Sunday, December 23, 2007

Και πάλι Χριστούγεννα

Πέρασε λοιπόν ένας χρόνος από τότε που έκανα copy-paste αυτό το κείμενο του Γκάτσου. Καθισμένος - σχεδόν βυθισμένος- στην καρέκλα της ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, μην γνωρίζοντας τι μου ξημερώνει και έχοντας χάσει ήδη τα Χριστούγεννα για £30. Έμελλε να χάσω και την πρωτοχρονιά βέβαια αλλά αναμένοντας τον δεύτερο μισθό ελπίζαμε να μπαλώσουμε τις οικομικές "μαύρες τρύπες" που είχαν δημιουργηθεί από τους 2,5 μήνες ανεργίας μου.

Έτσι βρέθηκα την πρώτη Ιανουαρίου του 2007, στις 7.30 το πρωί να περπατάω με την τσάντα στο χέρι για τις υπόλοιπες £30. Περπατούσα μισή ώρα σε έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους του Εδιμβούργου χωρίς να με προσπεράσει ούτε ένα ΤΑΧΙ ή ένα λεωφορείο. Έφτασα στο ξενοδοχείο, έπλυνα τα πιάτα του πρωινού, σκούπισα τα δωμάτια, υπέστησα στην επίδειξη εξουσίας της βαριά νευρωσικής αφεντικίνας. Κάπως έτσι ήταν τα πρώτα £30 της χρονιάς.

Βέβαια μέσα σε αυτόν τον χρόνο άλλαξαν πολλά. Και πρώτα από όλα η δουλειά. Επιτέλους μπορούσα να δουλεύω αξιοπρεπώς, να συμφωνώ και κυρίως να διαφωνώ με τα λεγόμενα χωρίς να κινδυνεύω να με ρίξουν στα λιοντάρια. Πολλές αλλαγές, προς το καλύτερο. Αλλαγές που μου επιτρέπουν τώρα να πάρω ένα αεροπλάνο και να πάω να κάνω Χριστούγεννα όπως θέλω και όπως μου αρέσει.

Και έτσι κάνω λοιπόν. Σας δίνω αυτές τις φωτός από το στολισμένο σπίτι μας. Επίσης και ένα αγαπημένο tune από τους Faithless, Drifting Away μέχρι να επιστρέψω από την Πολωνία και να σας πώ πάλι τα νέα μου.
Αυτό το blog θα παραμείνει κλειστό μέχρι τις 1/1/2008.



Χρόνια πολλά!!!


Thursday, December 20, 2007

Και ξαφνικά..... αγαπημένο...


Sunday, December 16, 2007

Ρεσιτάλ Μαλακείας

Το ξέρω ότι τελευταία σας έχω αφήσει χωρίς updates αλλά όπως ξέρετε την έχω δει πολυάσχολος.
Παρόλα αυτά βρήκα ένα απολαυστικότατο βίντεο στο youtube και θα ήθελα αφού το δείτε πρώτα να μου λύσετε τις παρακάτω απορίες:





*Αφού αυτός είναι ο καθρέφτης του εαυτού του, πώς πάει μπροστά στον καθρέφτη και βλέπει την αυτό-εικόνα του (ή ότι τέλος πάντων καταλάβατε από αυτά που είπε)

*Αφού έχει κυκλοφορήσει τόσα μωρά γιατί πήγε σε τηλε-σόου να βρει γυναίκα? ( γιατί προφανώς τα μωρά δεν ήταν γυναίκες, ε?)

*Η τύπισσα που κάθεται δίπλα του, γιατί αναρωτιέται «γιατί δεν κάθεται ένα μωρό δίπλα του» ( ή κάντε το rephrase «γιατί αυτή που κάθεται δίπλα του δεν είναι μωρό»?)

*Γιατί η τύπισσα (που σημειωτέων κάθεται δίπλα του - επιμένω) αναρωτιέται ποια θα κάτσει δίπλα του με αυτά που λέει?

*Αυτό δεν είναι ερώτηση αλλά μια διαπίστωση της, ότι δίπλα του θα καθίσει ένα μπάζο.


Με τις υγείες σας…

Saturday, December 15, 2007

In this silence I believe

Κάτι που μας θυμίζει τις παλιές
καλές μέρες...

Saturday, December 08, 2007

Υπερπαραγωγή




Η νέα υπερπαραγωγή του Ε.Σ. με εντυπωσιακά κουστούμια εποχής, υπέροχες χορογραφίες και αξεπέραστες ερμηνίες.

Wednesday, December 05, 2007

Σαν Σήμερα

το 1912... για πρώτη φορά στον κόσμο, οι Έλληνες χρησιμοποιούν τα αεροπλάνα για βομβαρδισμούς στο Μπιζάνι Ιωαννίνων.

Και γαμώ τις πρωτιές.....

Sunday, December 02, 2007

Η λάμπα του δευτέρου

Η λάμπα του διαδρόμου στον δεύτερο τρεμοπαίζει. Είναι πράσινη, δηλαδή φετινή. Στο νοσοκομείο βάζουμε ταινία γύρω από τις λάμπες. Μας τις δίνει ο δήμος και εμείς τις δίνουμε στους ασθενείς και οι ασθενείς τις δίνουν σε άλλους ασθενής. Κάπως έτσι χάσαμε και μια κασέλα λάμπες. Που στο διάολο πήγαν, ένας θεός ξέρει. Το θέμα δεν είναι αυτό. Κανονικά τις δίνουμε στους ασθενείς για να δούμε αν πάνε με τα καλά τους. Πρέπει να βάλουν την ταινία ακριβώς στην μέση της λάμπας. Έτσι βλέπουμε αν μπορούν να το κάνουν, μπορούν να υπολογίσουν την μέση της λάμπας? Έχουν προβλήματα αντίληψης? Μπορούν να το κάνουν μόνοι τους ή θέλουν βοήθεια? Και κάτι τέτοια πράσινα άλογα.

Τέλος πάντων αλλού είναι το θέμα. Η ταινία είναι πράσινη. Αν ήταν κίτρινη πάει να πει ότι ήταν περσινή. Αντίστοιχα κόκκινη θα ήταν δύο χρόνων παλιά οπότε θα έπρεπε να αντικατασταθεί έτσι και αλλιώς. Του χρόνου λένε ότι θα είναι μπλε. Για να δούμε. Το θέμα είναι ότι έχω δει τόσες φορές τους ασθενείς να βάζουν ταινία στις λάμπες που σχεδόν καταλαβαίνω ποιος την έφτιαξε αυτή εδώ. Είμαι σίγουρος ότι την έφτιαξε ο Μάρκ. Σημασία δεν έχει αυτό όμως, σημασία έχει ότι πρέπει να αντικατασταθεί. Κρίμα ρε πούστη, καινούργια λάμπα.

Ευτυχώς στον τρίτο όροφο που είμαι εγώ όλες οι λάμπες φωτίζουν χωρίς πρόβλημα. Και είναι όλες πράσινες. Ευτυχώς γιατί δεν λέει να καούν και να μείνουμε στα σκοτάδια στα καλά καθούμενα. Θα έκανα μεγάλη φασαρία μιλάμε σε μια τέτοια περίπτωση. Ξέρεις τι είναι να κατέβεις τρείς ορόφους κουτρουβαλώντας? Μαλάκα μου είναι 57 σκαλοπάτια. Και δεν έχουμε και ασανσέρ. Ξέρεις τι είναι να τις ανεβαίνεις με τρείς τσάντες σόπινγκ από το Λίντλ? Γάμησε τα είναι. Παρόλα αυτά είναι καλύτερα από να τις μετρήσεις με τον κώλο επειδή κάηκε μια λάμπα. Τέλος πάντων δεν έχει νόημα να το σκέπτομαι έτσι και αλλιώς, είναι όλες καινούργιες.

Στον πρώτο όροφο υπάρχει μια κίτρινη λάμπα η οποία είναι σαν καινούργια. Αυτή είναι και η αιτία που δεν φοβάμαι μην τυχών μείνουμε στα σκοτάδια στα καλά του καθουμένου. Γιατί αν δεν ήταν αυτή θα έβλεπα την πράσινη λάμπα του δευτέρου και θα φοβόμουνα. Καινούργιες λάμπες ρε γαμώτη και καίγονται τόσο εύκολα. Γιατί να μην καεί και η λάμπα του τρίτου δηλαδή?” Τώρα όμως βλέπω την κίτρινη του πρώτου και καταλαβαίνω ότι μάλλον η πράσινη του δευτέρου είναι ελαττωματική και ότι δεν θα πρέπει να βγάζω αυθαίρετα συμπεράσματα. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας, αφού λειτουργούν όλες έχει καλώς.

Στο ισόγειο μένει ένα ζευγάρι από αυτούς που τους λένε “με ειδικές ικανότητες” οπότε έχουν μια λάμπα συνεχώς αναμμένη. Και υποθέτω ότι την αλλάζουν συχνά κιόλας. Τον δήμο τον κόβει και τον καίει μην σκοντάψουν στο ισόγειο, εμάς σκασίλα τους άμα σαβουριαστούμε από τον τρίτο. Το σκέφτομαι και τσαντίζομαι. Γιατί δηλαδή δεν τους έδωσαν ένα διαμέρισμα στον τρίτο? Το διπλανό από εμάς ήταν άδειο. Και τώρα έχουμε εκείνους τους κάφρους. Κάθε μέρα τσακώνονται. Και μιλάνε και σκωτσέζικα και δεν καταλαβαίνω γρι. Τις προάλλες καθόμουν δέκα λεπτά έξω από την πόρτα τους προσπαθώντας να καταλάβω γιατί τσακώνονται. Με έκοψε το κρύο με τους μαλάκες. Τέλος πάντων δεν έβγαλα άκρη και πήγα για ύπνο. Το θέμα δεν είναι αυτό όμως.

Το θέμα είναι ότι είναι 09:15 το πρωί και ακόμη είναι αναμμένος ο δημοτικός φωτισμός.

Μαλάκα χειμώνα, ακόμα να ξημερώσει…

Friday, November 16, 2007

τέλος προγράμματος
Ξαφνικά ένοιωσα ένα χτυπηματάκι στην πλάτη. Γύρισα με σαπουνάδες, ένα σφουγγάρι στο ένα χέρι και ένα πιάτο στο άλλο. Ξεκίνησε να μου μιλάει. Συνήθως μιλάει μόνο με τους φανταστικούς φίλους του. Δεν καταλάβαινα απολύτως τίποτα . Μπορεί και να μου μίλαγε ασταμάτητα για 2-3 λεπτά. Έκανε μια παύση. Τον κοίταγα σαν βλάκας φοβούμενος τα μεθεόρτια. (Υπέθεσα ότι..) υπέθεσε ότι κατάλαβα τι είπε, έκανε μεταβολή και έφυγε χαρούμενος χωρίς να μοιράσει μπουνιές όπως συνηθίζει να κάνει όταν εκνευρίζεται.
Ήμουν σίγουρος ότι κάτι πολύ σημαντικό παίχτηκε αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τι.

***
Το θυμάμαι τόσο καθαρά. Ήμουν ακόμη στην κούνια από την οποία έβλεπα την τεράστια ξύλινη “His Master’s Voice” τηλεόραση μας να δείχνει την καρτέλα τέλους. Κάθε βράδυ το ίδιο σκηνικό. Μόλις οι γονείς μου έκλειναν την τηλεόραση εγώ έκλαιγα. Η τηλεόραση έπρεπε να είναι ανοιχτή και να την παρακολουθούμε. Πάνω στην απελπισία της η μάνα μου έδωσε την σωστότερη απάντηση που θα μπορούσε να δώσει. “Και αν κοιμόμαστε εμείς, υπάρχει κάποιος άλλος εκεί έξω που την παρακολουθεί”. Ακόμη και μετά από τόσα χρόνια θυμάμαι την απάντηση που ήταν αρκετή για να με καθησυχάσει και να μην ξανακλάψω το βράδυ.

***
Την προηγούμενη Δευτέρα, μου έδωσαν (επιτέλους) access στον Athens server από όπου μπορώ να κατεβάσω άρθρα της προκοπής. Ένα από αυτά που κατέβασα – του Bruce Fink – ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικό για εμένα. Αποκαλυπτικό διότι αφενός μου εξήγησε ότι ο κύριος του πρώτου περιστατικού δεν χρειαζόταν κάποιον άλλον στα αυτιά του οποίου τα λεγόμενα του θα πρέπει να έχουν νόημα αφετέρου διότι συνέδεσε ένα πολύ σημαντικό γεγονός της ζωής μου – το τέλος της οιδιπόδειας περιόδου – με μια ανάμνηση η οποία μου δίνει μια εικόνα του πότε περίπου άρχισε η είσοδος μου στην γλώσσα.

Saturday, November 03, 2007

Το θέατρο της Ζωής μας
Είναι μια τεράστια σκηνή θεάτρου. Υπάρχει ένα μικρό γηπεδάκι μπάσκετ, ένα σχολείο, μια πλατεία με δένδρα. Υπάρχουν και οι θεατές. Οι θεατές δεν φαίνονται από την σκηνή αλλά αισθάνεσαι την παρουσία τους. Ταυτόχρονα όμως οι θεατές δεν υπάρχουν κιόλας. Θα έρθουν μετά, αφού τελειώσει το έργο, για να το δουν.

Οι ηθοποιοί γνωρίζονται μεταξύ τους. Ο ρόλος τους εξαρτάτε καθαρά από την χρονική στιγμή του έργου. Μπορεί να παίζουν πολλούς ρόλους μέσα στο έργο. Μπορεί κιόλας να τους παίζουν και ταυτόχρονα. Μπορεί κάποιος να είναι ο Ηρακλής και ταυτόχρονα να είναι και ο Οδυσσέας.

Το κοινό είναι εκεί αλλά δεν είναι παρών. Παρακολουθεί το έργο μέσα από τα μάτια των ηθοποιών. Σαν κοινό, θα έρθει και θα καθίσει στις καρέκλες του θεάτρου, πολλά χρόνια αφού το έργο θα έχει τελειώσει. Μαζί τους θα καθίσουν και οι κριτικοί. Αυτοί δεν γνωρίζουν τίποτα για το έργο αλλά είναι οι ειδικοί που θα μιλήσουν για αυτό. Οι κριτικοί είναι τυφλοί, δεν μπορούν να το δουν. Θα το γνωρίσουν από τις μαρτυρίες του κοινού που είδαν κάποτε το έργο ως ηθοποιοί.

Το κοινό κάθεται και παρακολουθεί ένα έργο που τελείωσε. Παρακολουθούν την σκηνή αλλά με έναν Νιτσεϊκό τρόπο η σκηνή παρακολουθεί και τους ιδίους. Το γηπεδάκι, το σχολείο, η πλατεία. Αυτό το “λοξό” βλέμμα γίνεται αντιληπτό μόνο από την άκρη του ματιού τους. Έτσι λοιπόν, το κοινό με την σειρά του αποτελεί έναν θίασο. Παρακολουθούν ένα έργο που τελείωσε αλλά και με την σειρά τους παρακολουθούνται από μια άδεια σκηνή.

Για αυτό το “λοξό” βλέμμα θα αποπειραθούν να μιλήσουν στους κριτικούς – όντας ανίκανοι να το δουν. Θα αποπειραθούν πολλές φορές αλλά πάντα θα αποτυγχάνουν. Αυτή θα είναι η τραγική στιγμή του έργου. Εκεί που δεν θα υπάρχουν λόγια για να ειπωθούν - εκεί που ο ηθοποιός ξέχασε τα λόγια του επί σκηνής.

Friday, November 02, 2007


New Shoutbox Features

Λοιπόν, όπως βλέπετε σας έβαλα και shoutbox για ένα γρήγορο σχόλιο χωρίς να κάνετε login.
Μαλακίες θα διαγράφονται αμέσως και το "κακό" ip θα γίνεται "μπάντ" (ελληνικά banned)

Αυτά!

Thursday, November 01, 2007

Χρονια μας Πολλά


Και επειδή το Σάββατο που μας πέρασε κλείσαμε τα 28 μας πάρτε ένα γλυκάκι τώρα που προλαβένετε.



Ακολουθούν φωτός από την χοροεσπερίδα μας.









Και φυσικά από τα δώρα μας.

Thursday, October 25, 2007

Ενα δύο - ένα δυό
Μας έλεγε ο μορφωμένος Ανχης(ΠΖ) Σ.Σ. (διοικητής στην μονάδα που υπηρετούσα): «Ο κόσμος έξω δεν γνωρίζει τι κάνετε εδώ μέσα, η παρέλαση είναι ο μόνος τρόπος για να τους δήξετε».

Λες και αυτοί δεν πήγαν φαντάροι και δεν ξέρουν τι κάνουμε εκεί μέσα, ή έστω δεν υποψιάζονται καν τι μαλακίες κάναμε, έπρεπε να τρέχουμε μέσα στην βροχή πάνω κάτω στο στρατόπεδο για τους πείσουμε ότι κάτι κάνουμε. Και στον στρατό δεν έχει ‘όχι’, είσαι 70-80kg κρέας χρεωμένο, άμα τους ρωτήσεις τον λόγο θα σου παίξουν την ίδια κασέτα και θα σε ενημερώσουν. Αχ αυτή η ηθική ανάταση του κοινωνικού ιστού, ενός κοινωνικού ιστού που εξευτελίζετε καθημερινά για 800 ευρώ για να μπορέσει ένα σαββατόβραδό να χαρτζιλικώσει γερά τη λουλουδού και να αισθανθεί και αυτός άρχοντας για λίγο.

Και εντάξει- κάπου το είχες ψυλλιαστεί αυτό έτσι και αλλιώς, στρατός είναι, δεν είναι δυνατόν να έχει ο καθένας άποψη, αν ήταν έτσι θα είχε γκρεμιστεί όλο αυτό το μεγαλειώδες οικοδόμημα νόμιμης σκλαβιάς και μίζας που μας κάνει να κοιμόμαστε ασφαλείς τα βράδια (γιατί ξέρετε στην Φινλανδία που δεν έχει στρατό ο κόσμος δεν κοιμάται τα βράδια από την ανασφάλεια που νοιώθει).

Να σας ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι κατά των μαθητικών παρελάσεων. Πιστεύω ότι πρέπει να παραμείνουν αλλά μέσα σε ένα πιο φολκλόρ πλαίσιο. Όπως για παράδειγμα η παρέλαση των αποκριών στην Πάτρα ή την παρέλαση των καλικατζάρων στην βόρεια Ελλάδα. Να δίνεται έτσι και η δυνατότητα στους συμμετέχοντες να μυηθούν στο πνεύμα περισσότερο. Έτσι και αλλιώς οι παρελάσεις το ’36 καθιερώθηκαν, εμπνευσμένες από τις φρικαλέες παρελάσεις των Ναζί του Χίτλερ και του Μουσολίνι (ο Μεταξάς ήταν δηλωμένος θαυμαστής του άλλωστε). Για περισσότερα από 100 χρόνια (από την ίδρυση του ελληνικού κράτους μέχρι το 1936) κανείς δεν αναρωτήθηκε « Γιατί δεν κάνουμε μια παρέλαση να τιμήσουμε τους πεσόντες; » .

Δύο φορές στην ζωή μου πήγα παρέλαση. Μία στην έκτη δημοτικού, γιατί μου είπαν ότι ήταν ‘και γαμώ’ και για ένα 12χρονο είναι αρκετό ως επιχείρημα και μία στην Τρίτη γυμνασίου όπου μου υποσχέθηκε ο καθηγητής Φυσ. Αγωγής ότι θα μου βάλει καλύτερο βαθμό στην γυμναστική. Τότε βλέπετε τα πράγματα δούλευαν αλλιώς, έπαιρνες καλύτερο βαθμό όχι αποβολή άμα αρνηθείς.

Στον στρατό, κοιτώντας από το παράθυρο ενός γραφείου και τρώγοντας γαλακτομπούρεκο, συνειδητοποίησα το μάταιο της όλης υπόθεσης. Πόσο σαδιστική μπορεί να είναι αυτή η κοινωνία που προκειμένου να αισθανθεί ‘κάπως’ απαιτεί φαντάρους ψημένους από τον καλοκαιρινό ήλιο να λιποθυμούν υπό τις ιαχές του Σχη(ΠΖ) και διοικητή του στρατοπέδου «Ναι στα τανκς – Όχι στο βούτυρο» (μαλάκα Τσακ, εύχομαι από βούτυρο να το’βρεις). Και επειδή η κοινωνία έχει συμφέρον να κρατάει σαν ζόμπι αυτούς που θυσιάστηκαν για να γράφω εγώ ελεύθερα σήμερα στο blog μου και τα οποία τα έχει ενσωματώσει στον κοινωνικό σύνολο που χρειάζεται ‘ανάταση’, έτσι και αυτά τα ζόμπι ανέλαβαν πρόθημα τον ρόλο του αχόρταγου θρύλου που δεν χορταίνει τιμές και τιμωρεί την κάθε ασέβεια και λήθη.

Και αυτοί οι θυσιασμένοι ήρωες δεν χορταίνουν από αθώες παιδικές ψυχές. Σε στοίχιση έν-δυό κατά προτίμηση και με την κεφαλή δεξιά.
[...]That the soldier defends a scrap of coloured cloth -- his flag -- with his life-blood, [...] all these are examples of psychic displacements which to us seem incontestable.
Sigmund Freud - The Interpretation Of Dreams

Monday, October 22, 2007

Στατιστικά Καλησπέρα σας

Έχει πολύ πλάκα να κάθομαι και να διαβάζω τα στατιστικά του blog μου. Από πού προέρχονται οι επισκέπτες, τι search words δίνουν, πόσο κάθονται στο blog κτλ κτλ και είναι να χτυπιέμαι από τα γέλια. Πραγματικά μερικές φορές το google επιστρέφει άλλα για άλλα αποτελέσματα.

Έτσι λοιπόν μερικά από τα best είναι:

*Krung Thep Mahanakhon, Bangkok, Thailand όπου βρήκε το blog μου ψάχνοντας «Nike Shoe Lasses»

*Beirut, Lebanon (ΒΕ Telecom) όπου πέρασε να δει το blog μου ψάχνοντας για κάτι που δεν μπορώ καν να το κάνω copy-paste για να το δείτε. Λιβανέζικοι χαρακτήρες. Πάντως σύμφωνα με τα αποτελέσματα βρήκε την απάντηση του στο post μου «Η Ιστορία μιας ψευδαίσθησης» Απρίλη 2007.

*Τακτικός επισκέπτης ο κύριος/κυρία με Ip 80.227.97.142 από τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα. ((Broadband Business Customer) Dubai, Dubai, United Arab Emirates). Πάντα διαβάζει (?) τα καινούργια πόστ μου. Μπράβο μεράκι!

*Μια επίσκεψη που με έκανε να ψάξω στο google για να δω που είναι αυτή η χώρα, είναι η Σαμόα (Samοa). Και για να σας φύγει η απορία, είναι κάπου στον ειρηνικό ωκεανό. Και αφού έμεινε συνδεδεμένος για 15 λεπτά περίπου βρήκε την απάντηση του στο πόστ μου «Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέξε μου και γλίστρησα» στον Μάρτιο 2007.

*Ο κορυφαίος όμως είναι ο κύριος/ια από την Αγκόλα (Angola Telecom - Luanda, Angola) όπου βρήκε το blog μου ψάχνοντας για “Gaki no tsukai”. Κολλητέ λυπάμαι, αλλά μου τελείωσε το Gaki no tsukai, μόλις φέρω πάλι θα κάνω ένα πόστ να σε ενημερώσω.

Αυτά λοιπόν, για να μην νομίζετε ότι δεν τρώτε κανονικό φακέλωμα όλοι εσείς που επισκεπτόσαστε το blog μου. Για οποιοδήποτε άλλο κουλό search result πέσει στην αντίληψη μου, θα σας ξανα-γράψω!

Monday, October 15, 2007

Η Λέξη και το Πράγμα

[..] We next went to the school of languages, where three professors sat in consultation upon improving that of their own country.

The first project was, [...]

The other project was, a scheme for entirely abolishing all words whatsoever; and this was urged as a great advantage in point of health, as well as brevity. For it is plain, that every word we speak is, in some degree, a diminution of our lunge by corrosion, and, consequently, contributes to the shortening of our lives. An expedient was therefore offered, "that since words are only names for things, it would be more convenient for all men to carry about them such things as were necessary to express a particular business they are to discourse on." And this invention would certainly have taken place, to the great ease as well as health of the subject, if the women, in conjunction with the vulgar and illiterate, had not threatened to raise a rebellion unless they might be allowed the liberty to speak with their tongues, after the manner of their forefathers; such constant irreconcilable enemies to science are the common people.

Jonathan Swift - "Τα ταξίδια του Γκιούληβερ" - Κεφάλαιο 5

Sunday, October 14, 2007


Εις Μνημοσινην Πρεσβητερων και εις Γνωσιν Νεοτερων

Ο κ. S. L. είναι τώρα 94 χρονών. Όταν μιλάς μαζί του θα σε ρωτήσει 10 φορές αν μοιάζει με 94. Φοβάται πολύ ότι θα πεθάνει. Στα 80 του κέρδισε διακρίσεις στην κολύμβηση. Είναι σε καλή κατάσταση αλλά ξεχνάει λίγο. Μπορεί να σου κάνει την ίδια ερώτηση τέσσερις, πέντε φορές. Αλλά είναι αυτό που λέμε short term memory που έχει πρόβλημα. Τα παλιά τα θυμάται σαν σήμερα.

Γεννήθηκε στην Κρακοβία κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όταν η Κρακοβία ήταν πρωτεύουσα της Πολωνίας. Πολωνοεβραίος στην καταγωγή, συντάχτηκε με την αντίσταση που οργανώθηκε με την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία το 1939. Από εκεί μεταφέρθηκε στα βουνά της Ιταλίας και συμμετείχε το 1944 στην μάχη του Monte Casino για την πτώση της Ρώμης. Για τις υπηρεσίες του αυτές τιμήθηκε με αμέτρητα μετάλλια ανδρείας.

Ήρθε και έκατσε στο σαλόνι φορώντας το παλτό του με τα μετάλλια. Έφερε μαζί του και τα τιμητικά διπλώματα που του είχαν κατά καιρούς απονείμει. Έφερε και τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες του, καμιά κατοσταριά. Από όλες αυτές είχε μια η οποία είχε ιδιαίτερη σημασία για αυτόν. Ήταν μια οικογενειακή φωτογραφία με όλα τα μέλη μαζεμένα, το καλοκαίρι πριν τον πόλεμο. Ήταν τραβηγμένη σε ένα πάρκο, με κόσμο τριγύρω να απολαμβάνει αμέριμνος τον καλοκαιρινό ήλιο, μην μπορώντας να φανταστεί τι του ξημερώνει.

Φωτεινή φωτογραφία, ξέγνοιαστη.

Με την γερμανική εισβολή ο S. L άφησε την οικογένεια του και πήγε στο βουνό. Και αυτό του έσωσε την ζωή. Τους γονείς του και τις τρείς αδελφές του τους μάζεψαν οι Γερμανοί και του εκτέλεσαν σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ποτέ δεν έμαθε το πού. Όπως και σχεδόν όλους τους φίλους του. Ήταν προφανώς ο μόνος επιζών από όλους αυτούς που εικονίζονταν στην φωτογραφία.

Όταν τα Ρωσικά στρατεύματα απελευθέρωναν την Πολωνία – για να την αιχμαλωτίσουν αργότερα – επισκέφτηκε στρατόπεδα συγκέντρωσης προκειμένου να μάθει κάτι για την τύχη των δικών του. Στο Άουσβιτς είδε ιδίοις όμασι τους γερμανικούς φούρνους (αυτούς που ισχυρίζονται ότι κατασκευάστηκαν την δεκαετία του ’50). Το μόνο που κατάφερε να μάθει είναι ότι τους μάζεψαν όλους μαζί και τους πήγαν να τους εκτελέσουν. Τίποτα περισσότερο. Και μάλλον ήταν και αρκετό.

Thursday, October 11, 2007

Minstrel In The Gallery
Σήμερα η κουβέντα στην δουλειά το έφερε γύρο από τον αγαπημένο μας δίσκο. Έχετε πάρει χαμπάρι πόσο δύσκολο είναι να ονοματίσεις τον ποιό αγαπημένο σου δίσκο?
Και αυτό γιατί από καιρό σε καιρό αλλάζεις γούστα και στυλ. Έτσι και εγώ κώλωσα να απαντήσω με μιας όπως έκαναν οι περισσότεροι.

Αν πρέπει να διαλέξω έναν αυτός θα είναι μάλλον ο “Minstrel In The Gallery” των Jethro Tull. Είναι μάλλον ο μόνος δίσκος που τόσα χρόνια ακούω σταθερά. Αν και κανένα από αυτά τα τραγούδια δεν είναι το αγαπημένο μου, παρόλα αυτά ακούγετε από την αρχή μέχρι το τέλος μονοκοπανιά.

Τι λέτε λοιπόν, ποιος είναι ο δικός σας αγαπημένος δίσκος?


Minstrel In The Gallery (1975)

1. Minstrel In The Gallery
2. Cold Wind To Valhalla
3. Black Satin Dancer
4. Requiem
5. One White Duck Nothing At All
6. Baker St Muse
7. Grace

Μόνο στα Waitrose
Εβδομάδα προσφορών στα Waitrose
Εξωτικές μπάμιες, μόνο £ 1.10 (1,5 Euro) τα 125γρ.
Τρέξτε να προλαβετε!!!

Sunday, October 07, 2007

Ηermitage of Βriad

Ένα από τα σημάδια του χρόνου είναι η δυσκολία μου να κάνω αυτά που παλιότερα ήταν απόλαυση για εμένα. Έτσι λοιπόν, σήμερα με πολλά ξυπνητήρια κατάφερα να σηκωθώ πριν την ανατολή και να πάω στο Ηermitage of Βriad, έναν μίνι εθνικό δρυμό 15’ μακριά με το λεωφορείο.

Το Εδιμβούργο είναι περικυκλωμένο από 3 μικράποτάμια. Το ένα είναι το Cannal το οποίο συνδέει το Εδιμβούργο με την Γλασκόβη, το άλλο είναι το Water Of Leith και το τρίτο είναι αυτό το μικρό ρυάκι που δεν ξέρω πως ονομάζεται και διατρέχει αυτόν τον μικρό δρυμό μήκους περίπου 4 Km (2,5 μιλίων) .

Αυτές τις φωτογραφίες τις πήρα σήμερα το πρωί κατά τον περίπατο μου. Αυτά είναι τα χρώματα του φθινοπώρου που εμείς που μεγαλώσαμε σε τσιμεντουπόλεις δεν γνωρίσαμε. Είναι στην τελική ανάλυση μια μεγάλη συνιστώσα αυτού που ονομάζουμε «ποιότητα ζωής».

Σε αυτούς τους ταλαίπωρους σκοτσέζους που τόσα πολλά έχω κατά καιρούς καταμαρτυρήσει, δεν μπορώ να τους μέμψω για την σχέση τους με το περιβάλλων. Σε εμάς θα ήταν αδιανόητο να έχουμε έναν τέτοιο δρυμό κάπου κοντά στην Αθήνα. Θα τον είχαμε κάψει και θα τον είχαμε κάνει προ πολλού Athens Mall, Zara και Village Park που τόσο πολύ χρειαζόμαστε γιατί δεν υπάρχουν αρκετά μαγαζιά να κάνουμε τα ψώνια μας.


Αυτό είναι το Φθινόπωρο –Ζηλέψτε παιδιά της Τσιμεντούπολης



Wednesday, September 26, 2007

H σημασία του φαίνεσθαι
Σημασία εις την σήμερον ημέρα έχει το πώς θα πουλήσεις την μούρη σου. Το τι πραγματικά ξέρεις, τι μπορείς να παρέχεις και στην τελική ποιος πραγματικά είσαι είναι δευτερεύων. Και εννοείτε ότι πρέπει να τηρήσεις κατά γράμμα τον κάθε δεκάλογο που σου δίνουν στα σεμινάρια τύπου «Συνέντευξη for dummies». Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε αυτό το κακό με τις δέκα εντολές, το θέμα είναι ότι έχει παγιωθεί και θεωρούνται κάπου αυτονόητες, πχ αν ο υποψήφιος δεν φοράει γραβάτα, πάει να πει ότι δεν σέβεται τον εξεταστή. Μια νοητή εξίσωση μεταξύ ενός υποψήφιου που έρχεται στην συνέντευξη φορώντας τα καθημερινά του ρούχα και ενός που έρχεται με το σώβρακο στο κεφάλι του ή φορώντας μια μουτσούνα του Μπούς για παράδειγμα.

Και μετά ξεκινάει το γελοίο του θέματος, με τον κάθε υποψήφιο να υιοθετεί ένα φανταστικό προφίλ που ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. Μπορείς να είσαι ο ευχάριστος και πάντα πρόθυμος τύπος, με το χαμόγελο από το ένα αυτί στο άλλο ή ο αποφασισμένος που πατάει επί πτωμάτων. Διαλέγεις και παίρνεις. Σημασία έχει να δείχνεις ότι είσαι αποφασισμένος να στείλεις την εταιρία στα ουράνια. Δεν έχεις προσωπική ζωή, όλη σου η ζωή θα είναι η εταιρία.

Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάς να κοιτάς τον εξεταστή σου στα μάτια. Να κρέμεσαι από τα χείλη του. Και να παρακαλάς να μην σου πέσει κανένας αλλήθωρος. Αν τύχει ο εξεταστής σου να είναι γυναίκα η οποία διάλεξε ότι πιο απίθανο ντεκολτέ βρήκε στην ντουλάπα της , εσύ κρατάς την άκρως ρεαλιστική στάση και την κοιτάς στα μάτια και μόνο. Να δείχνεις προβληματισμένος με τις εξελίξεις αλλά και ταυτόχρονα αισιόδοξος.

Δεν υπάρχει ‘δεν ξέρω’. Τα ξέρεις όλα.

Όταν θα φτάσουν στο σημείο-παγίδα όπου θα σε ρωτήσουν ποια είναι τα θετικά και ποια τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα σου, το κλειδί είναι να παριστάνεις με επιτυχία ότι ψυχανεμίζεσαι λίγο πριν απαντήσεις. Η πραγματική απάντηση είναι άνευ σημασίας μιας και η λίστα με τα συν και τα πλην που θα απαγγέλεις – ευγενική χορηγία των σεμιναρίων – θα είναι καρμπόν με αυτές που έδωσαν οι δέκα προηγούμενοι και με αυτές που θα δώσουν οι δέκα επόμενοι ( όλοι από την κ. Μακρή ψωνίζουν).

Και να μην ξεχάσεις, φεύγοντας, να σφίξεις αποφασιστικά το χέρι του εξεταστή σου, δεν είσαι κανένας μαλάκας τυχαίος, είσαι ο αποφασισμένος-κατάλληλος άνθρωπος για την θέση που διαφημίζουν.

Σήμερα λοιπόν έδωσα μια συνέντευξη στην ΒΤ ( British Telecommunications) για θέση Support Ηelpdesk. H BT είναι μεγάλη, η ΒΤ σας γ@μ@ει όλους.

Εν αναμονή των αποτελεσμάτων. Θα σας κρατήσω ενήμερους.

Την σκατόφατσα του επιτυχημένου επιχειρηματία την βρήκα στο google. Είναι έτσι από την μάνα του, όχι από το photoshop.

UPDATE (07/10/2007) : Τελικά όπως αναμενόταν πήρα τα τρία μου.

Monday, September 24, 2007



Πάρε ένα εορτοδάνειο παιδί μου
Αντιγράφω από το in.gr:

Παράνομοι κρίθηκαν έντεκα όροι των τραπεζών στις συμβάσεις των καταναλωτών
Παράνομοι κρίθηκαν, με δύο αποφάσεις του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, έντεκα όροι που ενσωματώνουν οι τράπεζες στις συμβάσεις των καταναλωτών.
Σύμφωνα με την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, το Πολυμελές Πρωτοδικείο της Αθήνας αποφάνθηκε ύστερα από προσφυγή που κατέθεσε η ΕΚΠΟΙΖΩ κατά δύο μεγάλων εμπορικών τραπεζών.
Οι αποφάσεις καταδικάζουν τις τράπεζες για πρακτικές που αφορούν το σύνολο των συναλλασσομένων με τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα: καταθέτες, δανειολήπτες, κατόχους πιστωτικών καρτών, ακόμη και πολίτες που επισκέπτονται τα καταστήματα απλώς για να πληρώσουν το ενοίκιό τους.
Βέβαια, μετά την πρωτόδικη καταδίκη τους, οι τράπεζες θεωρείται βέβαιο ότι θα αντιδράσουν προσφεύγοντας κατά της απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου της Αθήνας. Κι αυτό διότι από τους όρους που κρίθηκαν παράνομοι, εισπράττουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Σύμφωνα με υπολογισμούς της ΕΚΠΟΙΖΩ, μόνο από τις χρεώσεις στις πιστωτικές κάρτες που κρίθηκαν παράνομες, οι τράπεζες βάζουν στα ταμεία τους περίπου 280 εκατ. ευρώ σε ετήσια βάση.
Αναρωτιούνται γιατί τις καίνε μετά ?.....

Sunday, September 23, 2007

Έκθεση William Blake

Από την προηγούμενη βδομάδα και μέχρι τις 4 Νοεμβρίου, η Εθνική πινακοθήκη της Σκοτίας φιλοξενεί έκθεση με μερικά από τα έργα του William Blake. Η έκθεση είναι πολύ αποσπασματική αλλά και πολύ αντιπροσωπευτική ταυτόχρονα. Περιλαμβάνει εικονογραφήσεις από το ποιητικό έργο του “ The book of Job” καθώς επίσης και χαλκογραφίες της πρώιμης περιόδου της μαθητείας του. Αλλά φυσικά το διαμάντι της έκθεσης ήταν ο πρωτότυπος πίνακας God Writing upon the Tables of the Covenant (κλικ εδώ)

Καθώς μπαίνεις μέσα στην πελώρια πινακοθήκη με τα αμέτρητα έργα κρεμασμένα στους τοίχους μπορείς να καταλάβεις αμέσως την δουλειά του William Blake. Απλά είναι τόσο ανατριχιαστικά διαφορετική. Σε μία γωνία κρεμασμένος και ο πίνακας , φωτιζόμενος υποβλητικά. Μπορούσα να στέκομαι και να κοιτάζω με τις ώρες. Ακολουθούσα τις απλές γραμμές του σχεδίου του πίνακα και έδειχνε τόσο απλός. Μπορούσες σχεδόν να διακρίνεις τα σημεία στα οποία είχε κάνει τις διορθώσεις του. Μόλις απομάκρυνα λίγο το βλέμμα μου και κοίταγα ολόκληρο τον πίνακα καταλάβαινα πόσο σύνθετος είναι. Και ήταν φοβερό το να συνειδητοποιείς το πώς αυτές οι απλές γραμμές σου προκαλούσαν τόσο δέος όταν τις αντίκριζες σαν ολότητα.

Κρίμα που δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν περισσότερα από τα έργα αυτού του σκοτεινού μυαλού. Μια μικρή έκθεση σαν και αυτή, θαμμένη ανάμεσα στις διαρκείς εκθέσεις έργων του μεγέθους των Rafaela και Botticelli δεν είχε την προβολή που της άξιζε.
Πώς πέρασα το ΣΚ μου..

Στην κορυφή του Blackford Hill

Thursday, September 20, 2007

/ * /
Λένε ότι ο ασθενής δεν ξεφορτώνεται ποτέ τον θεραπευτή του. Σήμερα άρχισα να πιστεύω ότι ο θεραπευτής βρίσκεται σε πιο δεινή θέση, όντας ανίκανος να ξεφορτωθεί όλους τους ασθενείς του.

Η Ρέιτσελ δουλεύει κοντά οχτώ χρόνια σαν εργασιοθεραπευτής, (αυτό που στα αγγλικά λέγετε occupational therapy). H συνάντηση της τυχαία στο λεωφορείο με έναν παλιό της ασθενή σήμερα το πρωί ήταν ικανή να πυροδοτήσει έναν άνευ προηγουμένου αναπάντεχο μονόλογο – ανεπάντεχο δεδομένου ότι δεν έχουμε τόσο στενή σχέση για να μου εξομολογηθεί το πώς αισθάνεται. Φαίνεται ότι η εξέλιξη του ταλαίπωρου αυτού ασθενή δεν ήταν η αναμενόμενη. Χρόνια μπαινόβγαινε σε κλινικές απεξάρτησης αλκοόλ και τώρα για να κυκλοφορεί ρακένδυτος πάει να πει ότι δεν είχε την αναμενόμενη πορεία. Η Ρέιτσελ απλά έστρεψε το βλέμμα αλλού για να μην την δει.

Πέντε χρόνια είχε να τον δει και τώρα καθόμουν και άκουγα σιωπηλός έναν ατέλειωτο μονόλογο, ερωτήσεις αναμιγμένες με μπόλικες τύψεις και λογικά σχήματα από-ενοχοποίησης. « -Μήπως δεν παρείχα τις αναμενόμενες υπηρεσίες? » αναρωτιόταν αν έφταιγε εμμέσως για την κατρακύλα του. Πέντε χρόνια είχε να τον δει και τώρα είχε σχεδόν ξεχάσει ότι τον είχε ασθενή της . Παρόλα αυτά εμένα μου φαινόταν ότι άκουγα απορίες και ερωτήσεις μαζεμένες 5 χρόνια τώρα. Τα έλεγε και τα ζούσε. Τα αυτιά και τα μάγουλα της είχαν αναψοκοκκινίσει και είχε γουρλώσει τα μάτια της. «-Έφυγε και σου άφησε έναν κουβά ερωτήσεις» της είπα με τα ταλαίπωρα αγγλικά μου, μεταφράζοντας από τα ελληνικά. Προσπάθησε να χαμογελάσει αμήχανα αλλά δεν της βγήκε. Απλά κοκκίνισε περισσότερο. «-Φαίνεται ότι δεν το σκεπτόμουν αλλά αυτές είναι βασικές ερωτήσεις που τις κουβαλάς σε όλες τις σχέσεις σου με τους ασθενείς, που θες να ξέρεις ότι τους βοήθησες να καλυτερεύσουν την ποιότητα ζωής τους.»

-« Λένε ότι ο ασθενής δεν ξεφορτώνεται ποτέ τον θεραπευτή του. Σήμερα άρχισα να πιστεύω ότι ο θεραπευτής βρίσκεται σε πιο δεινή θέση, όντας ανίκανος να ξεφορτωθεί όλους τους ασθενείς του.»
πέταξα την εξυπνάδα μου φεύγοντας.

Monday, September 17, 2007

Η Καταστροφή της Σμύρνης
A, γράφεις ένα βιβλίο για κείνη τη χαμένη πολιτεία και μου ζητάς να σ' αρμηνέψω. Άκουσε. Πάνε από τότε κάπου σαράντα χρόνια, σωστά σαράντα χρόνια. Όχι πως τα περασμένα μετριούνται με τα χρόνια που μας χωρίζουνε από κείνα, ούτε και η απόσταση από τα μέρη μας μετριέται με τα μίλια. Για τον έναν, είναι και τα δυο τόσο μακριά, σα να μην υπήρξανε ποτέ. O άλλος, τα 'χει πάντα μπροστά του ζωντανά, λες κ' είναι τούτη η ώρα. Ανάλογα με το αίσθημά μας είναι και τα δυο. Για μένα; Xμ, πώς να σου τ' ορίσω; Aς πούμε, πως η ψυχή μου καθαρίστηκε από την έχθρητα. Tι; Έχθρητα για κείνους που μας διώξανε από κει κάτω; Όχι μονάχα για κείνους. Ακόμα και γι' αυτούς που είχαν έρθει.

Κοσμά Πολίτη – Στου Χατζηφράγκου.


Ογδόντα πέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την καταστροφή της Σμύρνης που οδήγησε σε μια από τις μεγαλύτερες μετακινήσεις πληθυσμών στην σύγχρονη ιστορία. Τον Μάιο του 2006, το National Geographic κυκλοφόρησε ένα βιβλίο - λεύκωμα στο οποίο περιέχονται τα αυθεντικά άρθρα και οι φωτογραφίες του περιοδικού, όπως και το αφιέρωμα του τεύχους Νοεμβρίου 1925, γραμμένο από τον Μέλβιλ Τσάτερ, αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων εκείνης της εποχής.

Απαλλαγμένο από εθνικιστικές υστερίες, παρακολουθούμε την πορεία των γεγονότων που οδήγησαν στην καταστροφή της Σμύρνης και στον ξεριζωμό περισσοτέρων από 2.000.000 κατοίκων και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου, όπως αυτός διαμορφώθηκε από την συνθήκη της Λοζάνης.

Για αυτούς που δεν έχουν emule για να το κατεβάσουν, το βρήκα και στο rapidshare <εδώ>

Sunday, September 16, 2007

Εκλογές 2007
Οι πρώτες εκλογές που ψήφισα ήταν οι εκλογές του 1996. Μπήκα μαζί με ένα σωρό συμπαθητικές γριούλες και γεροντάκια σε ένα λεωφορείο που μίσθωνε ευγενικά το ΠΑΣΟΚ για να μας πάει αφιλοκερδώς στα Γιάννενα να ψηφίσουμε. Επτά ολόκληρες ώρες – τότε δεν υπήρχε η γέφυρα Ρίου-Αντιρίου- ταλαιπώρησαν τα αυτιά μου ομιλίες του Σημίτη, συνθήματα κατά της ΝΔ, διαφημιστικά σποτ και αλαφιασμένα γερόντια που υπόσχονταν θάνατο στους αλλόπιστους. Μέχρι και ομιλίες του μακαρίτη Παπανδρέου επιστράτευσαν. Πενήντα συνθήματα που το ένα έπαιζε μετά το άλλο, 200 φράσεις και 20000 λέξεις ανα φράση και ούτε μία σοβαρή πρόταση. Ακόμη και μέσα στο ferry boat που έτυχε να συμπέσουμε με ένα πούλμαν της ΝΔ, γέροι και παιδιά επιδίδονταν σε μια ευγενής άμιλλα ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά το ποιο χαζό σλόγκαν.

Ωραίο καιρό είχαμε, είχε ρίξει και μια βροχούλα που είχε πλύνει τους δρόμους, ήμασταν και πιτσιρίκια και καταλαβαίνω τον χαβαλέ που είχαν οι εκλογές. Το βράδυ πριν τις εκλογές πηγαίναμε και πετάγαμε πέτρες στον ταλαίπωρο τον φαντάρο που φύλαγε την κάλπη για να τον τρομάξουμε, μετά μαζευόμασταν και την αράζαμε στο σχολείο και λέγαμε καμιά μαλακία και πέρναγε ευχάριστα η ώρα… όμορφα πράγματα που εν ολίγοις δικαιολογούσαν έναν κάποιο ενθουσιασμό για τις εκλογές. Ενθουσιασμός που ουδεμία σχέση είχε με το ποιος θα μας κυβερνήσει, λες και έχει καμιά διαφορά.

Την ημέρα τον εκλογών λοιπόν στήθηκα και εγώ μαζί με τους φίλους μας στην ουρά με τον ατέλειωτο χαβαλέ, λέγοντας μαλακίες και διασκεδάζοντας την όλη κατάσταση. Από την υπερβολική δόση ΠΑΣΟΚ στο λεωφορείο ψήφισα και εγώ ΣΥΝ για αλλαγή. Το βράδυ μαζευτήκαμε με τις απαραίτητες μπύρες και πατατάκια να δούμε τα αποτελέσματα. Στα μικρά χωριά όπως το δικό μου τα αποτελέσματα είναι λίγο πολλή στάνταρ. ΠΑΣΟΚ 28 άτομα, ΝΔ 25, ΚΚΕ 3 και ΣΥΝ αυτή την φορά ήταν ένας παραπάνω (τα νούμερα είναι τυχαία). Και ξεκινάει αυτό το urban legend ποιος ψήφισε ΣΥΝ.

Πήγα και τον Μάρτιο του 2000 για τις επόμενες εκλογές. Δεν ψήφισα αλλά πήγα για τον όλο χαβαλέ πάλι. Έτσι και αλλιώς κανείς δεν κατάλαβε καμιά διαφορά στην διακυβέρνηση. Το 2004 κάτω από την πίεση της κοπέλας μου αναγκάστηκα να πάω πάλι μπροστά στις κάλπες και να ψηφίσω. Είχα μεγαλώσει λίγο κιόλας, δεν πήγα και στα Γιάννενα για ψήφο, τέλος πάντων μια ξενέρα ήταν το όλο σκηνικό και δεν κατάλαβα ποιος ο λόγος του όλου ενθουσιασμού που επικρατεί αυτές τις ημέρες των εκλογών. Και αυτή την φόρα – ακόμη χειρότερα – μετά από αυτή την ασύμμετρη καταστροφή ποιος μπορεί να είναι ενθουσιασμένος για τις εκλογές. Εκτός και αν έχεις κανένα περίπτερο κα κάνεις τρελές πωλήσεις στις μπύρες και τα πατατάκια.

Ή καμιά κατασκευαστική εταιρία – και ο νοών νοήτω.

Sunday, September 02, 2007

Πάρτυ 01/Σεπτεμβρίου/2007



Μερικές φώτος από το πάρτυ του Gerard

































































~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

X-tra Bonus: Βρείτε το βλαμμένο του background και κερδίστε πλούσια δώρα!


Saturday, September 01, 2007

THE DIARY OF BALAT

Η αναμονή μου σήμερα σε ένα από τα πολλά τούρκικα κουρεία της περιοχής, έκρυβε μια μικρή έκπληξη. Στο μαγαζί έπαιζαν το cd "Diary of Balat". Ο κουρέας, γεννημένος στην Συρία αλλά μεγαλωμένος στην Τουρκία - κουρδικής καταγωγής - μου έδειξε το αντιγραμμένο cd .
Στην Ελλάδα είχε κυκλοφορήσει με τον τίτλο
"ΣTO KONAKI TOY MΠΑΛATA".
Δεκαπέντε Lo-Fi ορχηστρικά τραγούδια από τους Serap Çağlayan και Mahınur Özüstün.

Κατάφερα και τα βρήκα
<εδώ>

Καλή ακρόαση.

Monday, August 27, 2007

M.M.E Αθάνατα

Εξήντα τρείς μέχρι στιγμής οι νεκροί και καμιά 10αριά οι αγνοούμενοι. Δεδομένου ότι ο όρος «αγνοούμενοι» είναι λίγο ατυχής διότι κατά βάση σημαίνει νεκροί, τότε θα πρέπει να τους υπολογίζουμε όλους όλους σε καμιά 75αρία. Εμένα που είμαι εδώ πάνω με έχει πιάσει απελπισία με αυτά του διαβάζω στο in.gr και το flash.gr, πόσο μάλλον εσάς εκεί κάτω που τα ζείτε κιόλας.

Αλλά είναι πραγματικά για γέλια και για κλάματα. Με το που ανακοινώνονται εκλογές, καίγετε όλη η Ελλάδα. Και πάρε ειδήσεις από εδώ, κάνε ένα κοντινό πλάνο στην γιαγιάκα που κλαίει, βγαίνει ο Πολύμπυρας στην αρχή βλέπει μια «ασύμμετρη απειλή», μετά βλέπει έναν «Στρατηγό Άνεμο» (…) , ο Στόχος είδε ένα σχέδιο Ιμπραήμ – σαν να βγουν οι Τούρκοι και να πουν ότι για τις δικές τους πυρκαγιές υπήρχε σχέδιο «Κολοκοτρώνης» - στο forum του ΛΑΟΣ ‘είδαν’ Τούρκους που πλήρωσαν Αλβανούς , στην τηλεόραση του Σκαϊ είδαμε παπάδες με εικόνες της παναγιάς της Χρυσοβαλάντους να προσεύχονται να βρέξει και να σβήσουν οι φωτιές αν και κάποτε γελάγαμε που στον Λούκι Λούκ έβγαιναν οι Ινδιάνοι και χόρευαν τον χορό της βροχής. Και φανταστείτε ότι εγώ εδώ που βρίσκομαι, και δεν είμαι εκτεθειμένος τόσο στα Media, έχω φτάσει στο σημείο να συμφωνώ ακόμη και με τα λεγόμενα της Παπαρήγα ότι ακόμη και οργανωμένο σχέδιο να υπήρχε, άμα υπήρχε καλύτερη οργάνωση από πλευράς πολιτείας δεν θα είχαμε τέτοια χάλια.

Δυστυχώς, η αλήθεια είναι ότι μετά τους Ολυμπιακούς του 2004, το παραδάκι δεν ρέει τόσο άφθονο στις τσέπες των κατασκευαστικών εταιρειών. Ίσως με τις πυρκαγιές και την αναθεώρηση του άρθρου 24 καταφέρουν τελικά να φτιάξουν κανένα club-ακι στις παρυφές των καμένων βουνών – μιας και την Πάρνηθα την πρόλαβε το καζίνο – και γενικά να πέσει κανένα φράγκο παραπάνω από τον τουρισμό.

Μέχρι να πέσουν και οι πρώτες βροχές και να πάρει ο καθένας αυτό που του αξίζει….