Monday, April 26, 2010

New blog

Για αυτό λατρεύω τα car boot sales. Γιατί πραγματικά μπορείς να βρεις ευκαιρίες σε αστείες τιμές. Την Κυριακή βρήκα μια μικρή Olympus XA2 την οποία την αγόρασα για 10 pence. Στο eBay οι τιμές τους ξεκινάνε από £50 και φτάνουν μέχρι και £100. Ανυπομονώ να βάλω φιλμ και να δοκιμάσω, στο internet λένε πάρα πολύ καλά λόγια.
Σκεφτόμουν τελικά να ανοίξω άλλο ένα μπλόγκ και να γράφω reviews για τις μηχανές που αγοράζω. Έχω φτάσει αισίως τις 9 (ή μήπως 10...) και με τα car boot sales να με κακομαθαίνουν έτσι, προβλέπω να μαζεύω και άλλες.
Μια πρώτη απόπειρα εδώ: Pan's Film Cameras .Βέβαια θα αλλάξει αρκετές φορές μέχρι να βρω ένα template που να μου αρέσει. Σιγά σιγά θα προσθέσω και άλλες reviews από τις ήδη υπάρχουσες μηχανές ή όποιες καινούργιες έρθουν.
Stay tuned!

Saturday, April 24, 2010

Οι γείτονες της συμφοράς

Οι γείτονες μας αποφασίσανε να κάνουν μπάρμπεκιου. Έβαλαν το μεταλλικό ταψί με κάρβουνα πάνω σε μια πλαστική καρέκλα και τους έβαλαν φωτιά. Δυστυχώς δεν έχω φωτος από την φάτσα τους όταν είδαν οτι η καρέκλα είχε λιώσει.

Τελικά αργότερα επιστρατεύτηκαν τα τούβλα και μια άλλη καρέκλα και το πρόβλημα λύθηκε.

Saturday, April 17, 2010

Σαββατιάτικες Απολαύσεις..

Ποιος θα το έλεγε. Κάθομαι αραχτός στην αυλή, κάνοντας ηλιοθεραπεία και απολαμβάνοντας έναν φραπέ. Και πού? Στα Midlands....
Σπάνιες στιγμές, θα την αράξω έτσι όλο το μεσημέρι απολαμβάνοντας τον φραπέ μου και την ηφαιστειακή σκόνη του ηφαίστειου Eyjafjallajokull (γαμώ τα ονόματα...)

Thursday, April 15, 2010

Βιβλιάρες

Το προηγούμενο Σάββατο κατέβηκα το κέντρο να επιστρέψω κάτι βιβλία στην δημοτική βιβλιοθήκη. Η Ιβόνα μου ζήτησε να δανειστώ κανένα βιβλίο τώρα που την περνάει ξάπλα στο κρεβάτι. Έκοψα κανα δυό βόλτες στους διαδρόμους της βιβλιοθήκης ψάχνοντας να βρω ένα βιβλίο που θα μπορούσε να διαβάσει και τελικά το βρήκα. To θεώρησα την τέλεια prank. "The Greek tycoon's blackmailed mistress" βιβλιάρα από τα λίγα. Η ιστορία εν τάχει, μια μικρή Πολωνέζα μπλέκεται στα δίχτυα του Έλληνα πολυεκατομμυριούχου Αρίστανδρου Ξενάκη (βλ. Αριστοτέλης Ωνάσης). Οι κακοί της ιστορίας δεν τελειώνουν εκεί, υπάρχει και ο εκατομμυριούχος αντίζηλος Theo Sardelos και η γυναίκα του Suzy Sardela.
Συγγραφέας αυτού του αριστουργήματος είναι η Lynne Graham η οποία είναι γνωστή για το κόλλημα που έχει με τους Έλληνες. Άλλα βιβλία της είναι τα (αντιγράφω από το site της)

*A Stormy Greek Marriage
Alexei is amazed to find his wife isn’t a virgin on their wedding night.
Μαζί με αυτόν, εκπλαγήκαμε και εμείς...

* The Drakos Baby Linked-Story Duet
A Greek billionaire with amnesia, a secret baby, a convenient marriage 
Αναπηρικό μελό..

*Greek Tycoon, Inexperienced Mistress
Lindy was amazed when shipping tycoon Atreus Drakos made her his mistress
Άλλη μια έκπληξη από εκεί που δεν το περιμέναμε

*The Greek Tycoon's Disobedient Bride
It amazed Ophelia that Lysander Metaxis -- a Greek billionaire notorious for his harem of adoring women wanted to marry her
Στις τρείς, μια δώρο...

*The Petrakos Bride
Maddie idolized Giannis Petrakos, who had lavished money on the charity that had cared for Maddie's twin sister and was sinfully gorgeous.
Μπλά μπλα μπλα... 

*The Greek's Chosen Wife
Prudence longs to have her own baby and she wants a divorce
μια από τα ίδια

*The Stephanides Pregnancy
Women in uniform weren't Cristos Stephanides' thing until he saw Betsy
ήταν να μην την δεί...

Τέλος πάντων, ο κατάλογος στο site της είναι 7 σελίδες, δεν είχα το κουράγιο να δω και τις 7.
Για τους πιο τολμηρούς: http://www.lynnegraham.com/

Monday, April 12, 2010

Μάθε τέχνη και άστηνε...

Για κάποιο λόγο σήμερα το ρουτεράκι έχασε την σύνδεση με τους υπολογιστές. Μου πήρε γύρω στις 2.5 ώρες για να το στήσω από την αρχή. Αυτό που κάποτε θα μου έπαιρνε κανά μισάωρο (το πολύ!).
Το ρητό "μάθε τέχνη και άστηνε και αν πεινάσεις πιάστηνε" προφανώς δεν εφαρμόζεται στους υπολογιστές... 

Sunday, April 04, 2010

Πασχαλινή Ιστορία (Παπαδιαμάντης)

Ο μπάρμπα-Πύπης, γηραιός φίλος μου, είχεν επτά ή οκτώ καπέλα, διαφόρων χρωμάτων, σχημάτων και μεγεθών, όλα εκ παλαιού χρόνου και όλα κατακαίνουργα, τα οποία εφόρει εκ περιτροπής μετά του ευπρεπούς μαύρου ιματίου του κατά τας μεγάλας εορτάς του ενιαυτού, οπόταν έκαμνε δύο ή τρεις περιπάτους από της μιας πλατείας εις την άλλην διά της οδού Σταδίου. Οσάκις εφόρει τον καθημερινόν κούκον του, με το σάλι του διπλωμένον εις οκτώ ή δεκαέξ δίπλας επί του ώμου, εσυνήθιζε να κάθηται επί τινας ώρας εις το γειτονικόν παντοπωλείον, υποπίνων συνήθως μετά των φίλων, και ήτο στωμύλος και διηγείτο πολλά κ' εμειδία προς αυτούς. 


Όταν εμειδία ο μπάρμπα-Πύπης, δεν εμειδίων μόνον αι γωνίαι των χειλέων, αι παρειαί και τα ούλα των οδόντων του, αλλ' εμειδίων οι ιλαροί και ήμεροι οφθαλμοί του, εμειδία στίλβουσα η σιμή και πεπλατυσμένη ρις του, ο μύσταξ του ο ευθυσμένος με λεβάνταν και ως διά κολλητού κηρού λελεπτυσμένος, και το υπογένειόν του το λευκόν και επιμελώς διατηρούμενον, και σχεδόν ο κούκος του ο στακτερός, ο λοξός κ' επικληνής προς το ους, όλα παρ' αυτώ εμειδίων.

Είχε γνωρίσει πρόσωπα και πράγματα εν Κερκύρα· όλα τα περιέγραφε μετά χάριτος εις τους φίλους του. Δεν έπαυσε ποτέ να σεμνύνεται δια την προτίμησιν την οποίαν είχε δείξει αείποτε διά την Κέρκυραν ο βασιλεύς, και έζησεν αρκετά διά να υπερηφανευθή επί τη εκλογή, ην έκαμε της αυτής νήσου προς διατριβήν η εφτακρατόρισσα της Αούστριας. Ενθυμείτο αμυδρώς τον Μουστοξύδιν, μα δότο, δοτίσσιμο κε ταλέντο! Είχε γνωρίσει καλώς τον Μάντζαρον, μα γαλαντουόμο! τον Κερκύρας Αθανάσιον, μα μπράβο! τον Σιορπιέρρο, κε γκράν φιλόζοφο! Το τελευταίον όνομα έδιδεν εις τον αοίδιμον Βράϊλαν, διά τον τίτλον ον του είχαν απονείμει, φαίνεται οι Άγγλοι. (Sir Pierro = Sir Peter).

Είχε γνωρίσει επίσης τον Σόλωμο (κε ποέτα!), του οποίου απεμνημόνευε και στίχους τινάς, απαγγέλων αυτούς κατά το εξής υπόδειγμα:

Ωσάν τη σπίθα κρουμμένη στη στάχτη

πού εκρουβόταν για μας λευτεριά;

Εισέ πάσα μέρη πετιέται κι' ανάφτει

και σκορπιέται σε κάθε μεριά.

Ο μπάρμπα-Πύπης έλειπεν υπέρ τα είκοσιν έτη εκ του τόπου της γεννήσεώς του. Είχε γυρίσει κόσμον κ' έκαμεν εργασίας πολλάς. Έστειλέ ποτε και εις την Παγκόσμιον έκτεσι, διότι ήτο σχεδόν αρχιτέκτων, και είχε μάλιστα και μίαν ινβεντσιόνε. Εμίσει τους πονηρούς και τους ιδιοτελείς, εξετίμα τον ανθρωπισμόν και τη τιμιότητα. Απετροπιάζετο τους φαύλους.

«Ιλ τραδιτόρε νον α κομπασσιόν» -ο απατεώνας δεν έχει λύπησι. Ενίοτε πάλι εμαλάττετο κ' εδείκνυε συγκατάβασιν εις τας ανθρωπίνας ατελείας. «Ουδ'η γης αναμάρτητος -άγκε λα τέρρα νον ε ιμπεκάμπιλε.» Και ύστερον, αφ' ου η γη δεν είναι, πώς θα είναι ο Πάπας; Όταν του παρετήρει τις ότι ο Πάπας δεν εψηφίσθη ιμπεκάμπιλε, αλλά ινφαλίμπιλε, δεν ήθελε ν' αναγνωρίσει την διαφοράν.

Δεν ήτο άμοιρος και θρησκευτικών συναισθημάτων. Τας δύο ή τρεις προσευχάς, ας είξευρεν τας είξευρεν ελληνιστί. «Τα πατερμά του είξευρε ρωμέϊκα». Έλεγεν: «Άγιος, άγιος, άγιος κύριος Σαβαώθ... ως ενάντιος υψίστοις» Όταν με ερώτησε δις ή τρις τι σημαίνει τούτο, το ως ενάντιος, προσεπάθησα να διορθώσω και εξηγήσω το πράγμα. Αλλά μετά δύο ή τρεις ημέρας υποτροπιάζων πάλιν έλεγεν: «Άγιος, άγιος, άγιος... ως ενάντιος υψίστοις!»

Εν μόνον είχεν ελάττωμα, ότι εμίσει αδιαλλάκτως παν ό,τι εκ προκαταλήψεως εμίσει και χωρίς ν' ανέχηται αντίθετον γνώμην ή επιχείρημα. Πολιτικώς κατεφέρετο πολύ κατά των Άγγλων, θρησκευτικώς δε κατά των Δυτικών. Δεν ήθελε ν' ακούση το όνομα του Πάπα, και ήτο αμείλικτος κατήγορος του ρωμαϊκού κλήρου...

Την εσπέραν του Μεγάλου Σαββάτου του έτους 188... περί ώραν ενάτην, γερόντιόν τι ευπρεπώς ενδεδυμένον, καθόσον ηδύνατο να διακρίνη τις εις το σκότος, κατήρχετο την απ' Αθηνών είς Πειραιά άγουσαν, την αμαξιτήν. Δεν είχεν ανατείλει ακόμη η σελήνη, και ο οδοιπόρος εδίσταζε ν' αναβή υψηλότερον, ζητών δρόμον μεταξύ των χωραφίων. Εφαίνετο μη γνωρίζων καλώς τον τόπον. Ο γέρων θα ήτο ίσως πτωχός, δεν θα είχε 50 λεπτά δια να πληρώση το εισιτήριον του σιδηροδρόμου ή θα τα είχε κ' έκαμνεν οικονομίαν.

Αλλ' όχι δεν ήτο πτωχός, δεν ήτο ούτε πλούσιος, είχε διά να ζήση. Ήτο ευλαβής και είχε τάξιμο να καταβαίνη κατ' έτος το Πάσχα πεζός εις τον Πειραιά, ν' ακούη την Ανάστασιν εις τον Άγιον Σπυρίδωνα και όχι εις άλλην Εκκλησίαν, να λειτουργήται εκεί, και μετά την απόλυσιν ν' αναβαίνη πάλιν πεζός εις τας Αθήνας.

Ήτο ο μπάρμπα-Πύπης, ο γηραιός φίλος μου, και κατέβαινεν εις τον Πειραιά διά ν' ακούση το Χριστός Ανέστη εις τον ναόν του του ομωνύμου και προστάτου του, διά να κάμη Πάσχα ρωμέϊκο κ' ευφρανθή η ψυχή του.

Και όμως ήτο... δυτικός!

Ο μπάρμπα-Πύπης, Ιταλοκερκυραίος, απλοϊκός, Ελληνίδος μητρός. Έλλην την καρδίαν, και υφίστατο άκων ίσως, ως και τόσοι άλλοι, το άπειρον μεγαλείον και την άφατον γλυκύτητα της εκκλησίας της Ελληνικής. Εκαυχάτο ότι ο πατήρ του,όστις ήτο στρατιώτης του Ναπολέοντος Α' «είχε μεταλάβει ρωμέϊκα» όταν εκινδύνευσε ν' αποθάνη, εκβιάσας μάλιστα προς τούτο, διά τινων συστρατιωτών του, τον ιερέα τον αγαθόν. Και όμως όταν, κατόπιν τούτων, φυσικώς, του έλεγε τις: «Διατί δεν βαπτίζεσαι μπάρμπα-Πύπη;» η απάντησίς του ήτο ότι άπαξ εβαπτίσθη και ότι ευρέθη εκεί.

Φαίνεται ότι οι Πάπαι της Ρώμης με την συνήθη επιτηδείαν πολιτικήν των, είχον αναγνωρίσει εις τους Ρωμαιοκαθολικούς των Ιονίων νήσων τινά των εις τους Ουνίτας απονεμομένων προνομίων, επιτρέψαντες αυτοίς να συνεορτάζωσι μετά των ορθοδόξων όλας τας εορτάς. Αρκεί να προσκυνήση τις την εβδομάδα του Ποντίφηκος· τα λοιπά είναι αδιάφορα.

Ο μπάρμπα-Πύπης έτρεφε μεγίστην ευλάβειαν προς τον πολιούχον ΄Αγιον της πατρίδος του και προς το σεπτόν αυτού λείψανον. Επίστευεν εις το θαύμα το γενόμενον κατά των Βενετών, τολμησάντων ποτέ να ιδρύσωσιν ίδιον θυσιαστήριον εν αυτώ τω ορθοδόξω ναώ, (il santo Spiridion ha fatto questo caso), ότε ο Άγιος επιφανείς νύκτωρ εν σχήματι μοναχού, κρατών δαυλόν αναμμένον, έκαυσεν ενώπιον των απολιθωθέντων εκ του τρόμου φρουρών το αρτιπαγές αλτάρε. Αφού ευρίσκετο μακράν της Κερκύρας, ο μπάρμπα-Πύπης ποτέ δεν θα έστεργε να εορτάση το Πάσχα μαζί με τσου φράγκους.

Την εσπέραν λοιπόν εκείνην του Μεγάλου Σαββάτου ότε κατέβαινεν εις Πειραιά πεζός, κρατών εις την χείρα τη λαμπάδα του, ην έμελλε ν' ανάψη κατά την Ανάστασιν, μικρόν πριν φθάση εις τα παραπήγματα της μέσης οδού, εκουράσθη και ηθέλησε να καθίση επ' ολίγον ν' αναπαυθή. Εύρεν υπήνεμον τόπον έξωθεν μιας μάνδρας, εχούσης και οικίσκον παρά την μεσημβρινήν γωνίαν, κ' εκεί εκάθησεν επί των χόρτων, αφού επέστρωσε το εις πολλάς δίπλας γυρισμένο σάλι του. Έβγαλεν από την τσέπην την σιγαροθήκην του, ήναψεν σιγαρέττον κ' εκάπνιζεν ηδονικώς.

Εκεί ακούει όπισθέν του ελαφρόν θρουν ως βημάτων επί παχείας χλόης και, πριν προφθάση να στραφή να ίδη, ακούει δεύτερον κρότον ελαφρότερον. Ο δεύτερος ούτος κρότος του κάστηκε ότι ήτον ως ανυψουμένης σκανδάλης φονικού όπλου.

Εκείνην την στιγμήν είχε λαμπρυνθή προς ανατολάς ο ορίζων, και του Αιγάλεω αι κορυφαί εφάνησαν προς μεσημβρίαν λευκάζουσαι. Η σελήνη, τετάρτην ημέραν άγουσα από της πανσελήνου, θ' ανέτελλε μετ' ολίγα λεπτά. Εκεί όπου έστρεψε την κεφαλήν προς τα δεξιά, εγγύς της βορειανατολικής γωνίας του αγροτικού περιβόλου, όπου εκάθητο, του κάστηκε, ως διηγείτο αργότερα ο ίδιος, ότι είδε ανθρωπίνην σκιάν, εις προβολήν τρόπον τινά ισταμένην και τείνουσαν εγκαρσίως μακρόν τι ως ρόπαλον ή κοντάριον προς το μέρος αυτού. Πρέπει δε να ήτο τουφέκιον.

Ο μπάρμπα-Πύπης ενόησεν αμέσως τον κίνδυνον. Χωρίς να κινηθή άλλως από την θέσιν του, έτεινε την χείρα προς τον άγνωστον κ' έκραξεν εναγωνίως.

-Φίλος! Καλός! μη ρίχνεις...

Ο άνθρωπος έκαμε μικρόν κίνημα οπισθοδρομήσεως, άλλά δεν επανέφερεν το όπλον εις ειρηνικήν θέσιν.ουδέ καταβίβασε την σκανδάλην.

-Φίλος! και τι θέλεις εδώ; ηρώτησε με απειλητικήν φωνήν.

-Τι θέλω; επανέναβεν ο μπάρμπα-Πύπης. Κάθουμαι να φουμάρο το τσιγάρο μου.

-Και δεν πας αλλού να το φουμάρης,ρε; απήντησεν αυθαδώς ο άγνωστος. Ηύρες τον τόπο, ρε, να φουμάρης το τσιγάρο σου!

-Και γιατί; επανέλαβεν ο μπάρμπα-Πύπης. Τι σας έβλαψα;

-Δεν ξέρω 'γω απ' αυτά, είπεν οργίλως ο αγρότης· εδώ είναι αποθήκη, έχει χόρτα, έχει κι' άλλα πράμματα μέσα. Μόνον κόττες δεν έχει, προσέθηκε μετά σκληρού σαρκασμού. Εγελάστηκες.

Ήτο πρόδηλον ότι είχεν εκλάβει τον γηραιόν φίλον μου ως ορνιθοκλόπον, και διά να τον εκδικηθή του έλεγεν ότι τάχα δεν είχεν όρνιθας, ενώ κυρίως ο αγρονόμος διά τάς όρνιθάς του θα εφοβήθη και ωπλίσθη με την καραβίναν του.

Ο μπάρμπα-Πύπης εγέλασε πικρώς προς τον υβριστικόν υπαινιγμόν.

-Συ εγελάστηκες, απήντησεν· εγώ κόττες δεν κλέφτω, ούτε λωποδύτης είμαι· εγώ πηγαίνω στον Πειραιά ν' ακούσω Ανάσταση στον Άγιο Σπυρίδωνα.

Ο χωρικός εκάγχασε.

-Στον Πειραιά; στον Αϊ-Σπυρίδωνα; κι' από πού έρχεσαι;

-Απ' την Αθήνα.

-Απ' την Αθήνα; και δεν έχει εκεί εκκλησίαις, ν' ακούσης Ανάσταση;

-Έχει εκκλησίαις, μα εγώ τώχω τάξιμο, απήντησεν ο μπάρμπα-Πύπης.

Ο χωρικός εσιώπησε προς στιγμήν, είτα επανέλαβε.

-Να φχαριστάς, καϋμένε...

Και τότε μόνον κατεβίβασε την σκανδάλην και ώρθωσε το όπλον προς τον ώμον του.

-Να φχαριστάς καϋμένε, την ημέρα που ξημερώνει αύριον, ει δε μη, δεν τώχα για τίποτες να σε ξαπλώσω δω χάμου. Τράβα τώρα!

Ο γέρων Κερκυραίος είχεν εγερθή και ητοιμάζετο να απέλθη, αλλά δεν ηδυνήθη να μη δώση τελευταίαν απάντησιν.

-Κάνεις άδικα και συχωρεμένος νάσαι που με προσβάλλεις, είπε. Σ' ευχαριστώ ως τόσο που δε μ' ετουφέκισες, αλλά νον βα μπένε.., δεν κάνεις καλά να με παίρνεις για κλέφτη. Εγώ είμαι διαβάτης, κ' επήγαινα, σου λέω στον Πειραιά.

-Έλα, σκόλα, σκόλα τώρα, ρε...

Και ο χωρικός στρέψας την ράχιν εισήλθεν ανατολικώς διά της θύρας του περιβολίου, κ' έγινεν άφαντος.

Ο γέρων φίλος μου εξηκολούθησε τον δρόμον του.

Το συμβεβηκός τούτο δεν ημπόδισε τον μπάρμπα-Πύπην να εξακολουθή κατ' έτος την ευσεβή του συνήθειαν, να καταβαίνει πεζός εις τον Πειραιά, να προσέρχηται εις τον Άγιον Σπυρίδωνα και να κάμει Πάσχα ρωμέϊκο.

Εφέτος το μισοσαράκοστον μοι επρότεινεν, αν ήθελα να τον συνοδεύσω εις την προσκύνησίν του ταύτην. Θα προσεχώρουν δε εις την επιθυμίαν του, αν από πολλών ετών δεν είχα την συνήθειαν να εορτάζω εκτός του Άστεως το Άγιον Πάσχα.

Friday, April 02, 2010

Έθιμα Πάσχα (?)

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα και ο καιρός μας έχει κλείσει μέσα*. Στο νοσοκομείο οργανώσαμε ένα πασχαλινό γκρούπ όπου φτιάξαμε τα παραδοσιακά Αγγλικά εδέσματα για το Πάσχα. Τα hot cross buns, τα οποία δεν είναι τίποτα άλλο από ψωμάκια. Είχα γράψει παλιότερα ένα <πόστ> σχετικά με τα πασχαλινά έθιμα στην Σκωτία, δηλαδή τι είχα γράψει - είχα καλύψει διεξοδικά το θέμα σε μια παράγραφο.Ρώτησα λοιπόν να μάθω τι περισσότερο κάνουν εδώ το Πάσχα.
Τίποτα. Αυτή είναι η απάντηση. Ένα μέλος του προσωπικού (περί τα 50 χρονών)  θυμάται ότι όταν ήταν μικρή, οι γονείς της έκρυβαν στην αυλή ένα αυγό και έπρεπε να το βρουν. Αυτή ήταν η μόνη πασχαλινή παράδοση που θυμούνται. Όταν ήρθε η σειρά μου να πώ, κατέληξα να μιλάω για σχεδόν μισή ώρα. Τα πάντα τους φάνηκαν υπερβολικά, το δε σούβλισμα του οβελία ήταν βάρβαρο. Το μόνο που δέχτηκαν ήταν το φαγοπότι της Κυριακής του Πάσχα. Ήταν τόσο μεγάλη η διάσταση απόψεων που δεν επέτρεπε συζήτηση, απλά την καταγραφή κάποιων απόψεων. Τελειώσαμε το γκρούπ με μια πικρή γεύση - αυτοί δεν κατάλαβαν ποιος ο λόγος για όλη αυτή την φασαρία και εγώ να αναρωτιέμαι για ποιο λόγο να προτιμούν ένα hot cross bun από ένα αρνάκι στην σούβλα με τζατζικάκι. Βέβαια αυτή την απορία την κράτησα για τον εαυτό μου, είπαν να μην την διατυπώσω στους τρεις χορτοφάγους που παρακολουθούσαν την συνεδρία.... 


*Τυχεροί είστε κ. Αντώνη και κα. Κατερίνα, Δευτέρα μέχρι και σήμερα έχουμε μόνο βροχή και χιονόνερο.