Sunday, April 29, 2007

"..περί φωτογραφίας ... συνέχεια..."



Και μιας και μιλάμε για φωτογραφία, είπα να τοποθετήσω κάπου εδώ και την δικιά μου ιστορία μέσα σε αυτή την τεράστια ιστορία της φωτογραφίας. Βέβαιά, καμία σχέση δεν έχει με αυτές τις εντυπωσιακές και άκρως ιστορικές αφηγήσεις που κατά καιρούς διαβάζουμε στα περιοδικά και στα αφιερώματα αλλά παρόλα αυτά είναι η δικιά μου προσωπική ιστορία, όπως εγώ την έζησα.

Η ιστορία λοιπόν ξεκινάει κάπου στην δεκαετία του ’60 όπου ο πατέρας μου αγόρασε, όντας στην Αυστραλία, μια Yashica Minimatic C για να απαθανατίσει την ζωή στην Αυστραλία. Από εκεί γύρισε με μια σακούλα φωτογραφίες, μια σακούλα που πάντα φυλάγαμε στην τελευταία ντουλάπα. Μικρός σαν ήμουν έπαιρνα τις φωτογραφίες και τις άδειαζα στο κρεβάτι και τις κοίταγα ξανά και ξανά. Ήμουν πολύ μικρός για να μου εμπιστευτούν την φωτογραφική μηχανή, που ο μύθος ήθελε να είναι πανάκριβη και συλλεκτική , έτσι η μηχανή πέρασε στα χέρια του αδελφού μου όπου άρχισε να φωτογραφίζει. Κάπως έτσι (?) έφτασε και στα χέρια μου , στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ένα τεύχος του περιοδικού «Φωτογράφος» με αφιέρωμα στις φωτογραφικές μηχανές. Καθόμουν και το ξεφύλλιζα με τις ώρες, διάβαζα τις κριτικές και τα συγκριτικά τέστ. Εκεί είδα μια Cosina την οποία ήθελα τόσο πολύ να αγοράσω. Κατέβαινα κάθε Σάββατο στα φωτογραφία της Αθήνας και χάζευα τις βιτρίνες των καταστημάτων. Ένα κατάστημα στην Μπενάκη είχε μια Nikon F4 – μπορούσα να την χαζεύω με τις ώρες. Τελικά το σχέδιο αγοράς της Cosina ναυάγησε, όπως ναυάγησε και η αγορά μιας Minolta X300s. Μέσα στην Στοά Φέξη υπήρχε ένα μικρό φωτογραφείο που περισσότερο έμοιαζε με τηλεφωνικό θάλαμο παρά με κατάστημα , από εκεί αγόρασα την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή, μια Practika BMS μαζί με τον στάνταρτ 50αρι φακό στην τιμή των 32.000 δραχμών. Μετά από λίγο καιρό αγόρασα και έναν ζουμ φακό και άρχισα να τραβάω τις πρώτες φωτογραφίες οι οποίες ήταν καθημερινές snapshots . Εκείνη την εποχή η φωτογραφία για μένα ήταν ενασχόληση μόνο κατά την περίοδο των καλοκαιρινών διακοπών. Χρησιμοποιούσα κυρίως αρνητικά φιλμ και αυτό μέχρι την πενθήμερη σχολική εκδρομή όπου χρησιμοποίησα πρώτη φορά slide film. Δυστυχώς από τα 4 φιλμ που πήρα μαζί μου, το ένα καταστράφηκε καθώς άνοιξα την πλάτη της μηχανής πριν το μαζέψει μέσα στο καρούλι.

Το καλοκαίρι του ’95. στις διακοπές μου έτυχε να τραβήξω την πρώτη φωτογραφία η οποία πραγματικά μου άρεσε και θεώρησα ότι με έσπρωξε λίγο στα πιο βαθιά της φωτογραφίας. Θυμάμαι ότι έτρεχα με την μηχανή στα χέρια κατά μήκος της ακρογιαλιάς στο Αίγιο , για να τραβήξω μια φωτογραφία ενός καϊκιού με φόντο το ηλιοβασίλεμα. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη όταν τελικά, παίρνοντας τα slides από το φωτογραφείο είδα το αποτέλεσμα. Ήταν η φωτογραφία η οποία μετέτρεψε την φωτογραφία από καλοκαιρινή μου ενασχόληση σε πραγματικό χόμπι. Από τότε σταμάτησα να περιμένω το καλοκαίρι και το ταξίδι μου στα Γιάννενα – αν και τα Γιάννενα εξακολουθούσαν να προσφέρουν περισσότερα θέματα εκείνο τον καιρό από ότι η Αθήνα – και όλο και περισσότερο αναζητούσα θέματα τριγύρω μου. Από τότε η φωτογραφία έγινε πραγματικό μου χόμπι.

Τον επόμενο χειμώνα και μέχρι να ξεκινήσει η σχολή μου τον Μάρτιο του ’97 γράφτηκα σε ένα 6μηνο σεμινάριο στο πολιτιστικό κέντρο του δήμου μου με σκοπό να παρακολουθήσω κάποια σεμινάρια για την φωτογραφία. Το πρόγραμμα περιελάμβανε 3 μήνες πρακτική εξάσκηση με φωτογράφηση θεματικών ενοτήτων και 2 μήνες προετοιμασίας και εκτύπωσης σε σκοτεινό θάλαμο για την δημιουργία εκθέσεως. Ως συνηθίζω, έπεσα με τα μούτρα προκειμένου να ετοιμάσω κάτι καλό. Μετά από 4 μήνες και ενώ άρχιζε η σχολή μου, σε μια συνάντηση που είχαμε ( που έμελλε να είναι και η τελευταία για μένα) αποφασίσαμε ποιες φωτογραφίες θα αναρτηθούν στην έκθεση. Και ενώ οι περισσότεροι είχαν ο καθένας το δικό του πάνελ, εγώ «κόπηκα» λόγο… κονδυλίων και «έλλειψης σαφούς θεματικής ενότητας». Η πίκρα μου ήταν τόσο μεγάλη που αποφάσισα να τα παρατήσω. Πέταξα τα αρνητικά μου στον σκουπιδοτενεκέ και έβαλα την μηχανή μου στο ντουλάπι «επ αόριστον». Όταν μετά από 2 μήνες επισκέφτηκα την έκθεση, είδα φωτογραφίες μου στα πάνελ των άλλων χωρίς καμία αναφορά σε εμένα. Τότε αποφάσισα ότι δεν θα ξανασχοληθώ με την φωτογραφία.

Μετά από δύο χρόνια και χωρίς ούτε ένα «κλίκ» στο ενεργητικό μου. Αποφάσισα να βγάλω την παλιά ΒΜS από το ντουλάπι και να την πάρω στις καλοκαιρινές διακοπές μου. Εκεί παρατήρησα ότι παρέδωσε το πνεύμα της. Το εργοστάσιο της είχε κλίσει και δεν μπορούσα να βρω ανταλλακτικά για να την επισκευάσω οπότε άρχισα πάλι να ψάχνω για φωτογραφικές μηχανές μέσω περιοδικών. Μετά από ένα χρόνο κατάφερα να αγοράσω την πολυαγαπημένη μου Canon EOS 5, η οποία αγοράστηκε παραμονή των καλοκαιρινών μου διακοπών στην Σαντορίνη. Εκεί και το ενδιαφέρον μου για την φωτογραφία αναθερμάνθηκε. Η Canon με συντρόφεψε για τα επόμενα 8 χρόνια. Πέρυσι αγόρασα μια ψηφιακή Nikon CoolPix 8400 η οποία έθεσε στο ντουλάπι την ΕΟS 5 προς όφελος της ευκολίας.

Αυτά τα χρόνια της ΕΟS 5 ήταν ιδιαίτερα παραγωγικά. Πάνω από 2.000 slides, αποτέλεσμα πολλών πρωινών ξυπνημάτων και εκδρομών προς αναζήτηση θεμάτων. Τα Γιάννενα παρέμειναν ο αγαπημένος μου προορισμός αλλά εμπλουτίστηκαν και με άλλους προορισμός . Η Κωνσταντινούπολη μου προσέφερε αυτό το εξωτικό ντεκόρ και παρόλο που δεν κατάφερα να φέρω τόσες πολλές φωτογραφίες όσες θα ήθελα, παρόλα αυτά κάποιες από αυτές παραμένουν από τις αγαπημένες μου και από τις ποιο συχνά επισκεπτόμενες στα sites. Η Κωνσταντινούπολη υπήρξε μια σημαντική περίοδος διότι αφενός συνέπεσε με την μεταστροφή μου στην ψηφιακή επεξεργασία των εικόνων αλλά και αφετέρου διότι μου επέτρεψε να συνειδητοποιήσω ότι είμαι φωτογράφος τοπίων καθώς μέσα σε εκείνη την λαοθάλασσα εγώ φωτογράφισα μόνο το τοπίο χωρίς τον κόσμο που το περιέβαλε.

Τα ενθαρρυντικά σχόλια που δέχτηκα κατά καιρούς με προέτρεψαν να αναζητήσω κάποιον τρόπο να κάνω την δικιά μου έκθεση. Σε ένα event που οργανώθηκε στο «Χοροστάσιο» παρουσιάστηκαν κάποιες φωτογραφίες μου μαζί με άλλους δύο φωτογράφους και εκεί το πήρα απόφαση να ψάξω να βρω έναν τρόπο που θα με οδηγήσει στην έκθεση. Βρέθηκαν κάποιες επαφές ώστε να γίνει μέσω ενός σωματίου φωτογράφων και κανόνισα ένα ραντεβού το οποίο συνέπεσε με την επιστροφή τους από ένα ταξίδι στo εξωτερικό και προβολή των φωτογραφιών. Μετά από μια μακροσκελή εισαγωγή του τύπου «Της κοντής ψωλής της φταίνε οι τρίχες» και αναφερόμενοι στις φωτογραφικές μηχανές που χρησιμοποιούσαν πρώτη φορά και κάτι ιστορίες για αγρίους για τα φιλμ , μας έδειξαν κάτι φωτογραφίες τις οποίες αν ήταν δικές μου θα τις είχα στείλει στα σκουπίδια χωρίς δεύτερη σκέψη, εκεί περάστηκαν ως ένα είδος «μετα-μοντέρνας» τέχνης. Υπό αυτό το καθεστώς μου πρότειναν εμμέσως λογοκρισία υπό την έννοια να διαλέξουν αυτοί ποιες φωτογραφίες θα εκθέσουν , γιατί «το σωματείο έχει κάποια υψηλά στάνταρ τα οποία έπρεπε να τηρηθούν» . Αργότερα αναφέρθηκαν στην έλλειψη ενιαίου θέματος. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω κάθε προσπάθεια μου να τους εξηγήσω ότι μου αρέσει κάθε φορά να δίνω κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό από πριν… Τίποτα αυτοί…
Έτσι ναυάγησε και η απόπειρα δημιουργίας έκθεσης..

Και φτάνουμε στο σήμερα. Και ενώ οι φωτογραφίες μου εξακολουθούν να έχουν αυτά τα κοινά χαρακτηριστικά των προηγουμένων φάσεων, παρόλα αυτά κάτι έχει αλλάξει. Έχω απαλλαγεί από το άγχος του να δημιουργήσω κάτι, μόνο και μόνο για να πω ότι « Ο Παναγιώτης ήταν εδώ». Δεν με ενδιαφέρει να αποτυπώσω το εδώ και τώρα, αυτό που παρουσιάζετε μπροστά στα μάτια του καθενός. Με ενδιαφέρει να αποτυπώσω αυτό που γεννιέται στην φαντασία μου βλέποντας το. Με ενδιαφέρει να επιβάλω την φαντασία μου πάνω στην πραγματικότητα της Princess Str ή του Royal Mile και να την παρουσιάσω όπως εγώ θέλω και όχι όπως επιθυμεί αυτή να μου παρουσιαστεί.
Ακόμη είναι νωρίς, σίγουρα θα αλλάξουν πολλά ακόμη και έρχονται και άλλα καινούργια. Ίσως να πλησιάζει ο καιρός για κάτι καινούργιο Ίσως απλά χρειάζεται να απλώσω το χέρι και να το φτάσω.

Friday, April 27, 2007

".. περι φωτογραφίας .."

Μιας και τελευταία με έχει πιάσει συγγραφικός ίστρος, θέλησα να κάνω και ένα post σχετικά με αυτό που αγαπάω περισσότερο να ασχολούμαι, την φωτογραφία.
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 που άρχισα να ασχολούμαι μαζί της , συστήθηκα, αρχικά μέσω του περιοδικού «Φωτογράφος» που αγόραζε αρχικά ο αδελφός μου και στην συνέχεια εγώ και μετά μέσω λευκωμάτων , με μια σειρά από γνωστούς έλληνες φωτογράφους, των οποίων η δουλειά με γοήτευσε και εξακολουθεί να με γοητεύει.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να κάνω ένα μικρό post με το top 5 αυτών των φωτογράφων για εσάς τους 3-4 που διαβάζετε το blog μου (Βρέκος, Αντώνης, Μήτσος και ένας τέταρτος περαστικός-που είδε φως και διάβασε).

~*~


Βούλα Παπαϊωάνου (1898-1989) .
Ίσως η πιο άγνωστη σε εμένα αφού την δουλειά της την γνωρίζω μέσω κάποιων sites. Η Παπαϊωάνου είναι περισσότερο γνωστή για τις φωτογραφίες της περιόδου ’40-’50 όπου αποτυπώνει την σκληρή ζωή στην φτωχή ελληνική ύπαιθρο.


Από τις λίγες φωτογράφους όπου επιτράπηκε να φωτογραφίζει κοινωνικά θέματα κατά την περίοδο της κατοχής, φωτογραφίες-μαρτυρίες που αποτυπώνουν την σκληρή ζωή στην κατοχική Αθήνα











~*~


Δημήτρης Χαρισιάδης (1911-1993)
Κάπου στο ’95 ήρθε στα χέρια μου ένα φωτογραφικό λεύκωμα από το περιοδικό «Φωτογράφος» με θέμα τον φωτογράφο Χαρισιάδη. Φωτογραφίες απλές, αισιόδοξες, της περιόδου της ‘αθωότητας’.


Ο Χαρισιάδης ήταν ένας από τους φωτογράφους τις αντίστασης και από τα ιδρυτικά μέλη της Ε.Φ.Ε. Το αρχείο του από 120000 αρνητικά είναι μια
σημαντική καταγραφή της Ελλάδας της ανοικοδόμησης μετά τον πόλεμο.








 
~*~


Κώστας Μπαλάφας (1920 - )


Από τους φωτογράφους της εθνικής αντίστασης, στο έργο του αποτυπώνει την αγροτική Ελλάδα της δεκαετίας του ’50. Μερικές φωτογραφίες-σταθμοί, που παραμένουν από τις αγαπημένες μου.


Φωτογραφίες έντονα συναισθηματικές όπως αυτές της θηριωδίας των Ναζί στα Ιωάννινα, μέσα από την ματιά ενός απλού ανθρώπου. Από την δεκαετία του ΄60 και μετά επισκέπτεται το Άγιον Όρος όπου τραβάει κάποιες από τις ποιο γνωστές του φωτογραφίες.













~*~


Ελλη Σουγιουτζόγλου-Σεραϊδάρη (1899 - 1998 )
Η γνωστή και ως «Nelly’s» γεννήθηκε στο Αϊδίνι της Τουρκίας και καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Προσωπικότητα αντιφατική, κυρίως μέσω της σχέσης της με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και της προσπάθειας ανάδειξης της περίφημης συνέχειας του ελληνισμού , το έργο της υπερεκτιμήθηκε από το καθεστώς Μεταξά όπου απέκτησε και την φήμη της.

Παρόλα αυτά παραμένει από τις αγαπημένες μου φωτογράφους, με φωτογραφίες καρτ-ποστάλ που έκαναν την Ελλάδα γνωστή ως τουριστικό προορισμό την περίοδο του μεσοπολέμου.











~*~


Σπύρος Μελετζής (1906-2003)
o φωτογράφος της αντίστασης.
Ενώ το έργο του Μελετζή το γνώριζα από τα περιοδικά, κατά το τέλος της δεκαετίας του ’90 έπεσε στα χέρια μου ένα λεύκωμα με φωτογραφίες του. Ο Μελετζής παραμένει ο αγαπημένος μου φωτογράφος, μέχρι πρότινος είχα στο δωμάτιο μου κρεμασμένη μια αφίσα από το οδοιπορικό του στα Μετέωρα. Από τις τάξεις του ΕΛΑΣ φωτογράφισε την ελληνική αντίσταση και ήταν ο επίσημος φωτογράφος του ΕΛΑΣ.

Φωτογραφίζει την Ελλάδα του μεσοπολέμου, την εθνική αντίσταση, τα Δεκεμβριανά, την περίοδο του ’50-’60 καθώς επίσης και φωτογραφίες αρχαιολογικών χωρών .

Δίκαια ονομάστηκε ο «Πατέρας της ελληνικής Φωτογραφίας».












Και μέχρι το επόμενο post.... καληνύχτα....
"Η Ιστορία μιας ψευδαίσθησης"



Το Craigmillar είναι μια συνοικία νότιο ανατολικά του Εδιμβούργου. Στις αρχές τις δεκαετίας του ’20 άρχισαν να χτίζονται οι πρώτες εργατικές κατοικίες όπου θα στέγαζαν τους μετανάστες του φτωχού και παγωμένου βορρά που συνέρεαν στο Εδιμβούργο για να δουλέψουν στα μεταλλεία του Firth Of Forth. Το Craigmillar για το Εδιμβούργο ήταν αυτό που είναι το Λαύριο και το Κερατσίνι για την Αθήνα.

Με την πάροδο του χρόνου οι φτωχογειτονιές του άρχισαν να αποκτούν την φήμη γκέτου. Στις αρχές τις δεκαετίας του ’80 σημειώθηκαν εξεγέρσεις όπου θρήνησαν ακόμη και νεκρούς. Το Craigmillar γινόταν όλο και πιο κακόφημο. Στις αρχές τις δεκαετίας του ’90 εκπονήθηκε ένα σχέδιο απαλλοτρίωσης το οποίο θα έσβηνε στην κυριολεξία το παλιό σκηνικό και στην θέση του θα έχτιζαν νέες πολυκατοικίες, εμπορικά κέντρα, και πάρκα. Το παλιό Craigmillar θα γκρεμιζόταν και μαζί με αυτό και η κακή του φήμη. Σταδιακά όλοι οι κάτοικοί του μεταστεγάσθηκαν σε άλλες περιοχές και η πόλη κατάντησε μια πόλη φάντασμα.

Το τελευταίο παράθυρο έκλεισε πριν 2 μήνες και τώρα τον λόγο έχουν οι μπουλντόζες.

Ο Anthony γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Craigmillar της δεκαετίας του ’80. Πριν δέκα χρόνια το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε βγήκε από τον δρόμο και χτύπησε σε μια κολόνα. Από τότε ο Anthony είναι τρόφιμος των νευρολογικών κλινικών, όμηρος μιας εκφυλιστικής εγκεφαλοπάθειας. Κάθε μέρα που ξημερώνει θυμάται όλο και λιγότερα, αναγνωρίζει όλο και λιγότερους.

Την προηγούμενη Δευτέρα η αυξημένη κίνηση μας ανάγκασε να πάρουμε την παρακαμπτήριο οδό που περνάει μέσα από το Craigmillar. Ο Anthony ήταν παραπάνω από χαρούμενος που θα έβλεπε πάλι την πόλη του. Αλλά δυστυχώς δεν ήταν να κρατήσει πολύ.
Κοιτώντας τα κλειστά παράθυρα, τους έρημους δρόμους, το χορτάρι που έφτανε μέχρι τις ταράτσες των μισογκρεμισμένων σπιτιών, έτσι ξαφνικά, ο κόσμος άρχισε να μην βγάζει νόημα για αυτόν.
«Γκρεμίζουν τα σπίτια ή εγώ…..?»

«Ή εγώ..?»

Του έχουν πει ότι πολλές φορές βλέπει πράγματα τα οποία δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, συνέπεια της αρρώστιας του. Το «Ή εγώ..?» ήταν η προσπάθεια του να καταλάβει ποια πραγματικότητα βιώνει.
Του εξηγήσαμε πώς έχουν τα πράγματα και δεχτήκαμε την παράκληση του να μας ξεναγήσει μια τελευταία φορά στις γειτονιές του πριν αυτές χαθούν «εν ονόματι της Ανάπτυξης».

Μας πήγε στο σπίτι του, το οποίο ήταν από τα λίγα που δεν άνηκαν σε block πολυκατοικιών. «Δεν ήταν έτσι» μας είπε. Προφανώς μετά την είσοδό του στα νοσοκομεία, το σπίτι είχε πουληθεί σε άλλους που το είχαν τροποποιήσει πριν το εγκαταλείψουν. Στην αυλή πλέον υπήρχε ένα μισο-γκρεμισμένο γκαράζ και έλειπε η αποθήκη.
Πήγαμε προς το παλιό του σχολείο. Εκεί οι μπουλντόζες είχαν αρχίσει ήδη να γκρεμίζουν. Το δημοτικό είχε γίνει ένας σωρός μπάζα και τώρα σειρά είχε το γυμνάσιο. Η μάντρα είχε ένα μικρό άνοιγμα. «Από εδώ κάναμε κοπάνα» μας είπε γελώντας. Η ατμόσφαιρα είχε φορτιστεί πολύ και αρχίσαμε να ανησυχούμε για την υγεία του. Τον πείσαμε ότι ήταν ώρα να επιστρέψουμε στο νοσοκομείο.
«Εδώ έμενε ο φίλος μου ο Nick» είπε καθώς βγαίναμε από την πόλη φάντασμα. Οι πολυκατοικίες αυτές ήταν οι πρώτες που είχαν κατεδαφιστεί, ως οι παλιότερες..

Την επόμενη μέρα, η απουσία του από την συνεδρία μου κίνησε την περιέργεια. Πήγα και διάβασα τις σημειώσεις τις προηγούμενης μέρας. Τελικά αυτή η επιστροφή στο Craigmillar ήταν too much για τον Anthony. Το βράδυ είχε μια επιληπτική κρίση η οποία ακολουθήθηκε από ένα ψυχωσικό επεισόδιο. Το πρωί έπρεπε να μεταφερθεί προληπτικά στην πτέρυγα 8 όπου είναι τα εξωτερικά νευρολογικά ιατρεία.

Σκέφτηκα ότι απέναντι σε αυτή την “πραγματικότητα” , η ψύχωσή του είναι το μόνο του καταφύγιο, μια απέλπιδα προσπάθειά του να κρατήσει ζωντανό τον κόσμο του…..

Κάθε “πραγματικότητα” που ξημερώνει θυμάται όλο και λιγότερα, αναγνωρίζει όλο και λιγότερους.

Monday, April 23, 2007

International Days


Λοιπόν, ένα γρήγορο post με τις παγκόσμιες μέρες που γιορτάζουμε και δεν το ξέρουμε.



  • Στις 21 Φεβρουαρίου έχουμε την ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ


  • Στις 23 Μαρτίου έχουμε την ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΕΤΕΩΡΟΛΟΓΙΑΣ (ημέρα που τυχαίνει να πέφτουν έξω όλες οι προβλέψεις)


  • Στις 27 Μαρτίου έχουμε την ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ( γιορτάζουν όλα τα θέατρα και οι πολιτικοί)


  • Στις 9 Μαΐου έχουμε την ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ( οι υπόλοιποι ήπειροι να σκάσουν από την ζήλεια τους)


  • Στις 17 Μαΐου έχουμε την ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ (χρόνια πολλά ΟΤΕ)


  • Στίς 18 Μαΐου έχουμε την ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΜΟΥΣΕΙΩΝ (πάσης φύσεως... βουλή κτλ κτλ)


  • Στις 17 Ιουνίου έχουμε την (κρατηθήτε.. ) ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΞΗΡΑΣΙΑΣ (ασχολίαστο..)


  • Στις 2 Ιουνίου έχουμε μια άλλη κουλή ΗΜΕΡΑ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΥ


  • Στις 3 Ιουλίου έχουμε την ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (πάρτα Βαλεντίνε....)


  • Στις 3 Αυγούστου έχουμε την ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΑΥΤΟΧΘΟΝΩΝ ΛΑΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ( γιαυτο δεν την γιορτάζει και κανείς...)


  • Στις 16 Σεπτεμβρίου γιορτάζουμε την ΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΖΩΝΗΣ ΤΟΥ ΟΖΟΝΤΟΣ ( ιδίως στην Αμερική και την Κίνα όπου την γιορτάζουν με μεγαλειώδεις παρελάσεις)


  • Στις 20 Σεπτεμβρίου έχουμε μια φτωχομπινέδικη ΗΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ (ούτε ένα 600αρακι μεταχειρισμένο FIAT)


  • Στις 4 Οκτωβρίου έχουμε την ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ και στο καπάκι την ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ (τα σχόλια δικά σας)


  • Στις 16 Νοεμβρίου έχουμε την ηλίθεια και ακατανόητη ΗΜΕΡΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΝΟΧΗΣ (...!...)


  • Στις 11 Δεκεμβρίου έχουμε την ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ (κατεπέκταση της «Ώρας του παιδιού» )...

    Και τελευταία....


  • Στις 12 Δεκεμβρίου έχουμε την ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΒΟΥΝΩΝ ...

    ...... που γιορτάζει μαζί με την τρέλα του μαλάκα που σκέφτηκε όλες αυτές τις γιορτές...

Sunday, April 22, 2007

Προσφορά!!!


Από αύριο στα LIDL και μόνο για μια βδομάδα, πίττα Ακρόπολις μόνο με £ 0.65 !!!


ΠΙΤΤΑ ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ - με σήμα την Σαντορίνη.

Saturday, April 21, 2007

«Πλέον όλοι μπορούν να κάνουν την επανάσταση τους.»

Σε μια άκρως επαναστατική μέρα όπως η σημερινή, αποφάσισα να αφιερώσω ένα post στην επαναστατικότητα.

Αλήθεια, τι απέγιναν όλες εκείνες οι επαναστάσεις των δεκαετιών '50, '60 και '70. Που είναι όλη εκείνη η δυναμικότητα που προκάλεσε μια επανάσταση στην Ουγγαρία, έναν Μάη του '68 και ένα Πολυτεχνείο το '73? Μήπως δεν υπάρχει εκείνη η θεωρία που θα ωθήσει στην επανάσταση?

Δυστυχώς φαίνεται ότι το πρόβλημα της επαναστατικότητας δεν εντοπίζεται στην θεωρία της, καθώς υπάρχει η επαναστατική θεωρία που μπορεί να προχωρήσει στην ανατροπή, όπως επίσης υπάρχει και η κριτική της θεωρίας αυτής που μπορεί να την βελτιώσει εκεί που χωλαίνει. Το πρόβλημα εντοπίζεται στην προσμονή μιας Big-Bang επανάστασης η οποία (βοηθούμενη από τις συνθήκες βέβαια) θα διαμορφώσει το μετά-καταναλωτικό τοπίο, υπό την καθοδήγηση ενός ελίτ πυρήνα διανοουμένων ινστρουκτόρων. Αυτό, το κατά εμέ εφιαλτικό σενάριο, είναι μάλλον και το μόνο πιθανό - προς το παρόν τουλάχιστον. Το κυρίως επαναστατικό δυναμικό, η αστική τάξη, παραμένει αποκλεισμένο από την γνώση που θα το προτρέπει και τελικά θα το απελευθερώσει από την εικόνα στον κοινωνικό (και καθαρά καταναλωτικό) καθρέφτη, μια παραμορφωμένη εικόνα ευημερίας και ελευθερίας. Το παρόν επαναστατικό δυναμικό μπορεί να παράγει μεν επαναστάσεις, αλλά δυστυχώς επαναστάσεις προς εγκαθίδρυση νέων αφεντικών και τελικά δικτατοριών.

Από την άλλη μεριά, η οχύρωση της κοινωνίας πίσω από κυκλώπεια τείχη ήταν κατά μέρος αποτελεσματική. Αυτό που πάντα προείχε ήταν να είναι ο «Κυρίαρχος Λαός» ευχαριστημένος και να αισθάνεται ασφαλής. Όμως για να αισθάνεται ασφαλής έπρεπε να υπάρχει κάποιος κίνδυνος από τον οποίο θα αισθανόμαστε ασφαλείς (και θα δικαιολογεί και την ύπαρξη της ασφάλειας αυτής).

Παρόλα αυτά ο λαός πάντα ήθελε να έχει το δικαίωμα της επανάστασης στα χέρια του και να κριτικάρει την εξουσία, μιας και αυτή είναι η μοίρα της. Για να γίνει αυτό λιγότερο επικίνδυνο από όσο ακούγεται έπρεπε να μεταβληθεί κάπως η έννοια της επανάστασης, έτσι ώστε όλοι να μπορούν να την κάνουν άφοβα.

Αυτά ως εισαγωγή για το τι θα ακολουθήσει….

«Φάε τον Οργανικό σου κεφτέ παιδί μου…»

Η Αγγλία ήδη κάνει την επανάσταση της. Μετά την βιομηχανική επανάσταση, σειρά έχει η Οργανική ( Organic) επανάσταση. Η ιδέα είναι να μην χρησιμοποιούνται χημικά και φάρμακα στην παραγωγή των προϊόντων. Έτσι ο καταναλωτής θα παραμείνει υγιείς (για να δουλεύει καμιά 10αρια ώρες παραπάνω την ημέρα). Και όχι μόνο αυτό. Μιας και κανένας δεν μαγειρεύει εδώ πάνω, οι εταιρίες παραγωγής έτοιμου φαγητού και τα fast food τύπου McDonalds θησαυρίζουν πουλώντας ουσιαστικά σαβούρες και microwave food.
Έτσι λοιπόν, το να στραφεί το καταναλωτικό κοινό προς την αγορά οργανικών προϊόντων είχε διπλό αποτέλεσμα. Πρώτα να χτυπηθούν οι πολυεθνικές εταιρίες που τόσο ευθύνονται για όλα τα δεινά μας και δεύτερων να "κατασκευάσουν" έναν καταναλωτή υγιέστερο. Και φυσικά αποτυχάνουν και στα δύο.
Οι εταιρίες κατασκευής έτοιμου φαγητού στράφηκαν στην παρασκευή "οργανικού" φαγητού, παίρνοντας μια μεγάλη οικονομική ανάσα με την παρουσίαση κάτι καινούριου στην αγορά. Οπότε αυτές ήταν και οι άμεσα κερδισμένες διότι το παραμύθι του υγιούς καταναλωτή πήγε περίπατο με την παρουσίαση οργανικών αναψυκτικών και chips. Ακολούθησαν τα microwave meals, οι βιολογικές έτοιμες σάλτσες, οργανικές μαγιονέζες και πάει λέγοντας...

Το ωραίο σε αυτή την ιστορία είναι η αίσθηση επανάστατικότητας που διακατέχει τους Άγγλους πάνω σε αυτό το θέμα. Δεν τους ενδιαφέρει που κάθε λεωφορείο έχει 8 κάμερες, δεν τους ενδιαφέρει που στα δημοτικά σχολεία , το προαύλιο εποπτεύετε από την αστυνομία, τα γραφεία εργασίας έχουν κάμερες που ελέγχουν τυχόν μη επιτρεπτές συμπεριφορές, λέξεις όπως "Εσκιμώος" ή "Μαυροπίνακας" δεν επιτρέπονται δίοτι υπονοούν ρατσιστική συμπεριφορά κτλ κτλ..

Αρκεί που έκαναν την επανάσταση τους. Γιατί την δικαιούνται...

Wednesday, April 18, 2007

Το Νόημα της Ευτυχίας...





  • Για όσους ακόμη το αναζητούν, σε 3 άτοκες δόσεις...

  • Για όλους εμάς τους υπόλοιπους που διαφωνούμε, ας το ποδοπατήσουμε με τα Addidas παπουτσάκια μας...