Monday, August 27, 2007

M.M.E Αθάνατα

Εξήντα τρείς μέχρι στιγμής οι νεκροί και καμιά 10αριά οι αγνοούμενοι. Δεδομένου ότι ο όρος «αγνοούμενοι» είναι λίγο ατυχής διότι κατά βάση σημαίνει νεκροί, τότε θα πρέπει να τους υπολογίζουμε όλους όλους σε καμιά 75αρία. Εμένα που είμαι εδώ πάνω με έχει πιάσει απελπισία με αυτά του διαβάζω στο in.gr και το flash.gr, πόσο μάλλον εσάς εκεί κάτω που τα ζείτε κιόλας.

Αλλά είναι πραγματικά για γέλια και για κλάματα. Με το που ανακοινώνονται εκλογές, καίγετε όλη η Ελλάδα. Και πάρε ειδήσεις από εδώ, κάνε ένα κοντινό πλάνο στην γιαγιάκα που κλαίει, βγαίνει ο Πολύμπυρας στην αρχή βλέπει μια «ασύμμετρη απειλή», μετά βλέπει έναν «Στρατηγό Άνεμο» (…) , ο Στόχος είδε ένα σχέδιο Ιμπραήμ – σαν να βγουν οι Τούρκοι και να πουν ότι για τις δικές τους πυρκαγιές υπήρχε σχέδιο «Κολοκοτρώνης» - στο forum του ΛΑΟΣ ‘είδαν’ Τούρκους που πλήρωσαν Αλβανούς , στην τηλεόραση του Σκαϊ είδαμε παπάδες με εικόνες της παναγιάς της Χρυσοβαλάντους να προσεύχονται να βρέξει και να σβήσουν οι φωτιές αν και κάποτε γελάγαμε που στον Λούκι Λούκ έβγαιναν οι Ινδιάνοι και χόρευαν τον χορό της βροχής. Και φανταστείτε ότι εγώ εδώ που βρίσκομαι, και δεν είμαι εκτεθειμένος τόσο στα Media, έχω φτάσει στο σημείο να συμφωνώ ακόμη και με τα λεγόμενα της Παπαρήγα ότι ακόμη και οργανωμένο σχέδιο να υπήρχε, άμα υπήρχε καλύτερη οργάνωση από πλευράς πολιτείας δεν θα είχαμε τέτοια χάλια.

Δυστυχώς, η αλήθεια είναι ότι μετά τους Ολυμπιακούς του 2004, το παραδάκι δεν ρέει τόσο άφθονο στις τσέπες των κατασκευαστικών εταιρειών. Ίσως με τις πυρκαγιές και την αναθεώρηση του άρθρου 24 καταφέρουν τελικά να φτιάξουν κανένα club-ακι στις παρυφές των καμένων βουνών – μιας και την Πάρνηθα την πρόλαβε το καζίνο – και γενικά να πέσει κανένα φράγκο παραπάνω από τον τουρισμό.

Μέχρι να πέσουν και οι πρώτες βροχές και να πάρει ο καθένας αυτό που του αξίζει….

Sunday, August 26, 2007

Saturday, August 18, 2007

H στήλη της βιβλιοκριτικής

Θέλησα εδώ να κάνω κάτι που σκεφτόμουν από καιρό να κάνω. Μια μικρή βιβλιοκριτική πάνω σε βιβλία που μόνο ως αριστουργήματα της λογοτεχνίας δεν πρόκειται να μείνουν στην μνήμη μας. Και επειδή τελευταία έπεφτα πάνω σε «μελέτες» οι οποίοι μου προκαλούσαν το γέλιο, είτε με τον τίτλο τους είτε με την θεματολογία τους, είπα να μαζέψω μια πεντάδα από αυτές και να γράψω ένα μικρό σχόλιο, προσπαθώντας όσο μπορώ να μην γελάσω και να είμαι σοβαρός, τουλάχιστον στον βαθμό που μια τέτοια θεματολογία μου το επιτρέπει. Έτσι λοιπόν μάζεψα πέντε από τα ποιο τελευταία βιβλία που βρήκα στο internet και σας τα παρουσιάζω.
Απολαύστε τα.


«Ο λαός ξεχνά τι σημαίνει αριστερά»

Ένα βιβλίο που δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι. Ένα βιβλίο Σταθμός στην σύγχρονη ελληνική ιστορική έρευνα. Περιέχει επίσης τα πολύ γνωστά «Αγόρια ατσίδες – κορίτσια κατσαρίδες» και «Αγόρια μάγκες – κορίτσια ματσαράγκες»..

(Περισσότερα <εδώ>)



«1999 – Η Συντέλεια»

Ο Charles Berlitz αναλύει τις θεωρίες για την συντέλεια του κόσμου, όπως την έχουν προβλέψει θρησκευτικές προσωπικότητες, επιστήμονες και πολιτικοί άνδρες στο παρελθόν και το παρόν. Οι θεωρίες αυτές συμπίπτουν σε ένα φρικιαστικό συμπέρασμα: Η συντέλεια θα γίνει το 1999 μ.Χ.
(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο γνωστός μας για τις προηγούμενες μελέτες του για τα ΟΥΦΟ, Charles Berlitz, επιστρέφει με μια μελέτη - ντελίριο 400 σελίδων για την επερχόμενη συντέλεια. Μια μελέτη που καταργεί κάθε προηγούμενη μέχρι την επόμενη βέβαια.


«Οι αργοναύτες επιστρέφουν»

Οι Ιπτάμενοι Δίσκοι που εμφανίζονται στη Γη αφήνουν γραπτές μαρτυρίες ότι είναι πρόγονοι των Ελλήνων,που ζουν εντός ατράκτου, οι οποίοι διέφυγαν στο διάστημαμετά την τιτανομαχία.
(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα βιβλίο που συνδυάζει μοναδικά την ΟΥΦΟ-λογία με τον πατριωτισμό, «Οι αργοναύτες επιστρέφουν» κινείται στα γνωστά μονοπάτια μεταξύ παραληρηματικής σχιζοφρένειας και παιδικής φαντασίας. Οπωσδήποτε οι ‘γραπτές μαρτυρίες’ θα σας αφήσουν άφωνους με το αυταπόδεικτο τους και οι συγκλονιστικές αποδείξεις θα προβληματίσουν όλους τους μη-ειδικούς αναγνώστες με δείκτη ευφυΐας κάτω του μέσου όρου.
Ένα βιβλίο που θα σας μυήσει μια ώρα αρχύτερα στον μαγικό κόσμο των Prozac και Thorazine.

(Περισσότερα <εδώ>)



«Ομάδα Έψιλον η τελική αναμέτρηση Δελφών και Σιών»

Ο Έλληνας δεν προέρχεται από αυτόν τον πλανήτη καλούμενον Γη, αλλά από μία άλλη Γη, η οποία απέχει 500 έτη φωτός. Συνεπώς, ο Έλληνας δεν έχει ουδεμία φυλετική σχέση με τους "ινδοευρωπαίους" που επινόησαν οι κρυπτοεβραίοι της Ευρώπης πριν από τρεις αιώνες. Έπρεπε όμως να συγκεντρωθούν και να τακτοποιηθούν τα στοιχεία. Αυτός είναι ο λόγος που δημιουργήθηκε αυτή η μελέτη. [...]
(Από την Εισαγωγή του βιβλίου)

Άλλο ένα βιβλίο για όλους εσάς που αναρωτιέστε από ποιον πλανήτη μας ήρθατε, το «Ομάδα Έψιλον η τελική αναμέτρηση Δελφών και Σιών» υπόσχεται να δώσει τις απαντήσεις που ζητάτε χρόνια και όλοι σας αποκρύπτουν προσποιούμενοι ότι δεν γνωρίζουν. Ο συγγραφέας παραθέτει το ένα αδιάσειστο στοιχείο μετά το άλλο, αδιάσειστα στοιχεία που «Έπρεπε όμως να συγκεντρωθούν και να τακτοποιηθούν» καταλαμβάνοντας έτσι μία, το πολύ δύο γραμμές και εμπλουτίζοντας τα με παραληρήματα προκειμένου το βιβλίο να κάνει λίγο μπούγιο παραπάνω.

(Περισσότερα <εδώ>)



«Όχι στην παλιά πόλη»

Περιπλανηθείτε στα δαιδαλώδη μονοπάτια του Εθνικισμού και ανακαλύψτε το θυμωμένο παιδί που κρύβεται μέσα σας. Μέσα από ένα τρομολαγνικό και τραβηγμένο από τα αυτιά σενάριο θα ανακαλύψετε τα φρικτά σχέδια των ρακένδυτων μεταναστών για παγκόσμια κυριαρχία και πώς αυτά θα μετατρέψουν την Ελλάδα του 2017 σε μια φασιστική κόλαση, μοναδική ελπίδα της οποίας οι αγανακτισμένοι πατριώτες της διπλανής πόρτας.
Το «Όχι στην παλιά πόλη» θα σας βοηθήσει να αποκρυπτογραφήσετε τα σημεία των καιρών και να τα ερμηνεύσετε κατά βούληση εξάγοντας θυμωμένα και κοινωφελή συμπεράσματα –ανάλογα με την κάβλα σας- για τους κουρελιάρηδες μετανάστες που καίνε δάση για να χτίσουν τις μεζονέτες τους.
Ένα μνημείο ρεαλισμού μαζί με τον Hurry Potter και τους Ghostbusters.

(Περισσότερα <εδώ>)

Tuesday, August 14, 2007

To ξύλο και ο παράδεισος...
Διάβασα στο site του ελεύθερου κόσμου για την παρουσία των παιδιών λαθρομεταναστών στα ελληνικά δημόσια σχολεία και την συσχέτιση του με το γεγονός της αύξησης των εγγραφών στα αντίστοιχα ιδιωτικά. Ολόκληρο το άρθρο της e-εφημερίδας μπορείτε να το βρείτε <εδώ>. Και έμεινα με την απορία, εγώ τελικά σε ποια χώρα σπούδασα?

Μεγαλωμένος σε μια γειτονιά των Λιοσίων με έντονη παρουσία τσιγγάνων, το σχολείο μου (και κυρίως το δημοτικό) ήταν αρκετά πολυφυλετικό για την εποχή του. Πέρα από τους εγγεγραμμένους τσιγγάνους μαθητές που παρακολουθούσαν τακτικά, υπήρχαν και οι ‘περιστασιακοί’ μαθητές, αυτοί που τους έβλεπες σήμερα αλλά αύριο δεν πατάγαν καθόλου. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα σημερινά παιδιά βρίσκονται σε χειρότερη θέση από εμάς τότε. Τότε εμάς μας έδερναν για να μας πάρουν τις 20 δραχμές χαρτζιλίκι που είχαμε, κολάγαμε ψείρες, τα ποδήλατα και οι μπάλες συνεχώς κλεμμένες. Και αν υπήρχε και κανένας αλλοδαπός στην τάξη, ήταν η δική του ζωή που γινόταν αφόρητη (Ελένη από την Σουηδία – το πείραγμα πήγαινε σύννεφο). Αλλά και η ζωή των δασκάλων ήταν κόλαση. Πόσες τιμωρίες και πόσες φορές καλούνταν να παίξουν τον δεσμοφύλακα. Πόσες φορές δεν διέκοπταν το μάθημα για να χωρίσουν τους μαθητές που είχαν πιαστεί στο ξύλο? Υπήρχε κανείς που τότε ήξερε τι εμβόλια είχε κάνει ο καθένας? Και σε τι μας εμπόδισαν όλα αυτά στο να σπουδάσουμε? Και άλλοι περισσότερο από εμένα.

Από όλα αυτά τα «αποβράσματα» λίγα ήταν αυτά που θα συνέχιζαν και στο γυμνάσιο. Έτσι λοιπόν, όλη αυτή η μεγάλη μερίδα πληθυσμού έμενε ουσιαστικά αποκομμένη από την μόρφωση, αυξάνοντας ουσιαστικά τις πιθανότητες κάποιων από αυτών να αναζητήσουν «αντικοινωνικούς» τρόπους εξασφάλισης του προς το ζήν. Παρόλα αυτά με τους μετανάστες δεν συμβαίνει το ίδιο. Με μπροστάρη την περίπτωση Τσενάι, πόσες και πόσες περιπτώσεις – και τι ειρωνεία, με αφορμή ποιος θα κρατήσει την σημαία της χώρας που τους «μορφώνει» - δεν είδανε την δημοσιότητα με αλλοδαπούς μαθητές αριστούχους. Αν φέτος παρατηρήθηκε αύξηση 60% στις εγγραφές στα ιδιωτικά σχολεία, αυτή η αύξηση οφείλετε στο ότι τα ιδιωτικά σχολεία μπόρεσαν (μέσο marketing?) να πείσουν τους γονείς ότι μπορούν να προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες από τα δημόσια, όχι γιατί η δουλειά που γίνεται στα δημόσια τυγχάνει απαξίωσης λόγο των αλλοδαπών. Ακόμη και όταν πήγαινα εγώ σχολείο, υπήρχε ο μύθος του καλύτερου ιδιωτικού σχολείου, στο οποίο «με τα λεφτά σου, γαμείς και την κυρά σου». Άλλωστε πόσοι και πόσοι από αυτούς τους δασκάλους που ξεκίνησαν να δουλεύουν στα ιδιωτικά σχολεία, δεν πέρασαν αργότερα στην δημόσια εκπαίδευση.

Έτσι λοιπόν δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς προσέφεραν τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης. Μάλλον θα έλεγα ότι με το απαραίτητο εθνο-υστερικό σιγόντο περισσότερο καλλιέργησαν ένα κλίμα φοβίας και απαξίωσης της δημόσιας εκπαίδευσης και έστρεψαν τους μέχρι τώρα αναποφάσιστους στην ιδιωτική παρα-παιδεία παρά βοήθησαν να εντοπιστούν τα πραγματικά προβλήματα της ξενοφοβικής μας αντιμετώπισης , τα οποία μπορεί σε νομική βάση να είναι καταδικαστέα, κοινωνικά όμως απέχουμε πολύ από την καταπολέμηση τους!
Η γοητεία της πλαστικούρας

Πώς αλλάζουν οι καιροί; Στις αρχές τις δεκαετίας του ’80 μια εταιρία φωτογραφικών μηχανών από το Hong Kong λάνσαρε στην αγορά ρεπλίκες μηχανών 120. Φτηνές κατασκευές με πλαστικούς φακούς, περισσότερο toy cameras παρά εργαλεία δουλειάς, οι Holga έγιναν αμέσως hit για την ιδιαίτερη απόδοση της ατμόσφαιρας, το βινιετάρισμα στις άκρες του καρέ και το φωτεινό κέντρο. Δεν ήταν Hasselblads και ούτε διεκδικούσαν μια θέση ανάμεσα τους. Παρόλα αυτά δημιουργήθηκαν clubs ανά τον κόσμο, εφευρέθηκαν παραλλαγές όπως η lomography και γενικά οι Holgas πούλησαν σαν ζεστά ψωμάκια.
Με το τέλος της δεκαετίας του ’90, όπως και όλες οι συμβατικές μηχανές που χρησιμοποιούσαν φίλμ, πέρασαν σε δεύτερη μοίρα προς χάριν της ψηφιακής εποχής που είχε αρχίσει να ανατέλλει. Μηχανές με ιστορία στις πλάτες τους όπως η Canon F1, όλη η σειρά F της Nikon, οι Leica, οι Contax, όλες σιγά σιγά μπήκαν στα ντουλάπια. Μαζί με αυτές και αυτές οι toy cameras από το Hong Kong. Η ευκολία του «από την μηχανή κατευθείαν στον υπολογιστή» καθώς και όλα εκείνα τα προγράμματα επεξεργασίας εικόνας ήταν αρκετά για να πείσουν όλους σχεδόν τους μέχρι τότε ρομαντικούς φωτογράφους να αλλαξοπιστήσουν και να περάσουν στο ψηφιακό στρατόπεδο.

Παρόλα αυτά όμως η Holga ποτέ δεν έπαψε να γοητεύει τον θεατή. Και όχι μόνο αυτό αλλά έχει και ο καιρός γυρίσματα. Τελευταία όλο και περισσότεροι στρέφονται πάλι προς αυτές, χρησιμοποιώντας τις ως μοναδικό μέσο έκφρασης. Έτσι και εγώ με την σειρά μου αναζήτησα έναν τρόπο να απεικονίσω τις φωτογραφίες μου μέσα από τον φακό μιας «ψηφιακής» Holga. Και εδώ ακριβώς έχουμε αυτό το παράδοξο. Εκεί που η τεχνολογία ήρθε να βοηθήσει τον φωτογράφο εκεί του έβαλε και μια τρικλοποδιά άνευ προηγουμένου. Μου πήρε 10 Layers στο photoshop, άλλα τόσα rip φωτογραφιών από Holgas των Curves τους και συνολικά 45 περίπου λεπτά για να κάνω αυτό που κάποτε γινόταν με το πάτημα ενός κουμπιού.

Πουτάνα τεχνολογία, μας γέμισες ευκολίες πάλι….

Ο θόλος του Usher Hall μέσα από την ψηφιακή μου Holga.

Friday, August 10, 2007


Ένα πικρόχολο post χωρίς σχόλια - καθημερινότητα...



Saturday, August 04, 2007


Η κρίση στον Ελληνικό Τουρισμό και τα κολοκύθια τούμπανα….

Πριν μπω στο ψητό ρίξτε μια ματιά <εδώ> . Είναι η παραλία Patara στην Antalya της Τουρκίας. Το 2006 ψηφίστηκε από τις Sunday Times σαν η καλύτερη παραλία του κόσμου. Η διαμονή στο Hotel Patara (φωτος <εδώ>) στοιχίζει 24 Ευρώ με πρωινό.

Αυτό <εδώ> είναι το Samara Hotel στο Bodrum. Το δίκλινο δωμάτιο στοιχίζει 85 Ευρώ την βραδιά συμπεριλαμβανομένου και ενός γεύματος. Τέλος αυτά <εδώ> και <εδώ> είναι τα διάσημα tree houses στο Olimpos της Τουρκίας. Η διαμονή στοιχίζει 22 Ευρώ για 2 άτομα. Και τα παραδείγματα είναι άπειρα. Όντας πρόσφατα καμένος από τις διακοπές μας στα Ελληνικά νησιά και συγκεκριμένα στην Σαντορίνη, δυσκολεύομαι πολύ να την προτείνω ως τόπο διακοπών ειδικά αν σκεφτεί κανείς τι πληρώσαμε και τι υπηρεσίες μας παρείχαν.

Και να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Καταρχήν για τους ρομαντικούς που δεν το ξέρουν ακόμη (ο κόσμος το έχει τούμπανο κατά τα άλλα) άμα δεν είσαι ντόπιος ή δεν δουλεύεις εκεί (Σαντορίνη) επιβαρύνεσαι με 50% αύξηση στις τιμές. Όλων των ειδών τις τιμές. Στο λεωφορείο για Καμάρι το εισιτήριο για τους τουρίστες είναι 1,2 Ευρώ αλλά οι ντόπιοι πληρώνουν 0.65 σεντς. Για 3 καφέδες μας ήρθε λογαριασμός 22 Ευρώ (!!!) αλλά επειδή ο ένας από την παρέα δούλευε στο νησί έγινε 50% έκπτωση και πληρώσαμε 11 Ευρώ. Μαλακία μου που δεν κράτησα την απόδειξή να σας την δείξω. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκφραση του ταλαίπωρου γάλλου τουρίστα που για τρείς τσάντες ψώνια στο τοπικό σουπερ μάρκετ πλήρωσε 129 Ευρώ. Εκτός και αν αγόρασε τρείς σακούλες χρυσαφικά ή χαβιάρι, η τιμή αυτή είναι ληστρική. Και η αντιμετώπιση αυτή δεν είχε τελειωμό. Στο εστιατόριο στο Καμάρι οι τιμές του καταλόγου-κράχτη (αυτού δηλαδή που έχουν έξω από το κατάστημα) ήταν διαφορετικές από αυτές που είχε ο κατάλογος για να παραγγείλουμε. Ενδεικτικά – και ας ακουστώ σαν τον Τσαμτσίκα – το χταπόδι ήταν προς 9 Ευρώ και στον κατάλογο της παραγγελίας ήταν 14 ευρώ. Το δωμάτιο μας στα Φηρά ήταν «κανονικά» 65 Ευρώ για τίποτα άλλο από 2 κρεβάτια, ψυγειάκι και τουαλέτα. Και αν σαν φαίνετε normal, δείτε τις τιμές στα ξενοδοχεία που έδωσα παραπάνω με τις πισίνες και τα spa.

Και ας αφήσουμε τις τιμές κατά μέρος. Ήταν και η συμπεριφορά των ντόπιων που πραγματικά μας εξόργιζε. Η μετατροπή του τουρίστα σε ένα αντικείμενο που μπορείς να το πετάς από εδώ και από εκεί , να το σπρώχνεις να καθίσει στο λεωφορείο, να το ληστεύεις και να το χαρακτηρίζει «κολοτουρίστες». Ελληνάρες όσο δεν γίνεται. Φαίνετε ότι ξεχνάνε ποιοι είναι αυτοί οι κολοτουρίστες που τους χρεώνουν τον κούκο αηδόνι. Δυστυχώς όμως για αυτούς, οι τουρίστες δεν πάσχουν από κάποια μορφής αμνησίας και του χρόνου θα προτιμήσουν να δώσουν τα λεφτά τους και να περάσουν και πολύ καλύτερα σε κάποια από τις πόλεις των τουρκικών παραλίων αντί να τους καταληστεύσουν ένα μάτσο κακομαθημένοι «Businessmen» που πουλάνε ακόμη και την μάνα τους για ένα room-to-let. Και ακόμη χειρότερα δεν πρόκειται να το προτείνουν και δε κανέναν άλλον. Ούτε και εγώ την προτείνω. Γιατί να δώσεις τα λεφτά σου σε ανθρώπους που δεν σε σέβονται και που σε χρεώνουν κατά βούληση? Εκτός και αν είσαι πραγματικά πλούσιος ή εκ πεποιθήσεως κορόιδο.

Και βλέπουν λέει μετά τον ελληνικό τουρισμό να μειώνετε. Σωπάτε ρε παιδία, πώς έγινε αυτό? Κανείς δεν σας έχει μάθει ότι το χέρι που σε ταΐζει δεν πρέπει να το δαγκώνεις? Και οι Σαντορινιοί κόβουν κομμάτι και για τον χειμώνα.