Friday, August 26, 2011

Ξεχασμένα αντικείμενα

Σήμερα, εκεί που χάζευα σε ένα ωραίο φωτογραφικό site (www.aspromavro.net), έπεσα πάνω σε έναν άγνωστο σε εμένα φωτογράφο, τον Κώστα Βαρώτα. Έζησε όλη του την ζωή και φωτογράφισε στο χωριό του στο Πήλιο. Ανάμεσα στις φωτογραφίες του βρήκα και αυτές τις δύο:

Θυμάμαι ένας θείος μου στο χωριό είχε ένα ψεκαστήρι σαν και αυτό, ήμασταν σχεδόν 6-7 χρονών όταν το γεμίζαμε με νερό και ψεκάζαμε τους θάμνους (βατσούνες). Από τότε δεν έχω ξαναδεί παρόμοιο. Είχε ένα χερούλι σαν τρόμπα στα δεξιά και έπρεπε να τρομπάρεις για να αρχίσει να ψεκάζει. Ήταν μπρούτζινο και τα περισσότερα από αυτά είχαν οξειδωθεί και πρασίνιζαν (λίγο αβέβαιος για αυτό, ίσων να με γελάει η μνήμη μου).

Προσέξτε τα κάγκελα στο παράθυρο
Η άλλη φωτογραφία είναι αυτή εδώ. Είναι τραβηγμένη μετά το τέλος της συγκομιδής μήλων. Μου θύμισε όταν το καλοκαίρι μαζευόμασταν κάτω από τα πλατάνια και αρμαθιάζαμε καπνό. Έτσι αραδιασμένο είχαν και τον καπνό και τον κουβαλούσαν σε τέτοιες ψάθινες καλάθες. Προσέξτε την ψάθινη καρέκλα και τα κάγκελα στο παράθυρο, έτσι ακριβώς ήταν και τα παράθυρα στα αχούρια.

Λεπτομέρειες θα μου πείτε, ναι, από αυτές όμως που φέρνουν αναμνήσεις.

Monday, August 15, 2011

Χρόνια μου πολλά !

Το δώρο μου :)
Όταν το 1992 διάβαζα το άρθρο για αυτή την μηχανή, ούτε που φανταζόμουν οτι θα την αποκτούσα. Σήμερα την παρέλαβα ως δώρο από την σύζυγο και την κόρη μου. Μαζί με την Leica και την Canon, μία από τις καλύτερες μηχανές που έχω (άν όχι η καλύτερη!)

Sunday, August 14, 2011

Οι κριτικοί....

Ένα από τα πράγματα τα οποία θεωρώ πολύ δύσκολα να κάνω είναι η κριτική φωτογραφιών. Κάθε φορά που μπαίνω στον πειρασμό να κριτικάρω μια φωτογραφία, αυτομάτως μου έρχεται στο μυαλό η φράση "έτσι θα το έκανα εγώ" και φυσικά το γούστο το δικό μου δεν μπορεί κατ' ανάγκη να συμφωνεί με κάποιου άλλου. Σε γενικές γραμμές δεν σχολιάζω φωτογραφίες που δεν μου αρέσουν και επικροτώ αυτές που ταιριάζουν στο στυλ μου. Παρόλα αυτά και αυτό μπορεί να θεωρηθεί μανιπιουλιστικό, μπορεί να θεωρηθεί ότι ενθαρρύνω κάποιον να κάνει αυτού το είδος φωτογραφία και όχι κάποιο άλλο. Ταυτόχρονα, επειδή ακολουθώ τα δικά μου αισθητικά κριτήρια και όχι κάποια ακαδημαϊκά (απεχθάνομαι τους ανθρώπους που παπαγαλίζουν τις ατάκες του Ριβέλλη, τις οποίες δεν κατανοούν κατ ανάγκη...) πολλές φορές διαφωνώ με την αισθητική κάποιων φωτογραφιών, οι οποίες αν και ακολουθούν τις ακαδημαϊκές νόρμες, εμένα με αφήνουν παγερά αδιάφορο.
Αυτή είναι η δική μου αντιμετώπιση η οποία ομολογουμένως δεν είναι και η καλύτερη. Στον αντίποδα αυτής της τακτικής βρίσκονται αυτοί οι οποίοι εντελώς αβίαστα παρλαπιπίζουν ότι μπούρδα τους κατέβει στο μυαλό και έχουν γνώμη για όλους και για όλα. Η ελευθερία του λόγου για αυτούς σημαίνει ότι μπορούν ελεύθερα να αναπαράγουν την άγνοια τους και ταυτόχρονα να προκαλούν οποιονδήποτε έχει διαφορετική άποψη με αυτούς. Δεν ακολουθούν τα ακαδημαϊκά κριτήρια (και ίσως καλά να κάνουν) αλλά ταυτόχρονα δεν διερωτώνται για την ορθότητα των θέσεώς τους. Γνωρίζουν και ξέρουν ότι γνωρίζουν.
Έτσι λοιπόν, ένα τύπος είχε μια καταπληκτική ιδέα. Ανέβασε΄ως δικιά του, σε ένα "group κριτικής" του Flickr, μια διάσημη φωτογραφία του Henry Cartier Bresson και περίμενε για τα σχόλια. Το ξεκαρδιστικό thread θα το βρείτε εδώ.

Καλή διασκέδαση!

Friday, August 12, 2011

Καλοκαιρινές διακοπές

Σήμερα αποφάσισα να πάρω ρεπό από την δουλειά και να την αράξω σπίτι. Πήρα την Δάφνη στο καροτσάκι και βγήκαμε μια βόλτα στις γειτονιές να περάσουμε την ώρα. Αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση είναι οτι ενώ όλα τα σχολεία είναι κλειστά, κανένα πιτσιρίκι δεν ήταν στον δρόμο να παίζει. Είδα μόνο δύο που έπαιζαν ποδόσφαιρο σε μιά αλάνα. Τίποτα άλλο. Που στο διάολο βρίσκονται όλα; Τι μουρόχαβλη γενιά είναι αυτή; Εμείς με το κλείσιμο των σχολείων μετατρεπόμασταν σε ελευθέρας βοσκής, έξω το πρωί, μέσα αργά το βράδυ.
Και εδώ πάνω δεν έχουν τρείς μήνες διακοπές, έχουν μονάχα έξι εβδομάδες. Τέλος πάντων, τα είπα πέρυσι σε αυτό το πόστ, να μην τα ξαναλέω.