Tuesday, October 21, 2008


Independence Day (off)

Χτες είδα την πιο ξεκαρδιστική ταινία των τελευταίων ετών. Το Independence Day. Για όσους δεν το έχουν δει, μερικά από τα highlights σε bullets.

  • Ενώ οι εξωγήινοι καταστρέφουν ότι βρουν μπροστά τους, η πρωταγωνίστρια δεν πάει πουθενά χωρίς τον σκύλο της.
  • Οι εξωγήινοι έχουν καταστρέψει την μισή Αμερική και ο πρόεδρος τσακώνεται με τους συμβούλους του αν θα πρέπει να πλήξουν το ΟΥΦΟ με πυρηνικά ή να τα κρατήσουν για τους Ρώσους.
  • Ο καλύτερος τρόπος για να βγάλεις νοκ άουτ έναν εξωγήινο τριών μέτρων είναι να του ρίξεις κατακέφαλα μια καρπαζιά. Μετά αράζεις πάνω στο ΟΥΦΟ και απολαμβάνεις ένα πούρο όπως θα έκανε ο κάθε νορμάλ άνθρωπος.
  • Ο πρωταγωνιστής κάνει οτοστόπ κουβαλώντας έναν εξωγήινο και παρόλα αυτά κανείς δεν δείχνει να ξαφνιάζεται από αυτό.
  • Ο επικεφαλής των μυστικών ΟΥΦΟ-ερευνών είναι φυσικά ένας geek μακρυμάλλης, με μαμμόθρεπτη αίσθηση του χιούμορ, ο οποίος φοράει AC/DC μπλουζίτσα και σταράκια
  • Ο μέσος αμερικανός πολίτης είναι ικανός να πετάξει με ένα F-15 Eagle, ακόμη και τύφλα στο μεθύσι.
  • Ο πρόεδρος των ΗΠΑ αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Παίρνει ένα F-15 και πάει να πετάξει τα πυρηνικά στο ΟΥΦΟ μόνος του.
  • Ο πρωταγωνιστής είναι τόσο καλός πιλότος, που εκτός από το αεροπλάνο του μπορεί να πετάξει και με το ΟΥΦΟ.
  • Και δεν αρκεί αυτό. Θα πάει και στο διάστημα με αυτό.
  • Στην γλώσσα των εξωγήινων, το κουμπί που δηλώνει κίνδυνο, είναι κόκκινο και δείχνει μια νεκροκεφαλή.
  • Αφού έχουν αδειάσει το μισό πυρηνικό οπλοστάσιο τους πάνω στο ΟΥΦΟ, οι Αμερικάνοι ανακαλύπτουν ότι ο μόνος τρόπος για να βγάλεις εκτός μάχης τις ασπίδες τους είναι να τους στείλεις κάποιον ιο στα κομπιούτερ τους.
  • Ο πρωταγωνιστής κάνει αυτή την ανακάλυψη μέσα από μια σειρά ασυνάρτητων σκέψεων , όντας τύφλα στο μεθύσι και μην μπορώντας να σταθεί στα πόδια του.
  • Ενώ όλοι οι λαοί της γης ετοιμάζονται να επιτεθούν ενωμένοι (βλέπουμε από Ιάπωνες και Εβραίους μέχρι Κινέζους και Κονκολέζους) και παρόλα αυτά δεν υπάρχει ίχνος Ρώσων στον ορίζοντα.
  • Οι προσευχές των Εβραίων, πάντα πιάνουν τόπο.
  • Οι πρωταγωνιστές, μέσα στα επόμενα πέντε λεπτά της ταινίας έχουν πάει στο διάστημα, έχουν βάλει μια πυρηνική βόμβα στα σπλάχνα του μητρικού ΟΥΦΟ, έχουν ξεφύγει από τα ΟΥΦΑΚΙΑ που τους καταδιώκουν, έχουν επιστρέψει στην γη, πάρκαραν το ΟΥΦΟ τους στην έρημο και συναντάνε τις δίμετρες μουνάρες γκόμενες τους καταμεσής της ερήμου, καπνίζοντας φυσικά από ένα πούρο.
  • Η 4η Ιουλίου γίνεται η παγκόσμια «εθνική ημέρα ανεξαρτησίας».

Wednesday, October 15, 2008

H Μεγάλη κατρακύλα

Και επειδή πλέον και η κουτσή Μαρία έχει άποψη για την οικονομική κρίση, θα εκφράσω και εγώ την δική μου. Φυσικά και όπως γνωρίζετε, καμία σχέση δεν έχω με τα του οικονομικού κλάδου, συνήθως τα χρήματα μου καταλήγουν σε φωτογραφικές μηχανές και φιλμ, παρόλα αυτά κάποια πράγματα είναι τόσο εξωφρενικά τα οποία δεν πρέπει να είσαι ειδικός για να τα δεις.

Καταρχήν, μια μικρή ιστορική αναδρομή για κάτι τόσο προφανές το οποίο όμως όλοι αδυνατούμε να το διανοηθούμε τώρα. Στο 99% της ανθρώπινης ιστορίας και με μόνη εξαίρεση τον τελευταίο αιώνα, αυτοί οι οποίοι διαχειρίζονταν τα χρήματα ήταν υποτελείς σε κάποια εξουσία (βασιλείς, αριστοκράτες) και οι οποίοι θανατώνονταν όταν διαπιστωνόταν κατασπατάληση χρήματος. Ακόμη περισσότερο στην αρχαία Αθήνα, η εκτελεστική εξουσία είχε ανατεθεί αποκλειστικά στους δούλους. Ο πρόεδρος της Royal Bank Of Scotland για παράδειγμα, θα ήταν δούλος ο οποίος θα εκτελούταν αν σπαταλούσε χρήματα. Τις αποφάσεις τις έπαιρνε ο λαός και οι δούλοι απλά τις εκτελούσαν. Συνεπώς τα άτομα αυτά, μόνο ισχυρή επιρροή δεν είχαν με τον φόβο μην τυχών επηρεάσουν καταδικαστικές αποφάσεις εναντίων τους.

Στους μοντέρνους καιρούς που ζούμε, οι κύριοι αυτοί, όχι μόνο δεν εκτελούνται, αλλά μετά από αυτή την κρίση που δημιούργησαν, την οποία καλούνται να πληρώσουν οι φορολογούμενοι, θα αμειφθούν με το ετήσιο μπόνους τους των αρκετών χιλιάδων λιρών και φυσικά πέταξαν και το μπαλάκι της ευθηνής στους καταναλωτές για τις επιλογές τους και τις μη αποπληρωμές άσκοπων δανείων κτλ κτλ.

Αυτό που έκαναν γαργάρα οι μεγαλοτραπεζίτες είναι ότι το τραπεζικό σύστημα χρειάζεται ακριβώς τέτοιους ανεύθυνους καταναλωτές για να λειτουργήσει. Αν οι καταναλωτές ήταν αρκετά υπεύθυνοι, τότε θα μπορούσαν να ζήσουν με τα πραγματικά απαραίτητα και οι τράπεζες θα περιορίζονταν σε ρόλο χρηματοφυλακίου μονάχα. Βάση ποιάς αναγκαιότητας οι τράπεζες θέσπισαν τα εορτοδάνεια και τα διακοποδάνεια; Το τραπεζικό σύστημα (και όχι μόνο) εκπαιδεύει τους καταναλωτές να είναι ανεύθυνοι. Και όχι μόνο ανεύθυνοι αλλά και άπληστοι. Μα το κύριο μέλημα αυτή την στιγμή δεν είναι πώς θα αυξηθούν τα οικονομικά μεγέθη; Βλέπουμε στις ελληνικές ταινίες του ’60 τον κακό, στυγνό επιχειρηματία ο οποίος παινεύεται για το ότι μέσω της σκληρής δουλειάς κατόρθωσε ότι κατόρθωσε. Σήμερα ο πετυχημένος επιχειρηματίας δεν είναι αυτός που δούλεψε σκληρά, αλλά ο γιάπης, ο οποίος μαζεύει χρήματα δεξιά και αριστερά και τα παίζει στο χρηματιστήριο και κερδίζει εκατομμύρια. Ποιος ξεχνάει το φιάσκο με το χρηματιστήριο την δεκαετία του ’90; Αυτό δεν ήταν το όραμα του κάθε φτωχομπινέ, πως θα κερδίσει στο χρηματιστήριο; Υπήρχε κάποια αναγκαιότητα που έσπρωξε τον κόσμο να παίξει τις αποταμιεύσεις μιας ζωής; Όχι βέβαια, αυτό ήταν όμως το αποτέλεσμα της εκπαίδευσης που υφίσταται ο καλός (και αργότερα ανεύθυνος) καταναλωτής.

Και πριν κλείσω, να σας πώ ότι αυτό το οποίο προκάλεσε την αντίδραση των μεγαλοτραπεζιτών, δεν ήταν η κριτική που τους ασκήθηκε από τον τύπο για την οικονομική κρίση, αλλά η πρόταση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην βουλή των λόρδων, να μην δοθούν τα καθιερωμένα ετήσια μπόνους (επαναλαμβάνω, συνολικά αρκετές χιλιάδες λίρες) στους διευθυντές τραπεζών.

Tuesday, October 07, 2008

Coffee and TV

Οκ, τα καταφέραμε. Ανεβήκαμε την περασμένη Κυριακή στην κορυφή του Arthurs Seat και αρπάξαμε και οι δύο ένα γερό κρυολόγημα. Οπότε σήμερα είμαι όλη μέρα στο κρεβάτι και παρακολουθώ τα βρετανικά πρωινάδικα. Τελευταία φορά που είδα ολόκληρο ένα πρωινάδικο ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν ήμουν απογευματινός στο σχολείο και έβλεπα “Πρωινό καφέ” με την Ρούλα Κορομηλά. Τελικά η συνταγή έχει παραμείνει αναλλοίωτη τα τελευταία 15 χρόνια. Ξεκίνησαν με γυμναστική, συνέχισαν μαγειρεύοντας κάτι σαβούρες που κανείς δεν διανοήθηκε καν να δοκιμάσει, μας έδειξαν την τελευταία λέξη της μόδας και τώρα έπιασαν να συζητούν τα σοβαρά θέματα.

Το πρώτο σοβαρό θέμα – που το συζήτησαν για 10’ – ήταν ένας μουσουλμάνος με τις εφτά γυναίκες του. Πώς μοιράζει τον χρόνο μεταξύ τους, αν τις δέρνει κτλ κτλ.. Μετά πέρασαν στο άλλο μεγάλο θέμα, μια γνωστή βρετανίδα celebrity η οποία είναι 45 χρονών και έχει το σώμα εικοσάρας. Μπορεί να μίλαγαν και μια ώρα για αυτό. Έφεραν και τους ειδικούς να το αναλύσουν πόσο είναι δυνατόν και πώς μπορούμε να γίνουμε και εμείς έτσι. Πριν λίγο άρχισαν να μιλάνε για το κατά πόσο μια άλλη σταρ έβαλε σιλικόνη στα βυζιά της και αν αυτό είναι αποδεκτό για το image της (και συμφώνησαν ότι είναι) και τώρα περιμένω να τελειώσει το διαφημιστικό διάλλειμα για να δώ ποιόν γνωστό σταρ συνέλαβε η κάμερα σε μεγάλο στριπτιζάδικο του Λονδίνου.

Τελικά πράγματι πρέπει να έχεις κάποιο είδος εγκεφαλικής βλάβης για να είσαι φάν αυτών των προγραμμάτων. Τα πρωινά ανοίγουμε τις τηλεοράσεις στην πτέρυγα για να τραβάμε την προσοχή των ασθενών και να σηκώνονται από τα κρεβάτια τους. Το ονομάζουμε day routine (sic). Ή θα πρέπει να είσαι καμιά βαρεμένη με την ζωή της νοικοκυρά που δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει. Ή τέλος – όπως στην περίπτωση μου – να είσαι καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου και περιμένεις να περάσει το πρωινό.

ΥΓ: Εξακολουθούμε να μην έχουμε internet. To ραντεβού με την ΒΤ είναι για τις 14/10. Προς το παρόν χρησιμοποιούμε τα βράδια το wireless που ευγενικά μας παραχώρησε ο Victor και η Isaela.

ΥΓ Νο2 : Και τελικά ο γνωστός celebrity που έκαναν τσακωτό στο στριπτιζάδικο, μου είναι – όπως αναμενόταν - παντελώς άγνωστος…