάς στην Θηβών κολλημένος πίσω από το 703 παραμένει η ίδια απόλαυση. Μάλιστα, στην διασταύρωση τις Θηβών με την Τζον Κένεντι, οι λακκούβες είναι οι ίδιες εδώ και 15 χρόνια.....

* Αστυνομικός στο El. Βενιζέλος μας μίλησε με ευγένεια και στον πληθυντικό.... Έλα Παναγία μου....

* Πέρασα ένα μεσημέρι στο Μοναστηράκι κοιτάζοντας για παλιές φωτογραφικές μηχανές. Βρήκα μπόλικες αλλά οι τιμές τους είναι εξωπραγματικές. Οι μαγαζάτορες νομίζουν ότι με το να δώσουν μια τρελή τιμή σε μια παλιά μηχανή, αυτή γίνεται αυτομάτως αντίκα και περιζήτητη. Για τα κορόιδα που ενδεχομένως να μπουν στον πειρασμό να δώσουν 250 Euro για μια Minolta XG-2 με τον 50 f/1.7, 180 euro για μια Nikon F90x, 50 Euro για μια Zenit 12ΧΡ κτλ κτλ... εγώ έχω να τους ευχηθώ περαστικά και ότι υπάρχει και το eBay....

* Μπήκα δυο φορές στον πειρασμό να πεταχτό στα Καλύβια για φαγητό αλλά τελικά οι μικρές ήταν κουρασμένες και το ανέβαλα. Υπάρχον ακόμη οι ταβέρνες εκεί?

* Είδα επιτέλους και την έξυπνη σήτα. Προσοχή στις απομιμήσεις, μην τυχόν και δεν δουλεύουν τα μαγνητάκια...

* Το καλοκαίρι στην Πολωνία και φέτος στην Ελλάδα, εγώ καi η Δάφνη ξεκινήσαμε να κρίνουμε θησαυρούς όπως τους αποκαλεί η Δάφνη με σκοπό να τα βρούμε εκεί τον επόμενο χρόνο. Στην
Πολωνία κρύψαμε 2 κουβαδάκια μέσα σε κάτι φυτά, στην Ελλάδα κρύψαμε κάτι κοχύλια. Εκτύπωσα και τις διπλανές φωτός και τις έχουμε βάλει στο δωμάτιο τις Δάφνης....

Με τα πολλά, ο καιρός πέρασε και εμείς επιστρέψαμε σπίτι μας. Οι δουλειές στο γραφείο έχουν συσσωρευθεί, το ίδιο και οι δυστυχισμένοι πελάτες που περιμένουν να με δουν. Από την Τρίτη που επιστρέψαμε όλοι βάλαμε τα κεφάλια μέσα. Αυτό για δυο λόγους. Πρώτων γιατί βρέχει - οπότε δεν υπάρχει λόγος για να έχουμε ακόμη έξω και δεύτερον γιατί η βοήθεια από άλλους είναι ανύπαρκτη εδώ πάνω. Έτσι λοιπόν, με μερικές ακόμη φωτογραφίες, αφήνουμε την Ελλάδα μέχρι του χρόνου....





Saturday, June 14, 2014

Διακοπές στο Lubon

Νοτίως του Lubon
Αυτό πρέπει να είναι το πρώτο πόστ σε αυτό το μπλόγκ που το γράφω καθώς είμαι σε διακοπές. Και αυτό για δύο λόγους, πρώτων γιατί έκανα πάσα τα μικρά στα πεθερικά μου και δεύτερων γιατί αν περιμένω να πάω στην Αγγλία για να το γράψω, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Έτσι λοιπόν σήμερα, πήρα την ψηφιακή compact της Ιβόνας και βγήκα μια βόλτα στις γειτονιές με το καροτσάκι, κάνοντας βόλτα την Ολίβια μέχρι να κοιμηθεί.
Ένας από τους λόγους που μου αρέσει το Lubon, είναι γιατί κατά μία έννοια μου θυμίζει τα Λιόσια της δεκαετίας του ογδόντα -  
Σπίτι από την εποχή του υπαρκτού σοσιαλισμού
ενενήντα. Χωματόδρομοι και καινούργιοι ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι, ένα μείγμα παλιών και νεόχτιστων σπιτιών, μικρές επιχειρήσεις σε κάθε δρόμο και χωράφια. Αυτό που μου κάνει μεγάλη
εντύπωση είναι τα παλιά σπίτια από την εποχή του κομμουνισμού - για τους ντόπιους έχουν αναμνήσεις που δεν θα ήθελαν να θυμούνται για αυτό και πολλά από αυτά έχουν αρχίσει και κατεδαφίζονται και δίνουν την θέση τους σε πολυτελή σπίτια. Νοτίως του Lubon, η περιοχή παραμένει
Πολύχρωμα σπίτια πίσω από τα δένδρα
χωράφια με σιτηρά και καλαμπόκια και μετά από αυτά ξεκινάνε τα βόρια προάστια του Πόζναν. Για μένα, μια βόλτα στις γειτονιές είναι ένα ταξίδι στο χρόνο. Κόσμος που κάθεται στις αυλές των σπιτιών τους με τους κήπους τους, οι κυρίες να συζητούν με τα καροτσάκια τους στον δρόμο, χωματόδρομοι,
χαμόσπιτα και λίγα αυτοκίνητα είναι μονάχα λίγα από τα χαρακτηριστικά της μικρής αυτής κωμόπολης. Ο κόσμος χρησιμοποιεί κυρίως ποδήλατα για την μεταφορά του κουβαλώντας στα καροτσάκια τους τα ψώνια.
χωματόδρομοι
Ακόμη δεν είχα την ευκαιρία να κατέβω στην πόλη για φωτογραφίες, ο καιρός δεν μας το επιτρέπει. Χτες κατεβήκαμε για λίγο αλλά άρχισε σχεδόν αμέσως να βρέχει οπότε δεν τα καταφέραμε να δούμε την πόλη. Καταφύγαμε στα KFC για να φάμε αν και εκεί ο τύπος που καθόταν δίπλα μας έπαθε επιληπτική κρίση οπότε και από εκεί φύγαμε άρον άρον προκειμένου να έρθουν οι πρώτες βοήθειες. Αύριο θα κατηφορίσουμε προς μια μικρότερη πόλη για να δούμε κάτι συγγενείς, ελπίζω ο καιρός να είναι καλύτερος μιας και μέχρι στιγμής δεν μας έχει κάνει την χάρη. 
Σας αφήνω με μερικές φωτογραφίες ....


Το ποδήλατο σαν κύριο μέσο μεταφοράς
Βρέθηκε ο τάφος του Λόλεκ
Η γειτονιά με το σπίτι του παππού και της γιαγιάς

Sunday, May 18, 2014

Επιτέλους λίγη λιακάδα

Ωραία μέρα η σημερινή. Λιακάδα στο φούλ και εγώ ξάπλα στην αυλή με τον καφέ μου και το αγαπημένο μου φωτογραφικό λεύκωμα. Οι υπόλοιπες ειχαν κατηφωρίσει στο super-market οπότε εγώ απόλαυσα λίγες στιγμές ησυχίας.

Saturday, April 26, 2014

Όπου δεις φαΐ....

Δελτιο φαγητού στην κομμουνιστική Πολωνία
...φάε. Αυτό είναι το moto μας. Έτσι λοιπόν, τους τελευταίους 6 μήνες, αντί να ψωνίζουμε στα μεγάλα supermarket, έχουμε στραφεί στα Lidl , ALDI και τα τοπικά μαγαζιά. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, καταφέρνουμε να εξοικονομούμε 90 λίρες τον μήνα μόνο και μόνο από τα ψώνια. Βασικά δεν είμαστε οι μόνοι, ένας μεγάλος αριθμός Βρετανών έχει στραφεί στις μικρότερες αλυσίδες supermarket, τόσο που τα μεγαλύτερα πλέον έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν προβλήματα. Το TESCO προέβη πριν λίγους μήνες στην απόλυση 4.000 εργατών, όμως τα πράγματα γύρισαν μπούμεργκ όταν τα πελώρια supermarket τους υπολειτουργούσαν. Έτσι αναγκάστηκαν να τους επαναπροσλάβουν. Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που συμβαίνει, τρεις όμιλοι supermarket κατείχαν το μονοπώλιο στην διάθεση τροφίμων και έχουν κατηγορηθεί πολλές φορές στο παρελθόν ότι ανεβώ-κατεβάζουν τις τιμές πέραν του ανταγωνισμού. Έτσι λοιπόν, τα μικρότερα super market και κατά τόπους μαγαζιά αδυνατούσαν να ανταγωνιστούν με τα μεγαθήρια και έκλειναν ένα-ένα. Αυτά όμως μέχρι πρόσφατα, τώρα οι καταναλωτές γυρίζουν την πλάτη τους στους τρεις μεγάλους (Walmark, Tesco, Sainsbury) και στρέφονται στα μικρότερα supermarket και στις λαϊκές αγορές.

Διάβαζα πρόσφατα κάποια άρθρα για την καθημερινή ζωή στην κομμουνιστική Πολωνία και υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες ομοιότητες. Και στην μεταπολεμική Πολωνία, το μονοπώλιο του φαγητού - το οποίο σημειωτέον διανεμόταν με δελτίο) το είχε το κράτος. Η ανάπτυξη της βιομηχανίας προπολεμικά είχε οδηγήσει μεγάλους αγροτικούς πληθυσμούς στις μεγαλουπόλεις. Με την επικράτηση του κομμουνισμού, το κράτος προώθησε την επιστροφή τον εργατών πίσω στην επαρχία και προχώρησε στην αναδιανομή της γης γύρω από τις μεταπολεμικές ανάγκες τις χώρας για φαγητό. Έτσι δημιουργήθηκε μια γενιά περήφανων αγροτών οι οποίοι απολάμβαναν ιδιαίτερο status στις τοπικές κοινωνίες. Βέβαια το παραμύθι τις επάρκειας φαγητού πήγε περίπατο σχετικά γρήγορα - ήδη από το 1956 έχουμε ταραχές για την διάθεση φαγητού και τις τιμές. Προτείνω να διαβάσετε <αυτό> το άρθρο για την ζωή και την διανομή φαγητού στην κομμουνιστική Πολωνία. Το μονοπώλιο στην διανομή φαγητού που κατείχε το γραφειοκρατικό και διεφθαρμένο κράτος οδήγησε τελικά στην δικτατορία του Γιαρουζέλσκι το 1980 και τελικά στην πτώση του κομμουνισμού.

H ομοιότητα που βλέπω σε αυτές τις δυο περιπτώσεις είναι η εξής: και στις δυο περιπτώσεις οι πολίτες αντέδρασαν (η κάθε κοινωνία με τον δικό τις τρόπο) εναντίον του μονοπωλίου του φαγητού. Καλά, δεν λέω ότι πρόκειται να ξεσπάσει επανάσταση στην Βρετανία, άλλωστε τηρουμένων τον αναλογιών πρόκειται μάλλον για την ποιο δημοκρατική χώρα στην Ευρώπη αυτή την στιγμή - αλλά είναι πάντα ενθαρρυντικό να βλέπω μια οργανωμένη προσπάθεια αντίδρασης από όπου και αν προέρχεται.

Sunday, April 20, 2014

Κυριακή Πάσχα 2014

Μια μέρα όπως οι άλλες. Ο σεβάσμιος γέροντας έβγαλε τον σκύλο του για κατούρημα περί τις 8.30. Η Ασιατικής καταγωγής κυρία, πέρασε τρέχοντας έξω από το σπίτι, ντυμένη με την μοβ φόρμα της κάνοντας τζόγκιν περί τις 17.00 το απόγευμα. Μια μέρα όπως οι άλλες. Τις τρεις ηλιόλουστες μέρες τις διαδέχτηκαν τρεις συννεφιασμένες με κατά τόπου καταιγίδες. Έτσι και σήμερα, βροχή και αέρας οπότε αποφασίσαμε να μείνουμε μέσα μιας και όλα τα μαγαζιά ήταν κλειστά. Γιατί κλειστά; Τυπικά είναι Κυριακή του Πάσχα - παρόλα αυτά τίποτα δεν συμβαίνει που να σε κάνει να το υποψιαστείς.
Εγώ, βυθισμένος στον καναπέ και με την Ολίβια αγκαλιά να κοιμάται, αποφάσισα να βάλω μια ταινία στο λάπτοπ να δω. Διάλεξα το "Κυριακάτικο Ξύπνημα", μέσα σε αυτή την κακοκαιρία, το να βλέπεις την Αθήνα των αρχών του '50, κατακαλόκαιρο είναι απόλαυση. Αυτή η βαριά λιακάδα της ταινίας μου έχει λείψει. Είχα απορροφηθεί τόσο από την ταινία, που όταν η βροχή άρχισε να χτυπάει το παράθυρο, μου πήρε κάτι δευτερόλεπτα για να προσανατολιστώ στο εδώ και τώρα...  Αργότερα κόπασε ο αέρας και η βροχή, είπαμε να βγούμε μια βολτούλα με το ποδήλατο (φωτό). Για Πασχαλινά εδέσματα ούτε λόγος, κρέας κοκκινιστό με ρύζι και από ένα κόκκινο αυγό ο καθένας. Το μόνο πασχαλινο έθιμο ήταν το κυνήγι των σοκολατένιων αυγών που κρύψαμε για την Δάφνη για να βρεί στο σπίτι.
Βάλαμε τις ξανθόψυρες για ύπνο και άπλωσα πάλι τα πόδια μου στον καναπέ... Όπως πάντα, η τηλεόραση να παίζει βλακείες non-stop και εγώ βαριέμαι να χαζέψω στο ίντερνετ. Άπλωσα το χέρι μου στην βιβλιοθήκη και πήρα το φωτογραφικό λεύκωμα του Χαρισιάδη με φωτογραφίες της Ελλάδας από την δεκαετία του 50.
Κάπως έτσι ήταν η Κυριακή του Πάσχα μας, εν έτη 2014....

Saturday, March 29, 2014

Τα νέα από το Βόρειο Μέτωπο...

Όχι άλλο χέσιμο...
Και όμως το πρώτο πόστ αυτού του χρόνου έρχεται τον μήνα Μάρτιο. Το έχω εγκαταλείψει εντελώς το μπλόγκ μου, δεν έχω χρόνο να καθίσω να γράψω τίποτα. Το μόνο μπλόγκ που ανανεώνεται κάπως είναι αυτό με τις φωτογραφικές μηχανές, όποτε πέσει καμία στα χέρια μου δηλαδή. Ούτε καν το Monochrome Archives δεν ανανεώνεται, δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πήγα να βγάλω φωτογραφίες (ψέματα, θυμάμαι, ήταν πέρυσι τον Οκτώβρη στο Birmingham).
Όλα αυτά τα καθημερινά και ασήμαντα πράγματα που ήταν συνήθως η πρώτη ύλη για αυτού του μπλόγκ έχουν παραδοθεί ανεπιστρεπτί στην λήθη του χρόνου. Μερικές φορές για να με αναγκάσω να γράψω τίποτα έβγαζα καμιά φωτογραφία ή τραβούσα κανένα βίντεο με την ελπίδα ότι θα κάνω κάποιο πόστ. Τελικά όλα αυτά ξεχάστηκαν καθώς όλη η ζωή μου περιστρέφετε πλέον γύρω από το τρίπτυχο «Δουλειά- Master-Οικογένεια» κατά το Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια. Από τον περασμένο Φεβρουάριο ξεκίνησα να δουλεύω στην EWISS σαν ψυχοθεραπευτής. Εξαιρετική δουλειά, περνάω την ώρα μου ακούγοντας και συλλέγοντας τις ποιο απίστευτες προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων που έρχονται στην υπηρεσία. Ιστορίες που πολλές φορές πάνε πίσω στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, στις ιστορίες της παιδικής ηλικίας των πελατών μου, ακούγοντας για τα όνειρα που βλέπουν τα βράδια… Αναρωτιέμαι τι στο διάολο σπατάλησα τα χρόνια μου σπουδάζοντας πληροφορική. Δουλεύω 2 μέρες την βδομάδα εκεί και 4 στο νοσοκομείο, 6 στο σύνολο αλλά σκέφτομαι να ελαττώσω τις μέρες μου στο νοσοκομείο και να αυξήσω τις μέρες στην EWISS. Και φυσικά να επιστρέψω στις 5 μέρες την βδομάδα και όχι σε αυτή την γελοιότητα των 48 ωρών δουλειά την βδομάδα (γαμημένε καπιταλισμέ) καθώς όπως λένε η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη.
Το Master έχει πιάσει πάτο. Ενώ έχω τελειώσει την μελέτη της βιβλιογραφίας και το γράψιμο της, το να βρω συμμετέχοντες για συνέντευξη είναι σαν να ψάχνω να βρω χρυσό στην ταράτσα. Ευελπιστώ ότι από βδομάδα θα καταφέρω να μιλήσω με δύο ψυχοθεραπευτές που ζήτησαν να διαβάσουν μερικές περισσότερες πληροφορίες για το θέμα του Μάστερ. Ουδέν νεότερο και από την οικογένεια. Μεγαλώνουμε και χοντραίνουμε όλοι – σημάδι καλής ζωής και υγιεινής διατροφής. Η Ολίβια μεγαλώνει και βγάζει δόντια κρατώντας μας ξύπνιους τα βράδια (όταν δεν κοιμάται γιατί είναι άρρωστη δηλαδή…).
Εξετάζοντας το όλο θέμα σφαιρικά, η φετινή χρονιά, αν και πολυάσχολη και κουραστική, είναι απείρως καλύτερη από την περσινή. Ανυπομονούμε σε πρώτη φάση να έρθει ο Μάης για να μαζέψουμε τα μπογαλάκια μας και να κατηφορίσουμε για την Πολωνία (το σκέφτεστε πόσο βόρια είμαστε? Πρέπει να κατηφορίσουμε για να πάμε στην Πολωνία) όπου προβλέπεται για μια βδομάδα να απλώσω τις ποδάρες μου και να απολαύσω τον καφέ μου στην λιακάδα στο κέντρο της πόλης έχοντας κάνει πάσα τα πιτσιρίκια στα πεθερικά μου για να τα χαρούν και αυτά. Μετά έρχεται και ο Ιούνιος όποτε έχουμε κανονίσει να κατηφορίσουμε ακόμη ποιο νότια, στη Ελλάδα για τα μπάνια μας. Μέχρι τότε ελπίζω να έχω ξεφορτωθεί και το βάρος του Μάστερ μου και να γνωρίζω λίγο περισσότερα για το αν η σύμβασή μου με την EWISS πρόκειται να ανανεωθεί (οπότε και να μειώσω και τις μέρες στο νοσοκομείο – βαρέθηκα να πηγαίνω κάθε Σάββατο στην δουλειά).
Αυτά λοιπόν τα νέα μας από το βόρειο μέτωπο. Ο μίζερος χειμώνας έχει αρχίσει να υποχωρεί και να δίνει την θέση του στην παιχνιδιάρα άνοιξη με τα άπειρα πουλιά που κατά κύματα χέζουν ότι βρουν μπροστά τους (βλέπε φωτό). Ελπίζω σε κάποια φάση να μπορέσω να κάνω και κανένα καινούργιο πόστ με νεότερα σχετικά με το πώς περνάμε στην χώρα λίγο νοτιότερα του Βόρειο πολικού Σέλας…
Δάφνη
Ολίβια