Wednesday, February 27, 2008

Δημήτρης Λέτσιος

Απεβίωσε πρίν ένα μήνα και σε ηλικία 98 ετών ένα σημαντικό κεφάλαιο για το χώρο της ελληνικής φωτογραφίας, ο Δημήτρης Λέτσιος.
Ο Δημήτρης Λέτσιος γεννήθηκε το 1910 στην Ανακασιά, προαστιακό μεγαλοχώρι του Βόλου κάτω από την Μακρινίτσα. Ξεκίνησε να φωτογραφίζει το 1934, αλλά οι σεισμοί του 1955-1957 κατέστρεψαν σχεδόν ολοσχερώς το μεγαλύτερο μέρος του μεσοπολεμικού του έργου. Τότε ξεκίνησε και η δεύτερη περίοδος του έργου του, και πιο ουσιαστική, η οποία διήρκησε ως το 1970. Οι φωτογραφίες του επικεντρώνονται στα τοπία, το βουνό, τη θάλασσα, ιδιαίτερα τον θεσσαλικό κάμπο, αλλά και στον άνθρωπο, στον εργασιακό μόχθο, ενώ ιδιαίτερη θέση στη δουλειά του έχει η γυναίκα.

Saturday, February 23, 2008


Όταν η υπερβολή γίνεται αρρώστια.

Πραγματικά δεν ξέρω πώς να αρχίσω αυτό το πόστ. Έχω εδώ ένα φυλλάδιο 12 σελίδων που όσο διασκεδαστικό και αν είναι αδύνατον να κάτσω να το διαβάσω ολόκληρο. Είναι οι οδηγίες του Βρετανικού υπουργείου παιδείας για το πώς θα πρέπει να «μοιάζει» μια διπλωματική. Δώδεκα σελίδες με τα «πρέπει» που ξεφεύγουν από τα όρια του κωμικού. Τα ποιο hardcore από αυτά περιλαμβάνουν:

* Το κείμενο πρέπει να είναι γραμμένο με 12αρα γραμματοσειρά, με ενάμιση κενό διάστημα μεταξύ γραμμών και ένα κενό 24αρας γραμματοσειράς μεταξύ παραγράφων. (σελ 1)
* Μεταξύ 2 προτάσεων πρέπει να υπάρχουν 2 spaces ( σελ 1)
* Το μέγεθος της κάθε σελίδας πρέπει να είναι Α4 και το χαρτί να έχει βάρος από 70 gr-2 μέχρι το πολύ 100 gr-2 (σελ 2) (..αν έχεις τον θεό σου δηλαδή..)
* Ο αριθμός της σελίδας πρέπει να εμφανίζεται κάτω και στο κέντρο της σελίδας σε απόσταση 10mm από την άκρη (σελ 3)
* Τα περιθώρια θα πρέπει να είναι ως εξής: 40 εκατοστά από τα αριστερά και όλα τα άλλα (πάνω, κάτω και δεξιά) 20 εκατοστά. (σελ 3) (…έτσι, να κρατάμε μια απόσταση με την αριστερά…).
* Στην Πέμπτη σελίδα υπάρχουν ακριβείς οδηγίες για το Layout του κειμένου. Δεν μπαίνω στον κόπο να αντιγράψω όλες τις ιδεοληψίες του. Ενδεικτικά αναφέρω την 14αρα γραμματοσειρά στον τίτλο, 12αρα ο υπότιτλος 12αρα italic η επόμενη και πάει λέγοντας…
* Το εξώφυλλο της πτυχιακής πρέπει να είναι μαύρο. Αν επιθυμείς να γράψεις τον τίτλο της, θα πρέπει να τον γράψεις με χρυσά γράμματα.(σελ 7).
* Αν επιθυμείς να γράψεις τον τίτλο στα πλάγια θα πρέπει να είναι γραμμένος από κάτω προς τα πάνω και όχι το ανάποδο.

Και πάει λέγοντας. Απλά δεν έχω το κουράγιο να το διαβάσω όλο.

Το τραγικό δεν είναι η ύπαρξη αυτών των κανόνων γιατί είμαι σίγουρος ότι και τα σαΐνια στο ΥΠΠΕ θα έχουν καταστρώσει παρόμοιους αστείους κανόνες. Το τραγικό είναι ότι υπάρχει ειδική επιτροπή από την οποία περνάει το διδακτορικό σου και οι οποίοι με τον χάρακα στο χέρι μετράνε το διδακτορικό σου και σου το στέλνουν πακέτο πίσω για τις «απαραίτητες» διορθώσεις χωρίς να μπουν στον κόπο να την διαβάσουν.

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι στο «γιατί» θα επικαλεστούν τους γνωστούς λόγους ομοιομορφίας και την «αναγκαιότητα» για κάποιου είδους τυποποίηση. Ούτε και φυσικά θα περιμένω κάποιου είδους πειστική απάντηση στο «και τι θα γίνει αν δεν τους ακολουθήσεις», ίσως γιατί αυτό δεν υπάρχει ως δυνατότητα.
Δεν βρίσκω όμως καμία διαφορά μεταξύ αυτών των κανόνων και τις αστείας συνήθειας που συνάντησα στον στρατό, οι καραβανάδες να γράφουν τα έγγραφα τους τοποθετώντας χάρακες στην πάνω και την κάτω γραμμή. Η ίδια ανάγκη ομοιομορφίας και ύπαρξης τυποποίησης.

Αστεία πράγματα, μια ζωή ανάμεσα σε δύο χάρακες….

Saturday, February 16, 2008

Τα αποτελέσματα

Και να ένα μικρό ποστ με τα αποτελέσματα από το πρώτο φίλμ. Έχω κατενθουσιαστεί. Υπάρχουν κάποια προβληματάκια με την επιπεδότητα του φιλμ που οδηγεί σε λίγο θολές φωτός αλλά κάτι θα σκεφτώ.


Πώς σας φαίνονται?




Wednesday, February 06, 2008

Επιστροφή στα βασικά

UPDATED



Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 αγόρασα την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή. Ήταν μια Praktika BMS η οποία με συντρόφεψε για όλη την δεκαετία του ’90. Κάπου εκεί το εργοστάσιο της Praktika Jena κατέβασε ρολά και κατέστησε μη επισκευάσημη την πρώτη μου αυτή μηχανή.
Το ’98 αν θυμάμαι καλά αγόρασα την πολυαγαπημένη μου Canon EOS 5, μια dream camera για εμένα, το απάνθισμα της τεχνολογίας. Το 2005 μπήκε σε ένα κουτί στο ντουλάπι προς όφελος της ευκολίας μιας ψηφιακής ΝΙΚΟΝ .
Σήμερα το απόγευμα μπήκα σε ένα παλαιοπωλείο να δώ τι έχει μέσα. Κάτω στο πάτωμα, κάτω από έναν πίνακα ζωγραφικής βρισκόταν αυτή η box camera. Άθελα μου έπεισα την παλαιοπώλη ότι δεν κυκλοφορεί πια φιλμ 127 για αυτή. Έτσι μου την πούλησε για £ 5 . Για καλή τύχη έκανα λάθος, παίρνει φιλμ 120 που μπορώ να το προμηθευτώ από οποιοδήποτε φωτογραφείο.

Δύσκολο να βρω οποιεσδήποτε πληροφορίες στο internet. Υπολογίζω ότι κατασκευάστηκε στα μέσα της δεκαετία του ’40. Φαίνεται να λειτουργεί κανονικά και παίρνει φωτογραφίες 6Χ9 cm.

Επιστροφή στα βασικά λοιπόν. Σύντομα θα κάνω κάποιο πόστ με φωτογραφίες από αυτήν.


-------------------------------------------------------------------------------------

UPDATE
Βρέθηκε κάποια άκρη.

Μια κυρία από την Αμερική προθημοποιήθηκε να βρεί μερικές πληροφορίες για την κάμερα μου.
Να λοιπόν το mail που έλαβα¨
Hi Pan: Very cute camera! I looked it up in my book. It appears to have been manufactured by Coronet Camera Co. in 1935. Not much else I can tell youabout it. -Marcy

Ρίξτε μια ματιά στο site της, αξίζει τον κόπο:
www.junkstorecameras.com



Και ένας κύριος από την Ολλανδία ο οποίος είπε τα ίδια:



It is no problem to help you, so I looked on the pictures you have send and your camera is not a Kodak Brownie.I have take a look in the McKeown's camera guide and found the camera,A camera is made by CoronetC1935Supreme deLuxeBasic cardboard box camera with leatherette covering($5-10)



Ρίξτε μια ματιά στο site του:



http://members.home.nl/brownies/

Sunday, February 03, 2008

Αμνησία, το μείζων ελληνικό πρόβλημα.
Και ξαφνικά βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το φάντασμα της αμνησίας. Όλα αυτά που μας συνιστούν ως έθνος, ως ένα σύγχρονο κράτος με θέση ανάμεσα στα υπόλοιπα ανεπτυγμένα του κόσμου κινδυνεύουν εν μέσω μιας νυκτός να καταρρεύσουν. Μια εισαγγελική εντολή είναι ικανή για να το κάνει αυτό. Έτσι λοιπόν:
*Κινδυνεύουμε άμεσα να ξεχάσουμε ότι τρία παλικάρια έχασαν την ζωή τους στον βωμό των στρατιωτικών σκοπιμοτήτων και του «ποιος τον έχει μεγαλύτερο».
*Κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε ότι τα ονόματα τους έγιναν σύνθημα μισαλλοδοξίας απαιτώντας εκδίκηση .
*Κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε ότι μέχρι το πρωινό της 2ας Φεβρουαρίου του ‘96, για το 100% των ελλήνων, τα Ίμια ήταν πιθανών κάποιες βραχονησίδες δίπλα στα νησιά Γκαλαμπάγκος.
*Κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε αυτούς που διακηρύττουν πόλεμο προς πάσα κατεύθυνση προκειμένου να πάρουν αυτά που τους ανήκουν. Έτσι μπορείς και εσύ άστεγε του δρόμου, παιδί των φαναριών να τους βοηθήσεις να σου δώσουν αυτό που ανέκαθεν σου άνηκε – ένα οικόπεδο στο Μοναστήρι ή ένα γυαλί στον Βόσπορο.
*Κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε ότι υπάρχει κόμμα που κέρδισε εκπροσώπηση στο ελληνικό κοινοβούλιο υποσχόμενο «την κυβέρνηση του να την ορκίσει στην Αγιά Σοφιά».
*Κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που μαχαιρώνουν τον κάθε ρακένδυτο μετανάστη «γιατί του πήρε την δουλειά» ή γιατί «είναι παράνομος» ή γιατί «κλέβει» ξεχνώντας τα «Έλληνες Μην Κλέβετε» που είχαν αναρτημένα οι Γερμανικοί φούρνοι της δεκαετίας του ’60.

Ίσως τελικά αυτό που να έχει περισσότερο σημασία είναι όλα αυτά τα χρόνια που περάσανε. Όλη αυτή η ελληνική σαβούρα που ήταν το λίπασμα για αυτή την έχθρα να βλαστήσει , γιατί και το παραμικρό αγκάθι θέλει αρκετή κοπριά για να φουντώσει τόσο πολύ που να τσινάει ακόμα και κινδυνεύοντας να ξεχαστεί.