Sunday, June 24, 2007

... Summer is Cancelled...


24 Ιουνίου σήμερα είμαστε στην καρδιά το καλοκαιριού.

Και εδώ? Ο καιρός τα δικά του.

Ένα χρόνο τώρα, ήλιο δεν είδαμε. Μόνο βροχή και μούχλα.
Από τον Οκτώβρη φοράω το χειμωνιάτικο παλτό κάθε μέρα.
Ακόμη και σήμερα που βγήκα για ψώνια.

Το βιντεάκι δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας.
Είναι η τέταρτη μέρα σερί που βρέχει...


Tuesday, June 19, 2007


To χαμόγελο μιας βουκαμβίλιας
Απλά υπήρχε τόσο φως στο σαλόνι. Εδώ ξημερώνει νωρίς ξέρετε. Έκανα να κοιτάξω από το παράθυρο και δεν πίστευα στα μάτια μου. Μετά από τόσους μήνες συννεφιάς και βροχής, επιτέλους ένα ηλιόλουστο διάλλημα. Αλλά είναι κάτι το διαφορετικό σήμερα. Βλέπω το φως να περνάει ανάμεσα στα φύλλα, ένα έντονο πράσινο χρώμα ξαφνικά παντού. Ο ήλιος είναι χαμηλά ακόμη και οι σκιές που σχηματίζουν τα δένδρα και τα λιγοστά παρκαρισμένα αυτοκίνητα είναι τεράστιες. Αλλά είναι και κάτι άλλο Όταν δουλεύεις χρόνια με το φως, όταν αυτό είναι για σένα το καλέμι και το σφυρί ταυτόχρονα, τότε καταλαβαίνεις την ποιότητα του, ξέρεις πώς να το πιάσεις, πώς να το χειριστείς, ξέρεις εν τέλει την ποιότητα το. Ε, λοιπόν, σήμερα το φως ήταν Πλακιώτικο. Σαν κάποιος να το έφερε τόσο μακρυά, εδώ πάνω που φως δεν βλέπουνε. Πώς να σας το εξηγήσω ρε παιδιά, μόνο τα ασβεστωμένα πλακόστρωτα έλειπαν. Και εκεί που κοιτάζω από το παράθυρο, τι να δώ? Ο Κώστας από την σχολή - περνάει από τον δρόμο. Μήπως με γελούν τα μάτια μου? Κάνω να ανοίξω το παραθρο, να του φωνάξω "Ρε Κώστα!!! " αλλά ατό δεν λέει να ανοίξει. Ξέρετε εδώ τα παράθυρα έχουν ένα μάνταλο που δεν τα αφήνει να ανοίξουν διάπλατα γιατί φοβούνται μην τυχών μπει αέρας και ήλιος μέσα στο σπίτι και διώξει την μούχλα. Βουτάω και εγώ τα κλειδιά μου και κατεβαίνω 3 ορόφους σχεδόν πετώντας Μόλις φτάνω κάτω ο Κωστής είναι άφαντος. Περνάει και εκείνη την ώρα ένα λεωφορείο, "θα μπήκε μέσα φαίνεται" - έτσι σκέφτηκα

Να σας πώ ότι δεν στεναχωρήθηκα? Στεναχωρήθηκα πολύ. Έκανα να γυρισω για το σπίτι, τι να δώ?΄Είχε ανθήσει μια βουκαμβίλια στον τοίχο απέναντι. Έπεφτε και το φως απάνω της και την έκανε να μοιάζει τόσο κόκκινη. Και από την γωνιά άραξε και η Iwona με τις μπλέ ματάρες της να χαμογελάει. Και στην απέναντι πλευρά το δρόμου, ένα καινούργιο μαγαζί. Μοιάζει και λίγο στο Κομπολογάκι, μέσα '90. " Τριάντα χρόνια πέρασαν, μιά ζωή" - σκεύτηκα - "για τους γονείς μου ξημέρωσε η δεκαετία το '70 σαν σήμερα"

Με την Iwona πιασμένοι χέρι χέρι επιστρέφουμε σπίτι. Από κάποιο παράθυρο ακούγετε το "Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο". Στο άκουσμα του βάζω τα κλάματα. Αλλά η βουκαμβίλια μπροστά μου κόκκινη-κόκκινη μου χαμογελάει και μαζί με αυτή χαμογελάω και εγώ. Και μαζί με εμένα χαμογελάει και η Iwona με τις μπλέ ματάρες της.

" Τριάντα χρόνια πέρασαν, μιά ζωή"

Ξύπνησα και το laptop, ξεχασμένο ανοιχτό από χτες το βράδυ, έπαιζε Πύξ-Λάξ. Δευτέρα σήμερα - γκρίζα και βροχερή. Όπως πάντα άλλωστε...

Friday, June 15, 2007


"...H γνωστή κρεμάλα στην πλατεία του χωριού..."

Έτυχε τις προάλλες να πέσω πάνω σε μια είδηση η οποία μου τράβηξε την προσοχή. Δύο νεαροί ύψωσαν σημαία σε αγώνα ποδοσφαίρου όπου υποστήριζαν την ανεξαρτησία της Κρήτης. Και δεν ήταν τόσο η πράξη τους αλλά οι αντιδράσεις που αυτή προκάλεσε που με έκαναν να αναρωτιέμαι αν είμαι εγώ τρελός ή ο κόσμος τρελάθηκε. Με μια επίσκεψη στο site του greekalert διάβασα σχόλια τα οποία ήταν προφανή ότι ως έλληνες πάσχουμε από ιστορική αμνησία και μάλιστα σαν να μην αρκεί αυτό προσπαθούμε να πείσουμε και τους άλλους για το λάθος της θέσης μας. Γιατί όταν λες ότι η Κρήτη ανέκαθεν ήταν Ελλάς τότε είναι περισσότερο από προφανές ότι πάσχεις από αμνησία. Και είναι και λίγο ντροπή να βροντοφωνάζουμε στους ξένους “Study History” ιδίως αν δεν γνωρίζουμε ότι η Κρήτη υπήρξε ανεξάρτητο κράτος στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου.

‘Οι εξεγέρσεις ’

Από το 1669 μέχρι το 1896 η Κρήτη θα γνωρίσει ουκ ολίγες επαναστάσεις. Η επανάσταση του 1821 λήγει άδοξα το 1823 με την επέλαση του Χασάν Πασά από την Αίγυπτο. Έκτοτε το νησί περνάει στην κυριαρχία των Οθωμανών ξανά, μετέπειτα των αιγυπτίων για 10 χρόνια και το 1840 περνάει πάλι στα χέρια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Από το 1840 μέχρι το 1896 θα σημειωθούν 3 μεγάλες επαναστάσεις, το 1841, το 1866 και το 1896. Στην Ελλάδα ιδρύεται η σκιώδης ’’Εθνική Εταιρία’ η οποία προμηθεύει με όπλα και στρατιώτες τους εξεγερμένους Κρητικούς. Τα αντίποίνα του σουλτάνου ήταν η σφαγή των χριστιανών στα Χανιά. Το 1897 η Ελλάδα αποβιβάζει 1500 στρατιώτες στην Κρήτη και ο Σουλτάνος διατάζει πόλεμο εναντίον της Ελλάδας, ο γνωστός ’Πόλεμος των 30 ημερών’ που έληξε με ταπεινωτική ήττα της Ελλάδας. Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να πληρώσει υπέρογκη πολεμική αποζημίωση στην Οθωμανική αυτοκρατορία και έχασε τα εδάφη της Θεσσαλίας. Παρόλα αυτά η Οθωμανική αυτοκρατορία κάτω από την πίεση της Αγγλίας παραχωρεί στην Κρήτη την αυτονομία της ως ανεξάρτητο κράτος υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου. Στις 29 Απριλίου ορκίζεται η πρώτη κυβέρνηση της Κρητική Πολιτείας με Πρωθυπουργό τον πρίγκιπα Γεώργιο. Η Κρήτη θα παραμείνει ανεξάρτητη για 15 χρόνια, μέχρι στις 30 Μαΐου 1913 όπου ενώθηκε με την Ελλάδα, παραμένοντας υπό ένα καθεστώς ανάλογο με αυτό στο οποίο βρίσκεται η Κύπρος σήμερα, ανεξάρτητο κράτος με δύο εθνότητες.

’Οι λοιποί Εθνοπροδότες ’

Ανάμεσα στις άλλες εθνικιστικές υστερίες, εξέχουσα θέση κατέχει το ’κρέμασμα’ των προδοτών που ζητούν μια τέτοια ανθελληνική πράξη. Αυτό που σήμερα όμως φαντάζει σαν μια πράξη έσχατης προδοσίας, απαιτώντας το κρέμασμα στην πλατεία του χωριού, κάποτε θεωρήταν κάτι το αυτονόητο. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1908 οι Κρητικοί κήρυξαν την Ένωση με την Ελλάδα αλλά η ελληνική κυβέρνηση απέρριψε την πρόταση της Κρητικής κυβέρνησης. Και σαν να μην έφτανε αυτό, 4 χρόνια αργότερα και με την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα προ των πυλών, ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος έκλεισε την πόρτα της βουλής στα μούτρα των Κρητικών βουλευτών, αρνούμενος την συμμετοχή τους στις εργασίες της. Έτσι λοιπόν μετά τις εθνοπροδοτικές πράξεις της κυβερνήσεως και του Βενιζέλου, η Κρήτη παρέμεινε ανεξάρτητο κράτος για άλλον ένα χρόνο μέχρι που η Οθωμανική αυτοκρατορία, απασχολημένη με τον πόλεμο της με την Βουλγαρία, δέχτηκε αδιαμαρτύρητα την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα.

’ Συνείδηση εθνικής ενότητας ‘

Η αλήθεια είναι ότι το να μιλάς σε κάποιον σήμερα περί ανεξάρτητου κρητικού κράτους είναι σαν να μιλάς σε έναν εκ γενετής τυφλό για το κόκκινο χρώμα. Και αυτό γιατί γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε με την ιδέα της εθνικής Κρήτης. Όμως πριν την ανταλλαγή πληθυσμών το ’22-’23 το 1/3 του πληθυσμού ήταν Οθωμανοί, αιγύπτιοι και εβραίοι, οι οποίοι μπορούσαν να φανταστούν την Κρήτη ανεξάρτητη. Τώρα το κατά πόσο η ιδέα μιας ανεξάρτητης Κρήτης είναι εφικτή σήμερα είναι ένα άλλο θέμα για συζήτηση. Ένα θέμα όμως αποκλειστικά των Κρητικών και όχι του στρατού, των επαγγελματιών πατριωτών ή των απανταχού υπέρ-προοδευτικών. Άλλωστε όπως και η περίπτωση της Κύπρου η οποία μας φαντάζει κάπως σαν φυσιολογική ως ανεξάρτητο κράτος υπό την Ελληνική επιρροή έτσι θα μπορούσε να φαντάζει και η περίπτωση της ανεξάρτητης Κρητικής Πολιτείας . Ένα θέμα καθαρά των Κρητικών και κανενός άλλου.

Thursday, June 14, 2007

Game Over: Kasparov and the Machine

Όλοι γνωρίζουμε την μεγάλη μάχη του μέχρι τότε αήττητου Γκάρι Κασπάροβ με τον υπερυπολογιστή της ΙΒΜ Deep Blue. Η πρώτη συνάντηση του Κασπάροβ με τον Deep Blue έληξε με την εύκολη επικράτηση του πρώτου. Στο (θρυλικό) δεύτερο παιχνίδι όμως γίνεται κάτι το αναπάντεχο. Ο Κασπάροβ στήνει μια πανέξυπνη παγίδα στον Deep Blue και αυτός την αποφεύγει ως συνειδητό ον. Πρόκειται άραγε για την αρχή της τεχνητής νοημοσύνης ή κάποιος grandmaster ανέλαβε να παίξει την κίνηση για λογαριασμό του Deep Blue. Μια κίνηση που μόνο ο Ανατόλι Καρπόβ είχε αποφύγει στο παρελθόν.

Και ιδίως αν σκεφτεί κανείς οτι το όλο εγχείρημα ξεκίνησε ώς έρευνα για να ολοκληρωθεί με την διάλυση του Deep Blue και την άρνηση της ΙΒΜ τόσο για κάποια ρεβάνς όσο και για να αποκαλύψει τα log files εκείνου του παιχνιδιού. Μια θυσία ενός πιονιού η οποία έμελλε να επηρεάσει τόσο πολύ την μετέπειτα πορεία του μεγάλου σκακιστή αποδεικνύοντας οτι το σκάκι εκτός από στρατηγική είναι και ψυχολογία.

Προτείνεται ανεπιφύλακτα!

Wednesday, June 13, 2007

" ... θα σας εξαφανίσωμεν... "
Θέλω εδώ να σας εξομολογηθώ μια αμαρτία μου. Μια αμαρτία κατ’εξακολούθηση. Μια αμαρτία η οποία ξεκίνησε με ένα γράμμα που έλαβα μόλις έκλεισα τα 18 μου και συνεχίζετε μέχρι σήμερα κάθε τέσσερα χρόνια. Να λοιπόν πώς έχει.
Όταν έκλεισα τα 18 μου και άρχιζα να ψηφίζω , έλαβα ένα γράμμα από έναν γνωστό πολιτικό , που για να μην αρχίσουν να πέφτουν οι μηνύσεις βροχή, θα τον ονομάσουμε μπάρμπα – Γιώργο. Κοιτάχτε, για να μην παρεξηγηθούμε, δεν ήταν κάποιο γράμμα προσωπικά απευθυνόμενο σε μένα, ήταν ένα από αυτά τα spam- letters τα οποία στέλνουν σωρηδόν οι πολιτικοί ενόψει εκλογών για να τσιμπήσουν ψήφους. Δεν έχω παράπονο, μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια λάμβανα μια κάρτα που μου έλεγε πόσο πολύ νοιάζεται για τα προβλήματα μου. Μια φορά στα τέσσερα χρόνια. Πές ρε παιδί μου ότι είχα γενέθλια 29 Φεβρουαρίου. Πάλι μια φορά στα τέσσερα χρόνια θα λάμβανα κάρτα. Έτσι λοιπόν ο Μπαρμπα-Γιώργος. Και εγώ, μέσα στην γαϊδουροσύνη μου, ούτε μια φορά δεν τον σταύρωσα (στην κάλπη βέβαια).

Και πολύ καλά έκανα.

Αφορμή για αυτό το post ήταν ένα άρθρο του Ιού σύμφωνα με το οποίο το 1998 ο κ. Α.Φ. κατέθεσε την διδακτορική διατριβή του στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων με θέμα την ρόλο του ΕΔΕΣ και του Ναπολέων Ζέρβα κατά την αντίσταση. Και ξαφνικά όλοι έπεσαν από τα σύννεφα μόλις ο κ. Α.Φ. είπε το αυτονόητο. Βροχή οι μηνύσεις από κάτι συγγενείς ΕΔΕΣ-ιτών που θίχτηκαν από την διατριβή – απόσπασμα της οποίας που διάβασα την βρήκα να τα λέει και πολύ light σε σχέση με τις εθνοκαθάρσεις κατά των τσάμιδων και των μουσουλμάνων που έκανε ο ΕΔΕΣ. 2.500 ήταν οι αθώοι που πέρασαν από το λεπίδι του ΕΔΕΣ εκείνη την εποχή.
Θίχτηκε όμως και ο Μπαρμπα-Γιώργος με τα γραφόμενα του Α.Φ. Και για να δηλώσει παρών στην πολιτική ζωή αυτής της ταλαίπωρης χώρας είπε να καταθέσει ερώτηση στην βουλή βασιζόμενος στην συνεδρίαση της 23-7-1946 (Δ΄ Αναθεωρητική Βουλή). Δηλαδή εν μέσω εμφυλίου, με τον ΕΛΑΣ εκτός νόμου και φυσικά με την βοήθεια των άγγλων να αναδεικνύεται ο Ζέρβας… εθνοσωτήρας!!! Με τέτοια στέρεα βάση στην επιχειρηματολογία του απηύθυνε ερώτηση αν «Είναι ενήμεροι για το παραπάνω απαράδεκτο κείμενο; Και εάν προτίθενται να προβούν στις νόμιμες και απαραίτητες ενέργειες, ώστε να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια σε ό,τι αφορά τους αγώνες της Εθνικής Αντίστασης των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών ΕΔΕΣ-Ναπολέοντος Ζέρβα.»

Και ποιοι ήταν οι αποδέκτες αυτής της ερώτησης? O υπουργός παιδείας και ο υπουργός εθνικής άμυνας. Δηλαδή ο στρατός. Δηλαδή ρώτα τον μπάρμπα μου τον ψεύτη.
Δηλαδή (είναι να τρελαίνεσαι) ο στρατός και κατά επέκταση τα δικαστήρια θα αποφασίσουν αν η μελέτη του Α.Φ. είναι ιστορικά σωστή ή όχι.

Ερε… πόσο θα γελάσω όταν θα μου στείλει την επόμενη κάρτα… Αρε Μαυρογιαλούρε αθάνατε…

Saturday, June 09, 2007


"... Καλεσμένη σήμερα...."
Με λένε Iwona :D
Είμαι Πολωνέζα. Μαθαίνω Ελληνικά αλλά κάνω πολλά λάθη γιατί Eλληνικά είναι πολύ δύσκολη γλώσσα. Σπουδάζω χημεία στο Εδιμβούργο. Μένω με τον Παναγιώτη και τοv αγαπάω παρά πολύ:D

Uffff
Enough is enough ;) ok now in English :D
It was very tiring ;) How many kinds of “i” you have and why do you mark accent in words? But because I am ambitions I will learn this language ;)
well… I am a normal girl or … maybe I am a bit weird but anyway it doesn’t matter to me as far as Panagiotis wants me and loves me :D But I think I am a special one :P because he came here to live with me and he promised he would marry me;) so I am waiting and waiting… ;)
You will meet me soon and you will learn more about me :D
See you … 39 days left, jupiiiiiii

Saturday, June 02, 2007

"Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε..."

"η τετραγωνική ρίζα του μείον ένα ισούται με το ανδρικό μόριο σε στύση"

Ομολογώ ότι έχω παραιτηθεί από καιρό να διαβάζω τον Λακάν. Πριν 2 χρόνια αγόρασα το σεμινάριο του και δεν κατάλαβα ούτε μία λέξη. Μάλιστα είχε καταντήσει ένα είδος αστείου, άνοιγα το βιβλίο τυχαία σε μια σελίδα, διάβαζα μια φράση, δεν καταλάβαινα τίποτα και το έκλεινα. Πολλές φορές προέτρεπα και άλλους να κάνουν το ίδιο. Μετά πήρα ένα "λυσάρι" για τον Λακάν με εικονογράφηση από το οποίο μόνο ο Ντόναλντ Ντάκ και ο Γκούφη έλειπαν από μέσα. Τέλος πάντων, κάτι κατάλαβα οπότε ξεθάρρεψα και είπα να κατεβάσω από το διαδίκτυο κάποιες διαλέξεις για τον Λακάν. Δυστυχώς ανακάλυψα οτι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Λέξεις που μία μία τις καταλαβαίνω, βάλτες μαζί και δεν βγάζουν νόημα. Έτσι λοιπόν είπα να τις αφήσω πάλι κατά άκρη επ αόριστον.

"...ευτυχώς, ο γιαλός είναι στραβός..."

Χτες έτυχε να διαβάσω ένα post στο blog του κ. Δήμου ο οποίος αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα. Αναφερόμενος στην έκδοση ενός περιοδικού ψυχανάλυσης του οποίου το επιβλητικό editorial αναφέρει "Η Επιστήμη θεμελιώθηκε στην διάκλειση (forclusion) του υποκειμένου από το σύμπαν του λόγου με την συρρίκνωση της σημαίνουσας αλυσίδας στην αλγοριθμική βαθμίδα του γράμματος". Εεε?... Δεν ξέρω για εσάς αλλά άν κάποιος μου πιάσει συζήτηση πχ στην στάση του λεωφορείου και μου μιλήσει για διάκληση της σημαίνουσας αλυσίδας στην λογαριθμική (!) βαθμίδα το γράμματος , το πρώτο πράγμα που θα μου περάσει από το μυαλό είναι ότι ο συνομιλητής μου πάσχει από κάποιο είδος ήπιας σχιζοφρένειας. Τουλάχιστον. Στο ίδιο post του ο κ. Δήμου αναφέρει την περίπτωση του κ. Sokal ο οποίος το 1996 κατάφερε να ντροπιάσει πολύ κόσμο με την διατριβή που κατέθεσε.

"...Transgressing the Boundaries..."


Ο κ. Σόκαλ λοιπόν, το 1996 κατέθεσε την μελέτη του με τίτλο "Transgressing the Boundaries: Towards a Transformative Hermeneutics of Quantum Gravity" η οποία χαιρετίστηκε ως πρωτοποριακή αν και δυσνόητη. Την επόμενη μέρα της δημοσίευσης της ο ίδιος ο Σοκάλ αναφέρει στο Lingua Franca ότι απλά η εργασία του ήταν μια μπούρδα που στηρίχθηκε στο γεγονός ότι κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει τα ασυνάρτητα που έγραφε. Πολλοί μάλιστα έσπευσαν να υποστηρίξουν οτι ο Σόκαλ ήταν ιδιοφυΐα και δεν το ήξερε καθώς επέμεναν οτι κατάλαβαν για τι πράγμα μιλούσε. Το 1998 ο Σόκαλ εξέδωσε ένα βιβλίο ("Intellectual Impostures") στο οποίο καταφέρθηκε εναντίων της jargon που χρησιμοποιεί μέρος της επιστημονική κοινότητας με άμεσο αποτέλεσμα τον αποκλεισμό από την γνώση μερίδας πληθυσμού η οποία πραγματικά επιθυμεί να ασχοληθεί με αυτά τα δυσνόητα κείμενα, λέγοντας ότι «Η ανεντιμότητα των διανοουμένων δηλητηριάζει την πνευματική ζωή και υποθάλπει την έντονη αντιπνευματικότητα που ήδη απλώνεται παντού».

"..Hold the critique - I think I’m going large.."

Δεν μπορώ να εξηγήσω το πώς είναι δυνατόν να διαβάζεις την ιστορία της "Ντόρας" γραμμένη από τον Φρόυντ και να είναι μιά πανέμορφη ιστοριούλα, απόλυτα κατανοητή και την ίδια στιγμή να διαβάζεις την ίδια ιστορία από τον Λακάν και να μην βγάζεις άκρη πουθενά. Άρχίζω τελικά να πιστεύω οτι είναι κάτι σαν μοίρα των μεγάλων επιστημόνων να παλεύουν με τον μεγαλομανιακό εαυτό τους. Και αυτό είναι απόλυτα φυσικό. Αυτό που "μυρίζει" ψυχοπαθολογία είναι ο μεγαλομανιακός εαυτός ως απαραίτητη προϋπόθεση για την αποδοχή ώς μεγάλος επιστήμον.
Άλλωστε όλοι μας σαν παιδιά σταθήκαμε μπροστά σε έναν πίνακα γεμάτο από μαθηματικά που δεν τα καταλαβαίναμε. Και τι δέος νοιώσαμε για αυτόν που τα έγραψε, εεε?