Wednesday, December 31, 2008

Σαν σήμερα, δύο χρόνια πρίν

Κοίταγα τα στατιστικά του μπλόγκ μου σήμερα. Μέχρι στιγμής έχω κάνει 168 πόστς (από τον Σεπτέμβρη του 2006). Η αλήθεια είναι ότι ξαφνιάστηκα λίγο γιατί δεν περίμενα να δώ τόσο πολλά. Πώς συμβαίνει συνήθως, θυμάσαι το πρώτο και το τελευταίο πόστ συνήθως. Θυμάμαι έτσι, μια βδομάδα πρίν φύγω από την Ελλάδα, ότι μου ήρθε η ιδέα να ανοίξω ένα μπλόγκ να γράφω τα νέα μου να τα διαβάζετε τώρα που δεν είμαι εκεί. Από τότε έγραψα, έγραψα, έγραψα…
Σήμερα, κάθισα να ξαναδώ όλα αυτά τα πόστς που έκανα και να ξεχωρίσω ένα αγαπημένο.
Από όλα αυτά λοιπόν ξεχώρισα το «Τραγούδι της ταβέρνας». Κυριακή απόγευμα, παραμονή πρωτοχρονιάς του 2007. Είχε προηγηθεί η Ελλαδογραφία μια μέρα μετά τα Χριστούγεννα. Μαύρη απελπισία και τότε, δουλεύοντας πάλι. Κλεισμένος στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, έξω βροχή και δυνατός αέρας και τα αφεντικά την έχουν κάνει για διακοπές. Κάθομαι και κοιτάζω το άδειο σαλόνι με τα πανάκριβα έπιπλα. Στο βάθος του δωματίου, ένας ινδικός θρόνος καλυμμένος με γυαλιστερό μέταλλο και δίπλα του το χριστουγεννιάτικο δένδρο. Δύσκολο να σας το περιγράψω. Δεν ήταν Χριστούγεννα αυτά. Κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους, δουλεύοντας. Μου ήταν αδύνατο να κρύψω την στεναχώρια μου για το γεγονός ότι αυτή την παραμονή πρωτοχρονιάς ήμουν στην δουλειά.. Το ξενοδοχείο ήταν full κλεισμένο αλλά παρόλα αυτά κανείς τριγύρω…
Γύρισα πάλι στον υπολογιστή να ελέγξω τα mail μου. Τίποτα… Ίσως τώρα πάλι?... Μπάα.. τίποτα…
Πώς έτυχε και βρήκα online αυτούς τους στοίχους, ούτε που θυμάμαι. Το μόνο που θυμάμαι είναι το πόσο απαίσια αισθανόμουν εκείνο το βράδυ. Και εξ ου και εκείνο το πόστ.

Σαν σήμερα και δύο χρόνια πέρασαν από τότε. Πόσα πράγματα έχουν αλλάξει. Πόσο έχω αλλάξει. Και πόσα θα αλλάξουν ακόμη.

Ευτυχισμένο το 2009. Με όλες τις αλλαγές που θα φέρει.

Monday, December 29, 2008

Zeiss Ikon Nettar 518/16
Searching on the internet, i was surprised to see how few resources you can find about the Zeiss Ikon 518/16 which has been such a popular model during the '50s.
After working for almost half a year with my Zeiss, i thought that maybe it would be a good idea to write my own personal review about this great performer.

I got this one as part of an exchange deal in a price that i feel ashamed to write. The guy sold me a Agfa Box camera which didn't work properly and since it was still in warranty i decided to give a couple of pounds extra and go for it. And i am glad i did.
The camera seems to be in a very good condition. Size wise it is in the same league with the Zenit 12XP when unfolded but fold it up and you can put it in your coat's pocket. And that's not all. I am not exactly sure about the difference in weight, but it does feel much less heavy that the mighty Zenit. And remember, this is a 6X6 medium format camera.

The lens on the camera is a 75mm - f/4.5 Nettar coated. It is not of course in the same league with its Tessar siblings but it doesn't have a £200 price tag either. And i am not sure it is a £200 worst lens. Later on i provide some pics taken with it. Stay tuned.
So, as you probably know, a 75mm lens in 6X6 format is equivalent to a 50mm lens in 35mm photography. What you might not know, is that as a 75mm, it has the DOF characteristics of a 75mm lens and not of a 50mm. To explain myself a bit, setting it to f/4.5 the depth of field for a subject on 5 meters is only 1.83 m as opposed to almost 3 meters in 35mm photography. This means that when working with aperture wide open, precise focusing is required. And this is bad news because the Nettar 518/16 doesn't have a rangefinder. You can override this annoyance with any external rangefinder that you can add to the cameras' hot shoe, as i did. Or you can guesstimate the distance if you are good at it. The markings on the lens are on feet, so...good luck.The extra focal length combined with the bigger image format give a very special characteristic to the out-of-focus elements of the picture. Here are a couple of pictures to show you what i mean (Pic1 Pic2 Pic3). I think the bokeh is beautiful. The nettar is a really sharp lens, maybe as sharp as the takumar 50 f/1.4 in the centre although you can notice a fall in details at the corners and when used wide open, it vignettes. That shouldn't put you off thought, it has it's own quality and the medium format provides lots of detail anyway. And i am talking about the corners of the picture, which can really go unnoticed. Here are some pics to show you what i mean. (Pic1 Pic2) Unfortunately i do not have a high resolution scan from Zeiss, hopefully i will be able to provide you with better ones.

A 400 ASA film is best advised when using the Nettar 518/16. And that is because the speed range is rather limited by today's standards. Speeds range from 1/10 to 1/200 plus B.You should always remember that the lens is a 75mm, so shooting at 1/50 involves a risk of shaking the camera. This leaves you with two speeds that you can work safely with, 1/100 and 1/200. These will be sufficient for most occasions but i cant help thinking that a 1/400 would have been a bless under some (sunny) circumstances. The reason is that, at f/22 the image quality is less than perfect.
The aperture range goes from f/4.5 to f/22. Good news: You can select any aperture as the aperture ring is completely stepless.

The Nettar 518/16 has a double exposure prevention mechanism which is very handy. A red flag appears in the finder and you cannot press the shutter button without winding the film. You'll love that, believe me. I have bitter experience from my box camera where double exposures are more than often.

Conclusion:
If you are looking for an inexpensive entry to medium format photography, this is the way to go. Image quality is really really good between f/5.6 - f/11, it is build like a tank with very few things that can break and you can always have it with you due to it's small size. My only complain is the limited speed range and the lack of a rangefinder, so it might be a good idea to buy and external one.
All in all, a very nice camera and if you find it for anything less than £50 buy it and you won't regret.

Sunday, December 28, 2008

Άγιε μου καλέ Βασίλη

Άγιε Βασίλη,
Φέτος θα ήθελα να φέρεις τα εξής δώρα στους φίλους μου.

Γιωργάκης Παπανδρέου: Ένα γραφείο για να χτυπάει το χέρι του και να δείχνει πιο αποφασιστικός. Είναι ο αυριανός άλλωστε...
Αλέξης Τσίπρας: Δυο απογραφές του πληθυσμού της Κίνας. Μία προ Μάο και μία μετά. Η διαφορά στα εκατομμύρια είναι αυτοί που εκτέλεσε (μπας και πιάσει το υπονοούμενο).
Αλέκος Αλαβάνος: Ένα πουλόβερ της προκοπής. Το παρόν "Προλετάριος/Μάης '68" δεν πουλάει πλέον. Ιδίως αν σου περισσεύουν τα εκατομμύρια.
Αλέκα Παπαρήγα: Το "Σύγχρονη Παγκόσμια Ιστορία 1945-2008". Μπάς και πάρει χαμπάρι οτι η κομμουνιστική θεωρία είναι ουσιαστικά νεκρή και τα τελευταία κομουνιστικά καθεστώτα κατέρρευσαν πριν μια δεκαετία (λαμπρές εξαιρέσεις και τυπικά παραδείγματα η φασίζουσα Β. Κορέα και η Κούβα του Κάστρο)
Γιώργος Καρατζαφέρης: Ένα κατεστημένο για να την γροθιά του. Θα του έφερνα και ένα αστέρι του Δαβίδ για καλή τύχη αλλά φοβάμαι οτι θα το χαρίσει στον πρώτο φίλο Εβραίο που θα βρει μπροστά του.
Άδωνης Γεωργιάδης: Το "Ντόρα η μικρή εξερευνήτρια" και άλλα βιβλιαράκια με activities. Για να τον κρατάει απασχολημένο και να έχει την εντύπωση οτι κάτι κάνει.
Θάνος Πλεύρης: Μια ακόμη πουλάδα και 15ετή μετάθεση στο τριεθνές στον Έβρο. Μιας και τα γουστάρει κάτι τέτοια, να μην τον κρατάμε....
Περικλής Κοροβέσης: Ένα μπουκάλι Σκοτσέζικο ουίσκι 20 ετών γιατί το αξίζει.
Γιώργος Βουλγαράκης: Δύο βιβλία. Το "Ηθικά Νικομάχεια" του Αριστοτέλη και ένα αντίγραφό του αστικού ποινικού κώδικα Γιατί το νόμιμον είναι και ηθικόν!!
Χρήστος Ζαχόπουλος: Ένα διαμέρισμα στον 100ο όροφο πολυκατοικίας.
Στοκικούς/Χρυσά Αυγά και λοιπούς παρακρατικούς: Έναν οδικό χάρτη της Ελλάδας της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Επειδή αυτοί οι άνθρωποι ζούν στο παρόν.
Αναρχοκουμούνια: Ένα οδικό χάρτη της Ελλάδας των Εξαρχείων.
Εφραίμ LTD: Έναν ασκητικό άβακα για να υπολογίζει τα χρονάκια φυλακή που θα είχε εισπράξει άν δεν είχε πολιτικές πλάτες.
Αλέξης Κούγιας: Μια εξωστρακισμένη σφαίρα για πάρτυ του...
Προκόπη Παυλόπουλο: Ένα μπουκαλάκι κολλύριο. Ακόμη βλέπει μεμονωμένα περιστατικά αστυνομικής βίας.
Κώστάκης Καραμανλής, ο νεότερος: Για έναν τόσο άοσμο/άχρωμο/άγευστο άνθρωπο θέλω μια στολή μάγου. Έκανε τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις Σημίτη να φαίνονται αγγελούδια.

Για τους λοιπούς φίλους που ξέχασα να μνημονεύσω, να τους φέρεις τον πούλο και ένα 2009 χειρότερο από όσο περιμένουν.

Wednesday, December 24, 2008

Η NHS μου εύχεται
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
(10:39 πμ) Παραμονή Χριστουγέννων 2008. Το ξέρω οτι εκπλήσσεστε αλλά δουλεύω. Δηλαδή είμαι στο γραφείο, δεν δουλεύω ακριβώς. Σήμερα δεν έχω αντικείμενο εργασίας καθώς όλοι - μα όλοι - είναι απόντες. Όλος ο όροφος είναι άδειος και μόνο για μια στιγμή είδα την γραμματέα αλλά τώρα από ότι βλέπω η πόρτα της είναι κλειστή. Είδα και την ξερακιανή την ταμία να περνάει από το γραφείο για να πάει στην τουαλέτα αλλά οι οικονομικές υπηρεσίες είναι στην άλλη πτέρυγα. Ναι... είναι αυτό το περίεργο.. όλες οι άλλες πτέρυγες έρχονται να κατουρίσουν στην δικιάς μας. Τέτοιο σουξέ...
(11.08 πμ) Τελείωσα και με το πακετάρισμα των δώρων. Παλιο-λουμπίνας ο Αϊ-Βασίλης. Μια ζωή δεν έχει λεφτά και μια ζωή δώρα φέρνει. Αμάν αυτή η κλάψα του. Οικονομική κρίση και μαλακίες, πήγα στο σούπερ μάρκετ να πάρω ψάρι για αύριο και η ουρά στα ταμεία έφτανε μέχρι έξω από το μαγαζί. Και στον χασάπη ακόμη χειρότερα, πρέπει να το δείς για να το πιστέψεις. Πρέπει να είναι κάποιο Σκοτσέζικο έθιμο...
(11.12 πμ) Αυτό για να μην παραπονιέμαι: Η γραμματέας μόλις μου έφερε ένα κρουασάν με σταφίδες και είπε bye bye.
(11,13 πμ) Διαβάζω στο internet τρώγοντας το κρουασάν μου. Λέει οτι οι "γνωστοί-άγνωστοι" με τις μολότοφ στα χέρια και τα κράνη στο κεφάλι έκαναν καρουζέλ στο Σύνταγμα. Γαμώ τα γέλια, υπάρχει αυτό σε βίντεο να το δούμε?
(11.28 πμ) Οοο... να και κάτι χριστουγεννιάτικο. Διαβάζω στο "Σαν Σήμερα", οτι σαν σήμερα το 1818 γράφτηκε το "Άγια Νύχτα" και τραγουδήθηκε σαν αύριο στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Όμπερντορφ της Αυστρίας. Συνθέτες, οι συνθέτες των επιτυχιών, Φόβος - Καρτέλας.
(12.10 μμ) Μόλις τελείωσα και με την χαρτούρα. Η Ιβόνα σχόλασε κιόλας..μμμμ.....
(12.41 μμ) Τελικά είναι βαρετό να δουλεύεις τα Χριστούγεννα. Και πριν δύο χρόνια στο Raj Hotel που δούλευα την ίδια - ίσως και χειρότερη - βαρεμάρα βίωνα.
(12.49 μμ) Και όμως, χτύπησε το τηλέφωνο. Το νούμερο ήταν λάθος αλλά σημασία έχει ότι δουλεύει.
(13.07 μμ) Διαβάζω που και που την στήλη "Επίκαιρα" που έχει ο Νίκος Δήμου στο site του. Μόλις διάβασα την επιστολή του στον Αΐ Βασίλη για τον πολιτισμό. Χαίρομαι που στο τέλος της επιστολής του αναγνωρίζει οτι αυτά που ζητάει ανήκουν στην σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Χαίρομαι με την έννοια ότι αναγνωρίζει το αδύνατο της επιστολής του. Ειδάλλως θα ήταν ψυχωσικός. Στεναχωρήθηκα που μου πήρε μόνο 5 λεπτά να την διαβάσω. Την ξαναδιάβασα άλλη μια φορά για να βεβαιωθώ οτι δεν παρέλειψα τίποτα αλλά δυστυχώς και πάλι πέντε λεπτά μου πήρε.
(13.45 μμ) Πραγματικά μεγάλη η χάρη της NHS. Όχι απλά δεν υπάρχει κανένας στον όροφο, δεν πρέπει να υπάρχει κανένας σε όλη την πτέρυγα. Μάλλον ήρθε η ώρα να τα μαζέψω σιγά σιγά και να την κάνω και εγώ. Έτσι λοιπόν, καλά Χριστούγεννα και ότι επιθυμείτε!!!
(14.02 μμ) Όπ... ξημέρωσε, βλέπω λίγο ήλιο στον ορίζοντα... Μπαγάσα δημιουργέ, τα πάντα εν σοφία εποίησες...

Friday, December 19, 2008

Δεχόμεθα Συγχαρητήρια !!!



Ε... ναι λοιπόν, σήμερα αποκτίσαμε και διδακτορικό! Είμαστε ντοκτορς και με την βούλα. Τώρα δηλαδή, ξέρετε πώς είναι αυτά. Άλλος παίρνει το διδακτορικό, άλλος καρπώνεται τον τίτλο.Τώρα απομένουν οι διορθώσεις αλλά που θα μας πάνε, θα τις τελειώσουμε και αυτές!
Φωτό από το γραφείο μετά την viva.

Wednesday, December 17, 2008

Μάρκος Βαμβακάρης

Να και κάτι σπάνιο που βρήκα στο YouTube. Γερμανικό ντοκιμαντέρ που δείχνει τον Μάρκο να τραγουδάει στο πάλκο.

Δακρύβρεχτο μελό

Διαβάζω την συνέντευξη του κ. Δασκαλόπουλου στο in.gr και πέφτω από τα σύννεφα. Τι έγινε με αυτόν και μιλάει με τόση στοργή για τους νέους? Δεν μπορεί, πρέπει να έφαγε τσόκαρο στο κεφάλι για να αγκαλιάσει με τόση αγάπη τους νέους και τις ανησυχίες τους.
Και να θυμίσω στους υπόλοιπους εμάς, που δεν φάγαμε το τσόκαρο, ότι ο κύριος αυτός είναι ο πρόεδρος του συνδέσμου βιομηχάνων.... αυτός που είχε προτείνει εργάσιμη εβδομάδα των 3 ημερών με ανάλογες περικοπές μισθών και ενσήμων....γιατί οι βιομήχανοι δεν βγαίνουν....που είχε αντικαταστήσει τον άλλο τον βιομήχανο .... που τον είχαν απαγάγει.... που είχε εισηγηθεί τις απολύσεις άνευ αποζημιώσεων.... που είχε χαρακτηρίσει τους νέους εργαζόμενους κρέατα.... Άντε μπράβο, ναι αυτοί...
Αυτοί λοιπόν, νοιάζονται για τους νέους. Εξού και αυτή η εκ βαθέων εξομολόγηση.

Saturday, December 13, 2008

Amy Mac Donald

Η αγαπημένη του σκοτσέζικου κοινού, η πιτσιρίκα Amy MacDonald

Friday, December 12, 2008

8.05 πμ

Μόλις έβγαλα αυτή την φωτό. Είναι 8.05 και φεύγω για την δουλειά.
Τι στο διάολο, δεν θα ξημερώσει σήμερα?

Wednesday, December 10, 2008

«Μια μωβ σκιά»...

Αρθρο του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ για τα επεισόδια που έγιναν τον Μάιο του 1986... Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Το Τέταρτο»

«...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.
Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας. Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν... ανακαλύπτονται. Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».

Monday, December 08, 2008

Το aftermath των επεισοδείων

"Τα επεισόδια επεκτάθηκαν σε μεγάλη έκταση στο κέντρο της Αθήνας, όπου καταστήματα και οχήματα τυλίχθηκαν στις φλόγες. (in.gr)"

Και τώρα? Που θα κάνουμε τα χριστουγεννιάτικα ψώνια μας? Ιδίως μετά το πλίατσικο που ακολουθεί.

Sunday, December 07, 2008

23 Χρόνια μετά

Το ’85 ήμουν πολύ μικρός. Το όνομα Καλτεζάς ήταν μέρος μιας ιστορίας, ενός νεαρού που δολοφονήθηκε. Είκοσι τρία χρόνια μετά, τι άλλαξε; Ποια πρόοδο έχουμε κάνει;
Και δεν ρωτάω γιατί ένας βλάχος μπορεί να κρατάει πιστόλι ή γιατί ένας πιτσιρικάς να πετάει μολότοφ. Αναρωτιέμαι τι συμβαίνει στο άλλο άκρο της είδησης, σε εμάς.

Διαβάζω στο internet τι είχε συμβεί 23 χρόνια πριν. Ακριβώς τα ίδια. Ένας νεαρός νεκρός, μια Αθήνα καμένη. Και στα υπόλοιπα χρόνια που ακολούθησαν, καθίσαμε αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα και με το τηλεκοντρόλ στο χέρι ψηφίσαμε τους τρομονόμους, βάλαμε κάμερες στους δρόμους, πήραμε διακοποδάνεια. Κάναμε ότι ήταν δυνατόν για να βολευτούμε ακόμη περισσότερο, να βολευτούμε στην δουλειά μας, στην προσωπική μας ζωή. Έχοντας χάσει κάθε ικανότητα κρίσης, χάψαμε ότι μας πέταξε το χαζοκούτι, σήμερα αυτό, αύριο το άλλο. Καταντήσαμε ένα έθνος ηλιθίων.

Έτσι και χτές, ένας πιτσιρικάς, μέσα σε πλήρη σύγχυση νόμιζε ότι πάλευε ενάντια στο σύστημα. Εμείς είμαστε το σύστημα. Εμείς που σε 2 μήνες θα το έχουμε κιόλας ξεχάσει, που θα παρακολουθούμε την μια είδηση μετά την άλλη, που θα ψηφίσουμε και άλλους τρομονόμους, που θα βάλουμε και άλλες κάμερες “για το καλό μας”. Εμείς είμαστε ταυτόχρονα το αποτέλεσμα και η αιτία του συστήματος. Και η τελειότερη δημοκρατία του κόσμου να μας έρθει ουρανοκατέβατη, χωρίς τους κατάλληλους πολίτες, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε για 5 λεπτά. Το ότι αυτό το σύστημα υπάρχει και διατηρείται είναι διότι εμείς είμαστε αρκετά διεφθαρμένοι για να επιτρέπουμε κάτι τέτοιο.

Κάποιος πρέπει να μας φυλάει από τους φύλακες. Ο Nietzsche είχε πει ότι η μοίρα της εξουσίας είναι να αμφισβητείτε, ακόμη και αν αυτό γίνεται με έναν φαιδρό τρόπο είναι πολύ καλύτερα από το να μην γίνεται καθόλου. Και η εξουσία δεν είναι δέκα βλάχοι μπάτσοι με κουμπούρια. Εξουσία είναι δέκα κοιμισμένοι πολίτες, τηλεθεατές της πραγματικότητας.

Monday, December 01, 2008

Αποκάλυψη Τώρα

Και επειδή γουστάρουμε τον Τζιμάκο:

Εκλογές, κόμματα
με φρου φρου κι αρώματα
Διαδηλώσεις, πτώματα
μ' ανοιγμένα στόματα
Ψηφοδέλτια σταύρωνα
κι όλη νύχτα καύλωνα
Στης βουλής τα έδρανα
αχ κι εγώ να έκλανα


Υπουργεία τέρατα,
γαμημένα κέρατα
Φέξε μου και γλίστρησα
ως της γης τα πέρατα
Στα σχολεία γάματα
γράμματα σπουδάματα
Του Θεού τα πράματα
φτύσ' τα τους κατάμουτρα

Πληρωμές, χαρτόσημα,
φόροι γραμματόσημα
Στο γαμήσι πρόστιμα,
μαγκιά, κλανιά κι απόστημα
Μπάτσοι, αύρες, ράμματα,
ξηγημένα πράματα
Τώρα στα γεράματα
μάθε γέρο γράμματα

Δεν μπορώ άλλο Θανάση,
στα εικοσιπέντε έχω γεράσει
Δεν μπορώ άλλο Θανάση,
κάνε στάση


Γαμώ τα γέλια