Saturday, June 16, 2012

Καλοκαιρινές διακοπές

Αθάνατοι Ελληνικοί Δρόμοι...
Βαθιά μέσα μου ήξερα οτι έμπλεκα σε μεγάλους μπελάδες. Ο ξαδελφός μου πάντα είχε ιδέες που συνήθως κατέληγαν σε ένα χέρι ξύλο μόλις μάθαιναν τα ανδραγαθήματα μας. Παρόλα αυτά, το σχέδιο μου φαινόταν τόσο καλοφτιαγμένο που δεν μπορούσα να δω γιατί δεν θα μας άφηναν οι γονείς μας. Θα περπατάγαμε μέσα από τους αμπελώνες και μετά από 10 λεπτά δρόμο θα φτάναμε στις γραμμές του τρένου. Από εκεί πλέον ήταν πέντε λεπτά δρόμος για το διπλανό χωρίο που εδώ θα το ονομάσω Βίγλα.
Ακολουθούσα τον ξαδελφό μου και τον φίλο του καθώς περνούσαμε μέσα από στενούς χωμάτινους δρόμους, πνιγμένους στις ελιές και τα αμπέλια. Πολλές φορές οι ελιές και οι ιτιές σχημάτιζαν αψίδες πάνω από τον δρόμο και η σκιά που έριχναν μας γλίτωνε από τον καυτερό καλοκαιρινό ήλιο. Τα 10 λεπτά έγιναν 15 και μετά 20 πριν καταλάβουμε οτι κάναμε κύκλους γύρω από τα ίδια χωράφια. Παρόλα αυτά ήταν δροσερά κάτω από τις σκιές των δένδρων και σε καμία περίπτωση δεν καταλάβαινες οτι στον ήλιο η θερμοκρασία πλησίαζε τους 40 οc.
Με τα πολλά, στο τέλος του δρόμου άρχισε πλέον να ξεχωρίζει και η σιδηροδρομική γραμμή. Κοιτάξαμε δεξιά, κοιτάξαμε αριστερά, περάσαμε τρέχοντας τις γραμμές. Ίσως η παιδική μου φαντασία να υπερβάλει, πέρασαν και σχεδόν 30 χρόνια από τότε- αλλά θυμάμαι το τρένο να έρχεται σφυρίζοντας και εγώ να περνάω στο τσακ, μια τέτοια εικόνα μου έχει μείνει. Φοβισμένος μαζί με τους υπόλοιπους συνεχίσαμε να περπατάμε μέσα από χωματόδρομους, κάτω από τον ήλιο αυτή την φορά μέχρι που φτάσαμε στην αρχή ενός δρόμου στρωμένου με πέτρα. Το τι αγκάθι, πέτρα και άμμο είχαμε μαζέψει στις σαγιονάρες μας, δεν λέγεται. Παρόλα αυτά είχαμε επιτέλους φτάσει στην Βίγλα. Σε αυτό το σημείο οι αναμνήσεις μου είναι μπερδεμένες. Θυμάμαι τον πλακόστρωτο δρόμο και τα σπίτια δεξιά-αριστερά, αλλά θυμάμαι τον ουρανό συννεφιασμένο πλέον. Επίσης η όλη εικόνα του δρόμου παραπέμπει σε αργά το απόγευμα αν και αυτό είναι μάλλον αδύνατο μιας και ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί και το όλο ταξίδι μας δεν πρέπει να διήρκεσε περισσότερο από μιάμιση ώρα. Επίσης δεν έχω επισκεφτεί την Βίγλα από τότε και δεν γίνεται αυτή η εικόνα να είναι από κάποια άλλη επίσκεψη μου εκεί.
Δεν θυμάμαι καθόλου την επιστροφή και την σιδηροδρομική γραμμή στον γυρισμό. Θυμάμαι οτι μέσα από κάτι χωράφια που καμιά φορά έστηναν αντίσκηνα, φτάσαμε στην θάλασσα και προσποιούμασταν οτι ήμασταν εκεί όλο το πρωί.
Είχαν μπόλικες περιπέτειες οι καλοκαιρινές διακοπές μας όταν ήμασταν παιδιά. Άκουσα οτι έκλεισαν τα σχολειά για φέτος - τυχεράκηδες, εδώ πάνω κλείνουν την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου και ανοίγουν την πρώτη του Σεπτεμβρίου. Και στο ενδιάμεσο οι πιτσιρικάδες την περνάνε στα McDonalds.

Monday, June 04, 2012

Εσύ μπλογκάρεις?

Που καιρός για μπλόγκινγκ? Από τις λίγες ώρες της ημέρας που μπορώ να καθίσω μπροστά στον υπολογιστή, το να κάθομαι και να σκέφτομαι τι να γράψω, είναι μάλλον πολυτέλεια. Νέα τα οποία μπαγιάτεψαν, κάποια καλά άρθρα που διάβασα τελευταία ξεχάστηκαν, οι τελευταίες εξελίξεις στην δουλειά και στο σπίτι, σιγά σιγά όλα ξεχνιούνται και μετά απλά δεν έχω όρεξη να γράψω τίποτα. Αν είναι να αναφερθώ στα highlights της περιόδου, αυτά θα ήταν η δουλειά, η Δάφνη η οποία άρχισε να επικοινωνεί σαφέστερα για το τι θέλει και τι της ζητάμε να κάνει και ο καιρός.
Και για να αρχίσουμε από το τελευταίο, είμαστε πλέον στον Ιούνιο και ο καιρός μοιάζει με τέλος Νοεμβρίου. Συννεφιά και βροχή, αέρας και θερμοκρασίες γύρω στους 9 βαθμούς. Και αυτό μετά από μια βδομάδα με θερμοκρασίες περίπου 30 βαθμόν κελσίου. Αυτό ήταν το καλοκαίρι μας για φέτος, πλέον επιστρατέψαμε τα παπλώματα και τα χειμωνιάτικα παλτά μας. Προσπαθούμε να μην βάλουμε το καλοριφέρ αλλά δεν μας βλέπω να την γλιτώνουμε. Για τον πούτσο χώρα, έξι χρόνια εδώ πάνω, ποτέ δεν έκανε 2 βδομάδες καλοκαίρι σερί, ποτέ μιλάμε...
Η Δάφνη πλέον μας εξηγεί τι θέλει. Αν θέλει νερό θα έρθει με το ποτήρι της, άν θέλει να πάει για ύπνο θα μας πάει στο δωμάτιο της και θα μας δείξει την κούνια της κτλ κτλ. Μεγάλη εξέλιξη αυτή, είχαμε βαρεθεί να προσπαθούμε να μαντεύουμε τι ακριβώς θέλει όταν τσίριζε.....
Στον εργασιακό τομέα πάμε κατά διαόλου. Μας έχουν στείλει έναν βλάκα για διευθυντή νοσοκομείου και όλοι έχουν αρχίσει και φεύγουν μαζικώς. Μέσα σε 6 μήνες έχουν φύγει, ένας ψυχοθεραπευτής, 3 βοηθοί ψυχολόγοι, 4 νοσοκόμοι, άπειροι νοσηλευτές, ο διαιτολόγος, δύο διευθυντές πτέρυγας και δύο γιατροί. Πλέον έχουμε να δούμε αυξήσεις από το 2008, τότε που η βενζίνη στοίχιζε 65 λεπτά το λίτρο και ας έχει υπερδιπλασιαστεί τώρα (1.40 το λίτρο). Και η ατέλειωτη κοροϊδία, αντί να μας δώσουν αύξηση, μας έδωσαν κάρτες υποτίθεται για να παίρνουμε φθηνότερα κάποια προϊόντα στο σούπερ μάρκετ. Και δεν ντραπήκαν ούτε μια στιγμή να σκεφτούν οτι κάποιος θα ανακάλυπτε οτι ουσιαστικά τα προϊόντα που μας δίνουν είναι αυτά για τα οποία δίνει δωρεάν κουπόνια το moneysavingexperts.com. Ρεζίληδες... Τέλος πάντων έχω αρχίσει και εγώ να ψάχνω για καμιά άλλη δουλειά γιατί δεν αντέχω να βλέπω άλλο τις φάτσες τους στο γραφείο. Και επειδή έχω πραγματικό ταλέντο στο να μπλέκω σε μπελάδες, ορίστε και ο πιο πρόσφατος μου. Από πέρυσι παρακολουθώ κάτι μαθήματα σχετικά με την εφαρμογή CBT θεραπείας και μέρος της δουλειάς μου είναι να βρω έναν τρόπο να το εφαρμόσω με τους ασθενείς μου. Τελικά το πρόγραμμα που προέκυψε ήταν η χρήση φωτογραφίας και κάποιων άλλων τεχνικών το οποίο είχε καλή απήχηση στους ασθενείς. Τα αφεντικά εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ που θέλουν να με στείλουν σε ένα εθνικό συνέδριο για το "Self Harm" για να παρουσιάσω την δουλειά μου. Από εκεί που δεν έχω κάνει καμιά παρουσίαση (εκτός της πτυχιακής μου (χαχαχα)) θα πρέπει να το παρουσιάσω σε 200 συνέδρους από όλη την Αγγλία/Σκοτία/Ουαλία, ψυχιάτρους και θεραπευτές στην πλειονότητα τους. Το συνέδριο είναι μέσα Ιουλίου στο Birmingham. Όρεξη για να γράψω την παρουσίαση... μηδέν....