Friday, January 30, 2009

Ο αριθμός
28014 018023258

Υπήρχε μια περίοδος, όπου απλά και μόνο να μου ανέφερες την λέξη “βιβλίο”, έβγαζα σπυράκια. Βιβλία ήταν μονάχα τα σχολικά, τα οποία ήταν μια αγγαρεία να τα διαβάσεις, μονοκόμματα, κακογραμμένα. Στην έκτη δημοτικού, ένας δάσκαλος προσπάθησε να μας αλλάξει αυτή την λαθεμένη άποψη, μας μάζευε γύρω – γύρω από την σόμπα και μας διάβαζε βιβλία. Μας διάβαζε τον “μικρό πρίγκιπα”, τον “φυλακισμένο που κλαίει”, το “δένδρο που πληγώναμε”, τον “γλάρο Ιωνάθαν” και άλλα πολλά. Στο τέλος της σχολικής χρονιάς μας έκανε δώρα μερικά βιβλία. Για εμένα αγόρασε ένα ονόματι “Στην σκιά του Βούδα” το οποίο το αντάλλαξα με τον “Μαρσελέν που κοκκινίζει”, ένα βιβλίο - ιστοριούλα το οποίο πραγματικά αγάπησα πολύ. Το ίδιο καλοκαίρι διάβασα “Το έπος του Γκιλγαμές” και αγόρασα για πρώτη φορά στην ζωή μου βιβλίο, “Ο Παρασκευάς ή η πρωτόγονη ζωή” το οποίο το διάβασα δίπλα στην θάλασσα κατά τις διακοπές μου στο Αίγιο. Ενθουσιασμένος ως ήμουν, κατέβηκα στην πόλη να αγοράσω και άλλο. Δυστυχώς το μόνο βιβλιοπωλείο που ήταν ανοιχτό, ήταν ένα το οποίο πουλούσε βιβλία για αναγνώστες με μεταφυσικές ή ufo-λογικές ανησυχίες. Ένα βιβλίο του Άρθουρ Κλάρκ που αγόρασα με τίτλο “Προέκταση στο Μέλλον” (ή κάτι τέτοιο) με απογοήτευσε. Και από τότε δεν ξαναγόρασα βιβλίο, με εξαίρεση κάτι ufo-λογικά βιβλία τσέπης στο λύκειο.
Θα έπρεπε να περάσουν σχεδόν δέκα χρόνια για να αγοράσω πάλι βιβλίο. Φαντάρος στην Αλεξανδρούπολη και αγόρασα την “Γενεαλογία της Ηθικής” του Νίτσε η οποία έφερε τα πάνω-κάτω μέσα μου. Από τότε έγινα συστηματικός αναγνώστης και τώρα διαβάζω περίπου ένα βιβλίο τον μήνα / το δίμηνο αν και δυστυχώς δεν έχω τόσο χρόνο όσο θα ήθελα.
Σήμερα παρόλα αυτά έκανα και κάτι που δεν είχα ξανακάνει. Γράφτηκα στην τοπική βιβλιοθήκη. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ήταν το πρώτο πράγμα που έκανα με το που πάτησα στο Stafford. Είμαι ο αριθμός 28014 018023258.
Και εις ανώτερα!!

Wednesday, January 28, 2009

Bye Bye Edinburgh

Κάθομαι και πίνω τον καφέ μου στο BeanScene στο κέντρο του Εδιμβούργου. Την φωτογραφία δίπλα την βρήκα στο Flickr, είναι ενός κύριου Ewan McDowall. Κάθομαι στο γωνιακό τραπεζάκι που φαίνεται και γράφω. Έχω τις βαλίτσες μου έτοιμες, απλά θα επιστρέψω να τις πάρω και να πάω στον σταθμό. Κοιτάω από το παράθυρο, απέξω περνάει η Nicolson Str, φάτσα απέναντί μου είναι η Gibb’s Entry, μια στοά που οδηγεί σε ένα κέντρο εργοθεραπείας. Πολλές φορές φέρναμε εδώ πολλούς από τους ασθενείς και αράζαμε για κανένα δύο-ωρο για καφέ εδώ πέρα. Το BeanScene ήταν το πρώτο καφέ που έκατσα και μου άρεσε εξ’ αρχής. Δεν έχει αυτή την fastfood αισθητική, έχει λογικές τιμές – ένας καφές μαζί με κέικ κοστίζει £2,50, έχει δωρεάν internet, παίζει τζαζ και ως αποτέλεσμα δεν έχει πιτσιρικαρία.
Είναι απόλαυση τελικά να πίνεις τον καφέ σου μεσοβδόμαδα, εν ώρα εργασίας. Κοιτάς από το παράθυρο και βλέπεις όλους αυτούς τους ταλαίπωρους που τρέχουν να πάνε στην δουλειά τους. Φασκιωμένοι με τα κασκόλ τους, το laptop στον ώμο, να κάνουν ουρές στις στάσεις. Σήμερα έκανε την χάρη ο καιρός να με αποχαιρετήσει με λιακάδα, σπάνιο πράγμα. Σου κάνει η καρδιά να περπατήσεις. Θα περάσω και από το κεντρικό βιβλιοπωλείο, τους Waterstones, να επενδύσω την δωρο-επιταγή που μου έδωσαν στην NHS. Πρώτη φορά αγοράζω μεταχειρισμένο βιβλίο, ελπίζω να είναι σε καλή κατάσταση. Καινούργιο κοστίζει £26, μεταχειρισμένο θα το πάρω για £15 μαζί με τα ταχυδρομικά.
Έτσι λοιπόν η τελευταία μέρα στο Εδιμβούργο. Στις 5 φεύγει το τρένο από τον σταθμό του Haymarket, αναμένετε να είμαι στο Stafford στις 9. Λυπάμαι που φεύγω, είχα αρχίσει να νοιώθω το Εδιμβούργο δικιά μου πόλη. Για να δούμε πώς θα είναι και το Stafford.
Ίδωμεν !

Tuesday, January 27, 2009

Απολογισμός NHS

Κλείνω σχεδόν δύο χρόνια από την ημέρα που άρχισα να δουλεύω στην NHS. Πέντε Φεβρουαρίου, ημέρα Δευτέρα, πήγα για πρώτη φορά στην δουλειά. Την Beth και την Alice τις είχα συναντήσει στην συνέντευξη. Την Alison την γνώρισα μόλις άρχισα να δουλεύω. Τι συνέντευξη και εκείνη, η αγγελία έγραφε: "Ασχολείστε με τους υπολογιστές και την τέχνη; Θέλετε να δουλέψετε για το εθνικό σύστημα υγείας (NHS); Αν ναι, στείλτε βιογραφικό στην "τάδε" διεύθυνση". Περισσότερο για χαβαλές μου ακούστηκε παρά για κάτι σοβαρό. Στην συνέντευξη τα βρήκα σκούρα προσπαθώντας να καταλάβω τις προφορές τους, Σκοτσέζικα η μία, ουαλικά η άλλη. Τέλος καλό, όλα καλά όμως και ξεκίνησα να δουλεύω σε κάτι εντελώς καινούργιο για εμένα. Πρώτη μέρα στην δουλειά και ενώ ετοιμαζόμουν να περάσω την πόρτα, αυτή άνοιξε και ένα γέροντας κατέβασε τα παντελόνια του μπροστά μου και αθόδευσε μπροστά στα έκπληκτα μάτια των περαστικών. Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η δουλειά. Έγραφα σχεδόν κάθε βδομάδα για όλα αυτά τα περίεργα που έβλεπα εκεί μέσα. Μετά συνήθισα, όλα αυτά μου φαίνονταν φυσιολογικά.
Οι δύο πρώτοι μήνες ήταν εξαιρετικά δύσκολοι. Δεν είχα γραφείο, πέντε άτομα στριμωγμένα σε ένα γραφείο που χώραγε - δε χώραγε τρία άτομα, η σκοτσέζικη προφορά μου ήταν ακατανόητη... Τους πήρε και πολύ καιρό να με εμπιστευτούν, να πιστέψουν ότι αυτά που πρότεινα μπορεί να είχαν κάποια βάση αν και θεωρώ ότι τελικά ποτέ δεν το πίστεψαν όσο θα ήθελα. Παρόλα αυτά, σήμερα, φεύγοντας μετά από δύο χρόνια από το γραφείο, αισθάνθηκα ποιο στεναχωρημένος από όταν έφευγα από την ΔΕΠΑ. Μαζέψανε και μερικά λεφτά και μου πήραν μερικά αποχαιρετιστήρια δώρα, δύο ακριβά κρασιά σε μια όμορφη ξύλινη θήκη, μία πετσέτα με σκοτσέζικα τάρταν και μία δωροκάρτα για αγορές βιβλίων αξίας £25.
Αυτό που κρατάω από τα δύο χρόνια στην NHS, είναι η τύχη να δημιουργήσω τρεις καλές φιλίες. Και τελικά αυτό είναι που μετράει στο τέλος μιας και πιστεύω ότι εκτέθηκα σε πολύ νεανικές ιδέες και στάσεις ζωής - ακόμη και αν μιλάμε για πενηντάρηδες, αν και πολλές φορές είχα την εντύπωση ότι ήμουν εγώ ο πενηντάρης στο γραφείο. Παρόλα αυτά, η παρουσία μου και μόνο στο γραφείο, συνιστούσε για αυτούς μια περιπέτεια.
Έτσι λοιπόν διαβάζω στην κάρτα που μου έδωσαν : "Καλή τύχη στην νέα σου περιπέτεια".

Περιπέτεια...
Ποιος; Εγώ.

Saturday, January 24, 2009

Διάγγελμα Εθνάρχη για την εκπαίδευση

Επειδή η εποχή αυτή συγκλονίζεται από τις διεκδικήσεις των αγροτών και τις αναταραχές στην παιδεία, κάνω αυτό το πόστ με το διάγγελμα του εθνάρχη προς τους καθηγητές. Επειδή αυτοί οι άνθρωποι γνώριζαν από παιδεία.



Επειδή αν το κεφάλι σας δεν είναι άσπρο, είναι γκρίζο. Να τα ακούει η κυβέρνηση αυτά και να παίρνει ιδέες.

Thursday, January 22, 2009

News Update

Τελευταίες μέρες στο Εδιμβούργο....Βρίσκομαι κάπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Ο χρόνος δεν περνάει, οι ώρες στην δουλειά μου φαίνονται αιώνες. Κάθε πρωί ξυπνάω, κάνω ένα μπάνιο και φεύγω γρήγορα, περπατάω μέχρι την δουλειά και μόλις ανεβαίνω τις σκάλες με πιάνει μια βαρεμάρα, μια νύστα... δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Ακριβώς όπως αισθανόμουν τις τελευταίες μέρες που δούλευα στην ΔΕΠΑ.Έχω ξεκινήσει δύο φορές να γράψω ένα πόστ-απολογισμό για αυτά τα δύο χρόνια που δούλευα στην ΝΗS. Το έχω αφήσει και τις δυό φορές στην μέση. Λογικά θα το κάνω την Δευτέρα.
Τώρα διαβάζω τα νέα. Ο Ομπάμα έκλεισε το Γκουαντάναμο. Μακάρι να καταφέρει να βάλει μια τάξη. Πολύ αμφιβάλω όμως, όχι γιατί πιστεύω ότι δεν είναι ικανός, αλλά διότι ο μέσος Αμερικανός είναι εθισμένος στον τρόμο και την ανασφάλεια που τόσο απλόχερα μοίρασε η κυβέρνηση Μπούς. Βγήκαν και οι αγρότες στον δρόμο να ζητήσουν - τί άλλο - λεφτά. Αντί να δουν πώς να μπορέσουν να απελευθερωθούν μέσα στην παραγωγή ή πώς να απαλλαγούν από τις γλίτσες τους μεσάζοντες. Χμμμ... τέλος πάντων...
Μέσα στο Σαββατοκύριακο κανονίσαμε με τους υπόλοιπους συναδέλφους στο γραφείο να πάμε για ένα ποτό. Άρχισαν να κάνουν έρανο για να μου αγοράσουν δώρο, πάντα το κάνουν αυτό όταν φεύγει κάποιος, σήμερα τους άκουσα που το συζητούσαν όταν πήγα στο γραφείο.... Αναρωτιέμαι τι δώρο θα μου πάρουν - τί ωραίο που είναι να περιμένεις δώρα :)

Saturday, January 17, 2009

Στο Εδιμβούργο Το Παλιό
Την Πέμπτη που μας πέρασε, έγινε στο νοσοκομείο, μια μικρή έκθεση για τα 150 χρόνια του νοσοκομείου. Η φωτογραφία που βάζω εδώ είναι από ένα happening που γινόταν με τίτλο "Τα χαζά καπέλα" όπου μπορούσες να βγάλεις μια polaroid φορώντας κάποιο καπέλο εποχής. Ήταν άκρως διασκεδαστικό μπορώ να πω αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν μία φωτογραφία του '30 από έναν σταθμό τρένου που βρισκόταν τότε στην περιοχή αυτή. Η φωτογραφία είναι <αυτή>. Βλέπετε την μικρή, σιδερένια γέφυρα στο πίσω πλάνο? Από αυτή περνάω κάθε μέρα για να πάω στην δουλειά και δεν ήξερα οτι εκεί κάποτε υπήρχε σταθμός τρένου. Βρήκα και μία φωτό τραβηγμένη από την γέφυρα για να σας δείξω πώς είναι τώρα. Η φωτό είναι <αυτή>.
Καμιά σχέση έτσι? Μόνο οι πλατφόρμες έχουν μείνει. Αυτό που ήταν σταθμός τότε ( αυτό το άσπρο ντουβάρι στα δεξιά) είναι τώρα μία πολύ καλή pub ονόματι Waiting Room. Προφανώς ήταν η αίθουσα αναμονής του σταθμού.

Saturday, January 10, 2009

Χωρίς Σχόλια

Αυτόν τον κ. Χρ. Μαρκογιαννάκη ποιός ακριβώς τον έβαλε σε αυτή την θέση και για ποιο ακριβώς λόγο? Και τι συμαίνει "μηδενική ανοχή" εναντίων πολιτών, φορολογούμενων και μάλιστα σε μία εποχή με της τράπεζες να πέρνουν αυτά που τους "οφείλουμε" δημιουργώντας τεχνικές κρίσεις. Οικονομικές και κοινωνικές.
Ένα μικρό απόσπασμα του Κορνήλιου Καστοριάδη από μια συνέντευξη του το 1984 στην ΕΡΤ. Περισσότερο επίκαιρη σήμερα από ποτε.

Thursday, January 08, 2009

Οι Διανοούμενοι


Διαβάζω ένα από τα ποστ του Νίκου Δήμου με τίτλο "Πού είναι οι διανοούμενοι;" . Πιστεύω ότι είναι από τα λίγα καλά μπλόγκ και εκφράζει πραγματικά υγιείς απόψεις αλλά με το συγκεκριμένο ποστ διαφωνώ εν μέρη. Εδώ πάνω που είμαι δεν ξέρω τι στάση κράτησαν οι διανοούμενοι κατά τα επεισόδια του Δεκεμβρίου αλλά σε γενικές γραμμές οι διανοούμενοι λάμπουν δια της απουσίας τους.
Σε μια τέτοια εποχή, με αυτή την ραγδαία αύξηση του εθνικισμού, οι διανοούμενοι όχι απλά δεν δίνουν το παρών ξεσκεπάζοντας το κάθε φαντασιοκόπημα που πλασάρεται ως "επιστημονική" μελέτη - ιδίως όταν αυτή η "μελέτη" χρησιμοποιείται με προπαγανδιστικούς σκοπούς - αλλά πολύ περισσότερο με την σιωπή τους είναι συνένοχοι σε αυτό που γίνεται. Ο Καστοριάδης είχε πεί οτι "ο καθένας αναλαμβάνει την ευθύνη των λόγων του. Κανείς δεν απαλλάσσεται από αυτή την ευθύνη. Ούτε καν εκείνος που σωπαίνει και, ως εκ τούτου, αφήνει να μιλούν οι άλλοι και να καταλαμβάνεται ο κοινωνικο-ιστορικός χώρος ενδεχομένως από ιδέες τερατώδεις " .

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετώπιζε (και αντιμετωπίζει) ο ακροδεξιός χώρος είναι η έλλειψη διανοούμενων στους κόλπους του. Έτσι λοιπόν έχει βαλθεί με νύχια και με δόντια να "δημιουργήσει" από το μηδέν μερικούς. Και για αυτά τα τερατουργήματα που δημιουργούνται τώρα, δεν μιλάει κανείς. Αν με ρώταγε κάποιος τον Οκτώβρη, την γνώμη μου για τον ελληνικό λαό θα έλεγα με πάσα βεβαιότητα ότι αυτός ο λαός είναι πλέον παντελώς αποβλακωμένος και θα δεχτεί την πρώτη απίθανη λύση που θα του προταθεί. Που είναι οι διανοούμενοι να τον αφυπνίσουν; Παρόλα αυτά, η ευχάριστη έκπληξη του Δεκεμβρίου έδειξε οτι τελικά μια μερίδα αυτού του λαού δεν είναι τόσο αποβλακωμένη και οτι μπορεί να κατέβει στους δρόμους και να συγκρουστεί με το κράτος αν χρειαστεί αλλά αυτοί από μόνοι τους δεν είναι αρκετοί. Αν στα γεγονότα του Δεκεμβίου ακούστηκε δυνατά η φωνή ενός διανοούμενου, πρέπει να είναι εξαίρεση γιατί μόνο δυνατά δεν ακούγονται αυτές οι φωνές. Τουλάχιστον όχι τόσο δυνατα όσο χρειάζεται.

Καταλήγει γράφοντας: "Μήπως μπερδεύει τους διανοούμενους με τους δημοσιογράφους;" Αν ισχύει κάτι τέτοιο, είναι να μαζευτούν όλοι οι διανοούμενοι σε μια βάρκα και να πάνε καταμεσής του Αιγαίου και να την φουντάρουν. Αν ο λαός δεν μπορεί να ξεχωρίσει τους διανοούμενους από τους δημοσιογράφους, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας για ότι θα επακολουθήσει.

Μην ψάχνετε, τρίτο "αν" δεν υπάρχει.

Tuesday, January 06, 2009

Ιστορικό Χαρακίρι

* Τον Οκτώβριο του 1827 και μετά από έξι χρόνια σφαγών και αγώνα η Ελλάδα αποκτά την αυτονομία της από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Και αντί να πάρουν την μοίρα στα χέρια τους, όρισαν βασιλιά και ξένες δυνάμεις να τους νταντεύουν.
* Το 1922 και ενώ ο Βενιζέλος είχε εξασφαλίσει τόσα ανταλλάγματα στην συνθήκη των Σεβρών, τα ελληνικά μυαλά τα κάνουν θάλασσα. Ακολουθεί η Μικρασιατική καταστροφή.
* Το 1944 τερματίζεται το αντάρτικο εναντίων των Γερμανών κατακτητών. Και αντί η Ελλάδα να πάρει την τύχη στα χέρια της, οδηγούμαστε σε εμφύλιο προκειμένου να αποφασίσουμε αν θέλουμε να μας κυβερνάει ο Στάλιν ή ο Τσορτσιλ. Οι γερμανοτσολιάδες γιορτάζονται ως εθνικοί ευεργέτες.
* Το 1960 η Κύπρος αποκτά την ανεξαρτησία της. Το αποτέλεσμα ήταν η γκετοποίηση του τουρκικού πληθυσμού που οδήγησε στην εισβολή του Αττίλα

Και αυτά είναι μόνο λίγα γεγονότα που δείχνουν πόσο ανίκανοι είμαστε να πάρουμε την μοίρα στα χέρια μας. Κάθε φορά που κάτι μεγαλειώδες ήταν προ των πυλών, έτοιμο να συντελεστεί, εκεί παραμόνευε μια προδοσία, μια προβοκάτσια. Έτσι λοιπόν, ενώ δεν πέρασε ένας μήνας από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, που έκαναν την Γαλλική εφημερίδα "Liberation" να γράψει οτι "Είμαστε όλοι Έλληνες", ήρθε μια αυτοαποκαλούμενη επαναστατική ομάδα να σπιλώσει μια λαϊκή αντίδραση και να δώσει επιχειρήματα στον κάθε Γκεμπελίσκο.

Συγχαρητήρια λοιπόν...

"Οι λογαριασμοί που έχει κανείς με τον τόπο που γεννήθηκε, που μεγάλωσε, που μιλάει τη γλώσσα του, δεν κλείνουν ποτέ. Ξέρω ότι χρωστάω στην Ελλάδα ένα μεγάλο μέρος από αυτό που είμαι. Και πάντα πονάω απεριόριστα και τον τόπο και τον λαό. Είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητος απέναντί τους. Όταν ένας Δανός ή ένας Ολλανδός λέει μιαν ανοησία ή κάνει μια χυδαιότητα, γελάω ή σηκώνω τους ώμους μου. Όταν όμως αυτό το κάνει ένας Έλληνας, τότε γίνομαι έξω φρενών.
"
Κορνύλιος Καστοριάδης

Friday, January 02, 2009

Εκ-Φτώσεις

Τα νέα μου παπούτσια. Από £60 τα αγόρασα £11 (£12 γράφει το κουτί).
Σε κάνει να αναρωτιέσαι, έτσι;...

Thursday, January 01, 2009

Έλλειψη σωφροσύνης

Θα περίμενε κανείς περισσότερη σωφροσύνη από έναν λαό που έχει υποφέρει τόσα πολλά στην διάρκεια της ιστορίας του, που έχει υποστεί διωγμούς, έχει περάσει ένα ολοκαύτωμα και έχει εκτελεστεί ομαδικά. Από έναν λαό που έχει ποινικοποιήσει την άρνηση του ολοκαυτώματος και ταυτόχρονα ο οποίος κάνει αυτή την στιγμή να φαίνονται αγγελούδια φονταμενταλιστικά καθεστώτα τύπου Ιράν ή να δικαιώνει στα μάτια του κόσμου ακραίες ( αλλά εκλεγμένες από τον Παλαιστινιακό λαό) ομάδες τύπου Χαμάς.

Και εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα είδος αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Το Ισραήλ βομβαρδίζει τους τρομοκράτες. Πώς αποτρέπουν αυτά τα δεκάχρονα παιδάκια, που είδαν τους δικούς τους να πεθαίνουν, από το να μην εξαπολύσουν ρουκέτες σε δέκα χρόνια?
To In.gr σας εύχεται χρόνια πολλά!


Πώς "οραματίζεται¨ το In.gr μια εντυπωσιακή υποδοχή για το νέο έτος. Με ένα στολισμένο χριστουγεννιάτικο δένδρο και μερικούς μπάτσους για φάτνη.
ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!