Thursday, October 25, 2007

Ενα δύο - ένα δυό
Μας έλεγε ο μορφωμένος Ανχης(ΠΖ) Σ.Σ. (διοικητής στην μονάδα που υπηρετούσα): «Ο κόσμος έξω δεν γνωρίζει τι κάνετε εδώ μέσα, η παρέλαση είναι ο μόνος τρόπος για να τους δήξετε».

Λες και αυτοί δεν πήγαν φαντάροι και δεν ξέρουν τι κάνουμε εκεί μέσα, ή έστω δεν υποψιάζονται καν τι μαλακίες κάναμε, έπρεπε να τρέχουμε μέσα στην βροχή πάνω κάτω στο στρατόπεδο για τους πείσουμε ότι κάτι κάνουμε. Και στον στρατό δεν έχει ‘όχι’, είσαι 70-80kg κρέας χρεωμένο, άμα τους ρωτήσεις τον λόγο θα σου παίξουν την ίδια κασέτα και θα σε ενημερώσουν. Αχ αυτή η ηθική ανάταση του κοινωνικού ιστού, ενός κοινωνικού ιστού που εξευτελίζετε καθημερινά για 800 ευρώ για να μπορέσει ένα σαββατόβραδό να χαρτζιλικώσει γερά τη λουλουδού και να αισθανθεί και αυτός άρχοντας για λίγο.

Και εντάξει- κάπου το είχες ψυλλιαστεί αυτό έτσι και αλλιώς, στρατός είναι, δεν είναι δυνατόν να έχει ο καθένας άποψη, αν ήταν έτσι θα είχε γκρεμιστεί όλο αυτό το μεγαλειώδες οικοδόμημα νόμιμης σκλαβιάς και μίζας που μας κάνει να κοιμόμαστε ασφαλείς τα βράδια (γιατί ξέρετε στην Φινλανδία που δεν έχει στρατό ο κόσμος δεν κοιμάται τα βράδια από την ανασφάλεια που νοιώθει).

Να σας ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι κατά των μαθητικών παρελάσεων. Πιστεύω ότι πρέπει να παραμείνουν αλλά μέσα σε ένα πιο φολκλόρ πλαίσιο. Όπως για παράδειγμα η παρέλαση των αποκριών στην Πάτρα ή την παρέλαση των καλικατζάρων στην βόρεια Ελλάδα. Να δίνεται έτσι και η δυνατότητα στους συμμετέχοντες να μυηθούν στο πνεύμα περισσότερο. Έτσι και αλλιώς οι παρελάσεις το ’36 καθιερώθηκαν, εμπνευσμένες από τις φρικαλέες παρελάσεις των Ναζί του Χίτλερ και του Μουσολίνι (ο Μεταξάς ήταν δηλωμένος θαυμαστής του άλλωστε). Για περισσότερα από 100 χρόνια (από την ίδρυση του ελληνικού κράτους μέχρι το 1936) κανείς δεν αναρωτήθηκε « Γιατί δεν κάνουμε μια παρέλαση να τιμήσουμε τους πεσόντες; » .

Δύο φορές στην ζωή μου πήγα παρέλαση. Μία στην έκτη δημοτικού, γιατί μου είπαν ότι ήταν ‘και γαμώ’ και για ένα 12χρονο είναι αρκετό ως επιχείρημα και μία στην Τρίτη γυμνασίου όπου μου υποσχέθηκε ο καθηγητής Φυσ. Αγωγής ότι θα μου βάλει καλύτερο βαθμό στην γυμναστική. Τότε βλέπετε τα πράγματα δούλευαν αλλιώς, έπαιρνες καλύτερο βαθμό όχι αποβολή άμα αρνηθείς.

Στον στρατό, κοιτώντας από το παράθυρο ενός γραφείου και τρώγοντας γαλακτομπούρεκο, συνειδητοποίησα το μάταιο της όλης υπόθεσης. Πόσο σαδιστική μπορεί να είναι αυτή η κοινωνία που προκειμένου να αισθανθεί ‘κάπως’ απαιτεί φαντάρους ψημένους από τον καλοκαιρινό ήλιο να λιποθυμούν υπό τις ιαχές του Σχη(ΠΖ) και διοικητή του στρατοπέδου «Ναι στα τανκς – Όχι στο βούτυρο» (μαλάκα Τσακ, εύχομαι από βούτυρο να το’βρεις). Και επειδή η κοινωνία έχει συμφέρον να κρατάει σαν ζόμπι αυτούς που θυσιάστηκαν για να γράφω εγώ ελεύθερα σήμερα στο blog μου και τα οποία τα έχει ενσωματώσει στον κοινωνικό σύνολο που χρειάζεται ‘ανάταση’, έτσι και αυτά τα ζόμπι ανέλαβαν πρόθημα τον ρόλο του αχόρταγου θρύλου που δεν χορταίνει τιμές και τιμωρεί την κάθε ασέβεια και λήθη.

Και αυτοί οι θυσιασμένοι ήρωες δεν χορταίνουν από αθώες παιδικές ψυχές. Σε στοίχιση έν-δυό κατά προτίμηση και με την κεφαλή δεξιά.
[...]That the soldier defends a scrap of coloured cloth -- his flag -- with his life-blood, [...] all these are examples of psychic displacements which to us seem incontestable.
Sigmund Freud - The Interpretation Of Dreams

Monday, October 22, 2007

Στατιστικά Καλησπέρα σας

Έχει πολύ πλάκα να κάθομαι και να διαβάζω τα στατιστικά του blog μου. Από πού προέρχονται οι επισκέπτες, τι search words δίνουν, πόσο κάθονται στο blog κτλ κτλ και είναι να χτυπιέμαι από τα γέλια. Πραγματικά μερικές φορές το google επιστρέφει άλλα για άλλα αποτελέσματα.

Έτσι λοιπόν μερικά από τα best είναι:

*Krung Thep Mahanakhon, Bangkok, Thailand όπου βρήκε το blog μου ψάχνοντας «Nike Shoe Lasses»

*Beirut, Lebanon (ΒΕ Telecom) όπου πέρασε να δει το blog μου ψάχνοντας για κάτι που δεν μπορώ καν να το κάνω copy-paste για να το δείτε. Λιβανέζικοι χαρακτήρες. Πάντως σύμφωνα με τα αποτελέσματα βρήκε την απάντηση του στο post μου «Η Ιστορία μιας ψευδαίσθησης» Απρίλη 2007.

*Τακτικός επισκέπτης ο κύριος/κυρία με Ip 80.227.97.142 από τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα. ((Broadband Business Customer) Dubai, Dubai, United Arab Emirates). Πάντα διαβάζει (?) τα καινούργια πόστ μου. Μπράβο μεράκι!

*Μια επίσκεψη που με έκανε να ψάξω στο google για να δω που είναι αυτή η χώρα, είναι η Σαμόα (Samοa). Και για να σας φύγει η απορία, είναι κάπου στον ειρηνικό ωκεανό. Και αφού έμεινε συνδεδεμένος για 15 λεπτά περίπου βρήκε την απάντηση του στο πόστ μου «Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέξε μου και γλίστρησα» στον Μάρτιο 2007.

*Ο κορυφαίος όμως είναι ο κύριος/ια από την Αγκόλα (Angola Telecom - Luanda, Angola) όπου βρήκε το blog μου ψάχνοντας για “Gaki no tsukai”. Κολλητέ λυπάμαι, αλλά μου τελείωσε το Gaki no tsukai, μόλις φέρω πάλι θα κάνω ένα πόστ να σε ενημερώσω.

Αυτά λοιπόν, για να μην νομίζετε ότι δεν τρώτε κανονικό φακέλωμα όλοι εσείς που επισκεπτόσαστε το blog μου. Για οποιοδήποτε άλλο κουλό search result πέσει στην αντίληψη μου, θα σας ξανα-γράψω!

Monday, October 15, 2007

Η Λέξη και το Πράγμα

[..] We next went to the school of languages, where three professors sat in consultation upon improving that of their own country.

The first project was, [...]

The other project was, a scheme for entirely abolishing all words whatsoever; and this was urged as a great advantage in point of health, as well as brevity. For it is plain, that every word we speak is, in some degree, a diminution of our lunge by corrosion, and, consequently, contributes to the shortening of our lives. An expedient was therefore offered, "that since words are only names for things, it would be more convenient for all men to carry about them such things as were necessary to express a particular business they are to discourse on." And this invention would certainly have taken place, to the great ease as well as health of the subject, if the women, in conjunction with the vulgar and illiterate, had not threatened to raise a rebellion unless they might be allowed the liberty to speak with their tongues, after the manner of their forefathers; such constant irreconcilable enemies to science are the common people.

Jonathan Swift - "Τα ταξίδια του Γκιούληβερ" - Κεφάλαιο 5

Sunday, October 14, 2007


Εις Μνημοσινην Πρεσβητερων και εις Γνωσιν Νεοτερων

Ο κ. S. L. είναι τώρα 94 χρονών. Όταν μιλάς μαζί του θα σε ρωτήσει 10 φορές αν μοιάζει με 94. Φοβάται πολύ ότι θα πεθάνει. Στα 80 του κέρδισε διακρίσεις στην κολύμβηση. Είναι σε καλή κατάσταση αλλά ξεχνάει λίγο. Μπορεί να σου κάνει την ίδια ερώτηση τέσσερις, πέντε φορές. Αλλά είναι αυτό που λέμε short term memory που έχει πρόβλημα. Τα παλιά τα θυμάται σαν σήμερα.

Γεννήθηκε στην Κρακοβία κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όταν η Κρακοβία ήταν πρωτεύουσα της Πολωνίας. Πολωνοεβραίος στην καταγωγή, συντάχτηκε με την αντίσταση που οργανώθηκε με την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία το 1939. Από εκεί μεταφέρθηκε στα βουνά της Ιταλίας και συμμετείχε το 1944 στην μάχη του Monte Casino για την πτώση της Ρώμης. Για τις υπηρεσίες του αυτές τιμήθηκε με αμέτρητα μετάλλια ανδρείας.

Ήρθε και έκατσε στο σαλόνι φορώντας το παλτό του με τα μετάλλια. Έφερε μαζί του και τα τιμητικά διπλώματα που του είχαν κατά καιρούς απονείμει. Έφερε και τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες του, καμιά κατοσταριά. Από όλες αυτές είχε μια η οποία είχε ιδιαίτερη σημασία για αυτόν. Ήταν μια οικογενειακή φωτογραφία με όλα τα μέλη μαζεμένα, το καλοκαίρι πριν τον πόλεμο. Ήταν τραβηγμένη σε ένα πάρκο, με κόσμο τριγύρω να απολαμβάνει αμέριμνος τον καλοκαιρινό ήλιο, μην μπορώντας να φανταστεί τι του ξημερώνει.

Φωτεινή φωτογραφία, ξέγνοιαστη.

Με την γερμανική εισβολή ο S. L άφησε την οικογένεια του και πήγε στο βουνό. Και αυτό του έσωσε την ζωή. Τους γονείς του και τις τρείς αδελφές του τους μάζεψαν οι Γερμανοί και του εκτέλεσαν σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ποτέ δεν έμαθε το πού. Όπως και σχεδόν όλους τους φίλους του. Ήταν προφανώς ο μόνος επιζών από όλους αυτούς που εικονίζονταν στην φωτογραφία.

Όταν τα Ρωσικά στρατεύματα απελευθέρωναν την Πολωνία – για να την αιχμαλωτίσουν αργότερα – επισκέφτηκε στρατόπεδα συγκέντρωσης προκειμένου να μάθει κάτι για την τύχη των δικών του. Στο Άουσβιτς είδε ιδίοις όμασι τους γερμανικούς φούρνους (αυτούς που ισχυρίζονται ότι κατασκευάστηκαν την δεκαετία του ’50). Το μόνο που κατάφερε να μάθει είναι ότι τους μάζεψαν όλους μαζί και τους πήγαν να τους εκτελέσουν. Τίποτα περισσότερο. Και μάλλον ήταν και αρκετό.

Thursday, October 11, 2007

Minstrel In The Gallery
Σήμερα η κουβέντα στην δουλειά το έφερε γύρο από τον αγαπημένο μας δίσκο. Έχετε πάρει χαμπάρι πόσο δύσκολο είναι να ονοματίσεις τον ποιό αγαπημένο σου δίσκο?
Και αυτό γιατί από καιρό σε καιρό αλλάζεις γούστα και στυλ. Έτσι και εγώ κώλωσα να απαντήσω με μιας όπως έκαναν οι περισσότεροι.

Αν πρέπει να διαλέξω έναν αυτός θα είναι μάλλον ο “Minstrel In The Gallery” των Jethro Tull. Είναι μάλλον ο μόνος δίσκος που τόσα χρόνια ακούω σταθερά. Αν και κανένα από αυτά τα τραγούδια δεν είναι το αγαπημένο μου, παρόλα αυτά ακούγετε από την αρχή μέχρι το τέλος μονοκοπανιά.

Τι λέτε λοιπόν, ποιος είναι ο δικός σας αγαπημένος δίσκος?


Minstrel In The Gallery (1975)

1. Minstrel In The Gallery
2. Cold Wind To Valhalla
3. Black Satin Dancer
4. Requiem
5. One White Duck Nothing At All
6. Baker St Muse
7. Grace

Μόνο στα Waitrose
Εβδομάδα προσφορών στα Waitrose
Εξωτικές μπάμιες, μόνο £ 1.10 (1,5 Euro) τα 125γρ.
Τρέξτε να προλαβετε!!!

Sunday, October 07, 2007

Ηermitage of Βriad

Ένα από τα σημάδια του χρόνου είναι η δυσκολία μου να κάνω αυτά που παλιότερα ήταν απόλαυση για εμένα. Έτσι λοιπόν, σήμερα με πολλά ξυπνητήρια κατάφερα να σηκωθώ πριν την ανατολή και να πάω στο Ηermitage of Βriad, έναν μίνι εθνικό δρυμό 15’ μακριά με το λεωφορείο.

Το Εδιμβούργο είναι περικυκλωμένο από 3 μικράποτάμια. Το ένα είναι το Cannal το οποίο συνδέει το Εδιμβούργο με την Γλασκόβη, το άλλο είναι το Water Of Leith και το τρίτο είναι αυτό το μικρό ρυάκι που δεν ξέρω πως ονομάζεται και διατρέχει αυτόν τον μικρό δρυμό μήκους περίπου 4 Km (2,5 μιλίων) .

Αυτές τις φωτογραφίες τις πήρα σήμερα το πρωί κατά τον περίπατο μου. Αυτά είναι τα χρώματα του φθινοπώρου που εμείς που μεγαλώσαμε σε τσιμεντουπόλεις δεν γνωρίσαμε. Είναι στην τελική ανάλυση μια μεγάλη συνιστώσα αυτού που ονομάζουμε «ποιότητα ζωής».

Σε αυτούς τους ταλαίπωρους σκοτσέζους που τόσα πολλά έχω κατά καιρούς καταμαρτυρήσει, δεν μπορώ να τους μέμψω για την σχέση τους με το περιβάλλων. Σε εμάς θα ήταν αδιανόητο να έχουμε έναν τέτοιο δρυμό κάπου κοντά στην Αθήνα. Θα τον είχαμε κάψει και θα τον είχαμε κάνει προ πολλού Athens Mall, Zara και Village Park που τόσο πολύ χρειαζόμαστε γιατί δεν υπάρχουν αρκετά μαγαζιά να κάνουμε τα ψώνια μας.


Αυτό είναι το Φθινόπωρο –Ζηλέψτε παιδιά της Τσιμεντούπολης