Thursday, February 25, 2010

Υπνωτισμός

Τελευταία πειραματιζόμαστε με τον υπνωτισμό στο πανεπιστήμιο. Αν και δεν πιστεύω στις θεραπευτικές ιδιότητες του -προς πείσμα πολλών εδώ πάνω που πιστεύουν στις θαυματουργές θεραπείες - νομίζω ότι είναι αρκετά διασκεδαστικό.Απαιτεί λίγη εξάσκηση και ενδεχομένως τις πρώτες φορές να μην έχει την αναμενόμενη επιτυχία αλλά παρόλα αυτά είναι ένας ευχάριστος τρόπος να περάσετε 20 λεπτά από το απόγευμα σας.
Υπάρχουν κυριολεκτικά άπειρα βιντεάκια στο youtube. Εμένα αυτό που μου άρεσε περισσότερο σαν βίντεο είναι αυτή η τριλογία:

1) http://www.youtube.com/watch?v=z0QUg4NMpbM
2) http://www.youtube.com/watch?v=dFkxSwlXvF0&feature=related
3) http://www.youtube.com/watch?v=5fyV44xCK0A&feature=related

Σώστε τα βιντεάκια στον δίσκο σας και βάλτε τα σε μια playlist να παίξουν το ένα μετά το άλλο.

Have fun!

Wednesday, February 17, 2010

Η Αλίκη στην χώρα των επιδομάτων

Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο με τόσο απαράδεκτο σύστημα επιδομάτων ανεργίας από το Αγγλικό. Η παράνοια έχει φτάσει επίπεδα τρέλας και δεν μπορείς να έχεις μια πλήρη εικόνα του αν δεν το ζήσεις. Πέρυσι τέτοια εποχή που ήμουν άνεργος, είχα κάνει αίτηση για επίδομα ανεργίας. Μου το είχαν αρνηθεί με την λογική οτι δεν είχα αρχίσει να δουλεύω από τον Μάρτιο του 2006 (ξεκίνησα τον Νοέμβρη) το οποίο μου φάνηκε πολύ τυχαία για δικαιολογία. Πρίν μερικούς μήνες μιλούσα με έναν φίλο μου και μου είπε οτι αυτού του είχαν αρνηθεί με την λογική οτι δεν είχε αρχίσει να δουλεύει από τον Μάρτιο του 1999 (είχε αρχίσει τον Δεκέμβρη). Δούλευε δηλαδή 11 χρόνια και παρόλα αυτά δεν δικαιούταν. Ποιος δικαιούται όμως?
Είναι απλό. Οι ανύπαντρες μητέρες και πατέρες και αναλόγως πόσα παιδιά έχεις τόσα περισσότερα λεφτά. Σύν το ενοίκιο σου, συν τα έξοδα παιδικού σταθμού. Πώς μεταφράζεται αυτό? Υπολογίστε γύρω στα £2.500 τον μήνα - όσο δηλαδή ο μισθός κάποιου με διδακτορικό. Τώρα το αποτέλεσμα ποιο είναι. Όλοι αποκτούν παιδιά (κατά προτίμηση τρία και πάνω), δεν παντρεύονται και αρνούνται να ψάξουν για δουλειά. Αααα... και επίσης δεν μπορείς να τα βάζεις στην άκρη γιατί θα σου κόψουν το επίδομα. Ουσιαστικά σου λένε, παράτα το σχολείο, κάνε παιδιά και ζήσε την υπόλοιπη ζωή σου παίρνοντας επιδόματα.
Τα Χριστούγεννα πήγαμε έναν ασθενή στο σπίτι του για μια μέρα. Καθίσαμε εκεί μαζί του για 6 ώρες και πραγματικά έφριξα. Οι γονείς του δεν παντρεύτηκαν ποτέ, είναι τρία αδέλφια, το κράτος πληρώνει για τα πάντα και είχαν κάτω από το χριστουγεννιάτικο δένδρο τουλάχιστον 50 κουτιά με δώρα. Καθόλου άσχημα για άπορη οικογένεια. Σκεφτόμουν "κοίτα ρε πούστη που πάνε οι φόροι που πληρώνω"....
Και φυσικά κανείς δεν τολμάει να αλλάξει αυτό το σύστημα διότι είναι τόσοι πολλοί αυτοί που παίρνουν επίδομα που δεν θα τους ξανα-ψηφίσουν. Τώρα τελευταία άκουσα στο ράδιο οτι τα επιδόματα πλέον πάνε στον τραπεζικό τους λογαριασμό και υπάρχουν περιπτώσεις όπου πολλοί ξόδεψαν τα λεφτά από το νοίκι αγοράζοντας τηλεοράσεις. Και το κουλότερο? Το κράτος τους έδωσε ξανά λεφτά για το ενοίκιο....

Saturday, February 13, 2010

Νιούζζ...
  • Εντάξει, τα κατάφερα τελικά. Αρρώστησα και εγώ. Και πάνω που κοκορευόμουν οτι όλος ο κόσμος αρρώστησε φέτος και εγώ την γλίτωσα, τελικά δεν μου έκανε το χατίρι.Λογικά την άρπαξα την προηγούμενη Τρίτη που πήγαινα στην συνάντηση στο φωτογραφικό κλαμπ της περιοχής μας. Το να περπατάς για μισή ώρα στους -3 οC δεν είναι ότι καλύτερο. Χτες και σήμερα ξάπλα, προσεχώς καλύτερα.
  • Έχω καθυστερήσει σημαντικά να ξεκινήσω την δεύτερη εργασία για το πανεπιστήμιο. Παραδίδουμε σε δύο βδομάδες και εγώ έχω γράψει την μισή εισαγωγή. Πόσο διαφορετικά δουλεύουν τα πράγματα εδώ πάνω, κάναμε 5-6 μαθήματα θεωρίας και τα υπόλοιπα θα πρέπει να τα βρούμε και να τα διαβάσουμε μόνοι μας. Έχω αυτή την στιγμή 7 βιβλία μπροστά μου από την βιβλιοθήκη (την θυμάστε την βιβλιοθήκη στο ΤΕΙ; εκεί που πηγαίναμε και περνάγαμε την ώρα μας άμα είχαμε κενό) σύν 3 βιβλία δικά μου. Περαστικά μου!
  • Αύριο του Αγίου Βαλεντίνου, λέγαμε να πάμε στο εστιατόριο του αφεντικού μου - μια παράξενη σύμπτωση: το αφεντικό της Ιβόνας και το αφεντικό το δικό μου είναι ανδρόγυνο - αλλά θα δούμε τελικά αν θα πάμε. Πήγαμε πέρυσι, είναι εστιατόριο με Ισπανική κουζίνα. Υπάρχει άλλη μία πιθανότητα να πάμε σε ένα ελληνικό εστιατόριο στην διπλανή πόλη. Θα δούμε τελικά...
  • Οκ, αρκετά χαζολόγησα, επιστρέφω στα βιβλία μου.


Wednesday, February 10, 2010

Ημέρες Ραδιοφώνου (αγαπημένο μου πλυντήριο)

Χτες που πήγαινα στην δουλειά άκουσα μια ασυνήθιστη εκπομπή στο ραδιόφωνο. Ήταν η ιστορία ενός πλυντηρίου (!), ένα πλυντήριο που το αγόρασαν στα τέλη της δεκαετίας του '50 και που οι ιδιοκτήτες τοy το έχουν ακόμη και τώρα σε άριστη κατάσταση. Ένα πλυντήριο το οποίο αγοράστηκε ως μια απλή οικιακή συσκευή και που κατέληξε ένα οικογενειακό κειμήλιο. Στην μισή ώρα που άκουσα αναφερόντουσαν στον ρόλο που έπαιξε σε διάφορες κρίσιμες στιγμές την οικογένειας εκείνης. Μπορεί να ακούγεται βαρετό, αλλά ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή, καιρό είχε να με καθηλώσει έτσι ραδιοφωνική εκπομπή.
Όταν ήμουν στο λύκειο, εντελώς συμπτωματικά είχα πετύχει μια μέρα στο ράδιο την εκπομπή των Παναγιώτη Τσούτσια και Τάκη Σαράντη, " Άκρως ραδιοφωνικό και απόρρητο". Έμελλε να γίνω φανατικός ακροατής τους για τα επόμενα 2 χρόνια, στην κυριολεξία δεν έχανα εκπομπή. Εντάξει, τα τραγούδια που έπαιζαν ήταν λίγο νερόβραστα για τα Hard Rock '70s γούστα μου αλλά οι εκπομπές τους ήταν σε γενικές γραμμές πολύ αστείες. Μέτα, μόλις ξεκίνησα το ΤΕΙ, κάπου τους έχασα, ήρθε και ο στρατός αργότερα...οι ημέρες ραδιοφώνου ήταν πλέον παρελθόν. Μια μέρα, επιστρέφοντας από τα Γιάννενα, κάπου ανάμεσα στην Άρτα και τα Γιάννενα, έτυχε να πετύχω μια αναμετάδοση εκπομπής τους από κάποιον τοπικό σταθμό. Πετούσα από την χαρά μου, αλλά βγαίνοντας από το Μενίδι της Άρτας και πέρνοντας τις στροφές του Μακρυνόρους τους έχασα πάλι.
Η επόμενη λαμπρή στιγμή του ραδιοφώνου ήταν ένα πρωί που πήγαινα στην δουλειά όταν ήμουν στην Ελλάδα. Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και άκουγα Radio-Gold όταν ξαφνικά ο Μαστοράκης είχε την ιδιοφυή ιδέα να παίξει κάποια χριστουγεννιάτικα σκετσάκια από το ραδιόφωνο της δεκαετίας του '60. Το συγκεκριμένο ήταν ένα μικρό σκετσάκι μεταξύ της Τζένης Καρέζης και του Ανδρέα Μπάρκουλή. Δεν ξέρω από ποιον ήταν γραμμένα αλλά ήταν καταπληκτικά. Φοβερή αντίθεση στον ποιοτικό χρόνο που πρόσφεραν και στην ασήμαντη σκουπιδοτηλεόραση που μας σερβίρετε σήμερα. Έχω φάει το Internet να τα βρώ, αλλά εις μάτην...
Και χτές ήταν το αγαπημένο μου πλυντήριο.... ώωω τι τύχη!

Monday, February 01, 2010

I take my own pics

Κατόπιν παρότρυνσης του Cornholio, είπα να κάνω και εγώ μια παρωδία της διαφήμισης του Tarantino.

Ιδού λοιπόν...