Wednesday, September 21, 2011

Ψηφιακή Τν

Επιτέλους, ολοκληρώθηκε σήμερα η μεταβίβαση στο ψηφιακό σήμα. Πλέον στην Αγγλία δεν υπάρχει αναλογική τν. Επιπλέον έχουμε 74 κανάλια από τα οποία βλέπουμε 3.

Monday, September 19, 2011

Το μονοπάτι στην θάλασσα

Τελείωσα σήμερα το "Μονοπάτι στην θάλασσα". Είχε προηγηθεί ένα ποστ μου στα τέλη Ιανουαρίου για το Λεμονοδάσος που είχα διαβάσει και ο φίλος και συνάδελφος Νάσος προθυμοποιήθηκε να μου στείλει από την Ελλάδα το "Μονοπάτι στην θάλασσα" του Αντώνη Σουρούνη. Το βιβλίο αυτό μου κράτησε συντροφιά για μισό χρόνο περίπου και ευχαριστήθηκα την ανάγνωσή του από την αρχή μέχρι το τέλος. Και αυτό γιατί, αν και η εποχή που περιγράφει προηγείται σχεδόν κατά μισό αιώνα (μέσα '50), βρήκα πολλά στοιχεία μέσα στο μυθιστόρημα τα οποία μου θύμισαν την δική μου παιδική ηλικία. Τότε που η γειτονιά μου ήταν ακόμη αδιέξοδο, τότε που δεν ήμασταν ο Παναγιώτης, ο Χρήστος, ο Πέτρος αλλά η καμήλα, η μαϊμού, ο χοντρός, ο κόκκαλος, ο μυκήτας, ο κουλούρης, ο γύφτος, τότε που κλέβαμε τα βερίκοκα του κυρ-Αργύρη ή που διοργανώναμε "πολέμους" με τις άλλες γειτονιές. Τότε που την αράζαμε τα καλοκαίρια κάτω από τα δένδρα στο σχολείο περνώντας την ώρα μας κάνοντας τίποτα απολύτως.
Και πάλι τις ευχαριστίες μου στον Νάσο που προθυμοποιήθηκε να στείλει λίγο κομμάτι Ελλάδας εδώ πάνω.

Tuesday, September 06, 2011

Εκσυγχρονισμός αλα ΠΑΣΟΚ (ή αλα Διαμαντοπούλου)

Σήμερα επέστρεψαν οι μαθητές στα σχολεία εδώ πάνω. Σκυφτοί, με τα κεφάλια χωμένα μέσα στις κουκούλες, ουρά ο ένας πίσω από τον άλλον, παρελαύνανε έξω από την εξώπορτα μας (το σχολείο είναι εδώ ποιο κάτω). Έξι βδομάδες είναι εδώ πάνω οι καλοκαιρινές διακοπές, χάλια, και να φανταστείτε οτι οι τελευταίες δύο βδομάδες ο καιρός μόνο καλοκαιρινός δεν χαρακτηρίζεται. Παρόλα αυτά,το δημοτικό τους, το Flash Ley, ούτε κατά διάνοια δεν μπορεί να συγκριθεί με το 20ο δημοτικό που πηγαίναμε εμείς. Το 20ο δημοτικό είναι ένα παλιό κτίριο της δεκαετίας του 50, κτισμένο αρχικά ώς στάβλος, μετατράπηκε κάπου την δεκαετία του '60 σε πανδοχείο και τελικά, αρχές '70 σε σχολείο. Σε κάθε τμήμα ήμασταν 32 μαθητές και κατά την τρίτη και τετάρτη δημοτικού ήμασταν 35 παρακαλώ σε μια αίθουσα όπου η δασκάλα δεν μπορούσε να τεντώσει τα πόδια της γιατί χτυπούσε τους μαθητές. Αλλά όταν μετακομίσαμε σε μεγαλύτερη τάξη, τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Η παλιά σόμπα ήταν στην μία άκρη της τάξης και ήταν συνήθως ανεπαρκής μιας και καταλήγαμε να κάνουμε μάθημα με τα μπουφάν μας. Και σαν να μην ήταν αρκετά αυτά, πολλές φορές, τα πρωινά που μπαίναμε στην τάξη, αντικρίζαμε τα παράθυρα που ήταν σπασμένα. Βλέπετε το σχολείο ήταν δίπλα σε μια γειτονιά τσιγγάνων και τα τσιγγανόπουλα βάζαν σημάδι τα παράθυρα. Η πιο καλά εξοπλισμένη τάξη ήταν η τάξη που δίδασκε ο διευθυντής -ο Πρώκος με το όνομα- η οποία και καλή σόμπα είχε, και γερά παράθυρα και μια τρύπα στον τοίχο για να σηκώνει ο διευθυντής το τηλέφωνο όταν καλούσε. Το πρόβλημα ήταν ότι κανείς δεν ήθελε να έχει τον Πρώκο για δάσκαλο, ήταν πολύ αυστηρός και τα χαστούκια πήγαιναν σύννεφο.
Παρόλα αυτά καταφέραμε και μάθαμε γράμματα. Και σήμερα όλος ο κόσμος παραπονιέται για την έναρξη της καινούργιας σχολικής χρονιάς. Γιατί παρακαλώ? Η κυβέρνηση εκσυγχρόνισε την παιδεία, τα βιβλία θα δίνονται σε DVD και οι σημειώσεις σε PDF. Γιατί παραπονιέστε, εμείς τότε ούτε που φανταζόμασταν ότι θα παίρναμε τα βιβλία σε DVD...

Saturday, September 03, 2011

Μια ιστορία σε εικόνες

Ο συγγραφέας επιλέγει ένα σοβαρό θέμα να μελετήσει

Συγκεντρώνει τις απαραίτητες πληροφορίες και παραθέτει τις πηγές του

Παρακολουθεί μεγάλα ειδησιογραφικά sites

...και οργανισμούς υγείας

Παραθέτει τις επιπτώσεις στην υγεία που έχει η καταστροφή στην Φουκουσίμα

Παραθέτει Links για περαιτέρω ανάγνωση

 


Και λαμβάνει το πρώτο σχόλιο...