Wednesday, September 26, 2007

H σημασία του φαίνεσθαι
Σημασία εις την σήμερον ημέρα έχει το πώς θα πουλήσεις την μούρη σου. Το τι πραγματικά ξέρεις, τι μπορείς να παρέχεις και στην τελική ποιος πραγματικά είσαι είναι δευτερεύων. Και εννοείτε ότι πρέπει να τηρήσεις κατά γράμμα τον κάθε δεκάλογο που σου δίνουν στα σεμινάρια τύπου «Συνέντευξη for dummies». Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε αυτό το κακό με τις δέκα εντολές, το θέμα είναι ότι έχει παγιωθεί και θεωρούνται κάπου αυτονόητες, πχ αν ο υποψήφιος δεν φοράει γραβάτα, πάει να πει ότι δεν σέβεται τον εξεταστή. Μια νοητή εξίσωση μεταξύ ενός υποψήφιου που έρχεται στην συνέντευξη φορώντας τα καθημερινά του ρούχα και ενός που έρχεται με το σώβρακο στο κεφάλι του ή φορώντας μια μουτσούνα του Μπούς για παράδειγμα.

Και μετά ξεκινάει το γελοίο του θέματος, με τον κάθε υποψήφιο να υιοθετεί ένα φανταστικό προφίλ που ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. Μπορείς να είσαι ο ευχάριστος και πάντα πρόθυμος τύπος, με το χαμόγελο από το ένα αυτί στο άλλο ή ο αποφασισμένος που πατάει επί πτωμάτων. Διαλέγεις και παίρνεις. Σημασία έχει να δείχνεις ότι είσαι αποφασισμένος να στείλεις την εταιρία στα ουράνια. Δεν έχεις προσωπική ζωή, όλη σου η ζωή θα είναι η εταιρία.

Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάς να κοιτάς τον εξεταστή σου στα μάτια. Να κρέμεσαι από τα χείλη του. Και να παρακαλάς να μην σου πέσει κανένας αλλήθωρος. Αν τύχει ο εξεταστής σου να είναι γυναίκα η οποία διάλεξε ότι πιο απίθανο ντεκολτέ βρήκε στην ντουλάπα της , εσύ κρατάς την άκρως ρεαλιστική στάση και την κοιτάς στα μάτια και μόνο. Να δείχνεις προβληματισμένος με τις εξελίξεις αλλά και ταυτόχρονα αισιόδοξος.

Δεν υπάρχει ‘δεν ξέρω’. Τα ξέρεις όλα.

Όταν θα φτάσουν στο σημείο-παγίδα όπου θα σε ρωτήσουν ποια είναι τα θετικά και ποια τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα σου, το κλειδί είναι να παριστάνεις με επιτυχία ότι ψυχανεμίζεσαι λίγο πριν απαντήσεις. Η πραγματική απάντηση είναι άνευ σημασίας μιας και η λίστα με τα συν και τα πλην που θα απαγγέλεις – ευγενική χορηγία των σεμιναρίων – θα είναι καρμπόν με αυτές που έδωσαν οι δέκα προηγούμενοι και με αυτές που θα δώσουν οι δέκα επόμενοι ( όλοι από την κ. Μακρή ψωνίζουν).

Και να μην ξεχάσεις, φεύγοντας, να σφίξεις αποφασιστικά το χέρι του εξεταστή σου, δεν είσαι κανένας μαλάκας τυχαίος, είσαι ο αποφασισμένος-κατάλληλος άνθρωπος για την θέση που διαφημίζουν.

Σήμερα λοιπόν έδωσα μια συνέντευξη στην ΒΤ ( British Telecommunications) για θέση Support Ηelpdesk. H BT είναι μεγάλη, η ΒΤ σας γ@μ@ει όλους.

Εν αναμονή των αποτελεσμάτων. Θα σας κρατήσω ενήμερους.

Την σκατόφατσα του επιτυχημένου επιχειρηματία την βρήκα στο google. Είναι έτσι από την μάνα του, όχι από το photoshop.

UPDATE (07/10/2007) : Τελικά όπως αναμενόταν πήρα τα τρία μου.

Monday, September 24, 2007



Πάρε ένα εορτοδάνειο παιδί μου
Αντιγράφω από το in.gr:

Παράνομοι κρίθηκαν έντεκα όροι των τραπεζών στις συμβάσεις των καταναλωτών
Παράνομοι κρίθηκαν, με δύο αποφάσεις του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, έντεκα όροι που ενσωματώνουν οι τράπεζες στις συμβάσεις των καταναλωτών.
Σύμφωνα με την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, το Πολυμελές Πρωτοδικείο της Αθήνας αποφάνθηκε ύστερα από προσφυγή που κατέθεσε η ΕΚΠΟΙΖΩ κατά δύο μεγάλων εμπορικών τραπεζών.
Οι αποφάσεις καταδικάζουν τις τράπεζες για πρακτικές που αφορούν το σύνολο των συναλλασσομένων με τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα: καταθέτες, δανειολήπτες, κατόχους πιστωτικών καρτών, ακόμη και πολίτες που επισκέπτονται τα καταστήματα απλώς για να πληρώσουν το ενοίκιό τους.
Βέβαια, μετά την πρωτόδικη καταδίκη τους, οι τράπεζες θεωρείται βέβαιο ότι θα αντιδράσουν προσφεύγοντας κατά της απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου της Αθήνας. Κι αυτό διότι από τους όρους που κρίθηκαν παράνομοι, εισπράττουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Σύμφωνα με υπολογισμούς της ΕΚΠΟΙΖΩ, μόνο από τις χρεώσεις στις πιστωτικές κάρτες που κρίθηκαν παράνομες, οι τράπεζες βάζουν στα ταμεία τους περίπου 280 εκατ. ευρώ σε ετήσια βάση.
Αναρωτιούνται γιατί τις καίνε μετά ?.....

Sunday, September 23, 2007

Έκθεση William Blake

Από την προηγούμενη βδομάδα και μέχρι τις 4 Νοεμβρίου, η Εθνική πινακοθήκη της Σκοτίας φιλοξενεί έκθεση με μερικά από τα έργα του William Blake. Η έκθεση είναι πολύ αποσπασματική αλλά και πολύ αντιπροσωπευτική ταυτόχρονα. Περιλαμβάνει εικονογραφήσεις από το ποιητικό έργο του “ The book of Job” καθώς επίσης και χαλκογραφίες της πρώιμης περιόδου της μαθητείας του. Αλλά φυσικά το διαμάντι της έκθεσης ήταν ο πρωτότυπος πίνακας God Writing upon the Tables of the Covenant (κλικ εδώ)

Καθώς μπαίνεις μέσα στην πελώρια πινακοθήκη με τα αμέτρητα έργα κρεμασμένα στους τοίχους μπορείς να καταλάβεις αμέσως την δουλειά του William Blake. Απλά είναι τόσο ανατριχιαστικά διαφορετική. Σε μία γωνία κρεμασμένος και ο πίνακας , φωτιζόμενος υποβλητικά. Μπορούσα να στέκομαι και να κοιτάζω με τις ώρες. Ακολουθούσα τις απλές γραμμές του σχεδίου του πίνακα και έδειχνε τόσο απλός. Μπορούσες σχεδόν να διακρίνεις τα σημεία στα οποία είχε κάνει τις διορθώσεις του. Μόλις απομάκρυνα λίγο το βλέμμα μου και κοίταγα ολόκληρο τον πίνακα καταλάβαινα πόσο σύνθετος είναι. Και ήταν φοβερό το να συνειδητοποιείς το πώς αυτές οι απλές γραμμές σου προκαλούσαν τόσο δέος όταν τις αντίκριζες σαν ολότητα.

Κρίμα που δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν περισσότερα από τα έργα αυτού του σκοτεινού μυαλού. Μια μικρή έκθεση σαν και αυτή, θαμμένη ανάμεσα στις διαρκείς εκθέσεις έργων του μεγέθους των Rafaela και Botticelli δεν είχε την προβολή που της άξιζε.
Πώς πέρασα το ΣΚ μου..

Στην κορυφή του Blackford Hill

Thursday, September 20, 2007

/ * /
Λένε ότι ο ασθενής δεν ξεφορτώνεται ποτέ τον θεραπευτή του. Σήμερα άρχισα να πιστεύω ότι ο θεραπευτής βρίσκεται σε πιο δεινή θέση, όντας ανίκανος να ξεφορτωθεί όλους τους ασθενείς του.

Η Ρέιτσελ δουλεύει κοντά οχτώ χρόνια σαν εργασιοθεραπευτής, (αυτό που στα αγγλικά λέγετε occupational therapy). H συνάντηση της τυχαία στο λεωφορείο με έναν παλιό της ασθενή σήμερα το πρωί ήταν ικανή να πυροδοτήσει έναν άνευ προηγουμένου αναπάντεχο μονόλογο – ανεπάντεχο δεδομένου ότι δεν έχουμε τόσο στενή σχέση για να μου εξομολογηθεί το πώς αισθάνεται. Φαίνεται ότι η εξέλιξη του ταλαίπωρου αυτού ασθενή δεν ήταν η αναμενόμενη. Χρόνια μπαινόβγαινε σε κλινικές απεξάρτησης αλκοόλ και τώρα για να κυκλοφορεί ρακένδυτος πάει να πει ότι δεν είχε την αναμενόμενη πορεία. Η Ρέιτσελ απλά έστρεψε το βλέμμα αλλού για να μην την δει.

Πέντε χρόνια είχε να τον δει και τώρα καθόμουν και άκουγα σιωπηλός έναν ατέλειωτο μονόλογο, ερωτήσεις αναμιγμένες με μπόλικες τύψεις και λογικά σχήματα από-ενοχοποίησης. « -Μήπως δεν παρείχα τις αναμενόμενες υπηρεσίες? » αναρωτιόταν αν έφταιγε εμμέσως για την κατρακύλα του. Πέντε χρόνια είχε να τον δει και τώρα είχε σχεδόν ξεχάσει ότι τον είχε ασθενή της . Παρόλα αυτά εμένα μου φαινόταν ότι άκουγα απορίες και ερωτήσεις μαζεμένες 5 χρόνια τώρα. Τα έλεγε και τα ζούσε. Τα αυτιά και τα μάγουλα της είχαν αναψοκοκκινίσει και είχε γουρλώσει τα μάτια της. «-Έφυγε και σου άφησε έναν κουβά ερωτήσεις» της είπα με τα ταλαίπωρα αγγλικά μου, μεταφράζοντας από τα ελληνικά. Προσπάθησε να χαμογελάσει αμήχανα αλλά δεν της βγήκε. Απλά κοκκίνισε περισσότερο. «-Φαίνεται ότι δεν το σκεπτόμουν αλλά αυτές είναι βασικές ερωτήσεις που τις κουβαλάς σε όλες τις σχέσεις σου με τους ασθενείς, που θες να ξέρεις ότι τους βοήθησες να καλυτερεύσουν την ποιότητα ζωής τους.»

-« Λένε ότι ο ασθενής δεν ξεφορτώνεται ποτέ τον θεραπευτή του. Σήμερα άρχισα να πιστεύω ότι ο θεραπευτής βρίσκεται σε πιο δεινή θέση, όντας ανίκανος να ξεφορτωθεί όλους τους ασθενείς του.»
πέταξα την εξυπνάδα μου φεύγοντας.

Monday, September 17, 2007

Η Καταστροφή της Σμύρνης
A, γράφεις ένα βιβλίο για κείνη τη χαμένη πολιτεία και μου ζητάς να σ' αρμηνέψω. Άκουσε. Πάνε από τότε κάπου σαράντα χρόνια, σωστά σαράντα χρόνια. Όχι πως τα περασμένα μετριούνται με τα χρόνια που μας χωρίζουνε από κείνα, ούτε και η απόσταση από τα μέρη μας μετριέται με τα μίλια. Για τον έναν, είναι και τα δυο τόσο μακριά, σα να μην υπήρξανε ποτέ. O άλλος, τα 'χει πάντα μπροστά του ζωντανά, λες κ' είναι τούτη η ώρα. Ανάλογα με το αίσθημά μας είναι και τα δυο. Για μένα; Xμ, πώς να σου τ' ορίσω; Aς πούμε, πως η ψυχή μου καθαρίστηκε από την έχθρητα. Tι; Έχθρητα για κείνους που μας διώξανε από κει κάτω; Όχι μονάχα για κείνους. Ακόμα και γι' αυτούς που είχαν έρθει.

Κοσμά Πολίτη – Στου Χατζηφράγκου.


Ογδόντα πέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την καταστροφή της Σμύρνης που οδήγησε σε μια από τις μεγαλύτερες μετακινήσεις πληθυσμών στην σύγχρονη ιστορία. Τον Μάιο του 2006, το National Geographic κυκλοφόρησε ένα βιβλίο - λεύκωμα στο οποίο περιέχονται τα αυθεντικά άρθρα και οι φωτογραφίες του περιοδικού, όπως και το αφιέρωμα του τεύχους Νοεμβρίου 1925, γραμμένο από τον Μέλβιλ Τσάτερ, αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων εκείνης της εποχής.

Απαλλαγμένο από εθνικιστικές υστερίες, παρακολουθούμε την πορεία των γεγονότων που οδήγησαν στην καταστροφή της Σμύρνης και στον ξεριζωμό περισσοτέρων από 2.000.000 κατοίκων και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου, όπως αυτός διαμορφώθηκε από την συνθήκη της Λοζάνης.

Για αυτούς που δεν έχουν emule για να το κατεβάσουν, το βρήκα και στο rapidshare <εδώ>

Sunday, September 16, 2007

Εκλογές 2007
Οι πρώτες εκλογές που ψήφισα ήταν οι εκλογές του 1996. Μπήκα μαζί με ένα σωρό συμπαθητικές γριούλες και γεροντάκια σε ένα λεωφορείο που μίσθωνε ευγενικά το ΠΑΣΟΚ για να μας πάει αφιλοκερδώς στα Γιάννενα να ψηφίσουμε. Επτά ολόκληρες ώρες – τότε δεν υπήρχε η γέφυρα Ρίου-Αντιρίου- ταλαιπώρησαν τα αυτιά μου ομιλίες του Σημίτη, συνθήματα κατά της ΝΔ, διαφημιστικά σποτ και αλαφιασμένα γερόντια που υπόσχονταν θάνατο στους αλλόπιστους. Μέχρι και ομιλίες του μακαρίτη Παπανδρέου επιστράτευσαν. Πενήντα συνθήματα που το ένα έπαιζε μετά το άλλο, 200 φράσεις και 20000 λέξεις ανα φράση και ούτε μία σοβαρή πρόταση. Ακόμη και μέσα στο ferry boat που έτυχε να συμπέσουμε με ένα πούλμαν της ΝΔ, γέροι και παιδιά επιδίδονταν σε μια ευγενής άμιλλα ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά το ποιο χαζό σλόγκαν.

Ωραίο καιρό είχαμε, είχε ρίξει και μια βροχούλα που είχε πλύνει τους δρόμους, ήμασταν και πιτσιρίκια και καταλαβαίνω τον χαβαλέ που είχαν οι εκλογές. Το βράδυ πριν τις εκλογές πηγαίναμε και πετάγαμε πέτρες στον ταλαίπωρο τον φαντάρο που φύλαγε την κάλπη για να τον τρομάξουμε, μετά μαζευόμασταν και την αράζαμε στο σχολείο και λέγαμε καμιά μαλακία και πέρναγε ευχάριστα η ώρα… όμορφα πράγματα που εν ολίγοις δικαιολογούσαν έναν κάποιο ενθουσιασμό για τις εκλογές. Ενθουσιασμός που ουδεμία σχέση είχε με το ποιος θα μας κυβερνήσει, λες και έχει καμιά διαφορά.

Την ημέρα τον εκλογών λοιπόν στήθηκα και εγώ μαζί με τους φίλους μας στην ουρά με τον ατέλειωτο χαβαλέ, λέγοντας μαλακίες και διασκεδάζοντας την όλη κατάσταση. Από την υπερβολική δόση ΠΑΣΟΚ στο λεωφορείο ψήφισα και εγώ ΣΥΝ για αλλαγή. Το βράδυ μαζευτήκαμε με τις απαραίτητες μπύρες και πατατάκια να δούμε τα αποτελέσματα. Στα μικρά χωριά όπως το δικό μου τα αποτελέσματα είναι λίγο πολλή στάνταρ. ΠΑΣΟΚ 28 άτομα, ΝΔ 25, ΚΚΕ 3 και ΣΥΝ αυτή την φορά ήταν ένας παραπάνω (τα νούμερα είναι τυχαία). Και ξεκινάει αυτό το urban legend ποιος ψήφισε ΣΥΝ.

Πήγα και τον Μάρτιο του 2000 για τις επόμενες εκλογές. Δεν ψήφισα αλλά πήγα για τον όλο χαβαλέ πάλι. Έτσι και αλλιώς κανείς δεν κατάλαβε καμιά διαφορά στην διακυβέρνηση. Το 2004 κάτω από την πίεση της κοπέλας μου αναγκάστηκα να πάω πάλι μπροστά στις κάλπες και να ψηφίσω. Είχα μεγαλώσει λίγο κιόλας, δεν πήγα και στα Γιάννενα για ψήφο, τέλος πάντων μια ξενέρα ήταν το όλο σκηνικό και δεν κατάλαβα ποιος ο λόγος του όλου ενθουσιασμού που επικρατεί αυτές τις ημέρες των εκλογών. Και αυτή την φόρα – ακόμη χειρότερα – μετά από αυτή την ασύμμετρη καταστροφή ποιος μπορεί να είναι ενθουσιασμένος για τις εκλογές. Εκτός και αν έχεις κανένα περίπτερο κα κάνεις τρελές πωλήσεις στις μπύρες και τα πατατάκια.

Ή καμιά κατασκευαστική εταιρία – και ο νοών νοήτω.

Sunday, September 02, 2007

Πάρτυ 01/Σεπτεμβρίου/2007



Μερικές φώτος από το πάρτυ του Gerard

































































~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

X-tra Bonus: Βρείτε το βλαμμένο του background και κερδίστε πλούσια δώρα!


Saturday, September 01, 2007

THE DIARY OF BALAT

Η αναμονή μου σήμερα σε ένα από τα πολλά τούρκικα κουρεία της περιοχής, έκρυβε μια μικρή έκπληξη. Στο μαγαζί έπαιζαν το cd "Diary of Balat". Ο κουρέας, γεννημένος στην Συρία αλλά μεγαλωμένος στην Τουρκία - κουρδικής καταγωγής - μου έδειξε το αντιγραμμένο cd .
Στην Ελλάδα είχε κυκλοφορήσει με τον τίτλο
"ΣTO KONAKI TOY MΠΑΛATA".
Δεκαπέντε Lo-Fi ορχηστρικά τραγούδια από τους Serap Çağlayan και Mahınur Özüstün.

Κατάφερα και τα βρήκα
<εδώ>

Καλή ακρόαση.