Tuesday, May 29, 2007

" Εάλω η Πόλης..."


554 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα που η Κωνσταντινούπολη πέρασε στα χέρια των Οθωμανών κηρύσσοντας έτσι και επίσημα την δημιουργία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Όλοι μας έχουμε μεγαλώσει με την ιστορία του μαρμαρωμένου βασιλιά, την Κόκκινη Μηλιά, την Κερκόπορτα και όλες αυτές τις ευχές όπου «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα είναι..».

Όταν το 2005 είχα επισκεφτεί την Κωνσταντινούπολη με περιέργεια είδα στον Πύργο του Γαλατά μια επιγραφή η οποία ανέφερε ότι στον πύργο αυτό, την 29η Μαΐου 1453, τελέσθει η επίσημη παράδοση της πόλης στον σουλτάνο Μωάμεθ Β’ τον πορθητή. Αυτό που μου φάνηκε περίεργο ήταν γιατί μίλησαν για παράδοση αφού πλέον ήταν κατακτητές, γιατί δεν μίλησαν για κατάκτηση με το σπαθί τους? Έτσι και αλλιώς κανείς δεν μπορούσε να τους κατηγορήσει μιας και αυτοί ήταν οι νικητές, αυτοί έγραφαν την ιστορία.

«Από το 1204 μέχρι την Άλωση»

Ουσιαστικά, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους σταυροφόρους, η Βυζαντινή αυτοκρατορία όπως την ξέρουμε από τα βιβλία, δεν υπάρχει. Δημιουργούνται τα Δεσποτάτα τα οποία είναι ημιαυτόνομες περιοχές με τους Δεσπότες τους (άρχοντες) που υπάγονται διοικητικά στον Δεσποτάτο της Κωνσταντινούπολης και τον αυτοκράτορα. Η βυζαντινή αυτοκρατορία έχει σπάσει σε πολλά μικρότερα βασίλεια. Οι εμφύλιες διαμάχες έδιναν και έπαιρναν με αποκορύφωμα την διαμάχη για τον θρόνο μεταξύ του Καντακουζηνού και του Ιωάννη Παλαιολόγο, η οποία κατέληξε με τον Καντακουζηνό να καλεί τους Οθωμανούς στην Ευρώπη. Διέθεσε ακόμα και τα χρήματα που είχαν στείλει οι Ρώσοι ηγεμόνες για τη διενέργεια επισκευών στην Αγία Σοφία. Η κόρη του Καντακουζηνού παντρεύτηκε το σουλτάνο Ορχάν και ο στρατός των Οσμανλήδων πέρασε στην Ευρώπη.

«Το who is who του Μαρμαρωμένου Βασιλιά»

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έμελλε να είναι ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Καθόλη την ιστορία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, η παράδοση απαιτεί τον υποψήφιο βασιλέα του Βυζαντίου να χρίζεται αυτοκράτορας μέσα στην Αγια Σοφιά από τον Πατριάρχη. Αυτό όμως δεν συνέβη στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ο οποίος χρίστηκε αυτοκράτορας μέσα με μια εκκλησία του Μιστρά από άγνωστο ιερέα. Δηλαδή από τυπικής απόψεως ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δεν χρίστηκε ποτέ επισήμως αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Ο ανεπίσημος αυτός τελευταίος αυτοκράτορας μετακομίζει στην Πόλη οπού εκεί έχει να αντιμετωπίσει την διαμάχη μεταξύ Ενωτικών και Ανθενωτικών – δηλαδή αυτών που επιθυμούσαν την ένωση με την Παπική Εκκλησία και αυτών που λοξοκοίταζαν προς την ανεξαρτησία με κάθε τίμημα. Αντιπροσωπευτικό δείγμα ανθενωτικού είναι ο φωνακλάς Γεννάδιος Σχολάρης, μετέπειτα πρώτος πατριάρχης των Ελλήνων μετά την άλωση. Αυτό που έχει σημασία είναι να δούμε ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Ο Παππούς του (από την μητέρα του), Κονσταντίν Ντράγκατς, ήταν Σέρβος στην καταγωγή και πολέμησε στο πλευρό του Οθωμανού σουλτάνου Βαγιαζίτ. Πατέρας του Κωνσταντίνου ήταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος (1391-1425) γιος του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου (1341-1391). Ο Μανουήλ που ήταν φιλοπαπικός και πρωτοστάτησε σε κινήσεις επανένωσης των Εκκλησιών, προτού ανέλθει στον θρόνο πέρασε αρκετά χρόνια στην Οθωμανική πρωτεύουσα Προύσα όπου είχε καταφύγει ως σύμμαχος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Γκιλντιρίμ (1389-1402) τον οποίο ακολουθούσε στις εκστρατείες του . Συνεπώς ο Κωνσταντίνος καταγόταν από Ενωτική οικογένεια η οποία όμως είχε και σχέσεις με την Οθωμανική αυλή. Σε ιδιόχειρη υπογραφή ο Παλαιολόγος αυτοαποκαλείται «βασιλεύς και αυτοκράτωρ Ρωμαίων». Το ίδιο συμβαίνει και με τον δεύτερο παππού του, Ιωάννη Παλαιολόγο, που στο εικονιζόμενο μετάλλιο εμφανίζεται με Ρωμαιοκαθολική αμφίεση και τιτλοφορείται Αυτοκράτωρ Ρωμαίων.

«Η άλλη ιστορία…»

Μέχρι τον 19ο αιώνα, οι πληροφορίες για την άλωση της Πόλης προέρχονταν αποκλειστικά από τα Οθωμανικά αρχεία και κάποιες πηγές βυζαντινής ιστοριογραφίας. Μετά όμως την αυγή του 1900 η θέση της επίσημης ιστοριογραφίας για την άλωση αλλάζει και όπως αναφέρει το site του Flash «…στον 20ό αιώνα η επιρροή της νέας βυζαντινολογίας ήταν τόσο ισχυρή που περιόρισε την εν λόγω άποψη. Σήμερα, πολιτικά και ιστορικά ορθή θεωρείται η αφήγηση που περιορίζει τις επιπτώσεις στην άμυνα από τη σύγκρουση ενωτικών και ανθενωτικών». Τι έλεγε λοιπόν αυτή η «μη πολιτικά και ιστορικά ορθή» άποψη?

«Εάλω τελικά?»

Σύμφωνα με τον Εβλιά Τσελεμπή, ένα τούρκο περιηγητή που μελέτησε τα Οθωμανικά αρχεία το 1660 αναφέρει ότι η διαμάχη μεταξύ Ενωτικών και Ανθενωτικών έφερε μεγάλο πλήγμα στην άμυνα της Πόλης. Στις 29 Μαΐου οι Ανθενωτικοί ύψωσαν λευκές σημαίες και εγκατέλειψαν την Πόλη. Οι Οθωμανοί έκαναν έφοδο και έσφαξαν τους Ενωτικούς. Οι περιοχές που ανήκαν στης οικογένειες των ανθενωτικών έμειναν απείραχτες (όπως και οι εκκλησίες).

Ο Ρώσος ιστορικός Ντιμίτρι Καντεμίρ (1673-1723) έζησε πολλά χρόνια στην Τουρκία και μελέτησε τα αυτοκρατορικά αρχεία. Αυτός υποστηρίζει πως στις 27 Μαΐου ο Παλαιολόγος αποφάσισε να στείλει διαπραγματευτές στον σουλτάνο, προκειμένου να παραδώσει την Πόλη. Οι πρέσβεις έγιναν δεκτοί με θέρμη από τον σουλτάνο και επιτεύχθηκε η συμφωνία.

Ο Καντεμίρ συνεχίζει την αφήγησή του και σημειώνει πως ο σουλτάνος ήθελε να προσθέσει ορισμένους όρους στη συμφωνία και για το λόγο αυτό έστειλε πρεσβευτές στην Κωνσταντινούπολη. Αυτοί δέχτηκαν την επίθεση των φρουρών, οι οποίοι δεν γνώριζαν την ιδιότητα τους. Τότε ο Μωάμεθ διέταξε γενική επίθεση. Ο Καντεμίρ γράφει πως κατά την έφοδο σκοτώθηκαν αρκετοί, μαζί τους και ο βασιλιάς Κωνσταντίνος. Όταν οι Τούρκοι είχαν καταλάβει τη μισή πόλη, οι αμυνόμενοι σήκωσαν λευκές σημαίες και επικαλέστηκαν τη συμφωνία μεταξύ του αυτοκράτορα και του σουλτάνου. Την επομένη, ο σουλτάνος μπήκε στην Πόλη και απευθύνθηκε προς τους χριστιανούς: «Στη συνθήκη που συνομολογήσαμε σας υποσχέθηκα ότι οι εκκλησίες και τα μοναστήρια θα μείνουν άθικτα και καμία προσβολή δεν θα γίνει στη θρησκεία σας. Επειδή εγώ κατέλαβα την Πόλη κατά το ήμισυ με τα όπλα και κατά το ήμισυ δια παραδόσεως, θεωρώ δίκαιο οι θρησκευτικοί χώροι που υπάρχουν στο τμήμα που κατέλαβα να μεταβληθούν σε τζαμιά. Τα υπόλοιπα θα αφεθούν στην κατοχή των χριστιανών».

Τόσο ο Τσελεμπή όσο και ο Καντεμίρ δεν αναφέρουν πουθενά την ιστορία της Κερκόπορτας.

Ένας τρίτος ιστορικός, ο Γιάννης Κορδάτος, αναφέρει ότι το πρωί της 29ης Μαΐου ξέσπασαν ταραχές μεταξύ Ενωτικών και Ανθενωτικών όταν μαθεύτηκε ότι υπήρξε συμφωνία μεταξύ Παλαιολόγου και Μωάμεθ. Οι Ανθενωτικοί ( οι οποίοι προτιμούσαν μια εκκλησία ανεξάρτητη από την Παπική , έστω και υπό Οθωμανικό ζυγό) άνοιξαν την Κερκόπορτα. Σύμφωνα με πατριαρχικές πηγές οι Οθωμανοί τοποθέτησαν φρουρά έξω από το σπίτι του αρχηγού των ανθενωτικών Λουκά Νοταρά και διόρισαν πρώτο Πατριάρχη τον επίσης Ανθενωτικό Γεννάδιο Σχολάρη.

Μια τελευταία μαρτυρία που αναφέρεται σε συμφωνία είναι η μαρτυρία του χρονογράφου-ιερωμένου Μαλαξού ο οποίος τον 16ο αιώνα, αναφέρει ότι ο πατριάρχης Ιερεμίας Α΄ επικαλέστηκε τη συμφωνία για να αποτρέψει τον σουλτάνο από το να καταστρέψει τους ναούς. Ο Μαλαξός γράφει πως ο πατριάρχης βρήκε τρεις μάρτυρες, γενίτσαρους που είχαν πολεμήσει στην πολιορκία και επιβεβαίωσαν τη συμφωνία.

«Η μυθική κερκόπορτα»

Βασικό ρόλο στη ιστοριογραφία της Αλώσεως παίζει η λεγόμενη Κερκόπορτα, δηλαδή η πύλη η οποία αφέθηκε ανοιχτή και από την οποία εισήλθαν τα Οθωμανικά στρατεύματα. Σύμφωνα με την παράδοση ο Μαρμαρωμένος βασιλιάς θα επιστρέψει στην Πόλη μέσω της Κερκόπορτας και οι Τούρκοι γνωρίζουν αυτή την προφητεία και φυλάσσουν την Πύλη μέρα – νύχτα. Στην πραγματικότα οι αρχαιολόγοι δεν γνωρίζουν την ακριβή τοποθεσία της πύλης. Αρκετές τοποθεσίες έχουν προταθεί αλλά καμία δεν πληρεί τις ιστορικές προϋποθέσεις. Ακόμη και το γεγονός ότι οι οχυρώσεις στις προτεινόμενες περιοχές της Κερκόπορτας έχουν σωθεί ως επί το πλείστον, καμία δεν είναι αρκετά πειστική για να διεκδικήσει τον ρόλο της μυθικής αυτής πύλης. Το γεγονός αυτό κάνει πολλούς ερευνητές να υποστηρίζουν ότι η Κερκόπορτα πιθανών να μην υπήρξε ποτέ, ιδίως αν μελετήσει κανείς τα Οθωμανικά αρχεία που αναφέρουν ότι ο Μωάμεθ ο Β’ εισήλθε στην Πόλη ως θριαμβευτής την επομένη της αλώσεως από την πύλη του Αγίου Ρωμανού (κεντρική πύλη).

«Καλύτερα τουρμπάνι παρά Τιάρα»

Ενδέχεται λοιπόν η επιγραφή στον πύργο του Γαλατά να έχει κάποια βάση στα λεγόμενα της. Καθώς υπάρχουν περισσότερες της μιας μαρτυρίας, φαίνεται ότι πράγματι κάποια συμφωνία πλανιόταν στον αέρα εκείνες τις μέρες του 1453. Ιδίως μετά την συμφωνία για την επανένωση των εκκλησιών στην σύνοδο της Φερραρας-Φλωρεντιας το 1431, πολλοί ήταν αυτοί που θα προτιμούσαν μια παράδοση στον Σουλτάνο παρά μια υποταγή στον Πάπα. Όπως είχε πει και ο αρχηγός των ανθενωτικών Λουκάς Νοταράς «καλύτερα να βασιλεύει το τουρμπάνι του Τούρκου παρά η τιάρα του Πάπα»

«Επίλογος»

Ελπίζω να διαβάσατε μέχρι εδώ γιατί μου έφυγε ο κώλος στο γράψιμο….

Saturday, May 26, 2007

"...Καλώς Ορίσατε στην Πολωνία..."

Να’μαι λοιπόν που επέστρεψα και από την Πολωνία και σας γράφω τις εντυπώσεις μου. Να τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Ξεκινήσαμε την προηγούμενη Τετάρτη από εδώ για να πάμε στην Γλασκόβη να πάρουμε το αεροπλάνο. Στις 5 τα ξημερώματα περιμέναμε λεωφορείο που θα μας πήγαινε στον σιδηροδρομικό σταθμό. Το ψωφόκρυο που είχε δεν περιγραφόταν. Άρον άρον χωθήκαμε στο τρένο (με μια μικρή υποψία ότι ήταν λάθος τρένο). Τελικά φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Γλασκόβης όπου ανάμεσα στα μαγαζιά είχαν ένα αστείο promotion του τύπου «Ψωνίστε ότι βρείτε μπροστά σας και κερδίστε μια Ferrari F430» . Αφού βγάλαμε τις απαραίτητες φωτός «Εγώ και το τουτου μου»
απογειωθήκαμε για το Βερολίνο από το οποίο θα παίρναμε τρένο για το Szczecin . Προσγειωθήκαμε στο Βερολίνο μετά από 2 ώρες , στο αεροδρόμιο του Schoenefeld το οποίο ανήκει στον παλιό ανατολικό τομέα του Βερολίνου. Το κομουνιστικό καθεστώς έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του εδώ, μια εντελώς industrial περιοχή με εγκαταλελειμμένες βιομηχανίες και θηριώδεις σίδηροκατασκευές. Στον σταθμό του τρένου μας περίμενε η πρώτη δυσάρεστη έκπληξη. Για να πάμε από το Βερολίνο στο Szczecin έπρεπε να αλλάξουμε 3 τρένα! Και μάλιστα την ώρα που ο κόσμος σχόλαγε από την δουλεία με αποτέλεσμα τα βαγόνια να είναι γεμάτα τις 2 πρώτες ώρες του ταξιδιού μας. Από το Angermuden μέχρι Szczecin, δηλαδή για μισή ώρα διαδρομή , βρήκαμε και καθίσαμε (ευτυχώς) ανάμεσα σε κάτι ποδήλατα και τις βαλίτσες μας.

«Szczecin»

Στο Szczecin με περίμενε μια έκπληξη. Οι ταξιτζήδες σε χρεώνουν κατά βούληση. Για να σε πάω εκεί θέλω τόσα. Δεν σου αρέσει? Πάρε άλλο ταξί. Και όπως καταλαβαίνετε σπάνια οι χρεώσεις ανταποκρίνονται στην ταρίφα του ταξίμετρου. Τέλος πάντων βρήκαμε ένα ταξί που μας πήγε στο ξενοδοχείο μας, το Hotel Ρομποτνίτσα!
Το ξενοδοχείο μας ήταν με διαφορά ότι ποιο ελεεινό έχει δει το μάτι μου. Μπάζα μέσα στο σαλόνι, κρεβάτια ξεχαρβαλωμένα και η τουαλέτα μας στην άλλη πλευρά του ξενοδοχείου, ένα όροφο απάνω.To τζάμι πάνω από την πόρτα έλειπε και είχαν βάλει εφημερίδες. Στην πραγματικότητα ήταν ένας ξενώνας εργατών που δούλευαν στα ναυπηγία του Szczecin, Ρώσοι εργάτες, άξεστοι που τσακώνονταν και βρίζονταν όλο το βράδυ. Ευτυχώς αργότερα το βράδυ έπιασε βροχή και το διέλυσαν σπάζοντας μερικά μπουκάλια μπύρας έξω από το παράθυρο μας...

Την επόμενη μέρα πήγαμε στο πανεπιστήμιο της Ιβόνας. Εκεί συναντήσαμε όλους τους παλιούς συμφοιτητές και συνεργάτες της αργότερα. Το βράδυ συναντήσαμε τους υπόλοιπους φίλους της και πήγαμε για μπύρα. Εκεί αποφασίσαμε ότι θα μας φιλοξενούσαν για μια βραδιά οπότε και σηκωθήκαμε και φύγαμε από την τρώγλη, την επόμενη μέρα απλά θα παίρναμε ένα λεωφορείο και θα πηγαίναμε στον σταθμό του τρένου όπου θα παίρναμε το τρένο για το Krzyz. Βέβαια δεν παραλείψαμε να δοκιμάσουμε το “pasztecik”, την ντόπια σπεσιαλιτέ φτιαγμένη από ζύμη , την οποία την γεμίζουν με πολύ ψιλοκομμένο κιμά και την τηγανίζουν στην φριτέζα. Μπορεί να μη ακούγεται και τόσο καλό αλλά ήταν καταπληκτικό! Επίσης δοκιμάσαμε και «drozdzowka» κάτι σαν ντόνατ αλλά με γέμιση πουτίγκας και γεύση τυριού (?) το οποίο ήταν και αυτό τέλειο!

“This is Huta Szklanaaaaa “

To χωριό της Ιβόνας είναι 2,5 ώρες με το τρένο από το Szczecin. Ο σταθμός είναι στην διπλανή κωμόπολη ονόματι Krzyz, 3 χιλιόμετρα από την Huta Szklana, που είναι το όνομα του χωριού. Οι γονείς της Ιβόνας μας επιφύλαξαν μια υπέροχη υποδοχή. Μάλιστα παρήγγειλαν και μια τούρτα που έγραφε Welcome. To πρόβλημα ήταν ότι κανείς – και κυρίως ο ζαχαροπλάστης - δεν ήξερε αγγλικά για να πει πως γράφετε οπότε (όπως στις ελληνικές ταινίες) επιστρατεύτηκε ο δάσκαλος του χωριού για να το γράψει.
Με τον ερχομό μας στο χωριό είχαμε και γεννητούρια. Ένα μικρό μοσχαράκι το οποίο ονομάσαμε “Cielaczek” . Στο βίντεο είναι μόλις 3 ημερών. Ήταν πανέμορφο αν και λίγο ντροπαλό με τις κάμερες.

Η Huta είναι ένα καταπράσινο χωριό. Είναι περιτριγυρισμένη από ένα δάσος που εκτείνεται μέχρι και πέρα από το Krzyz. Ανάμεσα του ρέουν 4 μικρά ποτάμια που καταλήγουν σε μια λίμνη, την λίμνη «Krolewskie».Για να φτάσουμε εκεί έπρεπε να διανύσουμε με τα ποδήλατα μας 3 χιλιόμετρα πυκνό δάσος. Αλλά το άξιζε και με το παραπάνω.
Στον δρόμο μας για την λίμνη κάναμε μια στάση σε ένα ξέφωτο όπου είχε ένα κιόσκι για να ξεκουραστούμε λίγο. Δείτε το σχετικό βίντεο.

Το σπίτι την Ιβόνας είναι στην αρχή του χωριού. Τα 4 ρυάκια χωρίζουν το αγρόκτημά της σε 4 μέρη όπου ανάλογα με την εποχή οι αγελάδες επιλέγουν ένα μέρος και βόσκουν. Σε αυτά τα ρυάκια έμαθε η Ιβόνα να κολυμπάει και να ψαρεύει όταν ήταν μικρή.Τώρα βέβαια έχουν πολύ λιγότερο νερό αλλά όπως θα δείτε, αυτό δεν την εμποδίζει να πλατσουρίζει ασταμάτητα μέσα σε αυτά.
Από το μπαλκόνι της έχει αυτή την απίστευτη θέα την οποία την τράβηξα σε πανόραμα για να την δείτε καλύτερα.

Η ζωή κυλούσε ωραία στο χωριό. Το πρωί καταβροχθίζαμε χωριάτικα λουκάνικα για πρωινό και μετά αράζαμε στην αυλή να πιούμε τον καφέ μας. H θερμοκρασία ήταν 32 οC με αποτέλεσμα να την αράξουμε στην αιώρα και να το ρίξουμε στην ηλιοθεραπεία.

Αργότερα με τα ποδήλατά μας επισκευτόμασταν τα διπλανά χωριά, όπως επίσης επισκεφτήκαμε και το παλιό δημοτικό και γυμνάσιο της Ιβόνας.

Δοκιμάσαμε επίσης την ντόπια σπεσιαλιτέ που λέγετε «bulka z pieczarkami» και είναι ψωμί με ψιλοκομμένα μανιτάρια, λάχανο και τυρί. Προτείνετε ανεπιφύλακτα!!!

Τέλος πάντων, με τα πολλά πολλά πέρασαν οι 5 μέρες που ήμασταν εκεί και έπρεπε να τα μαζέψουμε και να επιστρέψουμε στο Εδιμπούρδο. Δεν θα μπω στην διαδικασία να περιγράψω την μιζέρια της όλης κατάστασης, απλά κρατάμε όλα τα ευχάριστα, το πανέμορφο Krzyz, τις ντόπιες σπεσιαλιτέ , τους γονείς της Ιβόνας που είναι υπέροχοι άνθρωποι και φυσικά τα 2 κιλά λουκάνικα που σφηνώσαμε στο ψυγείο μας και μας περιμένουν.



Αυτά!



Bonus Video: The stupid Rooster ! ( Ο κάγκουρας-κόκορας που έστεινε ενέδρες..)
Enjoy

Sunday, May 13, 2007


"... κοινωνικός στρουθοκαμηλισμός... "

Το Εδιμβούργο είναι πλέον πολυπολιτισμική πόλη. Ο πληθυσμός του είναι περί τους 500.000 εκ των οποίων οι 40.000 είναι Πολωνοί μετανάστες. Υπάρχουν επίσης πάρα πολλοί Ινδοί και Ισπανοί. Το άνοιγμα αυτό στους μετανάστες έφερε στην Αγγλία ένα μεγάλο ατού. Πρώτον έριξε τον πληθωρισμό αφού περισσότεροι εργάζονταν για λιγότερα και δεύτερον τα ασφαλιστικά ταμεία τους επωφελήθηκαν αφού οι μετανάστες πληρώνουν χαράτσια τύπου "Δημοτικού φόρου" ή ασφαλιστικές εισφορές τις οποίες δεν πρόκειται ποτέ να πάρουν πίσω αφού οι περισσότεροι επιστρέφουν στις χώρες τους με τα λεφτά τα οποία κατάφεραν να μαζέψουν κατά την παραμονή τους.
Η ανεργία από το 10% την δεκαετία του '90 - όταν δεν είχε αρχίσει η εισροή μεταναστών - έπεσε στο 6% το 2005 και αναμένετε να μειωθεί και άλλο μέσα στο 2007. Η απάντηση σε αυτό το παράδοξο είναι απλή. Περισσότεροι μετανάστες (επί το πλείστον με ελλιπή μόρφωση για να διεκδικήσουν θέσεις που προορίζονταν για τους "μορφωμένους" Σκοτσέζους) έφεραν περισσότερα χρήματα μέσω φόρων και φτηνών εργατικών χεριών στα ταμεία. Αυτά τα χρήματα επενδύθηκαν σε επιχειρήσεις που επανδρώθηκαν από προσωπικό.
Αλλά και το βιοτικό επίπεδο των Σκοτσέζων ανέβηκε από τις αρχές του 2000. Τα οικογενειακά επιδόματα (housing benefits) μπορούν να φτάσουν μέχρι και τις 150 λίρες ανά βδομάδα.
Φαίνεται λοιπόν ότι όλοι επωφελήθηκαν προς το παρόν από την μετανάστευση.

Παρόλα αυτά η συντηρητική, μέχρι επιπέδου σκουριάς, Σκοτσέζικη κοινωνία φάνηκε αδύναμη να ανταποκριθεί ηθικά και κοινωνικά σε αυτή την πολυπολιτισμική ανάμιξη. Σύντομα άρχισαν ρατσιστικές συμπεριφορές και ξενοφοβικές εκδηλώσεις που έφτασαν μέχρι και στις δολοφονίες Πολωνών μεταναστών στο Εδιμβούργο και την Γλασκόβη. Εξίσου σύντομη όμως ήταν και οι ανταπόκριση των αρχών στον τερματισμό αυτών τον φαινόμενων με την θέσπιση νόμων και guidelines που περιόρισαν τα φαινόμενα σχεδόν μέχρι εξαφανίσεως.

Η Σκοτσέζικη κοινωνία μπορεί να περηφανεύεται πλέον για την ανεκτικότητα της έναντι στις άλλες πληθυσμιακές ομάδες, χωρίς ίχνος ρατσισμού.

Αλλά... μπαααααα......

Ένα πρωί ενώ συζητούσαμε στο γραφείο, ανέφερα μια ιστορία ενός μαθητή που τον σηκώσανε στον πίνακα. Όμως αντί για την λέξη "board" χρησιμοποίησα την λέξη "Blackboard". Ξαφνιασμένοι οι υπόλοιποι άρχισαν να κοιτάζονται μεταξύ τους. "Ξέρεις.." είπε η προϊσταμένη μου "... δεν χρησιμοποιούμε αυτή την λέξη, καλύτερα να λες “board". Ξαφνιασμένος από την παρατήρηση ρώτησα τον λόγο. "Ο όρος blackboard παραπέμπει σε ρατσιστικές διακρίσεις" μου απάντησαν. Έμεινα κάγκελο από την απάντηση. Επίσης -εμμέσως- απαγορεύεται να πεις "Εσκιμώος" , "chairman" ή "Paki" γιατί κινδυνεύεις να βρεθείς στο ειδώλιο για ρατσιστική συμπεριφορά. Μην πιστεύοντας στα αφτιά μου προσπάθησα να καταλάβω τι το ρατσιστικό κρύβεται στην λέξη "Blackboard", μια λέξη σαφώς ορισμένη ως προς το νόημα της. Η απροθυμία τους να μου απαντήσουν εκδηλώθηκε με την αλλαγή του προς συζήτηση θέματος. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Στο επόμενο supervision meeting μου ανέφεραν την ανησυχία τους για την συμπεριφορά μου η οποία είναι κατά τα άλλα άψογη αλλά θα πρέπει να προσαρμοστώ στην Σκοτσέζικη πραγματικότητα. Μια Σκοτσέζικη πραγματικότητα βαθιά ρατσιστική.

Τελικά φαίνεται ότι τα "γκαϊντ-λάϊνς" τους το μόνο που κατάφεραν είναι να μετατρέψουν μια σκουριασμένη κοινότητα σε στρουθοκάμηλο. Ο ρατσισμός υπάρχει ακόμη και μεγαλώνει μέρα την μέρα, το σλόγκαν της "μηδενικής ανοχής" κερδίζει συνεχώς έδαφος μέσα από δωρεάν εφημερίδες που διανέμονται στον αναγνώστη μέσα στα λεωφορεία, τα λεωφορεία τα οποία διαφημίζουν τις 8 κάμερες τους με σκοπό την πρόληψη ρατσιστικών φαινομένων. Η πολυπόθητη ενσωμάτωση των μεταναστών απλά δεν συνέβη ποτέ και δεν θα εκπλαγώ αν ως κακός προφήτης δούμε τις περσινές εξεγέρσεις στην Γαλλία να επαναλαμβάνονται και εδώ. Προς το παρόν τα "γκαϊντ-λάϊνς" τους το αποτρέπουν αλλά δεν είναι η ασπιρίνη λύση για το χαλασμένο δόντι.

Η κοινωνία τους έκανε ένα τεράστιο βήμα μπρος αλλά μόνο και μόνο για να βρεθεί πιο κοντά στην τρύπα που θα χώσει το κεφάλι της μέσα.

Friday, May 11, 2007


"... παραμύθι πούλα μου... "


Τυχαίνει να σας λέει τίποτα το όνομα «Κωνσταντίνος Κουκίδης»? Εμένα όχι μέχρι που άκουσα την ιστορία που συνοδεύει το όνομα αυτό. Μου θύμισε εκείνο τον ελεεινό καθηγητή ιστορίας που είχα στο λύκειο ο οποίος μας διηγήθηκε με δάκρυα στα μάτια την ιστορία του ήρωα Κουκίδη που τυλιγμένος με την ελληνική σημαία γκρεμίστηκε από τον βράχο της Ακρόπολης, αρνούμενος να την παραδώσει στους γερμανούς . Ο Κουκίδης ήταν ο Εύζωνας ο οποίος είχε υπηρεσία στον βράχο της Ακρόπολης το πρωινό της 27ης Απριλίου 1941 , όπου και διατάχθηκε να υποστείλει την ελληνική σημαία και να ανεβάσει την σβάστικα. Αρνούμενος να υπακούσει, τυλίχτηκε με την σημαία και αυτοκτόνησε πέφτοντας από την Ακρόπολη.
Το πιθανότερο είναι ότι όλοι σας την έχετε ακούσει αυτή την ιστορία. Το ενδιαφέρον ξεκινάει από μια έρευνα του «Ιού» της ελευθεροτυπίας, ο οποίος καταλήγει σε μάλλον άλλο συμπέρασμα….

Η ιστορία ξεκινάει από την τηλεοπτική εκπομπή «Σαν Παραμύθι» του Τάκη Σπηλιώπουλου. Καλεσμένος του ο τότε επιλοχίας των ευζώνων Ανδρέας Μαχιμάρης ο οποίος δήλωσε ότι αν υπήρχε τέτοιος στρατιώτης , θα τον ήξερε. Την σκυτάλη πήρε ο αντιστράτηγος Κακουδάκης, διευθυντής της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού, οποίος ήταν κάθετος: «Διαπιστώσαμε ότι εκείνη την περίοδο στρατιώτης με το όνομα Κουκίδης δεν υπήρξε. Στείλαμε έγγραφα σε όλες τις μονάδες, στο ληξιαρχείο, παντού. Πήγαμε στην Πλάκα να αναζητήσουμε πληροφορίες. Πραγματική μαρτυρία μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει». Το αστείο είναι ότι ο εν λόγο στρατηγός χρησιμοποιούσε την «θυσία του Κουκίδη» όταν έκανε εθνική διαπαιδαγώγηση.

Μετά από πολλές έρευνες από επαγγελματίες πατριώτες, βρέθηκε επιτέλους ένας ο οποίος δήλωσε ότι γνώριζε προσωπικά τον Κουκίδη. Το πρόβλημα με αυτόν τον «μάρτυρα» είναι ότι κάθε φορά που δίνει συνέντευξη, δίνει και διαφορετική ιστορία για την γνωριμία του και την θυσία του Κουκίδη. Μία το έμαθε από άλλους ότι θυσιάστηκε, μία τον είδε να πέφτει, μία φορά είχε την σημαία, μια άλλη φορά είχε ένα τζάκετ που του είχε δώσει ο ίδιος….. Κάθε φορά και κάτι άλλο.

Για πρώτη φορά ο «μύθος-Κουκίδη» εμφανίζετε στην Daily Mirror τις 9/6/41 όπου παρουσιάζει αναλυτικά το γεγονός. Παρόλα αυτά παρακάτω γίνεται φανερό ότι η εφημερίδα αναπαράγει μυθεύματα καθώς παρουσιάζει την Αθήνα ως επαναστατημένη πόλη με καθημερινές πορείες και ναζιστές να πετάνε χειροβομβίδες στους διαδηλωτές, κάτι που σαφώς δεν έγινε.

Μετά το 1944 η ιστορία του ήρωα εύζωνα αρχίζει να ξεθωριάζει. Άλλωστε ο κόσμος προσπαθούσε να ξεπεράσει τα κατοχικά χρόνια και η αντίσταση είχε λήξει. Στην ιστοριογραφία της περιόδου εκείνης αναφέρονται ακόμη και οι αριθμοί των τάνκς που μπήκαν στην Αθήνα, όπως επίσης και τα ονόματα και οι μονάδες των αξιωματικών που ύψωσαν την σβάστικα εκείνη την ημέρα. Κουκίδης δεν υπάρχει πουθενά.
Και κάτι ακόμη, εκείνο το πρωί δεν έγινε υποστολή ελληνικής σημαίας γιατί δεν την είχε υψώσει κανείς. Υψώθηκε κατευθείαν η γερμανική….

Προφανώς η (άκρα-) δεξιά δεν μπόρεσε ποτέ να χωνέψει το γενονός ότι πρώτοι υπέστειλαν την σβάστικα από την Ακρόπολη οι Σάντας και Γλέζος, δύο αριστεροί δηλαδή. Ήθελαν και εκεί τα πρωτεία, έναν ΕΟΝιτη, πατριώτη, εύζωνα, να είναι αυτός που πρώτος το επιχείρησε, και μάλιστα με τόσο δραματικό τρόπο…

Monday, May 07, 2007



"...Ελλάδα, χώρα της κομπίνας...?... "

Σκέφτομαι καμιά φορά αυτό που σαν Έλληνες εξάγουμε στο εξωτερικό. Την λαμογιά ως αρετή και ιδιαιτερότητα των ελλήνων, αυτό που μας επιτρέπει να βλέπουμε φώς στο σκοτάδι και γενικά να μην μας περνάνε «για ηλίθιους» και τα βάζουν μαζί μας. Παρόλα αυτά φαίνεται , όσο δυσάρεστο και αν ακούγεται, ότι αυτή η λαμογιά τείνει να γίνει χαρακτηριστικό και των Βρετανών.
Την αφορμή για αυτό το post το έδωσε η κρατική εταιρία διανομής φυσικού αερίου Scottish Gas η οποία «πέρασε» για κάποια επεισόδια από την τηλεοπτική σειρά ”WatchDog” κάτι αντίστοιχο με τις εκπομπές του Ευαγγελάτου , για τον τρόπο με τον οποίο «προσεγγίζει» τους πελάτες της.

Στο Εδιμβούργο θα βρεις πολλές Βικτοριανές κατοικίες οι οποίες είναι έτσι διαμορφωμένες μέσα ώστε να χρησιμοποιούνται ως διαμερίσματα προς ενοικίαση, κυρίως από φοιτητές. Οι φοιτητές αλλάζουν συνεχώς με αποτέλεσμα οι καινούριοι ενοικιαστές να μην ξέρουν ποιος είναι ο παροχέας φυσικού αερίου στο διαμέρισμα. Το θέμα περιπλέκεται ακόμη περισσότερο όταν υπάρχει η περίπτωση άλλος να παρέχει αέριο και άλλος ηλεκτρικό. Ο μόνος τρόπος για να το ξέρεις αυτό είναι να στο έχουν πει γιατί η υπηρεσία που σου το γνωστοποιεί αυτό (energy watch) είναι επιεικώς στην κοσμάρα της.

Η Scottish Gas είναι ο μεγαλύτερος παροχέας αερίου και θυγατρική της Brittish Gas. Τα περισσότερα διαμερίσματα παίρνουν αέριο και συσκευές από αυτούς ( boiler, φούρνους, πλυντήρια) . Είναι όμως και με διαφορά ο ακριβότερος. Παρόλα αυτά οι σπιτονοικοκύρηδες την προτιμούν γιατί παρέχει καλύτερες τιμές στο σέρβις αυτών των συσκευών , αφού έτσι και αλλιώς δεν τους ενδιαφέρει πόσο θα πληρώσουν οι φοιτητές για το αέριο που καταναλώνουν. Αυτό αναγκάζει πολλές φορές του φοιτητές να αλλάξουν την παροχή φυσικού αερίου χωρίς να πουν τίποτα στους σπιτονοικοκύρηδες. Αυτή είναι και η περίπτωσή μας.

Όταν λοιπόν μετακομίζει κάποιος σε ένα διαμέρισμα, ουσιαστικά δεν ξέρει ποιος του δίνει αέριο. Η energy watch είπαμε είναι στην κοσμάρα της οπότε ο μόνος τρόπος για να μάθεις είναι να αρχίσεις να τηλεφωνείς στις εταιρίες. Η Scottish Gas θα καταγράψει την κλήση σου με ονοματεπώνυμο και διεύθυνση και μετά θα σου πεί ότι δεν παρέχει αέριο εκεί. Βέβαια θα δει ότι οι συσκευές είναι αγορασμένες από αυτή και αυτό δεν θα την ευχαριστήσει καθόλου. Επίσης θα καταλάβει ότι εσύ «ψάχνεσαι» για παροχή αερίου.
Και έτσι αρχίζει η λαμογιά.

Θα σου στείλει λοιπόν έναν «εικονικό» λογαριασμό στον οποίο τα στοιχεία σου θα είναι λάθος. Εσύ θα την πατήσεις κανονικά ( ευτυχώς δεν την πατήσαμε εμείς) και θα τους πάρεις τηλέφωνο να τους διορθώσεις. Αυτό σχεδόν ισοδυναμεί με υπογραφή συμβολαίου αφού θα σου πουν ότι εσύ τους πήρες τηλέφωνο και τους τα έδωσες , και θα σου στείλουν και άλλο λογαριασμό. Και φυσικά κάπου στο ενδιάμεσο θα σου έρθει και ο λογαριασμός από τον παροχέα ο οποίος θα αναρωτιέται γιατί τους άλλαξες. Αν τους αγνοήσεις θα σου έρθουν λογαριασμοί με το ύφος « ή μας πληρώνεις ή μένεις χωρίς ηλεκτρικό και αέριο» ή «αρχίζουμε να προσθέτουμε τους μήνες και θα τα πληρώσεις όλα μαζί». Είναι απίστευτο σε τι σημείο μπλόφας μπορούν να φτάσουν. Και επειδή το Εδιμβούργο είναι τίγκα στους μετανάστες πολλοί πέφτουν στην παγίδα και τους πληρώνουν. Από όσο ξέρω πολλοί είναι στα δικαστήρια με την εταιρία αυτή εφόσον πιστεύουν (μαζί τους και εγώ) ότι πρόκειται σαφώς για εξαπάτηση .

Τώρα φαντασθείτε στην Ελλάδα, την χώρα της κομπίνας, να έκανε κάτι αντίστοιχο η ΔΕΠΑ ή η ΔΕΗ , πόσα κεφάλια θα είχαν πέσει. Αν όχι και κυβερνήσεις…

Saturday, May 05, 2007


Είστε Μαλάκας? ... Παρακαλώ περάστε....

Τις τελευταίες μέρες άρχισε εδώ στο Εδιμβούργο να κάνει την εμφάνιση της η νέα καμπάνια του βρετανικού στρατού για να μαζέψει εθελοντές κορόιδα που θα τα στείλει ως κρέας στα κανόνια στο Ιράκ. Το κεντρικό σκεπτικό ΄της καμπάνιας είναι " Είσαι αποτυχημένος? Έλα να δεις τι θα σου κάνουμε".
Απαραίτητη προϋπόθεση να μην έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις "No Career path? Little (!) Confidence? " Έλα σε εμάς να στην κάνουμε BIG.
Όσο αστεία και ηλίθια και αν ακούγετε αυτή η καμπάνια, πολύ κόσμος μην πράγματι έχοντας κάτι καλύτερο να κάνουν (αφού δεν τους προσφέρεται και τίποτα καλύτερο ώς εναλλακτική επιλογή) θα πάνε και θα καταταγούν στον Βρετανικό στρατό.


Το αξιοπρόσεκτο είναι οτι αυτές οι αφίσες αναρτήθηκαν στις στάσεις στις φτωχογειτονιές του Gorgie Rd, Leith Walk και Craigmillar. Στις περιοχές του Morningside, Corstorphine και στο ιστορικό κέντρο δεν είδα ούτε μία.


Για πιο λόγο άλλωστε, εκεί δεν πουλάει ο ηρωισμός..... Ιδίως όταν σε προειδοποιούν για το τι σε περιμένει...

Υστερόγραφο: H απάντηση στο κουίζ ... "Eighty miles of hostile desert to cross. Which vehicle do you all take?" ...
The airplane .. and get the fuck out of there !