Saturday, September 27, 2008

Μετακόμιση

Μετά από 2 χρόνια στην οδό Westfield 17, ήρθε η ώρα να
μετακομίσουμε. Μέχρι στιγμής έχουμε πακετάρει 6 μεγάλες βαλίτσες και δεν είναι ούτε τα μισά πράγματα. Πρέπει να παραδώσουμε τα κλειδιά μέχρι την Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου,αλλά φαίνεται ότι μέχρι την τελευταία στιγμή θα είμαστε εδώ και θα πακετάρουμε. Τώρα, Internet και λοιπές ευκολίες δεν ξέρουμε πότε θα έχουμε, θα δούμε.

Tελικά είμαστε λίγο στενοχωρημένοι που φεύγουμε από αυτό το διαμέρισμα.Το είχαμε συνηθίσει και έχουμε καλές αναμνήσεις από αυτό. Το νέο διαμέρισμα είναι λίγο μικρότερο (αν γίνεται κάτι τέτοιο…) αλλά είναι ποιο κεντρικά (10 λεπτά με τα πόδια από το κέντρο του Εδιμβούργου) και ακριβώς δίπλα στον Victor και την Isaela (για τους γνωρίζοντες). Σύν το ότι οι σπιτονοικοκυρέοι φαίνονται καλοί άνθρωποι. Όχι ότι η παρούσα σπιτονοικοκυρά ήταν κακιά ή κάτι τέτοιο, απλά παραήταν τυπική. Μας έστελνε γράμματα μέσω του δικηγόρου της ότι την τάδε μέρα θα έρθει για επιθεώρηση(!!!) για παράδειγμα. Θυμήθηκα τις Παρασκευιάτικες επιθεωρήσεις στον στρατό. Και εμείς την ταΐζαμε κέικ. Δεν έχουμε παράπονο όμως, μια φορά ήρθε και μας έφερε 5 κιλά ζαμπόν (!!!) για δώρο. Αυτή έρχεται για έξι μήνες από Απρίλιο μέχρι τέλη Σεπτέμβριου στο Εδιμβούργο και τους υπόλοιπους έξι μήνες τους περνάει στην νότια Ισπανία. Είναι αποδημητική σπιτονοικοκυρά. Για αυτό και θέλει να υπογράφουμε ετήσια συμβόλαια, κάτι το οποίο δεν ήμασταν διατεθειμένοι να κάνουμε για τρίτη φορά. Όλος ο κόσμος υπογράφει εξάμηνα συμβόλαια και μετά για κάθε μήνα που μένει, πληρώνει. Κάτι αυτό, κάτι ο φούρνος που χάλασε, κάτι το πλυντήριο που τα έφτυσε, η οροφή έχει τρύπα και όποτε βρέχει στάζει, ήρθε και τώρα τελευταία ένα ποντίκι και δεν μπορούμε να το ξεφορτωθούμε… ε… αποφασίσαμε ότι ήρθε η ώρα να φύγουμε. Α… επίσης, το καζανάκι έχει πρόβλημα και κάθε φορά που το χρησιμοποιούμε, ακούγετε μέχρι το ισόγειο (τώρα μένουμε στον τρίτο)…

Έτσι λοιπόν, το επόμενο πόστ θα είναι από το νέο μας διαμέρισμα.
Μέχρι τότε “Bye just now…”

Saturday, September 20, 2008

TO σχόλιο

Είναι μερικές φορές κάτι τύποι που κάνουν τα ποιο απίθανα σχόλια σε μερικές φωτογραφίες. Χτές ανέβασα σε ένα site αυτή την φωτογραφία (Free Kisses) και ένας το έκανε το θαύμα του.

Το σχόλιο του εδώ…



Monday, September 15, 2008

Επικαιρότητα.

Μπόλικη βαρεμάρα σήμερα. Έπιασα και διάβασα μερικά news websites και βρήκα μερικά λαυράκια!
  • Διάβασα ένα μίνι αφιέρωμα για τις εργατικές σχέσεις στην Αμερική. Αυτό που με εξέπληξε ήταν ότι τα συμπεράσματα της έρευνας τα θεωρούσαν μη αναμενόμενα. Ότι δηλαδή, η πολλά υποσχόμενη νομοθεσία περί σεξουαλικής παρενόχλησης είχε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά τα οποία προσπαθούσε να αποτρέψει. Οι μηνύσεις για παρενόχληση πάνε σύννεφο και έχουν μετατρέψει τους εργαζόμενους (υπό τον φόβο των μηνύσεων) σε α-σεξουαλικά όντα. Ο μόνος αντισταθμιστικός παράγοντας είναι ότι η σεξουαλική αυτή καταπίεση καθιστά τους εργαζομένους πιο παραγωγικούς. Δεν θέλω να απογοητεύσω τον δημοσιογράφο αλλά αυτά ακριβώς τα πράγματα είναι ήδη γνωστά από την δεκαετία του ογδόντα, μάλιστα έχω διαβάσει κάτι σχετικό σε ένα βιβλίο του Καστοριάδη (προ-ογδόντα).
  • Μένουμε στην Αμερική. Μετά το χτύπημα στους διδύμους πύργους και ενώ η ανασφάλεια και ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας (αχαχα…) κορυφωνόταν, για πρώτη φορά στην Αμερικάνικη ιστορία και για την διετία 2004-2006, τα αμερικάνικα εργατικά συνδικάτα δέχτηκαν μείωση μισθών με τα λεφτά αυτά να πηγαίνουν στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας. Με απλά λόγια, οι εργαζόμενοι δέχτηκαν να χρηματοδοτήσουν εμμέσως τα όπλα των αμερικανών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, κάμερες ασφαλείας, λογοκρισία, μπάτσους και FBI στην πόρτες τους και δωρεάν ταξίδια αναψυχής στο Γκουαντάναμο για τους αντιφρονούντες. Αυτά δηλαδή που έκανε το κόμμα του λαού στην Ρωσία το ’50 και ’60.
  • Χαρακτηριστικό του πανικού που καλλιεργείτε στις ΗΠΑ η παρακάτω ιστορία. Ένας νεαρός παρήγγειλε μέσω του eBay ένα παλιό παιχνίδι που ήταν πολύ δημοφιλές στην ΕΣΣΔ την δεκαετία του ’70. Ήταν ένα μοντέλο του περιοδικού πίνακα με μερικά από τα πολύτιμα μέταλλα του. Ανάμεσα τους και ουράνιο, αλλά πολύ εξασθενημένο. Την επόμενη το πήρε στο σχολείο και το επιδείκνυε στους φίλους του. Το αποτέλεσμα ήταν να στηθεί από το FBI μια γιγαντιαία επιχείρηση σε στυλ Ε.Τ. και να συλληφθεί ο νεαρός. Στρουθοκαμηλισμός στο ζενίθ, δεδομένου ότι οι πιτσιρικάδες παίρνουν όπλα μαζί τους στο σχολείο.
  • Πάμε Πολωνία τώρα. Για τους μη γνωρίζοντες μέχρι πέρυσι την εξουσία την είχαν δύο δίδυμοι, οι αδελφοί Kaczynski. Ο ένας πρωθυπουργός και ο άλλος πρόεδρος της δημοκρατίας. Σαν να λέμε ο Καραμανλής και ο Παπούλιας να είναι δίδυμα αδέλφια. Φανατικοί συντηρητικοί, έριξαν την Πολωνία στον μεσαίωνα του αυστηρού καθολικισμού και του Radio Maria. To Radio Maria είναι το ραδιόφωνο της πολωνικής εκκλησίας. Οτιδήποτε έλεγαν οι παπάδες στον αέρα, οι Kaczynski το έκαναν νομοσχέδιο και έτσι κυβερνούσαν την χώρα. Έφυγαν λοιπόν οι Kaczynski και την εξουσία την πήρε ο προοδευτικός Donald Tusk ο οποίος ανέλαβε το δύσκολο έργο να βγάλει την Πολωνία από τον μεσαίωνα. Έτσι λοιπόν, από ότι διαβάζω, προωθεί ανατρεπτικά νομοσχέδια σύμφωνα με τα οποία θα επαναφέρει την θανατική ποινή, την δημόσια διαπόμπευση καθώς επίσης και (το κερασάκι στην τούρτα) τον ευνουχισμό των παιδεραστών. Αυτά τα οποία ούτε κατά διάνοια δεν τόλμησαν να προτείνουν οι προκάτοχοί του. Εύγε…
  • Τέλος, διάβασα ότι η τελευταία μόδα στο Hollywood είναι ο κάθε ανισσόροπος πλούσιος να προσλαμβάνει μέντιουμ οι οποίοι έχουν το χάρισμα να επικοινωνούν με τα νεκρά κατοικίδια του πελάτη. Είχες τον Μπλάκι και τον έκανε μερέντα ο γείτονας με την μερσεντές του? No problem, προσλαμβάνεις αυτούς τους τύπους και ο Μπλάκι σε ενημερώνει για το πώς περνάει, τι κάνει κτλ κτλ… Μπράβο…

Thursday, September 11, 2008

Russian Charmer

Αυτό θεωρήστε το ως μια προσπάθεια να εξιλεωθώ από τις τύψεις της ανόητης εφηβείας μου. Τότε που έλεγα χωρίς να γνωρίζω. Αυτό είναι και το τελευταίο post επί του θέματος γιατί θα έχετε αρχίσει να βαριέστε κιόλας.
Η ιστορία αρχίζει από πολύ παλιά. Πιτσιρίκι θυμάμαι τον πατέρα μου που έλεγε ότι η οικογενειακή φωτογραφική μηχανή που είχαμε από την Αυστραλία ήταν πολύ καλή και ακριβή μηχανή. Ήταν το άγιο (φωτογραφικό) δισκοπότηρο.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο ξάδελφος μου αγόρασε μια φωτογραφική μηχανή Zenit 122 από τα παζάρια των ρώσοπόντιων. Το δούλεμα και το πείραγμα πήγαινε σύννεφο, σε βαθμό που ίσως να τον απέτρεψα από το να ασχοληθεί περεταίρω με την φωτογραφία. Αν ήθελες να θεωρείσαι σοβαρός φωτογράφος (τουλάχιστον στο μυαλό μου), έπρεπε να είχες και μια σοβαρή φωτογραφική μηχανή. Και η Zenit μόνο σοβαρή δεν θεωρήταν.
Από εκείνη την μέρα έχουν περάσει από τα χέρια μου οι εξής “σοβαρές” φωτογραφικές μηχανές:
-Praktica BMS ( Βλάβη στην χρονισμό του φωτοφράκτη )
-Canon Eos 5 ( Σπασμένο command dial )
-Minolta X300s (Κολλημένος καθρέφτης)
-Nikon 4800 (κολλημένη γενικά)
Παρόλα αυτά είμαι σίγουρος ότι η Zenit του ξάδελφου δουλεύει κανονικότατα. Και ας έχουν παραδώσει το πνεύμα οι παραπάνω σοβαρές μηχανές.
Όπως είπε και ο Matt Denton στην κριτική του για την Zenit 11, μετά το πυρηνικό ολοκαύτωμα, οι κατσαρίδες θα φωτογραφίζουν την απαρχή του πολιτισμού τους με Zenit. Απλά θα πρέπει να εφεύρουν το φιλμ.

ΥΓ: Την ιδέα για την φωτογραφία της Zenit που ανεβάζω εδώ, την δανείστηκα από έναν φίλο μπλόγκερ (Krasnyi Fotoapparat). Είχε μια αντίστοιχη με μια Pentax Spotmatic F, την δικιά του φωτογραφική νιρβάνα. Κοινό σημείο αναφοράς ο καταπληκτικός (και ραδιενεργός..!..) Super Takumar.

Sunday, September 07, 2008

The Medium Format Box
New Post

~*~
Πόσο μεγάλη την έχεις?
(Την μηχανή σου)

Προχτές εκεί που καθόμουν στον σταθμό των λεωφορείων στην Γλασκόβη και περίμενα να περάσουν οι δύο ώρες μέχρι το επόμενο λεωφορείο, είπα να πάω να χαζέψω λίγο στο βιβλιοπωλείο. Εκεί παρατήρησα το εξής απογοητευτικό. Από τα 7-8 περιοδικά φωτογραφίας που κυκλοφορούσαν, δεν υπήρχε ούτε ένα που να αναφέρεται στην φωτογραφία αυτή καθαυτή. Όλα ήταν περιοδικά για φωτογραφικές μηχανές. “Which Digital Camera”, “Buying Cameras”, “MEGA-pixel” κτλ, κτλ… Ούτε ένα για την τέχνη της φωτογραφίας.

Θυμάμαι τον “Φωτογράφο” των αρχών της δεκαετίας του ’90, πριν γίνουν σκορποχώρι και καταλήξουν να τον δίνουν δωρεάν με την Καθημερινή. Υπήρχε το τεχνικό κομμάτι αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν είχε τον όγκο να αποτελέσει ξεχωριστό περιοδικό όπως αυτά που κυκλοφορούν σήμερα.
Σήμερα με ρώτησαν για ν-οστή φορά, τι μηχανή έχω, τι φακό χρησιμοποιώ κτλ, κτλ… Λες και έχει σημασία. Για αυτούς που ρωτάνε, αναμφίβολα και έχει - είναι τις άποψης ότι μια καλή φωτογραφία είναι αποτέλεσμα μιας καλής φωτογραφικής μηχανής. Και αυτό είναι το αποτέλεσμα των περιοδικών/sites που διαβάζουν. Προκειμένου να εκτιμηθεί κάτι, πρέπει να τοποθετηθεί σε ένα σύστημα μετρήσιμων μεγεθών και να συγκριθεί αναλόγως με άλλα μεγέθη και πάει λέγοντας. Όλοι αυτοί πιστεύουν ότι η μεγαλοφυΐα των εικόνων του Bresson κρύβεται στο έξοχο μικρό-κοντράστ ή στην υψηλή ευκρίνεια των φακών της Leica.

Βέβαια τους διαφεύγει το εξής απλό. Ότι οι σημερινές φωτογραφικές μηχανές (τους) κουβαλάνε τόσες ευκολίες, που η Leica M3 του Bresson ούτε κατά διάνοια δεν είχε. Και επίσης, ο Bresson δούλευε κυρίως με υπερεστιακή απόσταση, που σημαίνει ότι η αναλυτική ικανότητα του φακού της Leica ήταν υποβαθμισμένη σε σχέση με τις σημερινές DSLR που εστιάζουν ακριβώς στο θέμα και χρησιμοποιούν σύγχρονες σχεδιάσεις.
Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες…

Saturday, September 06, 2008

The Edinburgh Fringe Festival

Ένα μικρό project στο οποίο συμμετείχα ήταν η μεταφορά μερικών ασθενών στο κέντρο του Εδιμβούργου και η πραγματοποίηση ενός photography session με θέμα το φεστιβάλ. Από αυτή την φώτο-εξόρμηση μάζεψα μερικές από τις φωτογραφίες και έκανα μια μικρή παρουσίαση.
Enjoy


Wednesday, September 03, 2008

Lens update

Σήμερα πήρα τα αποτελέσματα από τις μετρήσεις του φακού. Από την μπροστινή μεριά του φακού η ακτινοβολία είναι περίπου 300 cpm το οποίο είναι ιδιαίτερα χαμηλό. Από την μεριά που κουμπώνει στο σώμα της μηχανής όμως ( προς την μεριά του σώματός μου) η ακτινοβολία είναι περίπου 3.000 pcm, δηλαδή δέκα φορές μεγαλύτερη. Αυτό δεν είναι και πολύ καλό. Απλά επειδή τα επίπεδα ακτινοβολίας μειώνονται αισθητά με την απόσταση, ελπίζω ότι η μεταλλική πλάτη της Zenit είναι αρκετά χοντρή για να την σταματήσει . Σε εκείνη την απόσταση, υπολογίζω ότι η ακτινοβολία είναι περίπου 300 cpm.
Για να είμαστε σίγουροι, ο καθηγητής πρότεινε να μην την κουβαλάω για πολλές ώρες μαζί μου, ιδίως άμα την έχω να κρέμεται από τoν λαιμό μου και να φτάνει στο ύψος του προστατικού αδένα.

Αυτά.

ΥΓ. Δυστυχώς η μηχανή υποφέρει από light leaks. Θα προσπαθήσω αύριο να αλλάξω τις “τσιμούχες” και βλέπουμε.