Wednesday, December 31, 2008

Σαν σήμερα, δύο χρόνια πρίν

Κοίταγα τα στατιστικά του μπλόγκ μου σήμερα. Μέχρι στιγμής έχω κάνει 168 πόστς (από τον Σεπτέμβρη του 2006). Η αλήθεια είναι ότι ξαφνιάστηκα λίγο γιατί δεν περίμενα να δώ τόσο πολλά. Πώς συμβαίνει συνήθως, θυμάσαι το πρώτο και το τελευταίο πόστ συνήθως. Θυμάμαι έτσι, μια βδομάδα πρίν φύγω από την Ελλάδα, ότι μου ήρθε η ιδέα να ανοίξω ένα μπλόγκ να γράφω τα νέα μου να τα διαβάζετε τώρα που δεν είμαι εκεί. Από τότε έγραψα, έγραψα, έγραψα…
Σήμερα, κάθισα να ξαναδώ όλα αυτά τα πόστς που έκανα και να ξεχωρίσω ένα αγαπημένο.
Από όλα αυτά λοιπόν ξεχώρισα το «Τραγούδι της ταβέρνας». Κυριακή απόγευμα, παραμονή πρωτοχρονιάς του 2007. Είχε προηγηθεί η Ελλαδογραφία μια μέρα μετά τα Χριστούγεννα. Μαύρη απελπισία και τότε, δουλεύοντας πάλι. Κλεισμένος στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, έξω βροχή και δυνατός αέρας και τα αφεντικά την έχουν κάνει για διακοπές. Κάθομαι και κοιτάζω το άδειο σαλόνι με τα πανάκριβα έπιπλα. Στο βάθος του δωματίου, ένας ινδικός θρόνος καλυμμένος με γυαλιστερό μέταλλο και δίπλα του το χριστουγεννιάτικο δένδρο. Δύσκολο να σας το περιγράψω. Δεν ήταν Χριστούγεννα αυτά. Κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους, δουλεύοντας. Μου ήταν αδύνατο να κρύψω την στεναχώρια μου για το γεγονός ότι αυτή την παραμονή πρωτοχρονιάς ήμουν στην δουλειά.. Το ξενοδοχείο ήταν full κλεισμένο αλλά παρόλα αυτά κανείς τριγύρω…
Γύρισα πάλι στον υπολογιστή να ελέγξω τα mail μου. Τίποτα… Ίσως τώρα πάλι?... Μπάα.. τίποτα…
Πώς έτυχε και βρήκα online αυτούς τους στοίχους, ούτε που θυμάμαι. Το μόνο που θυμάμαι είναι το πόσο απαίσια αισθανόμουν εκείνο το βράδυ. Και εξ ου και εκείνο το πόστ.

Σαν σήμερα και δύο χρόνια πέρασαν από τότε. Πόσα πράγματα έχουν αλλάξει. Πόσο έχω αλλάξει. Και πόσα θα αλλάξουν ακόμη.

Ευτυχισμένο το 2009. Με όλες τις αλλαγές που θα φέρει.

Monday, December 29, 2008

Zeiss Ikon Nettar 518/16
Searching on the internet, i was surprised to see how few resources you can find about the Zeiss Ikon 518/16 which has been such a popular model during the '50s.
After working for almost half a year with my Zeiss, i thought that maybe it would be a good idea to write my own personal review about this great performer.

I got this one as part of an exchange deal in a price that i feel ashamed to write. The guy sold me a Agfa Box camera which didn't work properly and since it was still in warranty i decided to give a couple of pounds extra and go for it. And i am glad i did.
The camera seems to be in a very good condition. Size wise it is in the same league with the Zenit 12XP when unfolded but fold it up and you can put it in your coat's pocket. And that's not all. I am not exactly sure about the difference in weight, but it does feel much less heavy that the mighty Zenit. And remember, this is a 6X6 medium format camera.

The lens on the camera is a 75mm - f/4.5 Nettar coated. It is not of course in the same league with its Tessar siblings but it doesn't have a £200 price tag either. And i am not sure it is a £200 worst lens. Later on i provide some pics taken with it. Stay tuned.
So, as you probably know, a 75mm lens in 6X6 format is equivalent to a 50mm lens in 35mm photography. What you might not know, is that as a 75mm, it has the DOF characteristics of a 75mm lens and not of a 50mm. To explain myself a bit, setting it to f/4.5 the depth of field for a subject on 5 meters is only 1.83 m as opposed to almost 3 meters in 35mm photography. This means that when working with aperture wide open, precise focusing is required. And this is bad news because the Nettar 518/16 doesn't have a rangefinder. You can override this annoyance with any external rangefinder that you can add to the cameras' hot shoe, as i did. Or you can guesstimate the distance if you are good at it. The markings on the lens are on feet, so...good luck.The extra focal length combined with the bigger image format give a very special characteristic to the out-of-focus elements of the picture. Here are a couple of pictures to show you what i mean (Pic1 Pic2 Pic3). I think the bokeh is beautiful. The nettar is a really sharp lens, maybe as sharp as the takumar 50 f/1.4 in the centre although you can notice a fall in details at the corners and when used wide open, it vignettes. That shouldn't put you off thought, it has it's own quality and the medium format provides lots of detail anyway. And i am talking about the corners of the picture, which can really go unnoticed. Here are some pics to show you what i mean. (Pic1 Pic2) Unfortunately i do not have a high resolution scan from Zeiss, hopefully i will be able to provide you with better ones.

A 400 ASA film is best advised when using the Nettar 518/16. And that is because the speed range is rather limited by today's standards. Speeds range from 1/10 to 1/200 plus B.You should always remember that the lens is a 75mm, so shooting at 1/50 involves a risk of shaking the camera. This leaves you with two speeds that you can work safely with, 1/100 and 1/200. These will be sufficient for most occasions but i cant help thinking that a 1/400 would have been a bless under some (sunny) circumstances. The reason is that, at f/22 the image quality is less than perfect.
The aperture range goes from f/4.5 to f/22. Good news: You can select any aperture as the aperture ring is completely stepless.

The Nettar 518/16 has a double exposure prevention mechanism which is very handy. A red flag appears in the finder and you cannot press the shutter button without winding the film. You'll love that, believe me. I have bitter experience from my box camera where double exposures are more than often.

Conclusion:
If you are looking for an inexpensive entry to medium format photography, this is the way to go. Image quality is really really good between f/5.6 - f/11, it is build like a tank with very few things that can break and you can always have it with you due to it's small size. My only complain is the limited speed range and the lack of a rangefinder, so it might be a good idea to buy and external one.
All in all, a very nice camera and if you find it for anything less than £50 buy it and you won't regret.

Sunday, December 28, 2008

Άγιε μου καλέ Βασίλη

Άγιε Βασίλη,
Φέτος θα ήθελα να φέρεις τα εξής δώρα στους φίλους μου.

Γιωργάκης Παπανδρέου: Ένα γραφείο για να χτυπάει το χέρι του και να δείχνει πιο αποφασιστικός. Είναι ο αυριανός άλλωστε...
Αλέξης Τσίπρας: Δυο απογραφές του πληθυσμού της Κίνας. Μία προ Μάο και μία μετά. Η διαφορά στα εκατομμύρια είναι αυτοί που εκτέλεσε (μπας και πιάσει το υπονοούμενο).
Αλέκος Αλαβάνος: Ένα πουλόβερ της προκοπής. Το παρόν "Προλετάριος/Μάης '68" δεν πουλάει πλέον. Ιδίως αν σου περισσεύουν τα εκατομμύρια.
Αλέκα Παπαρήγα: Το "Σύγχρονη Παγκόσμια Ιστορία 1945-2008". Μπάς και πάρει χαμπάρι οτι η κομμουνιστική θεωρία είναι ουσιαστικά νεκρή και τα τελευταία κομουνιστικά καθεστώτα κατέρρευσαν πριν μια δεκαετία (λαμπρές εξαιρέσεις και τυπικά παραδείγματα η φασίζουσα Β. Κορέα και η Κούβα του Κάστρο)
Γιώργος Καρατζαφέρης: Ένα κατεστημένο για να την γροθιά του. Θα του έφερνα και ένα αστέρι του Δαβίδ για καλή τύχη αλλά φοβάμαι οτι θα το χαρίσει στον πρώτο φίλο Εβραίο που θα βρει μπροστά του.
Άδωνης Γεωργιάδης: Το "Ντόρα η μικρή εξερευνήτρια" και άλλα βιβλιαράκια με activities. Για να τον κρατάει απασχολημένο και να έχει την εντύπωση οτι κάτι κάνει.
Θάνος Πλεύρης: Μια ακόμη πουλάδα και 15ετή μετάθεση στο τριεθνές στον Έβρο. Μιας και τα γουστάρει κάτι τέτοια, να μην τον κρατάμε....
Περικλής Κοροβέσης: Ένα μπουκάλι Σκοτσέζικο ουίσκι 20 ετών γιατί το αξίζει.
Γιώργος Βουλγαράκης: Δύο βιβλία. Το "Ηθικά Νικομάχεια" του Αριστοτέλη και ένα αντίγραφό του αστικού ποινικού κώδικα Γιατί το νόμιμον είναι και ηθικόν!!
Χρήστος Ζαχόπουλος: Ένα διαμέρισμα στον 100ο όροφο πολυκατοικίας.
Στοκικούς/Χρυσά Αυγά και λοιπούς παρακρατικούς: Έναν οδικό χάρτη της Ελλάδας της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Επειδή αυτοί οι άνθρωποι ζούν στο παρόν.
Αναρχοκουμούνια: Ένα οδικό χάρτη της Ελλάδας των Εξαρχείων.
Εφραίμ LTD: Έναν ασκητικό άβακα για να υπολογίζει τα χρονάκια φυλακή που θα είχε εισπράξει άν δεν είχε πολιτικές πλάτες.
Αλέξης Κούγιας: Μια εξωστρακισμένη σφαίρα για πάρτυ του...
Προκόπη Παυλόπουλο: Ένα μπουκαλάκι κολλύριο. Ακόμη βλέπει μεμονωμένα περιστατικά αστυνομικής βίας.
Κώστάκης Καραμανλής, ο νεότερος: Για έναν τόσο άοσμο/άχρωμο/άγευστο άνθρωπο θέλω μια στολή μάγου. Έκανε τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις Σημίτη να φαίνονται αγγελούδια.

Για τους λοιπούς φίλους που ξέχασα να μνημονεύσω, να τους φέρεις τον πούλο και ένα 2009 χειρότερο από όσο περιμένουν.

Wednesday, December 24, 2008

Η NHS μου εύχεται
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
(10:39 πμ) Παραμονή Χριστουγέννων 2008. Το ξέρω οτι εκπλήσσεστε αλλά δουλεύω. Δηλαδή είμαι στο γραφείο, δεν δουλεύω ακριβώς. Σήμερα δεν έχω αντικείμενο εργασίας καθώς όλοι - μα όλοι - είναι απόντες. Όλος ο όροφος είναι άδειος και μόνο για μια στιγμή είδα την γραμματέα αλλά τώρα από ότι βλέπω η πόρτα της είναι κλειστή. Είδα και την ξερακιανή την ταμία να περνάει από το γραφείο για να πάει στην τουαλέτα αλλά οι οικονομικές υπηρεσίες είναι στην άλλη πτέρυγα. Ναι... είναι αυτό το περίεργο.. όλες οι άλλες πτέρυγες έρχονται να κατουρίσουν στην δικιάς μας. Τέτοιο σουξέ...
(11.08 πμ) Τελείωσα και με το πακετάρισμα των δώρων. Παλιο-λουμπίνας ο Αϊ-Βασίλης. Μια ζωή δεν έχει λεφτά και μια ζωή δώρα φέρνει. Αμάν αυτή η κλάψα του. Οικονομική κρίση και μαλακίες, πήγα στο σούπερ μάρκετ να πάρω ψάρι για αύριο και η ουρά στα ταμεία έφτανε μέχρι έξω από το μαγαζί. Και στον χασάπη ακόμη χειρότερα, πρέπει να το δείς για να το πιστέψεις. Πρέπει να είναι κάποιο Σκοτσέζικο έθιμο...
(11.12 πμ) Αυτό για να μην παραπονιέμαι: Η γραμματέας μόλις μου έφερε ένα κρουασάν με σταφίδες και είπε bye bye.
(11,13 πμ) Διαβάζω στο internet τρώγοντας το κρουασάν μου. Λέει οτι οι "γνωστοί-άγνωστοι" με τις μολότοφ στα χέρια και τα κράνη στο κεφάλι έκαναν καρουζέλ στο Σύνταγμα. Γαμώ τα γέλια, υπάρχει αυτό σε βίντεο να το δούμε?
(11.28 πμ) Οοο... να και κάτι χριστουγεννιάτικο. Διαβάζω στο "Σαν Σήμερα", οτι σαν σήμερα το 1818 γράφτηκε το "Άγια Νύχτα" και τραγουδήθηκε σαν αύριο στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Όμπερντορφ της Αυστρίας. Συνθέτες, οι συνθέτες των επιτυχιών, Φόβος - Καρτέλας.
(12.10 μμ) Μόλις τελείωσα και με την χαρτούρα. Η Ιβόνα σχόλασε κιόλας..μμμμ.....
(12.41 μμ) Τελικά είναι βαρετό να δουλεύεις τα Χριστούγεννα. Και πριν δύο χρόνια στο Raj Hotel που δούλευα την ίδια - ίσως και χειρότερη - βαρεμάρα βίωνα.
(12.49 μμ) Και όμως, χτύπησε το τηλέφωνο. Το νούμερο ήταν λάθος αλλά σημασία έχει ότι δουλεύει.
(13.07 μμ) Διαβάζω που και που την στήλη "Επίκαιρα" που έχει ο Νίκος Δήμου στο site του. Μόλις διάβασα την επιστολή του στον Αΐ Βασίλη για τον πολιτισμό. Χαίρομαι που στο τέλος της επιστολής του αναγνωρίζει οτι αυτά που ζητάει ανήκουν στην σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Χαίρομαι με την έννοια ότι αναγνωρίζει το αδύνατο της επιστολής του. Ειδάλλως θα ήταν ψυχωσικός. Στεναχωρήθηκα που μου πήρε μόνο 5 λεπτά να την διαβάσω. Την ξαναδιάβασα άλλη μια φορά για να βεβαιωθώ οτι δεν παρέλειψα τίποτα αλλά δυστυχώς και πάλι πέντε λεπτά μου πήρε.
(13.45 μμ) Πραγματικά μεγάλη η χάρη της NHS. Όχι απλά δεν υπάρχει κανένας στον όροφο, δεν πρέπει να υπάρχει κανένας σε όλη την πτέρυγα. Μάλλον ήρθε η ώρα να τα μαζέψω σιγά σιγά και να την κάνω και εγώ. Έτσι λοιπόν, καλά Χριστούγεννα και ότι επιθυμείτε!!!
(14.02 μμ) Όπ... ξημέρωσε, βλέπω λίγο ήλιο στον ορίζοντα... Μπαγάσα δημιουργέ, τα πάντα εν σοφία εποίησες...

Friday, December 19, 2008

Δεχόμεθα Συγχαρητήρια !!!



Ε... ναι λοιπόν, σήμερα αποκτίσαμε και διδακτορικό! Είμαστε ντοκτορς και με την βούλα. Τώρα δηλαδή, ξέρετε πώς είναι αυτά. Άλλος παίρνει το διδακτορικό, άλλος καρπώνεται τον τίτλο.Τώρα απομένουν οι διορθώσεις αλλά που θα μας πάνε, θα τις τελειώσουμε και αυτές!
Φωτό από το γραφείο μετά την viva.

Wednesday, December 17, 2008

Μάρκος Βαμβακάρης

Να και κάτι σπάνιο που βρήκα στο YouTube. Γερμανικό ντοκιμαντέρ που δείχνει τον Μάρκο να τραγουδάει στο πάλκο.

Δακρύβρεχτο μελό

Διαβάζω την συνέντευξη του κ. Δασκαλόπουλου στο in.gr και πέφτω από τα σύννεφα. Τι έγινε με αυτόν και μιλάει με τόση στοργή για τους νέους? Δεν μπορεί, πρέπει να έφαγε τσόκαρο στο κεφάλι για να αγκαλιάσει με τόση αγάπη τους νέους και τις ανησυχίες τους.
Και να θυμίσω στους υπόλοιπους εμάς, που δεν φάγαμε το τσόκαρο, ότι ο κύριος αυτός είναι ο πρόεδρος του συνδέσμου βιομηχάνων.... αυτός που είχε προτείνει εργάσιμη εβδομάδα των 3 ημερών με ανάλογες περικοπές μισθών και ενσήμων....γιατί οι βιομήχανοι δεν βγαίνουν....που είχε αντικαταστήσει τον άλλο τον βιομήχανο .... που τον είχαν απαγάγει.... που είχε εισηγηθεί τις απολύσεις άνευ αποζημιώσεων.... που είχε χαρακτηρίσει τους νέους εργαζόμενους κρέατα.... Άντε μπράβο, ναι αυτοί...
Αυτοί λοιπόν, νοιάζονται για τους νέους. Εξού και αυτή η εκ βαθέων εξομολόγηση.

Saturday, December 13, 2008

Amy Mac Donald

Η αγαπημένη του σκοτσέζικου κοινού, η πιτσιρίκα Amy MacDonald

Friday, December 12, 2008

8.05 πμ

Μόλις έβγαλα αυτή την φωτό. Είναι 8.05 και φεύγω για την δουλειά.
Τι στο διάολο, δεν θα ξημερώσει σήμερα?

Wednesday, December 10, 2008

«Μια μωβ σκιά»...

Αρθρο του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ για τα επεισόδια που έγιναν τον Μάιο του 1986... Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Το Τέταρτο»

«...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.
Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας. Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν... ανακαλύπτονται. Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».

Monday, December 08, 2008

Το aftermath των επεισοδείων

"Τα επεισόδια επεκτάθηκαν σε μεγάλη έκταση στο κέντρο της Αθήνας, όπου καταστήματα και οχήματα τυλίχθηκαν στις φλόγες. (in.gr)"

Και τώρα? Που θα κάνουμε τα χριστουγεννιάτικα ψώνια μας? Ιδίως μετά το πλίατσικο που ακολουθεί.

Sunday, December 07, 2008

23 Χρόνια μετά

Το ’85 ήμουν πολύ μικρός. Το όνομα Καλτεζάς ήταν μέρος μιας ιστορίας, ενός νεαρού που δολοφονήθηκε. Είκοσι τρία χρόνια μετά, τι άλλαξε; Ποια πρόοδο έχουμε κάνει;
Και δεν ρωτάω γιατί ένας βλάχος μπορεί να κρατάει πιστόλι ή γιατί ένας πιτσιρικάς να πετάει μολότοφ. Αναρωτιέμαι τι συμβαίνει στο άλλο άκρο της είδησης, σε εμάς.

Διαβάζω στο internet τι είχε συμβεί 23 χρόνια πριν. Ακριβώς τα ίδια. Ένας νεαρός νεκρός, μια Αθήνα καμένη. Και στα υπόλοιπα χρόνια που ακολούθησαν, καθίσαμε αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα και με το τηλεκοντρόλ στο χέρι ψηφίσαμε τους τρομονόμους, βάλαμε κάμερες στους δρόμους, πήραμε διακοποδάνεια. Κάναμε ότι ήταν δυνατόν για να βολευτούμε ακόμη περισσότερο, να βολευτούμε στην δουλειά μας, στην προσωπική μας ζωή. Έχοντας χάσει κάθε ικανότητα κρίσης, χάψαμε ότι μας πέταξε το χαζοκούτι, σήμερα αυτό, αύριο το άλλο. Καταντήσαμε ένα έθνος ηλιθίων.

Έτσι και χτές, ένας πιτσιρικάς, μέσα σε πλήρη σύγχυση νόμιζε ότι πάλευε ενάντια στο σύστημα. Εμείς είμαστε το σύστημα. Εμείς που σε 2 μήνες θα το έχουμε κιόλας ξεχάσει, που θα παρακολουθούμε την μια είδηση μετά την άλλη, που θα ψηφίσουμε και άλλους τρομονόμους, που θα βάλουμε και άλλες κάμερες “για το καλό μας”. Εμείς είμαστε ταυτόχρονα το αποτέλεσμα και η αιτία του συστήματος. Και η τελειότερη δημοκρατία του κόσμου να μας έρθει ουρανοκατέβατη, χωρίς τους κατάλληλους πολίτες, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε για 5 λεπτά. Το ότι αυτό το σύστημα υπάρχει και διατηρείται είναι διότι εμείς είμαστε αρκετά διεφθαρμένοι για να επιτρέπουμε κάτι τέτοιο.

Κάποιος πρέπει να μας φυλάει από τους φύλακες. Ο Nietzsche είχε πει ότι η μοίρα της εξουσίας είναι να αμφισβητείτε, ακόμη και αν αυτό γίνεται με έναν φαιδρό τρόπο είναι πολύ καλύτερα από το να μην γίνεται καθόλου. Και η εξουσία δεν είναι δέκα βλάχοι μπάτσοι με κουμπούρια. Εξουσία είναι δέκα κοιμισμένοι πολίτες, τηλεθεατές της πραγματικότητας.

Monday, December 01, 2008

Αποκάλυψη Τώρα

Και επειδή γουστάρουμε τον Τζιμάκο:

Εκλογές, κόμματα
με φρου φρου κι αρώματα
Διαδηλώσεις, πτώματα
μ' ανοιγμένα στόματα
Ψηφοδέλτια σταύρωνα
κι όλη νύχτα καύλωνα
Στης βουλής τα έδρανα
αχ κι εγώ να έκλανα


Υπουργεία τέρατα,
γαμημένα κέρατα
Φέξε μου και γλίστρησα
ως της γης τα πέρατα
Στα σχολεία γάματα
γράμματα σπουδάματα
Του Θεού τα πράματα
φτύσ' τα τους κατάμουτρα

Πληρωμές, χαρτόσημα,
φόροι γραμματόσημα
Στο γαμήσι πρόστιμα,
μαγκιά, κλανιά κι απόστημα
Μπάτσοι, αύρες, ράμματα,
ξηγημένα πράματα
Τώρα στα γεράματα
μάθε γέρο γράμματα

Δεν μπορώ άλλο Θανάση,
στα εικοσιπέντε έχω γεράσει
Δεν μπορώ άλλο Θανάση,
κάνε στάση


Γαμώ τα γέλια



Sunday, November 30, 2008

Knowledge and Skills Framework (KSF)

Τελικά όσο και αν προσπαθώ να αποφύγω την χαρτούρα, αυτή με ακολουθεί κατα πόδας. Πριν μια βδομάδα ήρθε -επιτέλους- όλο το εγχειρίδιο που αφορά την θέση εργασίας μου, καθήκοντα και υποχρεώσεις. Αυτό το ογκώδες εγχειρίδιο περιγράφει μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνω. Έτσι είμαι υποχρεωμένος να το διαβάσω και να το υπογράψω και όχι μόνο αυτό αλλά και να συμπληρώσω ένα είδος ερωτηματολογίου στο οποίο να περιγράφω με τι συμφωνώ, με τι διαφωνώ, τι κάνω λάθος, που χρειάζομαι βελτίωση κτλ κτλ.
Πέρα από την βαρετή χαρτούρα που έχει το όλο σκηνικό έχει και δύο πολύ καλά. Πρώτων, ο εργοδότης είναι αναγκασμένος να ικανοποιήσει τα αιτήματα μου προκειμένου να κάνω καλύτερα την δουλειά μου. Άν κάτι πάει στραβά το αναφέρω γραπτός με αυτό τον τρόπο και είμαι καλυμμένος. Αλλά από αυτό όμως απορρέουν και κάποιες υποχρεώσεις. Οφείλω να δείξω κάποια σταθερή βελτίωση στην ποιότητα της εργασίας μου.
Το δεύτερο καλό είναι το γεγονός οτι γνωρίζω πλέον πολύ καλά ποια είναι τα καθήκοντα μου, σε αντίθεση με το ελληνικό φαινόμενο όπου όλοι γνωρίζουν τι ΔΕΝ είναι δουλειά τους (έτσι δεν είναι? Πάς σε μια δημόσια υπηρεσία να ζητήσεις κάτι και το πρώτο πράγμα που ακούς είναι "Αυτό δεν είναι δουλειά μας κύριε μου" ). Αυτό το εγχειρίδιο είναι προσπελάσιμο από τον οποιοδήποτε. Το οποίο σημαίνει οτι αν για κάποιο λόγο κάποιος αρνηθεί να με εξυπηρετήσει, εγώ μπορώ να ελέγξω το εγχειρίδιο της θέσης του και να δώ αν είναι πράγματι υποχρέωση του να με εξυπηρετήσει ή απλά κάνει τον μαλάκα.
Έτσι λοιπον πέρασα όλο το ΣΚ μου... Άντε καλή βδομάδα και καλό μήνα για αύριο!

Tuesday, November 25, 2008

Της βλακείας το κάγκελο
(+ υστερόγραφο)

Κάνω copy-paste από το αντίστοιχο email που έλαβα:
___________________________________

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑΣ

ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΝΤΟΥ!!!


Η διαδοχή των γραμμάτων στην πλήρη εκφώνηση τους δεν είναι
καθόλου τυχαία αλλά πίσω από αυτήν υπολανθάνει μία πλήρης
γραμματική, συντακτική και νοηματική συνέχεια, ανωτέρας
συλλήψεως.
Σύμφωνα με αυτήν την γνωστή μας εκφώνηση, τα ελληνικά γράμματα
(αφού προσθέσουμε και το εξαφανισμένο σήμερα έκτο γράμμα:
Στίγμα ή Δίγαμμα)ακούγονται και γράφονται ως εξής:

ΑΛΦΑ-ΒΗΤΑ-ΓΑΜΑ-ΔΕΛΤΑ-ΕΨΙΛΟΝ-ΣΤΙΓΜΑ-
-ΖΗΤΑ-ΗΤΑ-ΘΗΤΑ-ΙΩΤΑ-ΚΑΠΠΑ-ΛΑΜΒΔΑ-ΜΙ-ΝΙ-ΞΙ-
-ΟΜΙΚΡΟΝ-ΠΙ-ΡΟ-ΣΙΓΜΑ-ΤΑΥ-ΥΨΙΛΟΝ-ΦΙ-ΧΙ-
-ΨΙ-ΩΜΕΓΑ.

Αποκωδικοποιώντας την γνωστή αυτή διάταξη, που έγινε σύμφωνα με τις
αρχές της Ερμητικής φιλοσοφίας, έχουμε τα ακόλουθα:

ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ, (Α)ΜΑ ΔΕ (Ε)Λ ΤΑ
ΕΨ ΙΛΩΝ, ΣΤ(Η) ΙΓΜΑ, ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ
ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΑΜ, ΔΑ, ΜΗ ΝΥΞ Η,
Ο ΜΙΚΡΟΝ, ΠΥΡΟΣ ΙΓΜΑ ΤΑΦΥ
(Ε)Ψ ΙΛΩΝ, ΦΥ ΨΥΧΗ Ο ΜΕΓΑ.

Εν συνεχεία, αφού προσθέσουμε τα εννοούμενα συνδετικά και
ρήματα που παραλείπονται, έχουμε την ανάδυση μιας θαυμάσιας
κοσμογονικής προσευχής - επίκλησης προς την πηγή του φωτός.

ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ!ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ
ΕΨΙΛΩΝ, ΣΤΗ ΙΓΜΑ ΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ
(ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞΗ, Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ) ΠΥΡΟΣ
(ΔΕ) ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ ΕΨΙΛΩΝ, ΦΥ(ΟΙ) ΨΥΧΗ,
Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ).

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ:

Αλ = Ο νοητός ήλιος
Φα-ος = Το φως
Βη = προστακτική του ρήματος βαίνω (βαδίζω, έρχομαι)
Τα = Δοτική άρθρου δωρικού τύπου τη, εις την
Γα = Γη (δωρικός τύπος)
Αμα = (επιρρ.) συγχρόνως
Έλ = ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος
Έψ = ρήμα έψομαι, εψ-ημένος, ψημένος
Ιλών = Ιλύς (ουσιαστικό), λάσπη, πηλός
Στη = προστακτική ρήματος ίστημι
Ίγμα = καταστάλαγμα, απόσταγμα
Ζή = προστακτική ρήματος ζω
Η = υποτακτική ρήματος ειμί, είμαι
Θη = προστακτική ρήματος θέτω
Ιώτα = τα ίωγα, τα Εγώ
Παλάν = Ρήμα πάλλω (δονούμαι, περιστρέφομαι) επίθετο παλλάς-
πάλλουσι,περιστρεφόμενη (πρβλ: Παλλας Αθηνά)
Δά = άλλος τύπος της Γα, Γης (πρβλ: Δαμήτηρ, Δημήτηρ, Δήμητρα=Μητέρα γη)
Νύξ = νύκτα
Ο = το οποίο, που
Φυ(οι) = ευκτική ρήματος φύω (φυτρώνω, αναπτύσσομαι) Κ.Ο.Κ.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ...(;)

ΑΛ, ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΦΩΣ, ΕΛΑ ΣΤΗ ΓΗ! ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΛ ΡΙΞΕ ΤΙΣ ΑΚΤΙΝΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΙΛΥ ΠΟΥ ΨΗΝΕΤΑΙ (που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού). ΑΣ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ (μία ξηρά) ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΕΓΩ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ, ΝΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ.
ΑΣ ΜΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ Η ΝΥΚΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟΝ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΕΨΕΙ ΝΑ ΤΑΦΗ (να σβήση, να χαθεί) ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΒΡΑΖΟΥΣΑ ΙΛΥ, ΚΑΙ ΑΣ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ Η ΨΥΧΗ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ, ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ!

-------------------------------------------------------------------------------

Λοιπόν και για όσους δεν κατάλαβαν ορίστε η επιστημονική συνταγή:
Παίρνουμε ένα αλφάβητο του 6ου π.χ. αιώνα και προσθέτουμε σε αυτό ένα εξαφανισμένο γράμμα (που στην πραγματικότητα είναι δύο γράμματα, άλλο το στίγμα και άλλο το δίγαμμα). Μετά περνάμε την αλφαβήτα από το κόσκινο μιας φιλοσοφίας που παρουσιάστηκε 4 αιώνες αργότερα (Αίγυπτος, 2ος αιώνας π.χ.) και που δεν ήταν τίποτα άλλο από το μπουρδούκλωμα μυστηριακών τελετών όλων των φυλών της Αιγύπτου και αφού το πασπαλίσουμε με ορισμένα συνδετικά και ρήματα που παραλείπονται (με άλλα λόγια προσθέτουμε τις λέξεις που θελουμε για να πάρουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα) και το αυτό αποτέλεσμα είναι μία πλήρως ακατανόητη "προσευχή" στον θεό Αλ (Μπάντυ).

Και ποιό είναι το αποτέλεσμα αυτού του φαντασιοκοπήματος? 43.650 μέλη στο αντίστοιχο group του facebook.
Έτσι, για τους ρομαντικούς που ακόμη νομίζουν οτι είμαστε απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Υστερόγραφο: Ποτέ δεν μας είπαν, όλες αυτές οι συγκλονιστικές μελέτες, σε ποιο έγκυρο επιστημονικό journal έχουν παρουσιαστεί? Εγώ μόνο με mail τις βλέπω να κυκλοφορούν ή στα Λιακοπουλο-βιβλία. Τίποτα references?

Sunday, November 23, 2008

Dancing Politicians

Βρήκα αυτό το ωραίο βιντεάκι στο youtube και είπα να το μοιραστώ μαζί σας.

Tuesday, November 18, 2008

Βατοπαίδι L.T.D.

Να σας πώ την αλήθεια, σήμερα ξεκίνησα 2 φορές (αυτή είναι η τρίτη απόπειρα) να γράψω κάτι για το μπλόγκ μου και τελικά το μετάνιωσα. Δυό μήνες τώρα, όποτε ανοίγω κανένα site να ενημερωθώ, πέφτω πάνω στο Βατοπαίδι. Κάπου βαρέθηκα. Και αυτό είναι ένα κατόρθωμα που θα πρέπει να αναγνωρίσουμε στην ελληνική κοινωνία. Δηλαδή το ότι έχει καταφέρει να κάνει τους ανθρώπους να βαρεθούνε γεγονότα τα οποία αν συνέβαιναν 100 χρόνια πριν θα είχαν κατεβάσει κόσμο στους δρόμους και θα είχαν στίσει κρεμάλες, τώρα πλέον αντιμετωπίζονται ως φυσιολογικά ("η πρώτη φορά είναι?") ή ως κάτι το οποίο εκπίπτει στις διατάξεις του ποινικού κώδικα.
Σοβαρά και γελοία, όλα βράζουν στο ίδιο καζάνι πλέον.

ΥΓ: Στην φωτογραφία είναι το πόδι του Αγίου Παντελεήμονα. Σπάνιο κομμάτι, μόνο δύο έχουν σωθεί.
<Εδώ> υπάρχει μια γκαλερί με όλα τα χέρια, πόδια, κεφάλια και οτιδήποτε άλλο μπορεί να διαφημίσει το διαφημιστικό τμήμα της εκκλησίας...

Monday, November 17, 2008

Ουτοπία

Εσωτερικό σημείωμα του βρετανικού υπουργείου Αμυνας, βάσει του οποίου προβλέπεται η δραστική μείωση των δαπανών για εξοπλισμούς, αποκαλύπτουν οι Financial Times. (in.gr)

ΑΪΝΤΕ ΚΟΥΜΠΑΡΕ...KAI ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ!!

ΥΓ: Σήμερα ξέχασα εντελώς ότι είναι 17 Νοέμβρη ειδάλλως θα είχα γράψει κάτι για την μέρα αυτή. Ίσως να το γράψω σήμερα αν και αμφιβάλω. Έχουν πέσει όλες οι δουλειές μαζεμένες, σύντομα θα γράψω κάποιο ποστ να σας εξηγήσω.

Monday, November 10, 2008

Sweet Charity

Remembrance Day ονομάζεται η ημέρα η οποία (11/11/1918) σήμανε το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Στην Σκοτία, καθώς επίσης νομίζω και στην υπόλοιπη Αγγλία, όλος ο κόσμος φοράει μια μικρή παπαρούνα στο πέτο, σύμβολο μνήμης της ημέρας αυτής. Αυτή την κονκάρδα μπορείς να την προμηθευτείς από οπουδήποτε (από ψιλικατζίδικα, μέχρι hi-class μαγαζιά) στην τιμή της μίας λίρας. Ο κόσμος παθαίνει τραλαλα με την μικρή αυτή παπαρούνα. Κόσμος στον δρόμο, παρουσιαστές ειδήσεων, βουλευτές και πολιτικοί, μαγαζάτορες, ακόμη και μετανάστες, όλοι φοράνε από μία κόκκινη παπαρούνα στο πέτο. Όλο αυτό το τεράστιο χρηματικό ποσό που συγκεντρώνεται από αυτόν τον έρανο πάει προς ανακούφιση των οικογενειών που έχασαν κάποιον στον πόλεμο.

"Παει που????"

"Τι λέτε ρε παιδιά, υπάρχουν ακόμη οικογένειες που παίρνουν αποζημίωση για απώλειες του πρώτου παγκοσμίου πολέμου?
" Έμεινα να κοιτάω σαν βλάκας. Όχι βέβαια, τα χρήματα αυτά πάνε πλέον στις οικογένειες που έχουν στρατιώτες στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στο Κόσοβο και όπου αλλού. Έτσι λοιπόν, οι στρατιώτες, εκτός από τον τακτικό μισθό τους, λαμβάνουν και το extra bonus του εράνου. Αυτά τα χρήματα, αποτελούν ένα επιπλέον δέλεαρ για τους 18χρονους που μόλις τελείωσαν το σχολείο και δεν μπορούν να σπουδάσουν.

Caring for Ex-Service Men

Ένα άλλο από αυτά τα ιδρύματα που χρηματοδοτούν τις πολεμικές αυτές επιχειρήσεις, είναι και το ίδρυμα Erskine. Το ίδρυμα αυτό προσλαμβάνει εθελοντές οι οποίοι οργανώνουν fundraisings με το σύνθημα "They give everything, what do you give?" και όλα τα χρήματα που συγκεντρώνονται πάνε προς ανακούφιση-χρηματοδότηση των στρατιωτών στον πόλεμο του Ιράκ. Σε αυτή την περίπτωση δεν πάνε άμεσα, δηλαδή με την μορφή ρευστού χρήματος, άν και δεν είμαι και τόσο σίγουρος για αυτό, αλλά έμμεσα, δηλαδή για την κατασκευή μονάδων που θα παρέχουν προστασία στους βετεράνους, απαλλάσσοντας έτσι το κράτος από τέτοια έξοδα και το οποίο μπορεί πλέον να χρηματοδοτήσει κατευθείαν τις πολεμικές επιχειρήσεις.

Φυσικά αυτό το είδος εράνου είναι λίγο ταμπού για να το θίξεις...

(Η φωτογραφία είναι από έναν έρανο του Erskine. Στά μάτια μου η φωτό αυτή διαβάζετε ώς: "Δώστε χρήματα για τα τούβλα" )

Thursday, November 06, 2008

Krishnamurti

Δύο λεπτά σοφίας από τον Jiddu Krishnamurti.
Από την ομιλία του το 1966 με τίτλο "The Real Revolution"


Footage από το Zeitgeist

Tuesday, November 04, 2008

Remember, remember
(The 5
th of November)

Σε όλη την Μεγάλη Βρετανία και σε κάποιες περιοχές του Καναδά, Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας, γιορτάζουν την 5η Νοεμβρίου την Ημέρα των Πυροτεχνημάτων. Και αυτό για να θυμούνται ότι σαν σήμερα, στις 5 Νοεμβρίου του 1605 ένας τύπος ονόματι Guy Fawkes προσπάθησε να ανατινάξει την βρετανική βουλή μαζί με τον Βασιλιά και όλους τους αριστοκράτες τοποθετώντας 36 βαρέλια μπαρούτι στα θεμέλια της. Τελικά συνελήφθει την στιγμή που προσπαθούσε να ανάψει το μπαρούτι και ο βασιλιάς, σε ανάμνηση της σωτηρίας του (τι νάρκισσος) καθιέρωσε την 5η Νοεμβρίου ως ημέρα γιορτής.

Αυτός ο κύριος Guy Fawkes ο οποίος αν επιχειρούσε κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, θα ανακηρυσσόταν εθνικός ευεργέτης, κάτι σαν τον Αλέκο Παναγούλη ή τον Αρμόδιο και τον Αριστογείτονα, καταδικάστηκε φυσικά σε θάνατο και εκτελέστηκε με την τρομακτική διαδικασία του «hanged, drawn and quartered», κατά την οποία ο ένοχος, αφού τον σύρουν σε όλη την πόλη δεμένο σε ένα άλογο, θα κρεμαστεί (hanged) και θα τον ξεκρεμάσουν λίγο πρίν πεθάνει. Τότε θα του ανοίξουν την κοιλιά και θα του αφαιρέσουν τα εντόσθια (drawn) και τέλος θα του κόψουν τα χέρια, πόδια και κεφάλι (quartered).

Με την ποινή του hanged, drawn and quartered τιμωρούνταν μόνο οι άνδρες. Οι γυναίκες απλά δένονταν δε ένα πάσαλο και καίγονταν ζωντανές. Παρόλα αυτά υπάρχουν περιπτώσεις όπου στο Isle Of Man γυναίκες καταδικάστηκαν με την ποινή του hanged, drawn and quartered και γι’αυτό οι κάτοικοι του νησιού κατηγορήθηκαν από τους υπόλοιπους Βρετανούς ως απολίτιστοι….

Και το ποιο κουλό από όλα. Η ποινή αυτή διατηρήθηκε στην Αγγλία μέχρι το 1870.

Sunday, November 02, 2008

Zeitgeist II

Οκ, είδαμε και το Zeitgeist II. Ανάμικτα συναισθήματα για το τελικό αποτέλεσμα. Πολύ χρήσιμα τα στοιχεία που παρουσιάζει στην αρχή για την οικονομία και το πώς αυτό οδηγεί στην σκλαβιά των εργαζομένων αλλά οι προτάσεις που παρουσιάζει για το Venus project μου φάνηκαν ιδιαίτερα αφελείς και ελλιπείς. Αυτό το οποίο έκαναν γαργάρα ήταν το να πούν πόσο διεφθαρμένοι είναι οι σημερινοί άνθρωποι και κατα πόσο θέλουν να αλλάξουν αυτό το σύστημα στο οποίο είναι γατζωμένοι. Μετά την υλοποίηση όλων αυτών των προτάσεων, τι θα έχει μάθει περισσότερο ο άνθρωπος για τον εαυτό του? Γιατί θα είναι λιγότερο διεφθαρμένος για παράδειγμα? Μα γιατί δεν θα υπάρχει χρήμα, θα ήταν μια απάντηση.Μα χρήμα υπήρχε και στην αρχαία Αθήνα, οι Αθηναίοι πολίτες όμως είχαν επινοήσει από μόνοι τους τους μηχανισμούς για να ελέγχουν την διαφθορά.
Αυτό το οποίο η σημερινή κοινωνία είναι ανίκανη να κάνει, είναι ακριβώς θα θεσπίσει κάποιους θεσμούς (ηθικούς κανόνες, νομικούς κανόνες, παραδόσεις κτλ κτλ) ώστε ακριβώς να αποτρέπει τέτοια φαινόμενα διαφθοράς να παρουσιάζονται. Και δεν βλέπω πώς μετά την πραγματοποίηση του σχεδίου Venus οι άνθρωποι θα είναι ικανοί να κάνουν κάτι τέτοιο.
Σε γενικές γραμμές νομίζω οτι το Zeitgeist II ήταν κατώτερο από την πρώτη ταινία, παρόλα αυτά είναι "must see" ιδίως για τις πληροφορίες για το τραπεζικό σύστημα ( κάτι το οποίο έκανε και στο πρώτο μέρος).
Τα Νέα

Χμμ.. καιρό έχω να γράψω κάτι για το μπλόγκ μου οπότε θα σας γράψω τα νέα μου.

- Βγήκε το καινούργιο ZEITGEIST. Θα το δώ σήμερα το απόγευμα. Το πρώτο μου άρεσε για τα στοιχεία που παρείχε, άσχετο άν κάπου έχασαν την μπάλα αργότερα με τα συνωμοσιακά σενάρια τους. Το πρώτο και το νέο ZEITGEIST μπορείτε να τα δείτε εδώ: http://www.zeitgeistmovie.com/

- Την Πέμπτη το βράδυ το Channel 4 έδειξε μια απίστευτη εκπομπή ονόματι "The embarassing Bodies". Σε αυτή λοιπόν πήγαινε ο καθένας που είχε κάποιο πρόβλημα με το σώμα του και το συζητούσε. Είδαμε λοιπόν, άνδρες με βυζιά, γυναίκες με όλα των ειδών τα STD και το καλύτερο όλων μια τύπισσα η οποία διαμαρτυρόταν οτι είχε εμφανισιακά άσχημο αιδοίο και το οποίο της δημιουργούσε ψυχολογικό πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν οτι δεν μπορούσε να το δείξει το αγόρι της, συνεπώς πήγε και το έδειξε στην εκπομπή, οπότε μαζί με το αγόρι της το είδαν και καμιά 60αρια εκατομμύρια άλλοι Βρετανοί.

- Η Ιβόνα κατέθεσε την πτυχιακή της. Τώρα περιμένουμε να δούμε πότε θα την εξετάσουν.

- Επίσης η Ιβόνα κέρδισε σε δύο διαγωνισμούς μαγειρικής. Το πρώτο βραβείο ήταν ένα βιβλίο και το δεύτερο μια φριτέζα.

- Την προηγούμενη Τρίτη πήγαμε και παίξαμε ποδόσφαιρο, το δικό μας νοσοκομείο εναντίων του νοσοκομείου Astley Ainsly. Χάσαμε 17-15 αλλά τα καλά νέα είναι οτι α) έβαλα ένα γκόλ β) πληρωθήκαμε για αυτό
Η φωτογραφία που κάνω πόστ είναι από τον αγώνα ("Ο Παναγιώτης, τερματοφύλακας")

Tuesday, October 21, 2008


Independence Day (off)

Χτες είδα την πιο ξεκαρδιστική ταινία των τελευταίων ετών. Το Independence Day. Για όσους δεν το έχουν δει, μερικά από τα highlights σε bullets.

  • Ενώ οι εξωγήινοι καταστρέφουν ότι βρουν μπροστά τους, η πρωταγωνίστρια δεν πάει πουθενά χωρίς τον σκύλο της.
  • Οι εξωγήινοι έχουν καταστρέψει την μισή Αμερική και ο πρόεδρος τσακώνεται με τους συμβούλους του αν θα πρέπει να πλήξουν το ΟΥΦΟ με πυρηνικά ή να τα κρατήσουν για τους Ρώσους.
  • Ο καλύτερος τρόπος για να βγάλεις νοκ άουτ έναν εξωγήινο τριών μέτρων είναι να του ρίξεις κατακέφαλα μια καρπαζιά. Μετά αράζεις πάνω στο ΟΥΦΟ και απολαμβάνεις ένα πούρο όπως θα έκανε ο κάθε νορμάλ άνθρωπος.
  • Ο πρωταγωνιστής κάνει οτοστόπ κουβαλώντας έναν εξωγήινο και παρόλα αυτά κανείς δεν δείχνει να ξαφνιάζεται από αυτό.
  • Ο επικεφαλής των μυστικών ΟΥΦΟ-ερευνών είναι φυσικά ένας geek μακρυμάλλης, με μαμμόθρεπτη αίσθηση του χιούμορ, ο οποίος φοράει AC/DC μπλουζίτσα και σταράκια
  • Ο μέσος αμερικανός πολίτης είναι ικανός να πετάξει με ένα F-15 Eagle, ακόμη και τύφλα στο μεθύσι.
  • Ο πρόεδρος των ΗΠΑ αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Παίρνει ένα F-15 και πάει να πετάξει τα πυρηνικά στο ΟΥΦΟ μόνος του.
  • Ο πρωταγωνιστής είναι τόσο καλός πιλότος, που εκτός από το αεροπλάνο του μπορεί να πετάξει και με το ΟΥΦΟ.
  • Και δεν αρκεί αυτό. Θα πάει και στο διάστημα με αυτό.
  • Στην γλώσσα των εξωγήινων, το κουμπί που δηλώνει κίνδυνο, είναι κόκκινο και δείχνει μια νεκροκεφαλή.
  • Αφού έχουν αδειάσει το μισό πυρηνικό οπλοστάσιο τους πάνω στο ΟΥΦΟ, οι Αμερικάνοι ανακαλύπτουν ότι ο μόνος τρόπος για να βγάλεις εκτός μάχης τις ασπίδες τους είναι να τους στείλεις κάποιον ιο στα κομπιούτερ τους.
  • Ο πρωταγωνιστής κάνει αυτή την ανακάλυψη μέσα από μια σειρά ασυνάρτητων σκέψεων , όντας τύφλα στο μεθύσι και μην μπορώντας να σταθεί στα πόδια του.
  • Ενώ όλοι οι λαοί της γης ετοιμάζονται να επιτεθούν ενωμένοι (βλέπουμε από Ιάπωνες και Εβραίους μέχρι Κινέζους και Κονκολέζους) και παρόλα αυτά δεν υπάρχει ίχνος Ρώσων στον ορίζοντα.
  • Οι προσευχές των Εβραίων, πάντα πιάνουν τόπο.
  • Οι πρωταγωνιστές, μέσα στα επόμενα πέντε λεπτά της ταινίας έχουν πάει στο διάστημα, έχουν βάλει μια πυρηνική βόμβα στα σπλάχνα του μητρικού ΟΥΦΟ, έχουν ξεφύγει από τα ΟΥΦΑΚΙΑ που τους καταδιώκουν, έχουν επιστρέψει στην γη, πάρκαραν το ΟΥΦΟ τους στην έρημο και συναντάνε τις δίμετρες μουνάρες γκόμενες τους καταμεσής της ερήμου, καπνίζοντας φυσικά από ένα πούρο.
  • Η 4η Ιουλίου γίνεται η παγκόσμια «εθνική ημέρα ανεξαρτησίας».

Wednesday, October 15, 2008

H Μεγάλη κατρακύλα

Και επειδή πλέον και η κουτσή Μαρία έχει άποψη για την οικονομική κρίση, θα εκφράσω και εγώ την δική μου. Φυσικά και όπως γνωρίζετε, καμία σχέση δεν έχω με τα του οικονομικού κλάδου, συνήθως τα χρήματα μου καταλήγουν σε φωτογραφικές μηχανές και φιλμ, παρόλα αυτά κάποια πράγματα είναι τόσο εξωφρενικά τα οποία δεν πρέπει να είσαι ειδικός για να τα δεις.

Καταρχήν, μια μικρή ιστορική αναδρομή για κάτι τόσο προφανές το οποίο όμως όλοι αδυνατούμε να το διανοηθούμε τώρα. Στο 99% της ανθρώπινης ιστορίας και με μόνη εξαίρεση τον τελευταίο αιώνα, αυτοί οι οποίοι διαχειρίζονταν τα χρήματα ήταν υποτελείς σε κάποια εξουσία (βασιλείς, αριστοκράτες) και οι οποίοι θανατώνονταν όταν διαπιστωνόταν κατασπατάληση χρήματος. Ακόμη περισσότερο στην αρχαία Αθήνα, η εκτελεστική εξουσία είχε ανατεθεί αποκλειστικά στους δούλους. Ο πρόεδρος της Royal Bank Of Scotland για παράδειγμα, θα ήταν δούλος ο οποίος θα εκτελούταν αν σπαταλούσε χρήματα. Τις αποφάσεις τις έπαιρνε ο λαός και οι δούλοι απλά τις εκτελούσαν. Συνεπώς τα άτομα αυτά, μόνο ισχυρή επιρροή δεν είχαν με τον φόβο μην τυχών επηρεάσουν καταδικαστικές αποφάσεις εναντίων τους.

Στους μοντέρνους καιρούς που ζούμε, οι κύριοι αυτοί, όχι μόνο δεν εκτελούνται, αλλά μετά από αυτή την κρίση που δημιούργησαν, την οποία καλούνται να πληρώσουν οι φορολογούμενοι, θα αμειφθούν με το ετήσιο μπόνους τους των αρκετών χιλιάδων λιρών και φυσικά πέταξαν και το μπαλάκι της ευθηνής στους καταναλωτές για τις επιλογές τους και τις μη αποπληρωμές άσκοπων δανείων κτλ κτλ.

Αυτό που έκαναν γαργάρα οι μεγαλοτραπεζίτες είναι ότι το τραπεζικό σύστημα χρειάζεται ακριβώς τέτοιους ανεύθυνους καταναλωτές για να λειτουργήσει. Αν οι καταναλωτές ήταν αρκετά υπεύθυνοι, τότε θα μπορούσαν να ζήσουν με τα πραγματικά απαραίτητα και οι τράπεζες θα περιορίζονταν σε ρόλο χρηματοφυλακίου μονάχα. Βάση ποιάς αναγκαιότητας οι τράπεζες θέσπισαν τα εορτοδάνεια και τα διακοποδάνεια; Το τραπεζικό σύστημα (και όχι μόνο) εκπαιδεύει τους καταναλωτές να είναι ανεύθυνοι. Και όχι μόνο ανεύθυνοι αλλά και άπληστοι. Μα το κύριο μέλημα αυτή την στιγμή δεν είναι πώς θα αυξηθούν τα οικονομικά μεγέθη; Βλέπουμε στις ελληνικές ταινίες του ’60 τον κακό, στυγνό επιχειρηματία ο οποίος παινεύεται για το ότι μέσω της σκληρής δουλειάς κατόρθωσε ότι κατόρθωσε. Σήμερα ο πετυχημένος επιχειρηματίας δεν είναι αυτός που δούλεψε σκληρά, αλλά ο γιάπης, ο οποίος μαζεύει χρήματα δεξιά και αριστερά και τα παίζει στο χρηματιστήριο και κερδίζει εκατομμύρια. Ποιος ξεχνάει το φιάσκο με το χρηματιστήριο την δεκαετία του ’90; Αυτό δεν ήταν το όραμα του κάθε φτωχομπινέ, πως θα κερδίσει στο χρηματιστήριο; Υπήρχε κάποια αναγκαιότητα που έσπρωξε τον κόσμο να παίξει τις αποταμιεύσεις μιας ζωής; Όχι βέβαια, αυτό ήταν όμως το αποτέλεσμα της εκπαίδευσης που υφίσταται ο καλός (και αργότερα ανεύθυνος) καταναλωτής.

Και πριν κλείσω, να σας πώ ότι αυτό το οποίο προκάλεσε την αντίδραση των μεγαλοτραπεζιτών, δεν ήταν η κριτική που τους ασκήθηκε από τον τύπο για την οικονομική κρίση, αλλά η πρόταση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην βουλή των λόρδων, να μην δοθούν τα καθιερωμένα ετήσια μπόνους (επαναλαμβάνω, συνολικά αρκετές χιλιάδες λίρες) στους διευθυντές τραπεζών.

Tuesday, October 07, 2008

Coffee and TV

Οκ, τα καταφέραμε. Ανεβήκαμε την περασμένη Κυριακή στην κορυφή του Arthurs Seat και αρπάξαμε και οι δύο ένα γερό κρυολόγημα. Οπότε σήμερα είμαι όλη μέρα στο κρεβάτι και παρακολουθώ τα βρετανικά πρωινάδικα. Τελευταία φορά που είδα ολόκληρο ένα πρωινάδικο ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν ήμουν απογευματινός στο σχολείο και έβλεπα “Πρωινό καφέ” με την Ρούλα Κορομηλά. Τελικά η συνταγή έχει παραμείνει αναλλοίωτη τα τελευταία 15 χρόνια. Ξεκίνησαν με γυμναστική, συνέχισαν μαγειρεύοντας κάτι σαβούρες που κανείς δεν διανοήθηκε καν να δοκιμάσει, μας έδειξαν την τελευταία λέξη της μόδας και τώρα έπιασαν να συζητούν τα σοβαρά θέματα.

Το πρώτο σοβαρό θέμα – που το συζήτησαν για 10’ – ήταν ένας μουσουλμάνος με τις εφτά γυναίκες του. Πώς μοιράζει τον χρόνο μεταξύ τους, αν τις δέρνει κτλ κτλ.. Μετά πέρασαν στο άλλο μεγάλο θέμα, μια γνωστή βρετανίδα celebrity η οποία είναι 45 χρονών και έχει το σώμα εικοσάρας. Μπορεί να μίλαγαν και μια ώρα για αυτό. Έφεραν και τους ειδικούς να το αναλύσουν πόσο είναι δυνατόν και πώς μπορούμε να γίνουμε και εμείς έτσι. Πριν λίγο άρχισαν να μιλάνε για το κατά πόσο μια άλλη σταρ έβαλε σιλικόνη στα βυζιά της και αν αυτό είναι αποδεκτό για το image της (και συμφώνησαν ότι είναι) και τώρα περιμένω να τελειώσει το διαφημιστικό διάλλειμα για να δώ ποιόν γνωστό σταρ συνέλαβε η κάμερα σε μεγάλο στριπτιζάδικο του Λονδίνου.

Τελικά πράγματι πρέπει να έχεις κάποιο είδος εγκεφαλικής βλάβης για να είσαι φάν αυτών των προγραμμάτων. Τα πρωινά ανοίγουμε τις τηλεοράσεις στην πτέρυγα για να τραβάμε την προσοχή των ασθενών και να σηκώνονται από τα κρεβάτια τους. Το ονομάζουμε day routine (sic). Ή θα πρέπει να είσαι καμιά βαρεμένη με την ζωή της νοικοκυρά που δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει. Ή τέλος – όπως στην περίπτωση μου – να είσαι καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου και περιμένεις να περάσει το πρωινό.

ΥΓ: Εξακολουθούμε να μην έχουμε internet. To ραντεβού με την ΒΤ είναι για τις 14/10. Προς το παρόν χρησιμοποιούμε τα βράδια το wireless που ευγενικά μας παραχώρησε ο Victor και η Isaela.

ΥΓ Νο2 : Και τελικά ο γνωστός celebrity που έκαναν τσακωτό στο στριπτιζάδικο, μου είναι – όπως αναμενόταν - παντελώς άγνωστος…

Saturday, September 27, 2008

Μετακόμιση

Μετά από 2 χρόνια στην οδό Westfield 17, ήρθε η ώρα να
μετακομίσουμε. Μέχρι στιγμής έχουμε πακετάρει 6 μεγάλες βαλίτσες και δεν είναι ούτε τα μισά πράγματα. Πρέπει να παραδώσουμε τα κλειδιά μέχρι την Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου,αλλά φαίνεται ότι μέχρι την τελευταία στιγμή θα είμαστε εδώ και θα πακετάρουμε. Τώρα, Internet και λοιπές ευκολίες δεν ξέρουμε πότε θα έχουμε, θα δούμε.

Tελικά είμαστε λίγο στενοχωρημένοι που φεύγουμε από αυτό το διαμέρισμα.Το είχαμε συνηθίσει και έχουμε καλές αναμνήσεις από αυτό. Το νέο διαμέρισμα είναι λίγο μικρότερο (αν γίνεται κάτι τέτοιο…) αλλά είναι ποιο κεντρικά (10 λεπτά με τα πόδια από το κέντρο του Εδιμβούργου) και ακριβώς δίπλα στον Victor και την Isaela (για τους γνωρίζοντες). Σύν το ότι οι σπιτονοικοκυρέοι φαίνονται καλοί άνθρωποι. Όχι ότι η παρούσα σπιτονοικοκυρά ήταν κακιά ή κάτι τέτοιο, απλά παραήταν τυπική. Μας έστελνε γράμματα μέσω του δικηγόρου της ότι την τάδε μέρα θα έρθει για επιθεώρηση(!!!) για παράδειγμα. Θυμήθηκα τις Παρασκευιάτικες επιθεωρήσεις στον στρατό. Και εμείς την ταΐζαμε κέικ. Δεν έχουμε παράπονο όμως, μια φορά ήρθε και μας έφερε 5 κιλά ζαμπόν (!!!) για δώρο. Αυτή έρχεται για έξι μήνες από Απρίλιο μέχρι τέλη Σεπτέμβριου στο Εδιμβούργο και τους υπόλοιπους έξι μήνες τους περνάει στην νότια Ισπανία. Είναι αποδημητική σπιτονοικοκυρά. Για αυτό και θέλει να υπογράφουμε ετήσια συμβόλαια, κάτι το οποίο δεν ήμασταν διατεθειμένοι να κάνουμε για τρίτη φορά. Όλος ο κόσμος υπογράφει εξάμηνα συμβόλαια και μετά για κάθε μήνα που μένει, πληρώνει. Κάτι αυτό, κάτι ο φούρνος που χάλασε, κάτι το πλυντήριο που τα έφτυσε, η οροφή έχει τρύπα και όποτε βρέχει στάζει, ήρθε και τώρα τελευταία ένα ποντίκι και δεν μπορούμε να το ξεφορτωθούμε… ε… αποφασίσαμε ότι ήρθε η ώρα να φύγουμε. Α… επίσης, το καζανάκι έχει πρόβλημα και κάθε φορά που το χρησιμοποιούμε, ακούγετε μέχρι το ισόγειο (τώρα μένουμε στον τρίτο)…

Έτσι λοιπόν, το επόμενο πόστ θα είναι από το νέο μας διαμέρισμα.
Μέχρι τότε “Bye just now…”

Saturday, September 20, 2008

TO σχόλιο

Είναι μερικές φορές κάτι τύποι που κάνουν τα ποιο απίθανα σχόλια σε μερικές φωτογραφίες. Χτές ανέβασα σε ένα site αυτή την φωτογραφία (Free Kisses) και ένας το έκανε το θαύμα του.

Το σχόλιο του εδώ…



Monday, September 15, 2008

Επικαιρότητα.

Μπόλικη βαρεμάρα σήμερα. Έπιασα και διάβασα μερικά news websites και βρήκα μερικά λαυράκια!
  • Διάβασα ένα μίνι αφιέρωμα για τις εργατικές σχέσεις στην Αμερική. Αυτό που με εξέπληξε ήταν ότι τα συμπεράσματα της έρευνας τα θεωρούσαν μη αναμενόμενα. Ότι δηλαδή, η πολλά υποσχόμενη νομοθεσία περί σεξουαλικής παρενόχλησης είχε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά τα οποία προσπαθούσε να αποτρέψει. Οι μηνύσεις για παρενόχληση πάνε σύννεφο και έχουν μετατρέψει τους εργαζόμενους (υπό τον φόβο των μηνύσεων) σε α-σεξουαλικά όντα. Ο μόνος αντισταθμιστικός παράγοντας είναι ότι η σεξουαλική αυτή καταπίεση καθιστά τους εργαζομένους πιο παραγωγικούς. Δεν θέλω να απογοητεύσω τον δημοσιογράφο αλλά αυτά ακριβώς τα πράγματα είναι ήδη γνωστά από την δεκαετία του ογδόντα, μάλιστα έχω διαβάσει κάτι σχετικό σε ένα βιβλίο του Καστοριάδη (προ-ογδόντα).
  • Μένουμε στην Αμερική. Μετά το χτύπημα στους διδύμους πύργους και ενώ η ανασφάλεια και ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας (αχαχα…) κορυφωνόταν, για πρώτη φορά στην Αμερικάνικη ιστορία και για την διετία 2004-2006, τα αμερικάνικα εργατικά συνδικάτα δέχτηκαν μείωση μισθών με τα λεφτά αυτά να πηγαίνουν στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας. Με απλά λόγια, οι εργαζόμενοι δέχτηκαν να χρηματοδοτήσουν εμμέσως τα όπλα των αμερικανών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, κάμερες ασφαλείας, λογοκρισία, μπάτσους και FBI στην πόρτες τους και δωρεάν ταξίδια αναψυχής στο Γκουαντάναμο για τους αντιφρονούντες. Αυτά δηλαδή που έκανε το κόμμα του λαού στην Ρωσία το ’50 και ’60.
  • Χαρακτηριστικό του πανικού που καλλιεργείτε στις ΗΠΑ η παρακάτω ιστορία. Ένας νεαρός παρήγγειλε μέσω του eBay ένα παλιό παιχνίδι που ήταν πολύ δημοφιλές στην ΕΣΣΔ την δεκαετία του ’70. Ήταν ένα μοντέλο του περιοδικού πίνακα με μερικά από τα πολύτιμα μέταλλα του. Ανάμεσα τους και ουράνιο, αλλά πολύ εξασθενημένο. Την επόμενη το πήρε στο σχολείο και το επιδείκνυε στους φίλους του. Το αποτέλεσμα ήταν να στηθεί από το FBI μια γιγαντιαία επιχείρηση σε στυλ Ε.Τ. και να συλληφθεί ο νεαρός. Στρουθοκαμηλισμός στο ζενίθ, δεδομένου ότι οι πιτσιρικάδες παίρνουν όπλα μαζί τους στο σχολείο.
  • Πάμε Πολωνία τώρα. Για τους μη γνωρίζοντες μέχρι πέρυσι την εξουσία την είχαν δύο δίδυμοι, οι αδελφοί Kaczynski. Ο ένας πρωθυπουργός και ο άλλος πρόεδρος της δημοκρατίας. Σαν να λέμε ο Καραμανλής και ο Παπούλιας να είναι δίδυμα αδέλφια. Φανατικοί συντηρητικοί, έριξαν την Πολωνία στον μεσαίωνα του αυστηρού καθολικισμού και του Radio Maria. To Radio Maria είναι το ραδιόφωνο της πολωνικής εκκλησίας. Οτιδήποτε έλεγαν οι παπάδες στον αέρα, οι Kaczynski το έκαναν νομοσχέδιο και έτσι κυβερνούσαν την χώρα. Έφυγαν λοιπόν οι Kaczynski και την εξουσία την πήρε ο προοδευτικός Donald Tusk ο οποίος ανέλαβε το δύσκολο έργο να βγάλει την Πολωνία από τον μεσαίωνα. Έτσι λοιπόν, από ότι διαβάζω, προωθεί ανατρεπτικά νομοσχέδια σύμφωνα με τα οποία θα επαναφέρει την θανατική ποινή, την δημόσια διαπόμπευση καθώς επίσης και (το κερασάκι στην τούρτα) τον ευνουχισμό των παιδεραστών. Αυτά τα οποία ούτε κατά διάνοια δεν τόλμησαν να προτείνουν οι προκάτοχοί του. Εύγε…
  • Τέλος, διάβασα ότι η τελευταία μόδα στο Hollywood είναι ο κάθε ανισσόροπος πλούσιος να προσλαμβάνει μέντιουμ οι οποίοι έχουν το χάρισμα να επικοινωνούν με τα νεκρά κατοικίδια του πελάτη. Είχες τον Μπλάκι και τον έκανε μερέντα ο γείτονας με την μερσεντές του? No problem, προσλαμβάνεις αυτούς τους τύπους και ο Μπλάκι σε ενημερώνει για το πώς περνάει, τι κάνει κτλ κτλ… Μπράβο…

Thursday, September 11, 2008

Russian Charmer

Αυτό θεωρήστε το ως μια προσπάθεια να εξιλεωθώ από τις τύψεις της ανόητης εφηβείας μου. Τότε που έλεγα χωρίς να γνωρίζω. Αυτό είναι και το τελευταίο post επί του θέματος γιατί θα έχετε αρχίσει να βαριέστε κιόλας.
Η ιστορία αρχίζει από πολύ παλιά. Πιτσιρίκι θυμάμαι τον πατέρα μου που έλεγε ότι η οικογενειακή φωτογραφική μηχανή που είχαμε από την Αυστραλία ήταν πολύ καλή και ακριβή μηχανή. Ήταν το άγιο (φωτογραφικό) δισκοπότηρο.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο ξάδελφος μου αγόρασε μια φωτογραφική μηχανή Zenit 122 από τα παζάρια των ρώσοπόντιων. Το δούλεμα και το πείραγμα πήγαινε σύννεφο, σε βαθμό που ίσως να τον απέτρεψα από το να ασχοληθεί περεταίρω με την φωτογραφία. Αν ήθελες να θεωρείσαι σοβαρός φωτογράφος (τουλάχιστον στο μυαλό μου), έπρεπε να είχες και μια σοβαρή φωτογραφική μηχανή. Και η Zenit μόνο σοβαρή δεν θεωρήταν.
Από εκείνη την μέρα έχουν περάσει από τα χέρια μου οι εξής “σοβαρές” φωτογραφικές μηχανές:
-Praktica BMS ( Βλάβη στην χρονισμό του φωτοφράκτη )
-Canon Eos 5 ( Σπασμένο command dial )
-Minolta X300s (Κολλημένος καθρέφτης)
-Nikon 4800 (κολλημένη γενικά)
Παρόλα αυτά είμαι σίγουρος ότι η Zenit του ξάδελφου δουλεύει κανονικότατα. Και ας έχουν παραδώσει το πνεύμα οι παραπάνω σοβαρές μηχανές.
Όπως είπε και ο Matt Denton στην κριτική του για την Zenit 11, μετά το πυρηνικό ολοκαύτωμα, οι κατσαρίδες θα φωτογραφίζουν την απαρχή του πολιτισμού τους με Zenit. Απλά θα πρέπει να εφεύρουν το φιλμ.

ΥΓ: Την ιδέα για την φωτογραφία της Zenit που ανεβάζω εδώ, την δανείστηκα από έναν φίλο μπλόγκερ (Krasnyi Fotoapparat). Είχε μια αντίστοιχη με μια Pentax Spotmatic F, την δικιά του φωτογραφική νιρβάνα. Κοινό σημείο αναφοράς ο καταπληκτικός (και ραδιενεργός..!..) Super Takumar.

Sunday, September 07, 2008

The Medium Format Box
New Post

~*~
Πόσο μεγάλη την έχεις?
(Την μηχανή σου)

Προχτές εκεί που καθόμουν στον σταθμό των λεωφορείων στην Γλασκόβη και περίμενα να περάσουν οι δύο ώρες μέχρι το επόμενο λεωφορείο, είπα να πάω να χαζέψω λίγο στο βιβλιοπωλείο. Εκεί παρατήρησα το εξής απογοητευτικό. Από τα 7-8 περιοδικά φωτογραφίας που κυκλοφορούσαν, δεν υπήρχε ούτε ένα που να αναφέρεται στην φωτογραφία αυτή καθαυτή. Όλα ήταν περιοδικά για φωτογραφικές μηχανές. “Which Digital Camera”, “Buying Cameras”, “MEGA-pixel” κτλ, κτλ… Ούτε ένα για την τέχνη της φωτογραφίας.

Θυμάμαι τον “Φωτογράφο” των αρχών της δεκαετίας του ’90, πριν γίνουν σκορποχώρι και καταλήξουν να τον δίνουν δωρεάν με την Καθημερινή. Υπήρχε το τεχνικό κομμάτι αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν είχε τον όγκο να αποτελέσει ξεχωριστό περιοδικό όπως αυτά που κυκλοφορούν σήμερα.
Σήμερα με ρώτησαν για ν-οστή φορά, τι μηχανή έχω, τι φακό χρησιμοποιώ κτλ, κτλ… Λες και έχει σημασία. Για αυτούς που ρωτάνε, αναμφίβολα και έχει - είναι τις άποψης ότι μια καλή φωτογραφία είναι αποτέλεσμα μιας καλής φωτογραφικής μηχανής. Και αυτό είναι το αποτέλεσμα των περιοδικών/sites που διαβάζουν. Προκειμένου να εκτιμηθεί κάτι, πρέπει να τοποθετηθεί σε ένα σύστημα μετρήσιμων μεγεθών και να συγκριθεί αναλόγως με άλλα μεγέθη και πάει λέγοντας. Όλοι αυτοί πιστεύουν ότι η μεγαλοφυΐα των εικόνων του Bresson κρύβεται στο έξοχο μικρό-κοντράστ ή στην υψηλή ευκρίνεια των φακών της Leica.

Βέβαια τους διαφεύγει το εξής απλό. Ότι οι σημερινές φωτογραφικές μηχανές (τους) κουβαλάνε τόσες ευκολίες, που η Leica M3 του Bresson ούτε κατά διάνοια δεν είχε. Και επίσης, ο Bresson δούλευε κυρίως με υπερεστιακή απόσταση, που σημαίνει ότι η αναλυτική ικανότητα του φακού της Leica ήταν υποβαθμισμένη σε σχέση με τις σημερινές DSLR που εστιάζουν ακριβώς στο θέμα και χρησιμοποιούν σύγχρονες σχεδιάσεις.
Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες…

Saturday, September 06, 2008

The Edinburgh Fringe Festival

Ένα μικρό project στο οποίο συμμετείχα ήταν η μεταφορά μερικών ασθενών στο κέντρο του Εδιμβούργου και η πραγματοποίηση ενός photography session με θέμα το φεστιβάλ. Από αυτή την φώτο-εξόρμηση μάζεψα μερικές από τις φωτογραφίες και έκανα μια μικρή παρουσίαση.
Enjoy


Wednesday, September 03, 2008

Lens update

Σήμερα πήρα τα αποτελέσματα από τις μετρήσεις του φακού. Από την μπροστινή μεριά του φακού η ακτινοβολία είναι περίπου 300 cpm το οποίο είναι ιδιαίτερα χαμηλό. Από την μεριά που κουμπώνει στο σώμα της μηχανής όμως ( προς την μεριά του σώματός μου) η ακτινοβολία είναι περίπου 3.000 pcm, δηλαδή δέκα φορές μεγαλύτερη. Αυτό δεν είναι και πολύ καλό. Απλά επειδή τα επίπεδα ακτινοβολίας μειώνονται αισθητά με την απόσταση, ελπίζω ότι η μεταλλική πλάτη της Zenit είναι αρκετά χοντρή για να την σταματήσει . Σε εκείνη την απόσταση, υπολογίζω ότι η ακτινοβολία είναι περίπου 300 cpm.
Για να είμαστε σίγουροι, ο καθηγητής πρότεινε να μην την κουβαλάω για πολλές ώρες μαζί μου, ιδίως άμα την έχω να κρέμεται από τoν λαιμό μου και να φτάνει στο ύψος του προστατικού αδένα.

Αυτά.

ΥΓ. Δυστυχώς η μηχανή υποφέρει από light leaks. Θα προσπαθήσω αύριο να αλλάξω τις “τσιμούχες” και βλέπουμε.

Sunday, August 31, 2008

Επειδή πάντα είχαμε την απορία, να και η απάντηση...

Thursday, August 28, 2008

Φεστιβάλ τέλος

Ήθελα από πέρυσι να γράψω ένα πόστ για το φεστιβάλ Fringe του Εδιμβούργου, αλλά λίγο βαριόμουνα, λίγο βαριόμουνα , τελικά δεν έγραψα τίποτα. Φέτος συνέβη ακριβώς το ίδιο. Την προηγούμενη Κυριακή τελείωσε και το φετινό φεστιβάλ, αν και φέτος δεν παρακολουθήσαμε και πολλά πράγματα λόγω του γάμου, παρόλα αυτά πρόλαβα και έβγαλα κάποιες φωτογραφίες από τα πρόσωπα αυτού του φεστιβάλ, όλους αυτούς τους πιτσιρικάδες, τους ερασιτέχνες ηθοποιούς, αλλά και τον απλό κόσμο που για 3 βδομάδες κυκλοφορούσε στους δρόμους και διασκέδαζε τον κόσμο.

Σήμερα ανεβάζω εδώ μία από τις φωτογραφίες μου, τις υπόλοιπες θα τις δείτε στο http://mediumformatbox.blogspot.com/ ως ένα μικρό αφιέρωμα με τίτλο “Faces of the Fringe”.