Thursday, July 31, 2008

Η πρωτοτυπία επαναλαμβάνεται.

Όταν πρωτοείδα τον νέο σκαραβαίο της VW αναρωτιόμουν τι στο διάολο σκέφτονται εκεί στην VW και αποκάλεσαν αυτή την “έμπνευση” διάδοχο ενός τόσο διαχρονικού αυτοκινήτου. Λίγο πολύ είχα τα ίδια συναισθήματα και για το νέο ΜΙΝΙ. Χωρίς να είμαι ειδικός επί των αυτοκινήτων, αναρωτιόμουν ποιος ο λόγος να αλλάξουν ένα τόσο διαχρονικό design ειδικά εφόσον υπάρχει τέτοια ζήτηση και ένα cult κοινό. Η ερώτηση φυσικά είναι ρητορική, οι εταιρίες πρέπει να ταΐζουν το κοινό με κάτι καινούριο και “πρωτοποριακό”.

Ευτυχώς φαίνεται ότι στην φωτογραφία υπάρχουν κάποιες ελάχιστες –φωτεινότατες- εξαιρέσεις. Αρχής γεννωμένης με την Leica η οποία παρουσίασε την διάδοχο της θρυλικής σειράς Μ η οποία είναι μεν ψηφιακή, είναι δε πανομοιότατη με τις προηγούμενες της σειράς. Ακολούθησε η KODAK η οποία ενώ δήλωσε ότι κλείνει πολλές μονάδες της για να αφιερωθεί στην παραγωγή ψηφιακών αισθητήρων, παρουσίασε ένα νέο φιλμ και τέλος η Zeiss η οποία από το πουθενά παρουσίασε νέα rangefinder για φιλμ (κλικ εδώ).

Όμως η ποιο εντυπωσιακή κίνηση προέρχεται από την Fuji, η οποία συγκέντρωσε όλα τα βλέμματα απάνω της με το νέο πρωτότυπο που παρουσίασε στην PMA 2008 η οποία ουσιαστικά είναι αντίγραφο των μηχανών folder της Ansco-Agfa της δεκαετίας του ’50 (σαν την Zeiss μου δηλαδή) και χρησιμοποιεί φιλμ.

Αναρωτιέμαι άραγε πόσο ακριβά θα πουλήσει το τμήμα μάρκετινγκ αυτή την “νέα” ιδέα …

Sunday, July 27, 2008

Ή σώσε την Παλαιστίνη ή άντε γαμίσου

Σήμερα το πρωί κατέβηκα στο κέντρο για τις καθιερωμένες Σαββατιάτικες φωτογραφίες. Έξω από το μουσείο είχε στηθεί ένα πάνελ το οποίο είχε φωτογραφίες και βίντεο από την εισβολή των Ισραηλινών στην Παλαιστίνη. Εκεί τρία άτομα μοίραζαν φυλλάδια και μίλαγαν στους περαστικούς. Έκατσα και χάζεψα λίγο τις φωτογραφίες και το βίντεο μέχρι που ένας από τους διοργανωτές ήρθε να μου μιλήσει. Αυτό που μου εξήγησε ότι προσπαθούσαν να κάνουν ήταν να διοργανώσουν ένα μποϊκοτάζ σε κάποιες εταιρίες και προϊόντα προκειμένου να ασκήσουν κάποια πίεση στην κυβέρνηση.


Η Αγγλία έχει μια μακρά παράδοση στις φιλανθρωπίες (charities) και στα διαφόρων ειδών κινήματα αλλά για πάνω από 50 χρόνια τώρα, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Εδώ δεν άλλαξε τίποτα ο γαλλικός Μάης και το κίνημα των χίπης, τι μπορεί να αλλάξει ένα μποϊκοτάζ; Και αυτό προσπαθούσα να του εξηγήσω, ότι κατά βάση το πρόβλημα είναι στην οικογένεια και στην εκπαίδευση που παράγει διεφθαρμένα άτομα τα οποία πάνε χέρι-χέρι με τις κυβερνήσεις τους. Λαμπρά παραδείγματα εξαιρέσεων, οι σκανδιναβικές χώρες και το μοντέλο εκπαίδευσης στο οποίο ο κάθε δάσκαλος διαλέγει μόνος του τα βιβλία που θα διδάξει στους μαθητές του και οι οποίοι μαθητές αν σε όλη την σχολική τους ζωή έχουν 10-20 καθηγητές, τότε έχουν ακούσει και 10-20 διαφορετικές γνώμες και έχουν μάθει να κρίνουν. (Φανταστείτε ένα τέτοιο μοντέλο εκπαίδευσης στην Ελλάδα…χαχαχαχαχα… )


Κάπου εκεί είχαν έρθει και οι άλλες δύο κοπέλες και ξεκίνησαν έναν αγώνα να με πείσουν να συμμετάσχω στις συζητήσεις που διοργανώνουν και να πάρω και εγώ τους δρόμους να “διδάσκω την αλήθεια” στα πλήθη. Εγώ αρνήθηκα και φυσικά κάπου εκεί η κουβέντα πήρε την κατηφόρα. Με φόντο τις φωτογραφίες από τα κατακρεουργημένα παιδιά της Παλαιστίνης, εγώ έπρεπε να αποδείξω ότι πραγματικά αγωνίζομαι για να τα σώσω και δεν μένω στα λόγια. Αυτό που πίστευαν είναι ότι τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο και ότι πρέπει να μαζευτούμε όλοι μαζί και να αλλάξουμε τον κόσμο. Πώς; Με τι κόσμο, που θα βρέξει τόσο καλό κόσμο να πάμε να μαζέψουμε μερικούς; Δεν αλλάζει ο κόσμος από την μια μέρα στην άλλη. Στις σκανδιναβικές χώρες τους πήρε μισό αιώνα για να φτάσουν εδώ που έφτασαν.


Η κουβέντα μας είχε πάρει αυτή την υστερική τροπή όπου ο καθένας προσπαθούσε να “βουλώσει” τον άλλον και να πει την τελευταία κουβέντα. Τελικά έφυγα φανερά ενοχλημένος. Πόσο δίκαιο είχε ο Νίτσε όταν είπε ότι στις μέρες μας δεν είναι δυνατόν να κάνεις μια σοβαρή κουβέντα χωρίς να καταλήξεις να τσακωθείς στο τέλος.


Sunday, July 20, 2008

H δίκη των πιθήκων και η εκκλησία του Flying Spaghetti Monster


Στις 21 Μαρτίου 1925 ψηφίζεται στην βουλή της πολιτείας του Τενεσί ένας νόμος βάση του οποίου απαγορευόταν στα σχολεία η διδασκαλεία της δαρβινικής θεωρίας καταγωγής του ανθρώπου. Στην θέση του θα διδάσκονταν η επίσημη θέση της εκκλησίας ότι ο άνθρωπος ήταν δημιούργημα του θεού. Ο νεαρός βιολόγος Τζόν Σκόουπς αρνήτε να υπακούσει και συνεχίζει να διδάσκει την θεωρία της εξέλιξης των ειδών. Έτσι η πολιτεία κινείτε δικαστικά εναντίων του και αυτή η δίκη που θεωρείται μία από τις 10 ποιο σημαντικές στην ιστορία των ΗΠΑ θα ονομαστεί περιπαιχτικά «H δίκη των πιθήκων». Μετά από πολλές περιπέτειες και την αρχική καταδίκη του Σκόουπς, το δικαστήριο θα τον αθωώσει για τυπικούς και μόνο λόγους και θα κρατήσει τον νόμο αυτό εν ενεργεία για σαράντα ακόμη χρόνια.

Παραπάνω από ογδόντα χρόνια πέρασαν και αναρωτιόμαστε τι πρόοδο έχουμε κάνει άραγε? Και για να σας λύσω την απορία, καμία απολύτως.

Τον Ιανουάριο του 2005 η πολιτεία του Κάνσας προωθεί έναν νόμο βάση του οποίου στα σχολεία θα διδάσκεται, ως εναλλακτική της βιολογίας, η ίδια (σκοταδιστική) εκκλησιαστική άποψη ότι ο άνθρωπος και ο κόσμος είναι το αποτέλεσμα ενός “ευφυούς” σχεδίου “ανωτέρας” σύλληψης. Απλά για politically correct λόγους δεν μιλάνε πλέων για θεό. Ένας 25χρονος απόφοιτος φυσικής, ο Bobby Henderson, στέλνει ένα γράμμα στο σχολικό συμβούλιο (μπορείτε να διαβάσετε το γράμμα εδώ) εκφράζοντας τις ανησυχίες του και εξηγώντας την δική του άποψη για την δημιουργία του κόσμου βάση της οποίας ο κόσμος δημιουργήθηκε από ένα ιπτάμενο μακαρονο-τέρας (όποιος μπορεί να μεταφράσει καλύτερα το Flying Spaghetti Monster ας το κάνει). Το συμβούλιο θα αναγκαστεί να απαντήσει στην ξεκαρδιστική επιστολή του και ένα τεράστιο debate θα οργανωθεί γύρω από αυτό το θέμα μιας και οι εμπειριστές εκκλησιαστικοί θα προσπαθήσουν να αμφισβητήσουν την FSM (Flying Spaghetti Monster) με εμπειρικούς τρόπους. Οι οπαδοί της FSM θα απαντήσουν με έναν διαγωνισμό στον οποίο θα πλήρωναν $1.000.000 σε οποιονδήποτε μπορούσε με εμπειρικούς τρόπους να αποδείξει ότι ο Χριστός δεν είναι γιος του μακαρονο-τέρατος. Μάλιστα μέσα σε όλο αυτό το μπάχαλο θα οργανωθεί και μία διημερίδα στην Εκκλησιαστική ακαδημία των ΗΠΑ με τίτλο "Holy Pasta and Authentic Sauce: The Flying Spaghetti Monster's Messy Implications for Theorizing Religion".

Ο Freud είχε πει κάτι πολύ σωστό. Τρία είναι τα ναρκισσιστικά πλήγματα που είχε να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα στην ιστορία της. Πρώτον ότι όλος ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από την Γη, δεύτερων ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο και τρίτον μιλώντας για το υποσυνείδητο ότι δεν είμαστε και τόσο κύριοι μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Και από αυτά, τα δύο τα χωνέψαμε, το άλλο 2.000 χρόνια τώρα μας έχει κάτσει στο στομάχι.


Saturday, July 19, 2008

Henri Cartier-Bresson

Ένα αφιέρωμα του γαλλικού καναλιού France 2 στον Henri Cartier-Bresson, τον μεγαλύτερο φωτογράφο του αιώνα μας.










Thursday, July 17, 2008

CopyLeft

(Αντιγράφω από το in.gr)

“Ξεπερνούν τα 40 εκατομμύρια ευρώ ετησίως οι οικονομικές απώλειες, που υφίστανται οι εταιρίες video από την «πειρατεία» κινηματογραφικών ταινιών στην Ελλάδα, ενώ, μόνο το 2005, το ελληνικό δημόσιο έχασε από φόρους επί κερδών και ΦΠΑ πάνω από 15,7 εκατομμύρια ευρώ. Τα παραπάνω στοιχεία παρουσίασε η Εταιρεία Προστασίας Οπτικοαουστικών Έργων, στη διάρκεια συνάντησης του γενικού προξένου των ΗΠΑ[…]”

Και αυτό βέβαια ισχύει και για την μουσική, όχι μόνο για το βίντεο. Και δεν είμαστε ηλίθιοι να καταλάβουμε ότι η πειρατεία σκοτώνει τις βιομηχανίες και τα κρατικά έσοδα και όχι την μουσική ή την τέχνη γενικότερα. Η τέχνη μια χαρά υπήρχε και πριν την ανάπτυξη της μουσικής (ή οτιδήποτε άλλης) βιομηχανίας. Και μάλιστα μεγαλουργούσε με την άνθηση της κλασσικής μουσικής. Η τέχνη ουσιαστικά “μας άφησε χρόνους” ακριβώς την στιγμή που εμπορευματοποιήθηκε και στήθηκε τριγύρω της μια τεράστια βιομηχανία. Η βιομηχανία – ως βιομηχανία – παράγει προϊόντα τα οποία με την σιωπηλή συναίνεση το κοινό τα καταναλώνει. Ακόμη και τα ποιο άχρηστα χιτάκια, που σερβίροντε ως junk food, τα χάβουμε και τα πληρώνουμε γιατί “έχουν χαβαλέ.

H άλλη ατέλειωτη μπουρδολογία είναι η καραμέλα «πνευματικά δικαιώματα». Τα πνευματικά δικαιώματα είναι η αιτία και το αποτέλεσμα της βιομηχανίας αυτής. Ένα τραβηγμένο παράδειγμα είναι πχ να ισχυριστώ ότι την Ενάτη Συμφωνία την έγραψα εγώ και όχι ο Μπετοβεν. Αν παρουσιάσω έναν δίσκο όπου γράφω ότι συνέθεσα την Ενάτη θα αναγκαστώ να πληρώσω πρόστιμο για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων. Μα αυτό είναι παραλογισμός, και οι πέτρες ξέρουν ότι δεν την έγραψα εγώ. Τότε πώς ακριβώς κινδυνεύει η τέχνη με αυτή την παραβίαση των δικαιωμάτων? Και πώς ακριβώς σκοπεύει να ξοδέψει ο Μπετόβεν όλα αυτά τα χρήματα που θα πάρει από την παραβίαση? Δεν κινδυνεύει ? Ε, τότε προς τι το πρόστιμο? Κινδυνεύει? Ε, μα αυτό δεν είναι η τέχνη ως εμπόρευμα? Κάτι που μπορεί να το κλέψει κάποιος και όχι κάτι κοινό. Αν η κοινωνία ήταν αρκετά ώριμη από μόνη της και είχε κριτήρια θα έπρεπε να με είχε πάρει με τις πέτρες αν είχα επιχειρήσει κάτι τέτοιο. Μα από την στιγμή που παρουσιάστηκαν τα πνευματικά δικαιώματα άρχισε το “o κλέψας του κλέψαντως”. Κανείς για παράδειγμα στην αρχαιότητα δεν διανοήθηκε να παρουσιάσει τα έργα του Πλάτωνα ως δικά του ή αργότερα τα έργα του Μότσαρτ ως κάποιου άλλου.

Έτσι, αυτά τα ολίγα για τους αφελείς που ακόμη πιστεύουν ότι η πειρατεία σκοτώνει την τέχνη.

Tuesday, July 15, 2008

Τα [φωτογραφικά] σημεία των καιρών μας

Μετά από περίπου μισό χρόνο ξαναθυμήθηκα να επισκεφτώ το site dpreview.com για να ενημερωθώ περί τα [ψηφιακά] φωτογραφικά. Και από ότι φαίνεται έχω χάσει την μπάλα. Η canon έχει παρουσιάσει μέσα σε δύο χρόνια 5 ψηφιακές ρέφλεξ!!! Οι οποίες αντικαθιστούν μοντέλα 2 χρόνων ως outdated (!).
Αν κοιτάξουμε λίγο την ιστορία των φωτογραφικών μηχανών, αυτό το οποίο συμβαίνει σήμερα είναι σημάδι των καιρών μας. Η
Nikon F2 ξεκίνησε να παράγετε στα τέλη της δεκαετίας του ’50 και έμεινε στην παραγωγή παραπάνω από 20 χρόνια. Η Pentax K1000 άρχισε να παράγεται στα μέσα της δεκαετίας του ’70 και καταργήθηκε το ’96. Και μαζί με αυτές ένα σωρό άλλες αξιόλογες μηχανές που πλέον έχουν παραδοθεί στην λήθη του χρόνου (Canon F1, Olympus OM1, Nikon F3 κτλ κτλ).

Με την έλευση της αυτόματης εστίασης (Minolta 7000) και μετά την παρουσίαση της Minolta Dynax 7000i, της πρώτης αυτόματης ρέφλεξ που τα έκανε όλα (και συνέφερε), ο κύκλος παραγωγής έπεσε στα 10 χρόνια για τα επαγγελματικά μοντέλα. Χρόνο με τον χρόνο παρουσιάζονταν βελτιωμένα ηλεκτρονικά που επέτρεπαν καλύτερη και ταχύτερη επεξεργασία των δεδομένων. Η Nikon F4 αντικαταστάθηκε μετά από 10 χρόνια (1987-1996 (οι ημερομηνίες είναι χοντρικά, δεν θυμάμαι ακριβώς)), το ίδιο και η Canon Eos1 ή η Minolta Dynax 9000. Ακόμη και η πολύαγαπημένη μου Canon (Eos5 για τους μη-γνωρίζοντες) που δεν ήταν επαγγελματικό μοντέλο, τιμήθηκε από πολλούς επαγγελματίες, τόσο πολύ που η Canon την κράτησε στην παραγωγή 10 χρόνια και αφού είχε ήδη παρουσιαστεί η διάδοχος της (Eos 3) και ένα budget αφενός -αφετέρου βελτιωμένο τεχνολογικά μοντέλο (EOS 50) .

To πρόβλημα στην ιστορία του φιλμ ήταν ότι σε επίπεδο R&D, έφτασε σε ένα επίπεδο κορεσμού. Όσο καλύτερη και να ήταν η επόμενη φωτ. μηχανή δεν υπήρχε ένα μέγεθος το οποίο να μπορεί να συγκρίνει δύο μηχανές. Πράγματι, δεν ήταν εύκολο να ξεχωρίσεις μια φωτό από μια Canon Eos 1N από μία μιας Olympus Om1 αν και οι δύο χρησιμοποιούσαν το ίδιο φιλμ παρόλα τα 20 χρόνια διαφοράς μεταξύ τους. Αυτή την σταθερότητα προσπάθησαν να ταράξουν οι μεγάλες εταιρίες (Kodak, Fuji, Nikon, Canon, Minolta, Olympus), με την παρουσίαση του APS όσο και αν απέτυχαν τελικά. Οπότε η έλευση της ψηφιακής τεχνολογίας τους ήρθε πραγματικά γάντι. Πλέον τα πάντα μετρούνται με Megapixel το οποίο είναι ένα μετρήσιμο μέγεθος που μπορεί να αυξάνει. Παρόλα αυτά τα περισσότερα pixels δεν λένε τίποτα για την ποιότητα της εικόνας – και πραγματικά οι αισθητήρες των 7 Mpixels ήταν καλύτερης ποιότητας από τους αισθητήρες των 8 Mpixels. Απλά στο μυαλό του κόσμου περισσότερα Μegapixels σημαίνει καλύτερη εικόνα-μηχανή-ποιότητα κτλ κτλ

Στο δια ταύτα τώρα. Σε καμία περίπτωση δεν εννοώ ότι θα ήταν προτιμότερο να είχαμε μείνει στην τεχνολογία της Nikon F3 ή της Canon F1, ούτε ότι μια φωτογραφία από μια ψηφιακή Eos1 DS είναι περισσότερο ή λιγότερο φωτογραφία από μία φωτό από μια Minolta X-500. Απλά αυτό που παρατήρησα είναι ότι μέσα σε 2 χρόνια με μια ψηφιακή μηχανή παρήγαγα δέκα φορές περισσότερα “φωτογραφικά-σκουπίδια” από όσα κατάφερα να παράγω τα προηγούμενα δεκαέξι χρόνια με φίλμ.
Αλλά και αυτά τα σκουπίδια, σημεία των καιρών μας είναι. Τα απαρχαιωμένα σκουπίδια αντικαθίστανται από μελλοντικά, καλύτερα σκουπίδια.

Προς όφελος της τέχνης φυσικά.

Monday, July 14, 2008

BusinessMen

Εννοείτε ότι η λαμογιά δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των Ελλήνων αλλά και οι Σκοτσέζοι έχουν να δείξουν σπουδαία επιτεύγματα στον τομέα αυτό.

Πριν μία βδομάδα μια κυρία μας ρώτησε αν ενδιαφερόμαστε να την προσλάβει η πολυκατοικία για να καθαρίζει τις σκάλες. Τις είπα ότι εμείς προσωπικά δεν ενδιαφερόμαστε και ότι καθώς γνωρίζω η πολυκατοικία έχει κάποιον που τις καθαρίζει. Αυτή απορημένα μου είπε ότι από όσο μίλησε με τους άλλους ενοίκους, της είπαν ότι κανείς δεν τις καθαρίζει (παρόλο που είναι καθαρές). Της απάντησα ότι η σπιτονοικοκυρά μας, μας τόνισε ότι εφόσον πρόκειται για tenement flats,ο δήμος έχει προσλάβει άτομο για να τις καθαρίζει και ότι οι σκάλες καθαρίζονται τουλάχιστον μια φορά τον μήνα.

Σήμερα κάποιος τις καθάρισε πάλι και μας άφησε αυτό το σημείωμα στην πόρτα.

Είδατε πώς γίνονται οι business εδώ πάνω? Δεν χρειάζεται πλέον να συμφωνήσεις κάτι, απλά θα πρέπει να διαφωνήσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται. Αλλιώς τους πληρώνεις. Και αυτό δεν είναι τίποτα. Πριν περίπου ένα μήνα ένας καλοντυμένος νεαρός μας χτύπησε την πόρτα για να μας ενημερώσει ότι σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν, πληρώνουμε 10% παραπάνω λογαριασμούς για το αέριο. Τώρα που βρήκα τα στοιχεία αυτά και πόσο νόμιμο είναι, άλλο καπέλο. Αφού μου τα είπε αυτά, μου έδωσε να υπογράψω στο laptop του ότι πέρασε και με ενημέρωσε. Στην σελίδα που μου έδειξε, δεν υπήρχε τίποτα γραμμένο πέρα από “Customers signature”. O εξυπνάκιας προσπαθούσε να με κάνει να υπογράψω συμβόλαιο με το οποίο θα άλλαζα παροχέα αερίου (e-On ή κάτι τέτοιο). Αφού τον ρώτησα αν αυτό που κάνει είναι νόμιμο αφού δεν μου εξήγησε καν το ότι υπογράφω συμβόλαιο ή το με τι ασχολείτε η εταιρία που εκπροσωπεί κτλ κτλ του είπα ότι θα στείλω ένα email στην Energy Watch για να τους ρωτήσω. Και αυτός με ευχαρίστησε πολύ για τον χρόνο μου και έγινε καπνός….

Να τα βλέπουν οι δικοί μας οι φωστήρες αυτά και να παίρνουν ιδέες.

Sunday, July 13, 2008

The Medium Format Box

~*~

Δύο - τρία updates στο The Medium Format Box
Τα updates περιλαμβάνουν

* The Marching Pots
* The Meeting
* The Fence

Sunday, July 06, 2008

Περι "Ε" ο λόγος.

Από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος και τον Πλύθωνα Γεμιστό στον Ωνάση και τον Γκιόλβα και από την Ατλαντίδα στους Δελφούς - ένα πράγμα είναι σίγουρο: 2.500 χρόνια τώρα η μαλακία πάει σύννεφο.

Οι "Ε" ασχολούνται με:
*Την παγκόσμια ειρήνη ( και τα πάνε μια χαρά)
*Κατασκευή Σούπερ Όπλων (το οποίο, για τους άσχετους, δεν είναι τίποτε άλλο από μια φωτοδέσμη πλάσματος η οποία μπορεί να συντήξει την ύλη)
*Αγωνίζονται για την απαγόρευση των μεταλλαγμένων (Greenpeace)
*Και φυσικά με την υπερβατική φιλοσοφία.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά τους:
* Δεκαοχτώ άτομα ΑΛΛΑ ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ "ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ"
* O Γκιόλβας είναι οντότητα.
* Μετακινούνται ποιο γρήγορα και από email.
* Είναι τόσο large, που είχαν τον Ωνάση για τα θελήματα...

Saturday, July 05, 2008

Μαριονέτες

Σήμερα βρίσκομαι σχεδόν σε κατάσταση σοκ. Αφορμή για αυτό έδωσε ένα σκαναρισμένο σημείωμα που βρήκα στον backup δίσκο που έφερα από την Αθήνα. Πρόκειται για ένα όνειρο που είδα στις 22/11/03, σε μια περίοδο που κατέγραφα συστηματικά τα όνειρα που έβλεπα, και το οποίο είναι το μόνο που κατά διαβολική σύμπτωση έχει σωθεί. Αυτό που με κάνει να το διαβάζω ξανά και ξανά είναι το γεγονός ότι προφητεύει με απίστευτη ακρίβεια γεγονότα που συνέβησαν μετά από αρκετούς μήνες και μέσα στο 2004, μια χρονιά σημαντικών αλλαγών για εμένα.

Αυτό το πράγμα πραγματικά με κάνει να στέκομαι έντρομος μπροστά σε όλη αυτή την κατάσταση στην οποία αποφάσεις έχουν παρθεί μέσα μου χωρίς καν να το γνωρίζω ή γεγονότα τα οποία ποτέ δεν γνώριζα, να τα διηγούμαι με λεπτομέρειες πριν αυτά συμβούν. Και δεν χρειάζεται να εξηγήσω ότι δεν πρόκειται ούτε για κάποιο κληρονομικό χάρισμα ούτε και για την εκπλήρωση κάποιας προφητείας πέραν της δικής μου προσωπικής προφητείας.

Παρόλα αυτά, το γεγονός ότι, ναι, υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία έχουν ήδη αποφασιστεί για εσένα και τα οποία δεν τα γνωρίζεις αλλά παρόλα αυτά επηρεάζουν τόσο πολύ την ζωή σου και ότι στην καλύτερη περίπτωση κάποτε αποκτάς μια συνείδηση του τι πραγματικά είχε συμβεί, όσο και αν αυτό δεν αποτρέπει το να συμπεριφέρεσαι σαν μαριονέτα στα χέρια μιας “Θείας” θέλησης, αυτό από μόνο του είναι ένα αντεπιχείρημα της ηλιθιότητας που πλανάτε πάνω από τα κεφάλια μας στις μέρες μας και θέλει το άτομο κυρίαρχο της θέλησης του και υπεύθυνο των πράξεων του.