Monday, December 31, 2012

Παραμονή Πρωτοχρονιάς 2012

Όταν ήμουν πιτσιρικάς, η παραμονή πρωτοχρονιάς ήταν σημαντική για 3 λόγους. Πρώτον περίμενα πως και πως να δω όλες τις γκάφες τις αθλητικής σεζόν. Τώρα τα βλέπουμε όλη την ώρα στο youtube μέχρι που τα έχουμε βαρεθεί, αλλά τότε, ο μόνος τρόπος για να δεις κάποιον να αστοχεί να βάλει goal από την γραμμή του τέρματος ήταν στην ανασκόπηση τις χρονιάς. Πολλές φορές θυμάμαι να κυλιέμαι στο πάτωμα από τα γέλια με τις κακοτυχίες τον ποδοσφαιριστών και των καλαθοσφαιριστών και μετά φυσικά θα συζητούσαμε για αυτά όλο το βράδυ καθώς θα παίζαμε χαρτιά. Και τα χαρτιά (και καμιά φορά ο πάρτα-όλας) ήταν ο δεύτερος λόγος για τον οποίο περίμενα την πρωτοχρονιά πως και πως. Συνήθως μαζευόμασταν στο σπίτι μου, στο τραπέζι τις κουζίνας και παίζαμε χαρτιά για 2-3 ώρες. Όλα τα δίφραγκα, τάλιρα, δεκάρικα που είχαμε βγάλει από τα κάλαντα θα τα ποντάραμε όλα στο 31 και ο κερδισμένος κέρδιζε στην καλύτερη περίπτωση κανένα κατοστάρικο και ο χαμένος κέρδιζε στην αγάπη όπως συνηθίζαμε να λέμε. Ο τρίτος λόγος ήταν τα δώρα. Δώδεκα παρά πέντε, θα μαζευόμασταν όλοι στο δωμάτιο περιμένοντας τον Ai-Βασίλη να αφήσει τα δώρα κάτω από το δέντρο και με τον καινούργιο χρόνο θα τα παίρναμε. Από τα δώρα που θυμάμαι περισσότερο, ήταν ένα set από αυτοκινητάκια, οδικά σήματα και φανάρια. Αυτό επέζησε για πολλά χρόνια, κάπου στις αρχές του 2000, ένα καλοκαίρι σκάβοντας στον κήπο, θυμάμαι βρήκα ένα από αυτά τα φανάρια του set. Ένα άλλο παιχνίδι που θυμάμαι ήταν ένας αυτοκινητόδρομος όπου ένα αυτοκίνητο πεταγόταν από ένα ελατήριο και έκανε τον λεγόμενο γύρο του θανάτου προτού κάνει ένα πέταγμα στο τέλος. Θυμάμαι επίσης την πρώτη φωτογραφική μηχανή μου που την αγόρασα εγώ πλέον και όχι ο Ai-Βασίλης. Ήταν μια Πρακτικά BMS electronic, Χριστούγεννα 1992 και η οποία επέζησε για 6 χρόνια πριν πάρω την Canon,
Είκοσι χρόνια αργότερα, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Τα δώρα πλέον δεν τα παίρνουμε την πρωτοχρονιά, αλλά τα Χριστούγεννα. Αυτά τα Χριστούγεννα δεν πήραμε καν δώρα (εκτός από την Δάφνη) και τα περάσαμε με την Iwona ξάπλα στο κρεβάτι με πυρετό. Στο facebook, ένας γνωστός μου έκανε post ένα video με αστείες στιγμές από τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων το οποίο με έκανε και γέλασα πολύ. Εγώ παράγγειλα το δώρο μου πριν μια βδομάδα (δυο λίτρα Ilford Rapid Fix για τα film μου) αλλά δυστυχώς δεν ήρθε ακόμα. Έτσι λοιπόν, τα φετινά Χριστούγεννα ήταν λίγο άνοστα φέτος. Παρόλα αυτά, όπως κάθε εποχή που είναι στο μεταίχμιο μιας προηγούμενης και μιας επόμενης, με κράτησαν απασχολημένο ένα σορό δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα το πανεπιστήμιο, οι εργασίες, η πρακτική. Ελπίζουμε σε 1-2 χρονια να έχω αλλάξει επαγγελματικό προσανατολισμό, να δουλεύω σε ποιο ευχάριστες συνθήκες και σιγά σιγά να κτίσω μια εμπειρία και να ανοίξω δικό μου γραφείο. Θα μπορώ έτσι να διαχειρίζομαι και τον χρόνο μου κάπως καλύτερα και να οργανώνω τις χριστουγεννιάτικες διακοπές κάπως καλύτερα.
Χρόνια πολλά σε όλους, ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος!

ΥΓ: Αυτό το πόστ το έγραψα προχτές το βράδυ λίγο πριν πάω για ύπνο. Δεν το διάβασα καθόλου μέχρι τώρα που σκέφτηκα να διορθώσω τα τυχών ορθογραφικά λάθη του. Τώρα που το διαβάζω, μου δίνει την εντύπωση οτι έχει γραφτεί από έναν δωδεκάχρονο: ένα σωρό ορθογραφικά λάθη, επαναλαμβανόμενες προτάσεις, βασικό συντακτικό.... Το αφήνω ως έχει όμως, είς ανάμνηση του δωδεκάχρονου που πιθανώς να το έγραφε...

Tuesday, December 25, 2012

Χριστουγεννιάτικο Fail

Άρθρο για την πειρατεία στην Νιγηρία και φωτό με το σήμα ελληνικού κόμματος
Χρόνια πολλά με άλλο ένα fail από το μέτρ στο είδος Nooz.gr.

Monday, December 24, 2012

Φετινές Χριστουγεννιάτικες ιστορίες.

  •   Περάσαμε τέσσερις μέρες στο νοσοκομείο. Η Δάφνη κώλυσε κάποια ίωση και ανέβασε 41.6 πυρετό. Δεν το συνιστώ σε κανένα γονιό. Πέρα από την ατέλειωτη γκρίνια λόγω της ίωσης, όλοι αυτοί οι γιατροί, παραγιατροί, νοσοκόμοι, νοσηλευτές που πέρασαν πάνω από την Δάφνη, την κατατρόμαξαν. Τα βράδια κοιμόταν με τα παπούτσια γιατί έτσι ένοιωθε σίγουρη οτι άμα ξυπνήσει θα πάει να παίξει στο δωμάτιο που δεν υπήρχαν γιατροί. Τέλος πάντων τώρα είμαστε σπίτι μας και συνεχίζουμε ακάθεκτοι για τα Χριστούγεννα.
  • Όλη αυτή η αδιαθεσία της Δάφνης μας βρήκε απροετοίμαστους και φυσικά όλες οι αγορές Χριστουγεννιάτικων δώρων πήγαν περίπατο. Εκτός από το δώρο της Δάφνης η οποία το έχει παραγγείλει από τον Αϊ-Βασίλη και το έχει έτοιμο στην αποθήκη. 
  • Την ιστορία με τους Έλληνες μετανάστες που πήγαν στην Γερμανία την δεκαετία του '50, την ξέρετε; Ναι αυτή που δεν ήξεραν να διαβάζουν Γερμανικά και αγόραζαν σκυλοτροφές και έτρωγαν. Εε, κάτι παρόμοιο συνέβη και σε εμάς. Φέτος αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε το κλασσικό Χριστουγεννιάτικο έδεσμα εδώ πάνω, την Christmas Pudding και αφού την φάγαμε, τότε διαβάσαμε τις οδηγίες χρήσης. Έπρεπε να την μαγειρέψουμε πρώτα. Ευτυχώς που το σπίτι έχει δύο τουαλέτες και δεν χρειάστηκε να τσακωθούμε....
  • Όσοι διαβάζουν τα προηγούμενα πόστς μου, θα έχουν καταλάβει οτι έχω χάσει πάσα ενδιαφέρον για την δουλειά μου. Περισσότερο με ενδιαφέρει η πρακτική μου η οποία ξεκίνησε πριν δύο εβδομάδες. Με τον καινούργιο χρόνο θα αρχίσω να έχω και τους πρώτους πελάτες. Το πανεπιστήμιο προχωρά με γοργούς ρυθμούς, δεν μπορώ να πιστέψω οτι έχω ήδη φτάσει σχεδόν στην μέση του έτους και έχω παραδώσει ήδη δύο από τις τέσσερις εργασίες. 
  • Φέτος ακούσαμε κάλαντα στις γειτονιές. Μερικές ομάδες από μεσήλικες βαριεστημένες νοικοκυρές, αποφάσισαν να κάνουν κάτι δημιουργικό με τον ελεύθερο χρόνο τους. Έφτιαξαν χορωδίες και πηγαίναν από γειτονιά σε γειτονιά και τραγουδούσαν κάλαντα. Από την δικιά μας πέρασαν χτες, σταμάτισαν στον δρόμο πίσω από το σπίτι μας και τους ακούγαμε στο βάθος. Καλή ιδέα, ελπίζω να την επαναλάβουν και του χρόνου.
Αυτά τα νέα μας λοιπόν. Τώρα δεν ξέρω κατά πόσο θα καταφέρω να γράψω και πόστ για την προτωχρονιά, ελπίζω να βρώ λίγο χρόνο.
Καλά Χριστούγεννα!

Sunday, November 25, 2012

Prakticum

Βλέπω την συχνότητα με την οποία γράφω στο μπλόγκ. Τελευταίο πόστ αρχές Οκτωβρίου.Μπράβο.... Μέσα σε ένα μήνα έχουν αλλάξει ένα σωρό πράγματα.
Καταρχήν ο καιρός. Ναι και όμως, άλλαξε. Πλέον έχει βάλει κρύο και θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν τα πρωινά. Άλλαξε και η Δάφνη, μεγάλη κοπέλα πλέον όπως βλέπετε και από τις φωτογραφίες. Η Δάφνη, τον ελεύθερο χρόνο της παίζει με τις φωτογραφικές μηχανές του μπαμπά της. Επίσης ξεμπέρδεψα με τις 10 ώρες θεραπείας από τον σχολή μου, επί ένα μήνα, δύο φορές την εβδομάδα (Τρίτη, Πέμπτη). Ξεμπέρδεψα και με την πρώτη εργασία, άλλες τέσσερις έμειναν μέχρι το τέλος του έτους. Αλλά αυτό το οποίο θεώρησα οτι ξαλάφρωσα από μεγάλο βάρος ήταν το γεγονός οτι βρήκα μέρος για την πρακτική μου. Και μάλιστα στην πόλη μου. Είναι ένα ινστιτούτο το οποίο λαμβάνει ασθενείς από την NHS (το Αγγλικό ΙΚΑ). Ανυπομονώ να αρχίσω την πρακτική και να πηγαίνω μια μέρα λιγότερο στην δουλειά. Η δουλειά είναι ένα απέραντο τρελοκομείο, δηλαδή αυτό ήταν και πρωτύτερα, απλά τώρα τρελάθηκε και το προσωπικό. Και ο διευθυντής του νοσοκομείου είναι για δέσιμο. Τέλος πάντων, μια μέρα λιγότερη έκθεση στην τρέλα την βδομάδα, κάτι είναι και αυτό.Όλα τα φωτογραφικά μου σχέδια έχουν μπει στον πάγο. Η μόνη ενασχόληση μου με την φωτογραφία, περνάει μέσα από το eBay. Ναι, προσπαθώ να πουλήσω κάτι μηχανές που αγόρασα στο παζάρι. Αυτό, κανένα άλλο φωτογραφικό νέο.
Η σχέση μου με την Ελλάδα είναι μονάχα ότι ακούω από το internet. Ειδικά τώρα με την άνοδο του φασισμού, διαβάζω όλο και λιγότερα. Είδα τις προάλλες ένα ντοκιμαντέρ για την κατάληψη της Ολλανδίας κατά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο. Ενώ οι Ολλανδοί ζούσαν αιώνες σε αρμονία με τους Εβραίους στο Άμστερνταμ, μετά την κατάληψη από τους Ναζί και την νομιμοποίηση της κακομεταχείρισης του Εβραϊκού πληθυσμού, ξαφνικά οι Ολλανδοί μαχαίρωναν και λιντζάριζαν Εβραίους στον δρόμο, καταστρέφανε Εβραϊκές περιουσίες και συναγωγές κτλ. Ότι συμβαίνει και στην Ελλάδα δηλαδή, όπου οι μισοί Έλληνες ξαφνικά αισθάνονται οτι είναι ΟΚ να βασανίσεις έναν λαθρομετανάστη. Αυτά λέει πολλά για τον ψυχισμό ενός λαού που τον κακομεταχειρίζονται και που ταυτόχρονα πιστεύει οτι δικαιούται και αυτός να κακομεταχειρίζεται άλλους. Τέλος πάντων, με τέτοιου είδους αρρώστιες θα έχω να κάνω στην πρακτική μου, τώρα ας αράξω μιας και η Δάφνη κοιμάται και να πιω το καφεδάκι μου....

Sunday, October 07, 2012

Επιστροφή στα θρανία

Αυτό και αν είναι ένα αργοπορημένο ποστ. Το έγραψα το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου από το δωμάτιο της φοιτητικής εστίας που έμενα. Από τότε δεν είχα χρόνο να το περάσω στον υπολογιστή και να το αναρτήσω. Δουλειά, πανεπιστήμιο, σπίτι, εργασίες, έφτασα να αναπολώ τα χρόνια του ΤΕΙ σαν παιδική χαρά. Και όχι μόνο εργασίες αλλά και προετοιμασία παρουσιάσεων, προετοιμασία βίντεο, προσωπική θεραπεία και από του χρόνου πρακτική και διπλωματική για το Master. Οπότε όπως καταλαβαίνετε, τα ποστ περιορισμένα για τα επόμενα δύο χρόνια. Αυτοί που διαβάζουν το μπλογκ με τις φωτογραφικές μηχανές, ενδέχεται να είναι πιο τυχεροί.
Έτσι λοιπόν, το προηγούμενο Σάββατο, μετά από το δείπνο στην φοιτητική εστία και ένα γύρο μπίνγκο με μπόλικη Guinness, προσφορά του Ιρλανδού της παρέας, έγραψα το επόμενο ποστ.

" Το ότι θα έγραφα ένα ποστ από τα δωμάτια μιας φοιτητικής εστίας, ούτε που το φανταζόμουν. Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου και ξεκινήσαμε τον 3ο χρόνο των σπουδών μετά από ένα διάλειμμα 2 χρόνων. Και επιτέλους, τρία εκπαιδευτικά ιδρύματα αργότερα, μπορώ να πω ότι αυτό είναι ένα πανεπιστήμιο της προκοπής. Το campus είναι απίστευτο, εκτός από τα επιβλητικά κτίρια και τους κήπους, περιλαμβάνει επίσης, δάσος, λίμνες, γήπεδα γκολφ, ατέλειωτη εξοχή, φάρμες με ζώα και ότι μπορείς να φανταστείς. Ειδική μνεία στην μοκέτα του αμφιθεάτρου στην οποία το πόδι σου χρειάζεται τρία δευτερόλεπτα σε κάθε βήμα σου μέχρι να φτάσει στον πάτο της μοκέτας.
Παρόλα αυτά, έχω την αίσθηση ότι όλα αυτά ήρθαν λίγο ετεροχρονισμένα. Δεκαέξι χρόνια αργότερα με οικογένεια, δουλειά και υποχρεώσεις, όλα αυτά μοιάζουν λίγο παράκαιρα. Όχι ότι μειώνουν την σημασία που έχει για μένα να είμαι εδώ και να σπουδάζω πάλι, αλλά χωρίς να θέλω να πώ ότι θα ήθελα να ήμουν εδώ στα 19 μου και όχι στα σαράβαλα κτίρια του Αιγάλεω, το γενικό συναίσθημα είναι κάπως έτσι.
Η ζωγραφιά της φωτογραφία είναι από ένα εργαστήριο με τίτλο "Σε επαφή με το παιδί μέσα μας". Το όλο εργαστήριο ήταν μια ατέλειωτη μπούρδα, παρόλα αυτά η ζωγραφιά αυτή πρέπει να είναι η καλύτερη ζωγραφιά που έχω κάνει ποτέ μου, ιδίως αν σκεφτείς ότι έπρεπε να την κάνουμε με το αριστερό χέρι.
Αύριο το πρωί, πρωινό στις 8 και στο αμφιθέατρο για παράδοση στις 9
."

Monday, August 27, 2012

Νέα Τάξη Πραγμάτων

Μέχρι και ο Τσάκι Τσάν απηύδησε
Αν υπάρχει μια έκφραση που με εκνευρίζει περισσότερο και από το "αναλογική μηχανή", είναι η "Νέα Τάξη Πραγμάτων" και τα νεοταξικά τσιράκια. Δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξεις μια εφημερίδα / site / τηλεόραση και να μην ακούσεις κάτι για την "Νέα Τάξη Πραγμάτων". Και από το ότι διαβάζω στο Internet, η "Νέα Τάξη Πραγμάτων"είναι για την Ελλάδα του 2012 ότι ήταν ο κομμουνισμός για την Ευρώπη του μεσοπολέμου. Και όχι ακριβώς, μιας και ο κομμουνισμός ήταν κάτι ποιο χειροπιαστό, κάτι το οποίο συνέβαινε σε ένα μέρος του κόσμου και όχι ένα είδος υπόγειας συνωμοσίας. Μια συνωμοσία παγκοσμίων διαστάσεων που χρηματοδοτείται από τον Σόρρος και κηρύττεται από τον Παπαχελά μέσα από το MEGA. Μια συνωμοσία που χρησιμοποιεί διεφθαρμένες κυβερνήσεις και λαθρομετανάστες προκειμένου να επιβάλουν το σχέδιο τους που δεν είναι άλλο από.... την καταστροφή της Ελλάδας. Αυτός που πολεμάει την "Νέα Τάξη Πραγμάτων" ονομάζεται Έλληνας ή πατριώτης, σιωπηλά υπονοώντας οτι δεν είσαι Έλληνας αν δεν κατεβαίνεις στους δρόμους να μαχαιρώνεις μετανάστες ή δεν οργανώνεσαι με την Χρυσή Αυγή. Τα του Σείριου και τα περί ανωτέρου DNA τα έχω γράψει και αλλού (κυριολεκτικά και μεταφορικά).
Η "Νέα Τάξη Πραγμάτων", εξ ορισμού προϋποθέτει μια παλιά τάξη πραγμάτων. Οι πατριώτες που πολεμούν την "Νέα Τάξη Πραγμάτων" αναπολούν την Παλαιά Τάξη Πραγμάτων, την τάξη πραγμάτων του Παπανδρέου και Τσοβόλα, του Παπαδόπουλου και της Χούντας, των Γερμανοτσολιάδων και του Μεταξά, του ένδοξου '21, και ακόμη ποιο πίσω του Βασίλειου του Βουλγαροκτόνου και του Μεγαλέξανδρου.

Τώρα αν όλα αυτά σας φαίνονται βλακείες, έχετε δίκαιο. Είναι. Αυτοί που παίρνουν τα σπίτια του κόσμου σήμερα είναι οι καπιταλιστές και όχι οι κομμουνιστές, οι κυβερνήσεις ήταν διεφθαρμένες διότι κυβερνούσαν διεφθαρμένους πολίτες και οι λαθρομετανάστες πληρώνουν το τίμημα της ύπαρξης  δουλεμπόρων και την ανυπαρξίας μεταναστευτικής πολιτικής στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το 2006, οι Σταυρακάκης και Χρυσολόρας, δημοσίευσαν μια ενδιαφέρουσα μελέτη στο πανεπιστήμιο του Essex με τίτλο "I can't get no Satisfaction". Σε αυτή κάνουν μια ανάλυση του φασισμού. Σύμφωνα με αυτούς υπάρχει πράγματι μια παλιά τάξη πραγμάτων ( την ονομάζουν original state) κατά την οποία το έθνος μεγαλουργούσε και ήταν ευτυχισμένο. Αυτή η μυθική πλέον τάξη διακόπτετε απότομα από την εισβολή ενός άλλου (έθνους/ομάδας/συνωμοσίας) και οι οποίοι επικαρπώνονται την ευτυχία μας και απολαμβάνουν πράγματα τα οποία μέχρι πρότινος ήταν δικά μας. Όσο και αν ακούγεται εξωφρενικό, ο ταλαίπωρος λαθρομετανάστης που πουλάει μπρελόκ στα φανάρια, απολαμβάνει κάτι το οποίο δικαιωματικά ανήκει σε Έλληνα. Εξ ού και το μίσος του φασίστα, πρέπει να πάρουν πίσω ότι τους ανήκει.Χωρίς να μπαίνουμε στις λεπτομέρειες του άρθρου, το οποίο υπάρχει στο internet και το συνιστώ ανεπιφύλακτα, αξίζει να αναφέρουμε μια αλήθεια στην όλη αυτή μυθολογία. Μια αλήθεια κατά την οποία πράγματι ζήσαμε μια εποχή ευτυχίας ως μωρά στην αγκαλιά της μάνας μας, η οποία ευτυχής περίοδος τερματίστηκε άδοξα με την είσοδο του πατέρα ο οποίος μας χώρισε κατά έναν τρόπο από τις μητέρες μας με μια υπόσχεση για μια καλύτερη ζωή. Μια υπόσχεση η οποία στα νευρωτικά μας μάτια ποτέ δεν ικανοποιήθηκε - ποτέ δεν στάθηκε στο ύψος της "Παλαιάς Τάξης Πραγμάτων".
Είναι λοιπόν αυτό που είχε πει ο Χατζιδάκης. "Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι". Ο καθένας μας είναι ένα εν δυνάμει φασίστας.Εξαρτάται πως προβάλει την προσωπική του ιστορία στους άλλους. 

Thursday, August 16, 2012

To δώρο μου

Η λύση στο κουίζ που σας έθεσα <εδώ>. Το κουτί περιέχει 50 γυάλινα slides που χρονολογούνται στο τέλος του 1800 μέχρι πρώτη δεκαετία του 1900. Αποτελούνται από φωτογραφίες κυρίως τοπίων και εκκλησιών - συνηθησμένο θέμα εκείνη την εποχή - αλλά υπάρχουν και μερικές φωτός από πόλεις και σκηνές καθημερινής ζωής.
Υπάρχει ένα πρόβλημα όμως. Δεν μπορώ να τα σκανάρω. Το γυάλινο αρνητικό, έχει γίνει "σάντουιτς" μεταξύ δύο κομματιών γυαλιού για περισσότερη προστασία. Αυτό σημαίνει οτι το αρνητικό είναι αρκετά πάνω από το επίπεδο που εστιάζει το σκάνερ με αποτέλεσμα κάθε σκαναρισμένο αρνητικό να βγένει θολό. Μέχρι να βρώ έναν τρόπο να τα σκανάρω ανεβάζω μερικές φωτογραφίες τραβηγμένες με την ψηφιακή. Θα πρέπει σε κάποια φάση να τα ταξινομίσω καθώς φαίνεται να είναι περισσότερα του ενός θέματος, διαφορετικού μεγέθους αρνητικά και φυσικά να τα καθαρίσω από την σκόνη αιώνων που τα καλύπτει.
Μέχρι τότε ορίστε μερικές φωτογραφίες.






Thursday, August 02, 2012

Μούχλα

Αυτή είναι σημερινή φωτογραφία. Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη χώρα στοκ κόσμο που να έχει τόση υγρασία εκτός από την Ατλαντίδα. Το σπίτι έχει καλυφθεί με μούχλα, πλένουμε παράθυρα, ταβάνια, τοίχους, πλακάκια και σε ένα μήνα είναι πάλι εκεί. Η αυλή μας έχει βγάλει βρύα πλέον. Σας αφήνω να απολαύσετε μερικές από τις φωτός !

Το δωμάτιο και το ταβάνι του μπάνιου
Κουρτίνες του μπάνιου και ταβάνι δωματίου
Τα κασώματα στην κρεβατοκάμαρα

Thursday, July 12, 2012

Η πολυτέλεια του να έχεις... κήπο

Φράουλες παραγωγής μας
Αν ξανακούσω κανέναν Άγγλο να ειρωνεύεται Αυστραλό για το ότι έχουν χειμώνα τον Ιούλιο, θα κάνω φόνο! Έχουμε 2 μήνες τώρα που βρέχει σχεδόν κάθε μέρα* με ελάχιστες εξαιρέσεις βέβαια. Δύο από αυτές τις μέρες ήμουν αρκετά τυχερός και συνέπεσαν με δυο εκδρομές μου, μία στο Μάντσεστερ και μία στο Μπέρμινγκχαμ για φωτογραφίες.
Από την εκδρομή στο Birmingham
Η Δάφνη βέβαια έχει λυσσάξει τόσο καιρό μέσα στο σπίτι. Πέρα από τις βροχές, τις καταιγίδες και τις εκδρομές, ο μήνας αυτός ήταν και πολυάσχολος στην δουλειά. Προετοιμασίες για το συνέδριο που πέρασε, στο οποίο ήμουν ομιλητής με θέμα "Φωτογραφία και CBT θεραπεία" και το οποίο το παρακολούθησαν περί τα εκατό άτομα.
Μιαμ μιαμ μιαμ...
Σε όλα αυτά λοιπόν, ηρθε να προστεθεί και μια γρίπη που ταλαιπωρεί εμένα και την Δάφνη. Δεύτερη μέρα σήμερα που την αράξαμε σπίτι και ώς εκ θαύματος... δεν έβρεξε!! Και όχι μόνο αυτό, αλλά είχε και λιακάδα!! Έτσι λοιπόν, αφού χαπακωθήκαμε βγήκαμε να παίξουμε στον κήπο μας, ο οποίος δυστυχώς δεν χρησιμοποιείται καθόλου.

Η μαγική πέτρα των Τέρβιλ
Χρυσάνθεμα και βυζομανίταρα
Έτσι λοιπόν, πλακωθήκαμε στις φράουλες που έχει το μποστάνι μας, κάναμε κούνια, την αράξαμε στα παγκάκια μας και περάσαμε 2.5 ώρες στην λιακάδα. Η Δάφνη ανακάλυψε μαργαρίτες, μανιτάρια, πέτρες, χαλίκια και πάσης φύσεως ζουζούνια. Εγώ την άραξα και ήπια τον καφέ μου.
Από αύριο, είπαν πάλι βροχές, ελπίζω να δούμε καμιά λιακάδα τον Αύγουστο!


*Υστερόγραφο: Το αστείο που Ισπανοί, Έλληνες, Ιταλοί και Πολωνοί κυκλοφορούν στο facebook: Στην Βίβλο έβρεξε 40 μέρες και το είπαν κατακλυσμό. Στην Αγγλία λέγετε καλοκαίρι.

Sunday, July 08, 2012

Κουίζ















Τι να περιέχει αυτό το - άνω των εκατό ετών - κουτί μέσα?
Η απάντηση στις 15 Αυγούστου!

Saturday, June 16, 2012

Καλοκαιρινές διακοπές

Αθάνατοι Ελληνικοί Δρόμοι...
Βαθιά μέσα μου ήξερα οτι έμπλεκα σε μεγάλους μπελάδες. Ο ξαδελφός μου πάντα είχε ιδέες που συνήθως κατέληγαν σε ένα χέρι ξύλο μόλις μάθαιναν τα ανδραγαθήματα μας. Παρόλα αυτά, το σχέδιο μου φαινόταν τόσο καλοφτιαγμένο που δεν μπορούσα να δω γιατί δεν θα μας άφηναν οι γονείς μας. Θα περπατάγαμε μέσα από τους αμπελώνες και μετά από 10 λεπτά δρόμο θα φτάναμε στις γραμμές του τρένου. Από εκεί πλέον ήταν πέντε λεπτά δρόμος για το διπλανό χωρίο που εδώ θα το ονομάσω Βίγλα.
Ακολουθούσα τον ξαδελφό μου και τον φίλο του καθώς περνούσαμε μέσα από στενούς χωμάτινους δρόμους, πνιγμένους στις ελιές και τα αμπέλια. Πολλές φορές οι ελιές και οι ιτιές σχημάτιζαν αψίδες πάνω από τον δρόμο και η σκιά που έριχναν μας γλίτωνε από τον καυτερό καλοκαιρινό ήλιο. Τα 10 λεπτά έγιναν 15 και μετά 20 πριν καταλάβουμε οτι κάναμε κύκλους γύρω από τα ίδια χωράφια. Παρόλα αυτά ήταν δροσερά κάτω από τις σκιές των δένδρων και σε καμία περίπτωση δεν καταλάβαινες οτι στον ήλιο η θερμοκρασία πλησίαζε τους 40 οc.
Με τα πολλά, στο τέλος του δρόμου άρχισε πλέον να ξεχωρίζει και η σιδηροδρομική γραμμή. Κοιτάξαμε δεξιά, κοιτάξαμε αριστερά, περάσαμε τρέχοντας τις γραμμές. Ίσως η παιδική μου φαντασία να υπερβάλει, πέρασαν και σχεδόν 30 χρόνια από τότε- αλλά θυμάμαι το τρένο να έρχεται σφυρίζοντας και εγώ να περνάω στο τσακ, μια τέτοια εικόνα μου έχει μείνει. Φοβισμένος μαζί με τους υπόλοιπους συνεχίσαμε να περπατάμε μέσα από χωματόδρομους, κάτω από τον ήλιο αυτή την φορά μέχρι που φτάσαμε στην αρχή ενός δρόμου στρωμένου με πέτρα. Το τι αγκάθι, πέτρα και άμμο είχαμε μαζέψει στις σαγιονάρες μας, δεν λέγεται. Παρόλα αυτά είχαμε επιτέλους φτάσει στην Βίγλα. Σε αυτό το σημείο οι αναμνήσεις μου είναι μπερδεμένες. Θυμάμαι τον πλακόστρωτο δρόμο και τα σπίτια δεξιά-αριστερά, αλλά θυμάμαι τον ουρανό συννεφιασμένο πλέον. Επίσης η όλη εικόνα του δρόμου παραπέμπει σε αργά το απόγευμα αν και αυτό είναι μάλλον αδύνατο μιας και ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί και το όλο ταξίδι μας δεν πρέπει να διήρκεσε περισσότερο από μιάμιση ώρα. Επίσης δεν έχω επισκεφτεί την Βίγλα από τότε και δεν γίνεται αυτή η εικόνα να είναι από κάποια άλλη επίσκεψη μου εκεί.
Δεν θυμάμαι καθόλου την επιστροφή και την σιδηροδρομική γραμμή στον γυρισμό. Θυμάμαι οτι μέσα από κάτι χωράφια που καμιά φορά έστηναν αντίσκηνα, φτάσαμε στην θάλασσα και προσποιούμασταν οτι ήμασταν εκεί όλο το πρωί.
Είχαν μπόλικες περιπέτειες οι καλοκαιρινές διακοπές μας όταν ήμασταν παιδιά. Άκουσα οτι έκλεισαν τα σχολειά για φέτος - τυχεράκηδες, εδώ πάνω κλείνουν την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου και ανοίγουν την πρώτη του Σεπτεμβρίου. Και στο ενδιάμεσο οι πιτσιρικάδες την περνάνε στα McDonalds.

Monday, June 04, 2012

Εσύ μπλογκάρεις?

Που καιρός για μπλόγκινγκ? Από τις λίγες ώρες της ημέρας που μπορώ να καθίσω μπροστά στον υπολογιστή, το να κάθομαι και να σκέφτομαι τι να γράψω, είναι μάλλον πολυτέλεια. Νέα τα οποία μπαγιάτεψαν, κάποια καλά άρθρα που διάβασα τελευταία ξεχάστηκαν, οι τελευταίες εξελίξεις στην δουλειά και στο σπίτι, σιγά σιγά όλα ξεχνιούνται και μετά απλά δεν έχω όρεξη να γράψω τίποτα. Αν είναι να αναφερθώ στα highlights της περιόδου, αυτά θα ήταν η δουλειά, η Δάφνη η οποία άρχισε να επικοινωνεί σαφέστερα για το τι θέλει και τι της ζητάμε να κάνει και ο καιρός.
Και για να αρχίσουμε από το τελευταίο, είμαστε πλέον στον Ιούνιο και ο καιρός μοιάζει με τέλος Νοεμβρίου. Συννεφιά και βροχή, αέρας και θερμοκρασίες γύρω στους 9 βαθμούς. Και αυτό μετά από μια βδομάδα με θερμοκρασίες περίπου 30 βαθμόν κελσίου. Αυτό ήταν το καλοκαίρι μας για φέτος, πλέον επιστρατέψαμε τα παπλώματα και τα χειμωνιάτικα παλτά μας. Προσπαθούμε να μην βάλουμε το καλοριφέρ αλλά δεν μας βλέπω να την γλιτώνουμε. Για τον πούτσο χώρα, έξι χρόνια εδώ πάνω, ποτέ δεν έκανε 2 βδομάδες καλοκαίρι σερί, ποτέ μιλάμε...
Η Δάφνη πλέον μας εξηγεί τι θέλει. Αν θέλει νερό θα έρθει με το ποτήρι της, άν θέλει να πάει για ύπνο θα μας πάει στο δωμάτιο της και θα μας δείξει την κούνια της κτλ κτλ. Μεγάλη εξέλιξη αυτή, είχαμε βαρεθεί να προσπαθούμε να μαντεύουμε τι ακριβώς θέλει όταν τσίριζε.....
Στον εργασιακό τομέα πάμε κατά διαόλου. Μας έχουν στείλει έναν βλάκα για διευθυντή νοσοκομείου και όλοι έχουν αρχίσει και φεύγουν μαζικώς. Μέσα σε 6 μήνες έχουν φύγει, ένας ψυχοθεραπευτής, 3 βοηθοί ψυχολόγοι, 4 νοσοκόμοι, άπειροι νοσηλευτές, ο διαιτολόγος, δύο διευθυντές πτέρυγας και δύο γιατροί. Πλέον έχουμε να δούμε αυξήσεις από το 2008, τότε που η βενζίνη στοίχιζε 65 λεπτά το λίτρο και ας έχει υπερδιπλασιαστεί τώρα (1.40 το λίτρο). Και η ατέλειωτη κοροϊδία, αντί να μας δώσουν αύξηση, μας έδωσαν κάρτες υποτίθεται για να παίρνουμε φθηνότερα κάποια προϊόντα στο σούπερ μάρκετ. Και δεν ντραπήκαν ούτε μια στιγμή να σκεφτούν οτι κάποιος θα ανακάλυπτε οτι ουσιαστικά τα προϊόντα που μας δίνουν είναι αυτά για τα οποία δίνει δωρεάν κουπόνια το moneysavingexperts.com. Ρεζίληδες... Τέλος πάντων έχω αρχίσει και εγώ να ψάχνω για καμιά άλλη δουλειά γιατί δεν αντέχω να βλέπω άλλο τις φάτσες τους στο γραφείο. Και επειδή έχω πραγματικό ταλέντο στο να μπλέκω σε μπελάδες, ορίστε και ο πιο πρόσφατος μου. Από πέρυσι παρακολουθώ κάτι μαθήματα σχετικά με την εφαρμογή CBT θεραπείας και μέρος της δουλειάς μου είναι να βρω έναν τρόπο να το εφαρμόσω με τους ασθενείς μου. Τελικά το πρόγραμμα που προέκυψε ήταν η χρήση φωτογραφίας και κάποιων άλλων τεχνικών το οποίο είχε καλή απήχηση στους ασθενείς. Τα αφεντικά εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ που θέλουν να με στείλουν σε ένα εθνικό συνέδριο για το "Self Harm" για να παρουσιάσω την δουλειά μου. Από εκεί που δεν έχω κάνει καμιά παρουσίαση (εκτός της πτυχιακής μου (χαχαχα)) θα πρέπει να το παρουσιάσω σε 200 συνέδρους από όλη την Αγγλία/Σκοτία/Ουαλία, ψυχιάτρους και θεραπευτές στην πλειονότητα τους. Το συνέδριο είναι μέσα Ιουλίου στο Birmingham. Όρεξη για να γράψω την παρουσίαση... μηδέν....

Sunday, May 20, 2012

Διακοπές 2012 - Πολωνία

Πάνε και οι φετινές μας καλοκαιρινές διακοπές. Ήρθαν λίγο νωρίτερα από όσο νομίζαμε αλλά το καλοκαίρι είναι μια δύσκολη περίοδος για εμάς μιας και θα πρέπει να πληρώσουμε (!) την νηπιαγωγό μας άμα θέλουμε να πάμε διακοπές και ας μην πηγαίνει η Δάφνη σχολείο.
Σε γενικές γραμμές, δεν είχαμε και τις καλύτερες διακοπές τις ζωής μας. Διαλέξαμε να πάμε Πολωνία την μοναδική εβδομαδα του Μαΐου που είχε χαμηλές θερμοκρασίες και συννεφιά. Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχαμε και την Δάφνη να βγάζει 2 δόντια και τον πατέρα της Ιβόνας όλη την βδομάδα στο νοσοκομείο για ένα check up. H Δάφνη τα βρήκε δύσκολα να εγκλιματιστεί στην νέα της ρουτίνα και για να μην τα πολυλογώ, περισσότερο κουραστήκαμε παρά ξεκουραστήκαμε σε αυτές τις διακοπές.
Μερικά από τα Highlights των διακοπών με μορφή bullets έχουν ώς εξής.
  • Η Ryanair εκτός από σκατο-υπηρεσίες έχει και αγενές προσωπικό. Μας την είπαν στο αεροπλάνο που έκλαιγε η Δάφνη.
  • Η πεθερά μου, μόλις έμαθε οτι καμιά φορά ξυπνάω πρωί για να πάω να βγάλω φωτογραφίες, μου αγόρασε μια σκελέα τύπου "Βαμβακούλας" για να μην κρυώνω τον χειμώνα. (βλ. φωτό)
  • Fail of the Week: O τύπος ο οποίος πέρασε όλη την ουρά στο αεροδρόμιο για να μπεί πρώτος στο αεροπλάνο. Εκτός του ότι 120 τον έδειχναν με το χέρι, το προσωπικό τον γύρισε πίσω.
  • Fail Deluxe: Tο δελτίο καιρού της google. Δείτε την φωτό και θα καταλάβετε.
  • Η Δάφνη έβγαλε την πρώτη της φωτογραφία. Παρατηρήστε με τι χάρη πατάει το κουμπί (βλ. φωτό)
  • Στην παλιά αγορά, πετύχαμε τον πιο εφευρετικό μεθύστακα του Πόζναν. Πλησίασε ένα ζευγάρι Γερμανών (?) τους ζήτησε λίγη βότκα που έπιναν, αυτοί του έδωσαν λίγο σε ένα μικρό πλαστικό ποτήρι του καφέ, αυτός αφού τους ευχαρίστησε έριξε την βότκα από το μικρό ποτήρι σε ένα άδειο ποτήρι κόκα κόλας από τα MC Donalds, πήγε στο συντριβάνι και μετέτρεψε το σφηνάκι του σε long drink !

Monday, May 07, 2012

Στης Βουλής τα έδρανα...

 Και τι δεν είχαν αυτές οι εκλογές. Σασπένς, Πακιστανούς με σημαίες, Πακιστανούς στην Αμυγδαλέζα, τα Χρυσά Αυγά έξω από τα κλουβιά τους, το ΠΑΣΟΚ τρίτο και όχι δέκατο κόμμα, λαοθάλασσες στις συγκεντρώσεις και έναν Τσίπρα 5 πόντους ψηλότερο από χτες το απόγευμα. Ψάχνω να βρω και το άρθρο του in.gr με τον Σοϊμπλέ στην αναπηρική καρέκλα και τίτλο "Αμετακίνητος από τις θέσεις του ο Σοϊμπλέ" και δεν το βρίσκω.
Πάντως, πέρα από την πλάκα, εκλογές οι οποίες έβαλαν στο κοινοβούλιο ένα Ναζιστικό κόμμα, μόνο επιτυχία δεν είναι. Και όχι τόσο γιατί εκλέχθηκαν εγκληματίες για να μας αντιπροσωπεύσουν, έτσι και αλλιώς οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ διέπρεψαν με τους κάθε λογής κλέφτες και απατεώνες- αλλά γιατί υπάρχει μια μερίδα κόσμου που πραγματικά πιστεύει οτι το να εκλέξεις εγκληματίες του ποινικού δικαίου, η χώρα θα ξεκαθαρίσει. Και τι πειράζει που ιστορικά τουλάχιστον όσες χώρες κυβερνήθηκαν από την άκρα αριστερά (πχ Καμπότζη) ή την άκρα δεξιά (Γερμανία) κατέληξαν με χιλιάδες νεκρούς στο τέλος.
Αυτό όμως που βλέπω ώς το ποιο σημαντικό στοιχείο αυτών τον εκλογών είναι ο ρόλος των σελίδων κοινωνικής διαδικτύωσης (κυρίως του facebook) στο ξεσκέπασμα της εκλογικής μηχανής. Πόσο γρήγορα διαδόθηκαν οι ιδέες μέσω του ίντερνετ, όσο γρήγορα ξεσκεπάστηκαν οι ψεύτικές εικόνες των τηλεοράσεων (ιδίως των συγκεντρώσεων) και πόσο γρήγορα θυμηθήκαμε γεγονότα, σκάνδαλα και ονόματα που έβαλαν υπογραφές που παλιότερα πολύ βολικά θα τα είχαμε ξεχάσει.
Να δούμε τι θα μας επιφυλάξει η επόμενη μέρα - λένε κάτι περί ακυβερνησίας - μα έτσι και αλλιώς είχαμε πρωθυπουργό; Ένας τραπεζίτης της ευρωπαϊκής τράπεζας ήταν ο Παπαδήμος, εντολές από άλλους τραπεζίτες δεχόταν και τις υπέγραφε για να τις στείλει στον άλλο δημόσιο υπάλληλο- τον πρόεδρο της δημοκρατίας- ο οποίος ως καλός υπάλληλος που ήταν (είχε πολεμήσει και στην κατοχή) τις υπέγραφε. Δεν είχαμε έτσι και αλλιώς κυβέρνηση δηλαδή, κάποιους Ευρωπαίους δημόσιους υπαλλήλους είχαμε τόσο καιρό.

Saturday, May 05, 2012

Eκλογές 2012

Η Ελλάδα στις κάλπες - Οι Έλληνες στα σολάριουμ.


Sunday, April 15, 2012

Ο Στόχος ψήνει αρνιά στην Πόλη!

Κλικ για να διαβάσετε την προφητεία καλύτερα (φύλλο Σεπτεμβρίου 2011).

Και του Χρόνου στην Κάτω Ιταλία !

Sunday, April 01, 2012

Άνδρες από τον Άρη, γυναίκες από την Αφροδίτη (και οι Έλληνες από τον Σείριο)

Χτές το βράδυ, εκεί που χάζευα στο φέισμπουκ, ο φίλος μου Παναγιώτης (γειά σου Πανάγο) αναδημοσίευσε ένα από αυτά τα "άρθρα" τα οποία τα τελευταία χρόνια απαντώνται σωρηδόν στο ίντερνετ - και μόνο εκεί. Το "άρθρο" μπορείτε να το βρείτε εδώ, δεν το αναδημοσιεύω γιατί δεν υπάρχει λόγος. Πώς ξεκίνησε αυτό το κακό, γιατί βαλθήκανε να μας πείσουν οτι οι Έλληνες ήρθαν από τον Σείριο? Τα υπερόπλα των Ε, η σελήνη διαστημόπλοιο των Ελλήνων, οι Έλληνες πρώτοι στην Αμερική, οι Έλληνες πρώτοι στην Σελήνη και η βλακεία δεν έχει τελειωμό.
Ένα πρόβλημα το οποίο ιστορικά είχε ο δεξιός χώρος - και ο λίγο παραπέρα "πατριωτικός" χώρος - ήταν και είναι η έλλειψη διανοούμενων στις τάξεις τους. Ενώ οι διανοούμενοι έλλειπαν, το θράσος περίσσευε - θράσος το οποίο τους επέτρεψε να πουλήσουν παραμύθια με διαστημόπλοια, ούφο και υπερόπλα, κάτω από τον μανδύα μιας "επιστημονικής έρευνας" στους απελπισμένους, ηθικά καταπατημένους και με χαμηλή αυτοεκτίμηση νεοέλληνες. Η "επιστημονική έρευνα" του ενός και η "επιστημονική έρευνα" του άλλου δημιούργησαν έναν πυρήνα βιβλίων, που σε καμία περίπτωση δεν είναι επιστημονικά αλλά επιστημονικής φαντασίας, στα οποία αναφέρονται ο ένας και ο άλλος προκειμένου να φαντάζουν ποιο αληθοφανές τα "αποτελέσματα" των "ερευνών" τους. Οι "συγκλονιστικές ανακαλύψεις" τους όμως δεν ενδιαφέρουν κανέναν άλλο επιστημονικό χώρο πέραν της ψυχιατρικής.
Λοιπόν, και για να τελειώνουμε μια για πάντα με τις "επιστημονικές ανακαλύψεις" του δεξιού χώρου, όταν μια "έρευνα" ανακαλύπτει στοιχεία που πρόκειται να αλλάξουν την ιστορία όπως την ξέρουμε, τότε είναι καθήκον μας να ρωτάμε σε ποιο επιστημονικό περιοδικό έχουν δημοσιευτεί. Ποιος επιστημονικός οργανισμός ή πανεπιστήμιο έχει επεξεργαστεί τα στοιχεία τους? Σε ποια επιθεώρηση έχουν δημοσιευτεί τα ευρήματα τους; Αν το συγγραφέας το κάνει γαργάρα τότε υπάρχει ένας απλός λόγος. ΤΑ ΕΧΕΙ ΒΓΑΛΕΙ ΟΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ. Τα πανεπιστήμια και τα επιστημονικά περιοδικά (και δεν μιλάω για το FOCUS ή το ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ) θα ζητήσουν να δουν τα στοιχεία πριν δημοσιεύσουν την "μελέτη" και φυσικά δεν θα την δημοσιεύσουν αν είναι ένα παραλήρημα.
Εκτός αν ανήκουν και αυτά στην παγκόσμια πλεκτάνη να κατατροπώσουν την Ελλάδα... δεν ξέρεις, εδώ μας πουλάνε διαστημόπλοια από τον Σείριο.

Friday, February 24, 2012

Candid Camera

Άλλο ένα από τα Candid Camera πόστς. Βρήκα αυτό το φίλμ μέσα την Canon EOS 300V που αγόρασα πέρυσι την άνοιξη. Αποφάσισα να το εμφανίσω προχτές, ιδού μερικές από τις φωτός!




Από αισθητική απόψεως, νομίζω πρόκειται για τις καλύτερες φωτός που έχω βρει.

Sunday, February 12, 2012

Τις πταίει;

Αυτοί που διαβάζουν σχολαστικά το μπλόγκ μου θα παρατήρησαν ότι, αν και με ενδιαφέρει η πολιτική, δεν έχω κάνει ούτε ένα πόστ για την κατάσταση στην Ελλάδα. Πολλές φορές ξεκίνησα, μία με τους αγανακτισμένους, μετά μία για το ΔΝΤ, μετά μία με τον Παπαδήμο αλλά τελικά ποτέ δεν τα τελείωσα. Και αυτό γιατί ως θέμα το βρίσκω ιδιαίτερα δυσάρεστο και δεν θέλω να το συζητάω. Υπάρχουν τα εξαιρετικά βιβλία του Κορνηλίου Καστοριάδη που προφήτευαν αυτά τα γεγονότα ήδη από την δεκαετία του '70. Παρόλα αυτά, αυτό που μου κάνει εντύπωση από τα μπλόγκ και sites που διαβάζω είναι το ποιος φταίει για αυτή την κατάντια. Έτσι λοιπόν, η γενική εντύπωση που επικρατεί είναι οτι για την κρίση ευθύνονται οι:

  • Ο ΓΑΠ
  • Η Μέρκελ
  • Ο Σαρκοζί
  • Το ΔΝΤ
  • Ο Στος Καν
  • Ο Σώρος
  • Οι Standards & Poors
  • Οι Moody's
  • Οι δημόσιοι υπάλληλοι
  • Τα πετρέλαια του Αιγαίου
  • Τα Mac Donalds
  • Οι τράπεζες
  • Τα εορτοδάνεια
  • Οι Γερμανοί
  • Ο Χίτλερ
  • Ο Παπανδρέου (Παππούς)
  • Ο Παπανδρέου (Ανδρέας)
  • Ο Καραμανλής (Θείος)
  • Ο Καραμανλής (Ανιψιός)
  • Οι Παπάδες
  • Οι Τούρκοι
  • Η BMW
  • Ο Καρατζαφέρης
  • Η Χρυσή Αυγή
  • Ο Κωστόπουλος
  • Οι αγρότες
  • Η Siemens
  • Το κατοχικό δάνειο
  • Η CIA
  • Ο Πούτιν
  • Οι ολυμπιακοί αγώνες
  • Ο Ψωμιάδης
  • Οι τουρίστες
  • Ο Τσοβόλα-δώστα-όλα
  • Οι φοροφυγάδες
  • Οι Πάγκαλος/Βενιζέλος/Βουλγαράκης
  • Τα σκυλάδικα και οι λουλουδούδες
  • Η χούντα
  • Το πολυτεχνείο
  • Ο ΣΕΒ
  • Ο Προβόπουλος
  • Οι 300
  • Οι αγανακτισμένοι
  • Τα σουπερμάρκετς
  • Το φακελάκι
  • Οι τρείς
  • και ο κούκος
Πουθενά κουβέντα για εμένα και εσένα!

Tuesday, February 07, 2012

Αναδουλειές....

Το μπλόγκ μου περνάει άλλη μία από αυτές τις φάσεις του. Ενώ σκέφτομαι τόσα και τόσα να γράψω, τελικά με πιάνουν οι βαρεμάρες μου και δεν γράφω τίποτα. Δεν έκανα ποστ ούτε καν για τα Χριστούγεννα. Αυτό το Σαββατοκύριακο έλεγα να γράψω για το πρώτο χιόνι της χρονιάς (βλέπε φωτός) ή για το ότι η Δάφνη επιτέλους σηκώθηκε στα πόδια της (βλέπε πάλι φωτό) αλλά τελικά μια γαστρεντερίτιδα, η δεύτερη σε λιγότερο από μισό χρόνο μας έριξε όλους στο κρεβάτι.
Δεν ξέρω αν είναι η εντύπωση μου ή πράγματι όλα τα freepress γράφουν για το τέλος της ελεεινής γκλαμουριάς στην Ελλάδα. Την τιμητική του έχει ο Κωστόπουλος που ήταν ο κύριος εκφραστής/γκουρού της ψευτογκλαμουριάς της Ελλάδας των '90ς αλλά μαζί με αυτόν και οι Ψιψινάκιδες, Μενεγάκιδες, Τζούλιες κτλ κτλ... Καιρός ήταν να ξεφωνίσει κάποιος όλη αυτή την κακογουστιά αλλά δυστυχώς ήρθε πολύ αργά και μάλλον εξ' ανάγκης. Δεν βαριέσαι, από το ολότελα καλή και η Παναγιώτενα.

Sunday, January 22, 2012

H Χάλκινη Μάσκα

Έβλεπε κανείς την "Χάλκινη Μάσκα";  Ήμουν φανατικός όταν ήμουν μικρός, η σκηνή με το ρομπότ που περπατά στο σκοτεινό διάδρομο ήταν αρκετή για να με κάνει να τσιρίξω. Τώρα μοιάζει αφελής (ειδικά εκεί που παρουσιάζει τον Copperhead) αλλά ακόμη νοιώθω μια ανατριχίλα βλέποντας το ρομπότ.
Δείτε το trailer:

Friday, January 20, 2012

To Τέλος του Κίτρινου Γίγαντα

Σίγουρα το πρώτο φίλμ που έβγαλα ήταν Kodak. Στην γειτονιά μας είχε ανοίξει ένα κατάστημα Kodak και προμηθευόμουν από εκεί τα φίλμ μου. Όχι για κανέναν ιδιαίτερο λόγο, απλά ο ΦωτοΝίκας ήταν ακριβός και πωλούσε κυρίως Fuji. Με ελάχιστες εξαιρέσεις όλα τα slides μου είναι Kodak - κυρίως Ektachrome Elite - όπως επίσης και τα ασπρόμαυρα φιλμ μου, κυρίως Tri-X, T-Max και 400CN, και αυτό όχι για brand loyalty λόγους αλλά γιατί ήταν καλά φιλμ και τα έβρισκα σχετικά φθηνά.
Χτες η Kodak κατέθεσε αίτηση προστασίας από χρεοκοπία το οποίο με απλά λόγια σημαίνει ότι χρεοκόπησε. Η Kodak δεν είναι μια οποιαδήποτε εταιρία. Στα μέσα της δεκαετίας του '60, μπορούσε να έχει κέρδη, μόνο από τις πατέντες, χωρίς να παράγει καθόλου φίλμ. Παρόλα αυτά έδωσε στην αγορά φίλμ όπως τα Tri-X και Kodachrome τα οποία εκτόξευσαν τα κέρδη της εταιρίας στα ουράνια. Ενδεικτικά και μόνο, την δεκαετία του '70 η Kodak κατείχε το 80% της πώλησης φωτογραφικών προϊόντων παγκοσμίως. Η μετοχή της και μόνο πωλήταν προς 30 δολάρια η μία. Τι πήγε στραβά και χρεοκόπησε όπως άλλα μεγάλα ονόματα στον κόσμο της φωτογραφίας όπως η Contax και η Rollei ?

Ένα και μοναδικό. Από εκεί που ήταν μια εταιρία εφευρετών που κατοχύρωναν την μία πατέντα μετά την άλλη, κατάντησε μια εταιρία οικονομολόγων και τζογαδόρων του χρηματιστηρίου. Και όχι μόνο αυτό, στο τιμόνι της ανέβηκαν άτομα κοντόφθαλμα που ελάχιστη σχέση είχαν με την φωτογραφία. Όταν στα μέσα της δεκαετίας του '90 οι υπόλοιποι συνέταιροι της στην δημιουργία του APS, της μεγαλύτερης φωτογραφικής πατάτας στην ιστορία, αποφάσισαν να μην το υποστηρίξουν πια και να επικεντρώσουν την προσοχή τους στο ψηφιακό μέσο, η Kodak δαπανούσε εκατομμύρια δολάρια σε μια ουσιαστικά "νεκρή" τεχνολογία. Η Kodak κράτησε ανοιχτές όλες τις μονάδες παραγωγής φιλμ αν και η ζήτηση είχε μειωθεί στο 1/10 κάνοντας τα στραβά μάτια στο τι έκαναν οι ανταγωνίστριες Fuji και Ilford οι οποίες έφτιαξαν μικρές μονάδες παραγωγής φιλμ και επικεντρώθηκαν στα φιλμ που έχουν ακόμη ζήτηση. Το κόστος της κακής αυτής διαχείρισης ήταν αβάσταχτο ακόμη και για τον κίτρινο γίγαντα. Το 2003 αναγκάστηκε να κλείσει 13 από τα εργοστάσια της παγκοσμίως.Η ilford όχι μόνο δεν έκλεισε εργοστάσια της αλλά αγόρασε και δεύτερη μονάδα παραγωγής φιλμ για να καλύψει την ζήτηση. Και η κατρακύλα της Kodak δεν σταμάτησε εκεί, δημιούργησε μονάδες παραγωγής .... μπαταριών και επένδυσε στην φαρμακοβιομηχανία (!) σε μια περίοδο που η ψηφιακή τεχνολογία έμπαινε δυναμικά στο παιχνίδι. Πριν μια βδομάδα η μετοχή της Kodak πωλήταν προς 36 cents η μία.

Θα μου λείψουν τα Tri-X και T-Max φιλμ της Kodak. Παρόλα αυτά όσο παράγονται ακόμη φίλμ σε προσιτές τιμές εγω θα είμαι ευχαριστημένος. Σήμερα παράγγειλα μια δεκαριά Tri-X να έχω. Μετά μάλλον θα στραφώ στα ilford.

Friday, January 13, 2012

Οδοιπορικό στην Ελλάδα του 1949 με ποδήλατο


Οδοιπορικό στην Ελλάδα του 1949 με ποδήλατο