Friday, November 16, 2007

τέλος προγράμματος
Ξαφνικά ένοιωσα ένα χτυπηματάκι στην πλάτη. Γύρισα με σαπουνάδες, ένα σφουγγάρι στο ένα χέρι και ένα πιάτο στο άλλο. Ξεκίνησε να μου μιλάει. Συνήθως μιλάει μόνο με τους φανταστικούς φίλους του. Δεν καταλάβαινα απολύτως τίποτα . Μπορεί και να μου μίλαγε ασταμάτητα για 2-3 λεπτά. Έκανε μια παύση. Τον κοίταγα σαν βλάκας φοβούμενος τα μεθεόρτια. (Υπέθεσα ότι..) υπέθεσε ότι κατάλαβα τι είπε, έκανε μεταβολή και έφυγε χαρούμενος χωρίς να μοιράσει μπουνιές όπως συνηθίζει να κάνει όταν εκνευρίζεται.
Ήμουν σίγουρος ότι κάτι πολύ σημαντικό παίχτηκε αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τι.

***
Το θυμάμαι τόσο καθαρά. Ήμουν ακόμη στην κούνια από την οποία έβλεπα την τεράστια ξύλινη “His Master’s Voice” τηλεόραση μας να δείχνει την καρτέλα τέλους. Κάθε βράδυ το ίδιο σκηνικό. Μόλις οι γονείς μου έκλειναν την τηλεόραση εγώ έκλαιγα. Η τηλεόραση έπρεπε να είναι ανοιχτή και να την παρακολουθούμε. Πάνω στην απελπισία της η μάνα μου έδωσε την σωστότερη απάντηση που θα μπορούσε να δώσει. “Και αν κοιμόμαστε εμείς, υπάρχει κάποιος άλλος εκεί έξω που την παρακολουθεί”. Ακόμη και μετά από τόσα χρόνια θυμάμαι την απάντηση που ήταν αρκετή για να με καθησυχάσει και να μην ξανακλάψω το βράδυ.

***
Την προηγούμενη Δευτέρα, μου έδωσαν (επιτέλους) access στον Athens server από όπου μπορώ να κατεβάσω άρθρα της προκοπής. Ένα από αυτά που κατέβασα – του Bruce Fink – ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικό για εμένα. Αποκαλυπτικό διότι αφενός μου εξήγησε ότι ο κύριος του πρώτου περιστατικού δεν χρειαζόταν κάποιον άλλον στα αυτιά του οποίου τα λεγόμενα του θα πρέπει να έχουν νόημα αφετέρου διότι συνέδεσε ένα πολύ σημαντικό γεγονός της ζωής μου – το τέλος της οιδιπόδειας περιόδου – με μια ανάμνηση η οποία μου δίνει μια εικόνα του πότε περίπου άρχισε η είσοδος μου στην γλώσσα.

Saturday, November 03, 2007

Το θέατρο της Ζωής μας
Είναι μια τεράστια σκηνή θεάτρου. Υπάρχει ένα μικρό γηπεδάκι μπάσκετ, ένα σχολείο, μια πλατεία με δένδρα. Υπάρχουν και οι θεατές. Οι θεατές δεν φαίνονται από την σκηνή αλλά αισθάνεσαι την παρουσία τους. Ταυτόχρονα όμως οι θεατές δεν υπάρχουν κιόλας. Θα έρθουν μετά, αφού τελειώσει το έργο, για να το δουν.

Οι ηθοποιοί γνωρίζονται μεταξύ τους. Ο ρόλος τους εξαρτάτε καθαρά από την χρονική στιγμή του έργου. Μπορεί να παίζουν πολλούς ρόλους μέσα στο έργο. Μπορεί κιόλας να τους παίζουν και ταυτόχρονα. Μπορεί κάποιος να είναι ο Ηρακλής και ταυτόχρονα να είναι και ο Οδυσσέας.

Το κοινό είναι εκεί αλλά δεν είναι παρών. Παρακολουθεί το έργο μέσα από τα μάτια των ηθοποιών. Σαν κοινό, θα έρθει και θα καθίσει στις καρέκλες του θεάτρου, πολλά χρόνια αφού το έργο θα έχει τελειώσει. Μαζί τους θα καθίσουν και οι κριτικοί. Αυτοί δεν γνωρίζουν τίποτα για το έργο αλλά είναι οι ειδικοί που θα μιλήσουν για αυτό. Οι κριτικοί είναι τυφλοί, δεν μπορούν να το δουν. Θα το γνωρίσουν από τις μαρτυρίες του κοινού που είδαν κάποτε το έργο ως ηθοποιοί.

Το κοινό κάθεται και παρακολουθεί ένα έργο που τελείωσε. Παρακολουθούν την σκηνή αλλά με έναν Νιτσεϊκό τρόπο η σκηνή παρακολουθεί και τους ιδίους. Το γηπεδάκι, το σχολείο, η πλατεία. Αυτό το “λοξό” βλέμμα γίνεται αντιληπτό μόνο από την άκρη του ματιού τους. Έτσι λοιπόν, το κοινό με την σειρά του αποτελεί έναν θίασο. Παρακολουθούν ένα έργο που τελείωσε αλλά και με την σειρά τους παρακολουθούνται από μια άδεια σκηνή.

Για αυτό το “λοξό” βλέμμα θα αποπειραθούν να μιλήσουν στους κριτικούς – όντας ανίκανοι να το δουν. Θα αποπειραθούν πολλές φορές αλλά πάντα θα αποτυγχάνουν. Αυτή θα είναι η τραγική στιγμή του έργου. Εκεί που δεν θα υπάρχουν λόγια για να ειπωθούν - εκεί που ο ηθοποιός ξέχασε τα λόγια του επί σκηνής.

Friday, November 02, 2007


New Shoutbox Features

Λοιπόν, όπως βλέπετε σας έβαλα και shoutbox για ένα γρήγορο σχόλιο χωρίς να κάνετε login.
Μαλακίες θα διαγράφονται αμέσως και το "κακό" ip θα γίνεται "μπάντ" (ελληνικά banned)

Αυτά!

Thursday, November 01, 2007

Χρονια μας Πολλά


Και επειδή το Σάββατο που μας πέρασε κλείσαμε τα 28 μας πάρτε ένα γλυκάκι τώρα που προλαβένετε.



Ακολουθούν φωτός από την χοροεσπερίδα μας.









Και φυσικά από τα δώρα μας.